Καλή Χρονιά - Happy New Year

. . . . . . . .

.

Σαββατοκύριακα

ΓΕΜΑΤΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΠΡΟΣΜΟΝΕΣ, ΕΝΟΧΕΣ, ΜΟΝΑΞΙΑ

της Ισμήνης

7. Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Όλοι περιμένουμε τις γιορτές Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά σαν θείο δώρο. Εκτός από την ξεκούραση που μας προσφέρουν –άδεια από το γραφείο, πιο αργοί ρυθμοί, ώρες κοντά στην οικογένεια, εορταστικά τραπέζια, γαργαλιστικές μυρωδιές από μελομακάρονα και κουραμπιέδες, βόλτες ανέμελες στα μαγαζιά με τα παιδιά , μπήκε και το καρουζέλ στη ζωή μας και μικροί μεγάλοι καβαλάνε τα αλογάκια και κάνουνε γύρους. Το καλύτερο όμως δώρο είναι ο 13ος μισθός και ας γκρινιάζουν οι περισσότεροι ότι δεν φτάνει να καλύψει τις έκτακτες εορταστικές ανάγκες.

Υπάρχει όμως μία κατηγορία ανθρώπων που βλέπουν με τρόμο να πλησιάζουν αυτές οι ημέρες. Είναι οι μοναχικοί άνθρωποι, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που ελάχιστοι από εμάς τους σκεφθήκαμε, γιατί όλοι πιστεύουμε ότι κάποιοι άλλοι θα τους σκεφθούν. Μόλις μπει ο Δεκέμβριος καρφώνουν τα μάτια στο ημερολόγιο ευχόμενοι να κολλήσουν οι ημέρες και οι αριθμοί, να μην φτάσει η 25η Δεκεμβρίου.

Μία φορά θυμάμαι σε ένα έρανο του Ερυθρού Σταυρού, χτυπήσαμε την πόρτα διαμερίσματος σε μια πολυκατοικία, η κυρία που μας άνοιξε μας έβαλε μέσα, μας κέρασε και μας παρακάλεσε να καθίσουμε λιγάκι να μας μιλήσει γιατί είχε να μιλήσει με άνθρωπο και να ακούσει φωνή τουλάχιστον 3 ημέρες. Η εικόνα αυτή έχει χαραχθεί στο μυαλό μου και πάντα μου έρχεται πολύ έντονη αυτές τις άγιες τούτες ημέρες.

Οι περισσότεροι από αυτούς περιμένουνε μήπως και κανένας μακρινός ανιψιός τους θυμηθεί και τους καλέσει στο σπίτι για το Χριστουγεννιάτικο ή το Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Τυλιγμένοι με την μάλλινη καρό ρόμπα και τους «μπαμπάδες» στα πόδια, κατσούφηδες, γκρινιάζουν συνέχεια και τα βάζουν με όλους και με όλα. Την ακρίβεια, το πετρέλαιο, την πολιτική, την αντιπολίτευση και συνήθως αποκαλούνε παλιόγερους τους συνομήλικους τους.

Ένας θείος πρώην στρατηγός, καθόταν στην πολυθρόνα και αντί για ρόμπα φορούσε την στρατιωτική του χλαίνη, απομεινάρι από τον πόλεμο του 1940. Ένας άλλος θείος όποτε ερχόταν για τραπέζι, τα έβαζε με τους παλιοκουμμουνιστές που θέλουνε να καταστρέψανε τον κόσμο -χουντικός ο θείος- και συνέχεια τσακωνόταν με όποιον είχε αντίθετη γνώμη.

Το κάλεσμα λοιπόν γίνεται επιλεκτικά, διότι αν ο θείος ή η θεία, λόγω ηλικίας και λόγω χαρακτήρα, ανήκουν στην κατηγορία «κακότροπος» ή «στριμμένος», τότε ξέχασε το κάλεσμα, θα χαλάσουν τη διάθεση και φυσικά οι υπόλοιποι καλεσμένοι δεν είναι υποχρεωμένοι να τους ανεχθούν. Άσε θα τους καλέσουν μια άλλη φορά, να είναι μόνοι τους.

Θα μου πείτε που είναι τα παιδιά αυτών των ανθρώπων; Είναι δυνατόν τα παιδιά να μην τους έχουν κοντά τους; Κάποιοι ίσως δεν έχουν παιδιά, άλλων τα παιδιά ζουν και έχουν κάνει οικογένεια σε άλλη χώρα μακρινή, οπότε δεν είναι και εύκολο να είναι πάντα κοντά στους γονείς, άσε πού υπάρχουν και οι γονείς από το άλλο μέρος, οπότε έχουν και αυτοί το γιορτινό μερίδιό τους.

Πόσες φορές όμως το ζευγάρι δεν θα επιθύμησε να μείνει στο σπίτι του, στέλνοντας μια καλή δικαιολογία στους γονείς από τα 2 μέρη ότι έχουν υποχρεώσεις και δεν θα φύγουν από το σπίτι τους; Όσοι είναι δε εντελώς μόνοι, έχοντας χάσει τον/την σύντροφο τους, γι’ αυτούς είναι ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα. Είχα μία θεία που είχε χάσει τον άντρα της, χωρίς παιδιά. Κανείς από τα ανίψια δεν την καλούσε στο σπίτι, γιατί όσες φορές το είχαμε τολμήσει συνέχεια μας μίλαγε για την καλή καρδιά και τα προτερήματα του μακαρίτη, τον οποίον σημειωτέον εν ζωή ούτε τον υπολόγιζε, τον είχε του κλότσου και του μπάτσου. Τον αγάπησε, όμως, μόλις πέθανε και θεώρησε υποχρέωση της για να σβήσει τις τύψεις της να τον αναφέρει συνέχεια. Οπότε καταλαβαίνετε την διάθεση των συνδαιτυμόνων και ακόμα χειρότερα αν ήτανε Χριστουγεννιάτικο ή Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι.

Πήγατε καμιά φορά στα συσσίτια του Δήμου τέτοιες ημέρες; Μπροστά στα μάτια μας περνάει με ένα πιάτο στο χέρι, όλη η μοναξιά και η ένδεια κάποιων ανθρώπων. Μερικούς από αυτούς τους προσπερνάμε στο δρόμο -γιατί είναι ευπρεπώς ντυμένοι και καθαροί- αλλά δεν φαντασθήκαμε ποτέ ότι τρέφονται στα κοινά συσσίτια!

Ίσως σας στεναχώρησα σήμερα με αυτά που γράφω , αλλά είναι και η άλλη πλευρά των γιορτινών, λαμπερών και κεφάτων ημερών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς! Θυμάμαι μια γελοιογραφία του Αρχέλαου, αν δεν κάνω λάθος, από ένα παλιό περιοδικό τον «ΘΗΣΑΥΡΟ»: Ένας καλοντυμένος και ευτραφής κύριος γύρναγε στο σπίτι του φορτωμένος τσάντες και διχτάκια, γεμάτα τρόφιμα και δώρα (τότε δεν κυκλοφορούσαν νάιλον σακούλες). Σταματάει μπροστά σε έναν ζητιάνο ρακένδυτο, με απλωμένο χέρι για ελεημοσύνη, και του λέει: «Καλέ μου άνθρωπε δεν μπορώ να σου δώσω κάτι, βλέπεις έχω τα χέρια μου φορτωμένα και δεν μπορώ να τα βάλω στην τσέπη να βρω λεφτά»!

Καλή Πρωτοχρονιά σας εύχομαι και ευτυχισμένο το 2008.

.

Χουντοπρόξενοι II

...

Σήμερα μια επιστολή του χουντοπρόξενου Κολωνίας, με την οποία ανακοινώνεται η ίδρυση φιλοχουντικού συλλόγου φοιτητών στην πόλη:

ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ ΓΕΝΙΚΟΝ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟΝ ΕΝ ΚΟΛΩΝΙΑ Εν Κολωνία, τη 13η Σεπτεμβρίου 1972 Φ. 1375.1/2/ΑΣ 98 Προς: Βασιλικήν Πρεσβείαν Βόννης Κοιν.: Ακόλουθον Ενόπλων Δυνάμεων Βόννης Θέμα: Ίδρυσις Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών και Επιστημόνων εν Κολωνία Σχετ.: Υμέτερον 4377/Μ36/28.7.1971 Αναφέρω υμίν, ότι κατόπιν μακρών προσπαθειών μεταξύ των φοιτητών και μακράς διαδικασίας ενώπιον του ενταύθα Πρωτοδικείου, ιδρύθη εν Κολωνία, υπό την άμεσον ημετέραν εποπτείαν, νέος φοιτητικός σύλλογος, υπό την επωνυμίαν "Σύλλογος Ελλήνων Φοιτητών και Επιστημόνων" με έδρα την Κολωνίαν, ο οποίος προσφάτως, κατόπιν σχετικής αποφάσεως του Πρωτοδικείου Κολωνίας, απέκτησεν επισήμως νομικήν προσωπικότητα (e.V.) Ο νέος Φοιτητικός Σύλλογος διοικείται υπό προσωρινού Διοικητικού Συμβουλίου, τελούντος εις άμεσον μεθ' ημών επαφήν, του οποίου η σύνθεσις έχει ως εξής: Κ. Τζ., πρόεδρος Κ. Κού., αντιπρόεδρος Α. Πα., γραμματεύς Χ. Τσε., ταμίας Α. Κο., μέλος (σημ.: όλα τα ονόματα περιέχονται στο έγγραφο) Ο Σύλλογος απέκτησεν ήδη γραφείον εις κεντρικόν σημείον της πόλης, πλησίον του Πανεπιστημίου και η διεύθυνσίς του είναι: Luxemburger Str. 47. Σκοπός του Συλλόγου είναι η ανάπτυξις, ευθύς από του προσεχούς ακαδημαϊκού έτους, δραστηριότητος, προς την κατεύθυνσιν αφ' ενός μεν επισκιάσεως του ήδη υπάρχοντος και μετά της αριστεράς Κοινότητος Κολωνίας συνεργαζόμενου φοιτητικού συλλόγου, ο οποίος δεν αριθμεί παρά 15-20 ενεργά μέλη, αφ' ετέρου δε η πλαισίωσις των νέων φοιτητών προς κατεύθυνσίν των προς υγιείς και εθνοπρεπείς δραστηριότητας, οι οιωνοί δε διαγράφονται ευνοϊκοί. Εφ' ω και παρακαλώ υμάς, όπως, ευαρεστούμενοι, μας αποστείλητε ποσόν εκ 5.000 γερμανικών Μάρκων μέχρι τέλους του έτους, προς κάλυψιν δαπανών ιδρύσεως και λειτουργίας του Συλλόγου, ήτοι πληρωμήν ενοικίων, ανακαίνισιν αιθουσών, επίπλωσιν, αγοράν βιβλίων δια βιβλιοθήκην και οργάνωσιν ορισμένων εκδηλώσεων κατά τη διάρκειαν του πανεπιστημιακού εξαμήνου. (υπογραφή) Α. Νομικός Γενικός Πρόξενος Α’ (από το αρχείο του Tάκη Kωνσταντινόπουλου)

Ερμηνευτικές σημειώσεις:

• Βόννη: Η Βόννη ήταν πρωτεύουσα της τότε Δυτικής Γερμανίας, πριν ενοποιηθεί με την τέως Ανατολική (για τους νεότερους αυτό).
  
• Βασιλική Πρεσβεία, Βασιλικόν Γενικόν Προξενείον: Όλες οι δημόσιες υπηρεσίες είχαν τότε το πρόθεμα βασιλικός/ή/όν, μετά το δημοψήφισμα που έγινε επί χούντας το 1973 και καθαιρέθηκε ο βασιλικός «συνεταίρος», καταργήθηκε και ο χαρακτηρισμός.

Να επισημάνω εγώ ορισμένα ενδιαφέροντα σημεία σ' αυτό το έγγραφο:

• Ο συγκεκριμένος πρόξενος δεν προσφωνεί τον πρέσβη με Αυτού Εξοχότητα και τέτοια, όπως ο συνάδελφός του της Φραγκφούρτης. Ξέρει ότι η εξουσία βρίσκεται στο στρατιωτικό ακόλουθο και μόνο τυπικά απευθύνει το έγγραφο στην προϊσταμένη αρχή.
• Αναγράφει το χουντικό δημιούργημά του «Σύλλογο», τον αντιχουντικό απλούστερα «σύλλογο».
• Ο χουντοσύλλογος τελεί «εις άμεσον επαφήν μεθ' ημών», δηλαδή είναι εξάρτημα του χουντοπροξένου.
• «προς υγιείς και εθνοπρεπείς δραστηριότητας»: Υπονοεί τη φιλοχουντική προπαγάνδα και τη (νομιζόμενη) συκοφάντηση των δημοκρατικών φοιτητών και εργαζομένων, τους οποίους τότε χαρακτήριζαν συλλήβδην κομμουνιστές, παπανδρεϊκούς, μπριλακικούς και άλλα συναφή. Μάλιστα, ένας υπάλληλος χουντικών φρονημάτων του Προξενείου Φραγκφούρτης, όταν μεθούσε (που συνέβαινε συχνά) και συναντούσε αντιπάλους της χούντας, τους «έβριζε» δημοκράτες!
  
• Τελικά, έρχεται στο ψητό, να αποσταλούν 5.000 μάρκα! Δεν είναι σπουδαίο το ποσό -ως επιμελητής στο Πολυτεχνείο έπαιρνα τότε μηνιαίως 3.500 μάρκα-, συνήθως ξοδεύονταν για φιλοχουντική προπαγάνδα μερικές δεκάδες χιλιάδες μάρκα.
• Φίλοι που βρίσκονταν εκείνη την εποχή στην Κολωνία δεν θυμούνται, πάντως, να δημιουργήθηκε κάποια βιβλιοθήκη ή να οργανώθηκε οποιαδήποτε φιλοχουντική εκδήλωση. Ίσως να έγιναν κάποια πράγματα ιδιωτικά και σε μικρό κύκλο, αλλιώς θα έπεφτε τρικούβερτο ξύλο, αν έβγαινε πρόσκληση γενικής ισχύος. Το πιθανότερο είναι να φαγώθηκαν τα λεφτά σε «στενό κύκλο»...

Να θυμηθούμε ότι μερικούς μήνες μετά την ίδρυση αυτού του συλλόγου έγιναν στην Αθήνα τα γεγονότα της Νομικής Σχολής και στο μεθεπόμενο εξάμηνο τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Οπότε, αυτός ο χουντοσύλλογος δεν φαίνεται να ευδοκίμησε και να έφτασε καν τους «15-20 ενεργούς φοιτητές» που λέει ο άλλος ότι διέθετε ο κανονικός πανεπιστημιακός σύλλογος της πόλης. Ποιος θα πήγαινε να γραφτεί στο χουντοσύλλογο, όταν όλα έδειχναν ότι το στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα παραπαίει;

Εκείνη την εποχή παρατηρήθηκε μάλιστα μια ριζοσπαστικοποίηση, ιδίως μεταξύ των νεότερων Ελλήνων φοιτητών, ανάλογη με αυτή που εξελίχθηκε μέσα στην Ελλάδα. Διαμορφώθηκαν σε όλες σχεδόν τις πανεπιστημιακές πόλεις ομάδες Ελλήνων μαοϊκών και αναρχικών αριστερών, οι οποίοι αμφισβητούσαν τους «κατεστημένους» κεντρώους και αριστερούς συμφοιτητές τους. Με τους χουντικούς έπαιζαν συχνά πυκνά ξύλο, αλλά δεν υπήρχαν και πολλοί που δήλωναν υποστήριξη στη χούντα.

βλέπε επίσης >>>

.(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Ψιττακός χορευτής και τραγουδιστής...

Δεκεμβριανά VIII

Οι φρουροί πιάστηκαν στον ύπνο

της Βούλας Π.

Η οικογένειά μου, πολύτεκνη και φτωχή, όπως οι περισσότερες αμέσως μετά την κατοχή, ζούσε στη Νίκαια. Εγώ δεν είχα γεννηθεί ακόμα, ξέρω όμως την ιστορία που ακολουθεί από οικογενειακές διηγήσεις.

Ο πατέρας μου, Κρητικός και βενιζελικός, δούλευε σοφέρ για φορτηγά και λεωφορεία, όπου έβρισκε μεροκάματο. Δύο αδέλφια του, επίσης βενιζελικοί, είχαν προσληφθεί στη χωροφυλακή, στο πλαίσιο της εξ ημισείας κάλυψης των αναγκών μεταξύ βασιλοφρόνων και βενιζελικών.

Για τις γιορτές Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς είχε κανονιστεί να έλθουν τα αδέλφια του πατέρα μου στο σπίτι μας, μια και δεν είχαν οι ίδιοι οικογένεια. Όταν λέμε σπίτι, εννοούμε δύο δωματιάκια, με μικρή κουζίνα και τουαλέτα δίπλα, η πολύτεκνη οικογένεια χωρούσε με το ζόρι.

Όταν κατέφτασαν οι δύο θείοι, μετά από τις χαιρετούρες και τις διηγήσεις για τα πολιτικά και πολεμικά γεγονότα, τσίμπησαν κάτι πρόχειρα και έπεσαν να κοιμηθούν κουρασμένοι - φυσικά στο δάπεδο, δεν υπήρχε ελεύθερο κρεβάτι γι’ αυτούς, ούτε και χώρος.

Κατά τις 3 το πρωί ακούγονται δυνατοί θόρυβοι και φωνές και, πριν προλάβουν να αντιληφθούν οι κοιμισμένοι τι συμβαίνει, τα δύο δωμάτια γέμισαν με χωροφύλακες και όπλα τούς σημάδευαν προληπτικά. Αμέσως μάζεψαν οι εισβολείς στο οικογενειακό άσυλο τα όπλα, 2 τουφέκια ακουμπισμένα στον τοίχο και τα 2 περίστροφα που ήταν κάτω από το μαξιλάρι των θείων μου - όλα υπηρεσιακός οπλισμός που δεν επιτρεπόταν να τον αποχωριστούν οι κάτοχοί τους, λόγω της «κατάστασης πολιορκίας» που επικρατούσε.

Οι ενήλικες μεταφέρθηκαν στο τμήμα χωροφυλακής της Νίκαιας, με τα εσώρουχα και τυλιγμένοι σε κουβέρτες και μαζί τους, ως αποδεικτικά στοιχεία της απειλής, τα όπλα που βρέθηκαν στο σπίτι. Ερχόμενοι οι θείοι, με πολιτικά εννοείται και τα τουφέκια τυλιγμένα σε εφημερίδες, έγιναν αντιληπτοί από τους ρουφιάνους της γειτονιάς, οι οποίοι ειδοποίησαν τη χωροφυλακή. Δεν γνώριζαν οι ίδιοι την ιδιότητα των αδελφών του πατέρα μου και υπέθεσαν ότι ήταν ένοπλοι αντάρτες που βρήκαν καταφύγιο.

Στο αστυνομικό τμήμα δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις, έγινε έλεγχος στοιχείων και πληροφοριών και τις πρωινές ώρες, μέσα στο καταχείμωνο, επέστρεφαν σπίτι, μπροστά στα μάτια των αγουροξυπνημένων περιοίκων, τρεις άντρες και μια γυναίκα, τυλιγμένοι όλοι σε κουβέρτες…

βλέπε επίσης >>>

Πρόστιμο σε χειρουργό...

επειδή κάπνιζε εντός χειρουργείου

Ένας Ιταλός ουρολόγος χειρουργός καταδικάστηκε προ μερικών εβδομάδων σε 4.500 ευρώ πρόστιμο, επειδή κάπνισε ένα τσιγάρο την ώρα που βρισκόταν στην αίθουσα του χειρουργείου, σε νοσοκομείο της Πέσκια στην Τοσκάνη, μετέδωσε το ιταλικό πρακτορείο ANSA.

Τον περασμένο Ιανουάριο, ο εν λόγω γιατρός συνελήφθη από τους έκπληκτους αστυνομικούς - που έκαναν έλεγχο ρουτίνας στο νοσοκομείο - να καπνίζει αρειμανίως μέσα στο χειρουργείο και πλήρωσε ένα μικρό πρόστιμο 55 ευρώ γιατί παραβίασε την απόφαση απαγόρευσης καπνίσματος σε δημόσιους χώρους.

Ωστόσο, η υπόθεση κρίθηκε σοβαρή και οδηγήθηκε στα δικαστήρια, όπου ο ουρολόγος χειρουργός καταδικάστηκε στο πρόστιμο των 4.500 ευρώ, κυρίως γιατί αμαύρωσε την εικόνα της δημόσιας υγείας της χώρας.

.

Προσοχή στον Αη-Βασίλη,

μην τον ταλαιπωρήσετε

Δεκεμβριανά VII

Άλλη μια μικρή ιστορία από τα Δεκεμβριανά

του Θύμιου Γ.

Κάποια μέρα επέστρεψε ο πατέρας μου από το ξενοδοχείο μας, όπου είχε απομονωθεί για κάποιο διάστημα λόγω των αιματηρών γεγονότων στο κέντρο της Αθήνας, και μας διηγήθηκε ένα σωρό ιστορίες. Την άλλη ημέρα ήθελε να ξαναπάει πάλι, όταν ήρθε μία καμαριέρα από το ξενοδοχείο κλαίοντας και τραβώντας τα μαλλιά της και μας είπε: «Οι πούστηδες οι Εγγλέζοι έκαψαν το ξενοδοχείο και κατόπιν το ανατίναξαν».

Η γυναίκα που μας έφερε το νέο, είχε γιο ο οποίος ανήκε, όπως μας είπε, στον ΕΛΑΣ. Ήταν σε έξαλλη κατάσταση, γιατί ανησυχούσε πολύ για την εξέλιξη που είχαν λάβει οι συγκρούσεις. Ο πατέρας μου έφυγε σαν τρελός να δει τι έγινε, παρότι τον τραβολογούσε η μάνα μου για να τον αποτρέψει, αφού η κατάσταση ήταν ακόμα πολύ επικίνδυνη.

Όταν επέστρεψε ο πατέρας μου ήταν ένα ανθρώπινο ράκος. «Κατίνα», είπε στη μάνα μου, «πάει καταστραφήκαμε. Τι θα κάνουμε τώρα;» Μας είπε ακόμη ότι για την καταστροφή του ξενοδοχείου υπήρχαν αντικρουόμενες απόψεις. Ο θυρωρός μας, ο Θύμιος, που τον είχε ο πατέρας μου από μικρό παιδί στη δούλεψή του, είπε ότι οι ΕΛΑΣίτες έκαψαν το ξενοδοχείο, γιατί πίσω από αυτό ήταν οι Άγγλοι και τους χτυπούσαν με όλμους, οι οποίοι κάνοντας μία τροχιά πάνω από το κτήριο, έπεφταν επάνω τους. Οι ΕΛΑΣίτες δεν μπορούσαν όμως να ανταποδώσουν τα πυρά, επειδή είχαν μόνο ευθύβολα όπλα.

Επειδή οι αντάρτες νόμιζαν ότι με την πυρπόληση θα καταρρεύσει το κτήριο, κατ’ αρχήν έβαλαν μόνο φωτιά, εξοικονομώντας τα εκρηκτικά. Κατόπιν όμως αναγκάστηκαν να προκαλέσουν έκρηξη για την ισοπέδωση του κτηρίου.

Σε κάθε περίπτωση, τότε δεν είχαν διευκρινισθεί οι ακριβείς συνθήκες της καταστροφής. Πολύ αργότερα συνέβη μία σατανική σύμπτωση, η οποία έριξε φως στην υπόθεση αυτή. Θα πρέπει να ήταν γύρω στο 1975. Είμασταν σε μία ταβέρνα μεταξύ Αγίου Κωνσταντίνου και Καμένων Βούρλων. Δίπλα μας ήταν μία παρέα από μεσόκοπους. Δεν θυμάμαι ακριβώς, πώς ήρθε η κουβέντα και άκουσαν το επώνυμό μου. Μια κυρία της παρέας με ρώτησε, αν έχω σχέση με τον Ηλία Γ. Της είπα ότι, αν εννοούμε το ίδιο πρόσωπο, ήταν πατέρας μου. Είχε ξενοδοχείο στην Αθήνα, με ρωτάει με μεγαλύτερη έκπληξη, την Κασταλία;

Πραγματικά, η κατάσταση ήταν τρελή. Η κυρία αυτή, μαζί με την αδελφή της, μας διηγήθηκαν ότι ήταν οι τελευταίοι ένοικοι του ξενοδοχείου που αναγκάστηκαν από τους αντάρτες να το εγκαταλείψουν. Έτσι μόλις και με τα βίας πρόλαβαν να πάρουν ό,τι μπορούσαν και να γίνουν θεατές του ολοκαυτώματος. Δεν ξέρω από πού το παρακολούθησαν, αλλά μας είπαν ότι τουλάχιστον επί τρεις ημέρες καιγόταν το κτήριο και τέλος έγινε η ανατίναξη. Ήταν τόσο περιγραφικές που, εγώ τουλάχιστον, δεν αμφιβάλλω για την αυθεντικότητα της ιστορίας.

Φαίνεται, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω πότε, μέσα στον Δεκέμβριο του 1944 ή και πέραν αυτού, οι μάχες στο Κέντρο της Αθήνας, σταμάτησαν με την απώθηση των ανταρτών από τον τακτικό στρατό (ή την Αστυνομία, δεν ξέρω) και τους Άγγλους, οι οποίοι μυστηριωδώς για μας είχαν κι αυτοί αναμιχθεί. Έτσι μονάδες των ανταρτών αποσύρονταν με κατεύθυνση το Περιστέρι και κάποιοι στρατοπέδευσαν στον Κολωνό.

Ένα πρωινό, μια από αυτές τις μονάδες επίταξε το σπίτι μας. Θυμάμαι, οι περισσότεροι ήταν νεαρά παιδιά με δίκοχα στο κεφάλι, με τα διακριτικά ΔΣ (=Δημοκρατικός Στρατός) αλληλοκαλούνταν συναγωνιστές και συναγωνίστριες (γιατί ήταν και μερικές γυναίκες, νομίζω νοσοκόμες). Είχαν καθίσει στο σαλόνι μας κατάχαμα και είχαν λύσει ένα «μακρύ όπλο», όπως θυμάται και η αδελφή μου, την οποία ρώτησα. Τώρα ξέρω ότι ήταν οπλοπολυβόλο, το οποίο καθάριζαν. Αυτές τις ημέρες έμενε μαζί μας και η άλλη νεότερη αδελφή της μητέρας μου, την οποία επίσης αποκαλούσαν συναγωνίστρια.

Θυμάμαι ένας από αυτούς με ρώτησε πώς λέγομαι και μου έδωσε μια ψημένη πατάτα που είχε ψήσει στην σόμπα μας, η οποία ήταν αναμμένη στο χώλ. Στη θεία μου, η οποία παρακολουθούσε τη σκηνή είπε: Συναγωνίστρια γιατί δεν έρχεσαι και συ μαζί μας. Του απήντησε ότι είχε έρθει από το χωριό για λίγες ημέρες στην Αθήνα. Μετά αυτός συνέχισε και είπε: Τώρα υποχωρούμε αλλά θα ξανάρθουμε και η νίκη θα είναι δική μας. Αυτό είχε συζητηθεί πολλές φορές αργότερα στο σπίτι και ότι τότε η θεία μου είχε έρθει σε δύσκολη θέση με την ερώτηση που της έκανε ο άγνωστος «συναγωνιστής».

Την άλλη μέρα έφυγαν. Την επομένη μας ειδοποίησε η Αστυνομία να μπούμε σε οποιοδήποτε καταφύγιο ή υπόγειο, γιατί θα γίνονταν μάχες στη γειτονιά μας. Απέναντι από το σπίτι μας υπήρχε η «Ταβέρνα του Βελισσάρη», ένα μεγάλο υπόγειο με μεγάλο βαρελοστάσιο, με χονδρά μαδέρια και με μικρά και μεγάλα κρασοβάρελα. Αποφασίστηκε να προφυλαχθεί εκεί όλη η γειτονιά, δηλαδή καμιά εκατοστή άτομα.

Θυμάμαι, η μητέρα μου είχε πάρει μερικά στρωσίδια και κουρελούδες από το σπίτι και κοιμηθήκαμε στρωματσάδα στο πάτωμα της ταβέρνας, πόσες νύχτες δεν θυμάμαι. Τις ατελείωτες ώρες ανέλαβε να μας διασκεδάσει με πληθώρα ανεκδότων και ιστοριών κάποιος θαλερός γέροντας, ο χαϊδευτικά επονομαζόμενος «Λεβεντιάς».

Την επομένη της εγκαταστάσεώς μας στο υπόγειο, έγινε απ’ έξω αληθινοί μάχη. Οι οβίδες και οι όλμοι σφύριζαν συνεχώς και στην πρόσκρουσή τους έκαναν δαιμονισμένο πάταγο. Υπήρχε και ο Γιάννης ο Βελισσάρης γιος του ταβερνιάρη, ο οποίος είχε γυρίσει από το ναυτικό και ήξερε να διακρίνει, όπως έλεγε, τις οβίδες από τους όλμους από το σφύριγμα. Ένας από τους όλμους βρήκε και κατέστρεψε το πλυσταριό που ήταν επάνω στην ταράτσα του σπιτιού της μετέπειτα γνωστής τραγουδίστριας Γιοβάνας, η οποία έμενε στη γειτονιά μας τότε και ονομαζόταν Ιωάννα.

Δεν πέρασαν πολλές ώρες και ακούστηκαν να γρυλίζουν οι ερπύστριες από τα τάνκς που κατέβαιναν την οδό Βουθρωτού, κάθετο δρόμο στην Πέτρας. Ήταν, όπως ακούσαμε, οι Άγγλοι, οι οποίοι ακολουθούσαν τους ΕΛΑΣίτες καταδιώκοντάς τους. Σήμερα, όταν περνάω από εκεί, δεν μπορώ να φανταστώ πώς χώρεσαν τα τανκς στη Βουθρωτού, η οποία τότε ήταν, όπως παραμένει και σήμερα, ένα στενό σοκάκι.

Έγιναν και αεροπορικές επιθέσεις των Άγγλων με μυδραλιοβόλα. Για καιρό μαζεύαμε κάλυκες και κενές δεσμίδες στο λόφο του Κολωνού για να συμπληρώσουμε τα ανύπαρκτα παιχνίδια μας.

βλέπε επίσης >>>

Έκθεση αρχαίων στο αεροδρόμιο

Αν βρεθείτε στο αεροδρόμιο Ελευθ. Βενιζέλος και έχετε αρκετό χρόνο στη διάθεσή σας, μπορείτε να επισκεφτείτε την έκθεση αρχαίων αντικειμένων που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή και εκτίθενται τώρα στο πατάρι, πάνω από τις θυρίδες ελέγχου των εισιτηρίων. Οι φωτογραφίες είναι του Θόδωρου Κουσουρή.

(click)

Κληρικός καταβρέχει και βαράει...

Το είδα στο ιστολόγιο AFAIA και δεν κρατήθηκα να μην το επαναλάβω εδώ...

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Μάξιμος Βαρβάρης

Ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας ο πατέρας Μάξιμος Βαρβάρης μου χάλασε το μεσημέρι με τον αντίχριστό του, γιατί δικός του είναι, δεν του τον παίρνει κανείς, άλλωστε δεν παίρνεται.

Ο αντίχριστός του. Τι ωραία φυσιογνωμία ο πατήρ, Ρασπουτινοφέρνει. Ένα ψαλιδάκι δεν έχει να σουλουπώσει λίγο την σκούπα -παύλα- γενειάδα του; Σκιάζομαι. Δεν θα σταθώ στα όσα τον κατηγορούν, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον μπαλέτο και ’γω είμαι πολύ μεγάλος για μπαλέτο. Αυτά με τα μοναστήρια ας τα βρει η Δικαιοσύνη αν υπάρχει. Αλλά πόσο ν’ αντέξεις την εμμονή ενός ανθρώπου με τον αντίχριστο μόνο και μόνο για να πουλάει το βιβλίο του. Δηλαδή αν είχε γράψει ένα βιβλίο για τον Τζιμ Μόρισον θα έβγαινε να πει ότι το 2014 θα επιστρέψει ο Μόρισον και θα φύγουν οι υπόλοιποι Doors;

Ο άνθρωπος έχει ξεφύγει, έχει μάθει απ’ έξω την Αποκάλυψη του Ιωάννου και την βάφτισε δική του προφητεία. Μιλάει για τον αντίχριστο σα να πίνει καφέ κάθε μέρα μαζί του. Γκραν γκικόλ. Θα βγουν θηρία να μας φάνε, σκουλήκια να μας ρουφήξουν το αίμα, λιμός, καταποντισμός, χθες έτσι όπως μιλούσε πέρασε απ’ το μυαλό μου ότι κάπως έτσι θα είναι ο αντίχριστος. Σαν τον πατέρα Μάξιμο.

Δεν σας κρύβω αγόρασα το βιβλίο του. Για το αρχείο μου, ο εξαρχειωμένος. Να το διαβάσετε να πέσετε στο πάτωμα από τα γέλια. Η τόσο αυστηρή Εκκλησία, πώς του επιτρέπει να φορά ράσο; Θα μου πείτε, εδώ του επέτρεψε πριν μερικά χρόνια να δώσει παπαδόσκαρ σε καλλιτέχνες στο ναό «Αστέρια» της Γλυφάδας. Να το ξεχάσω; Ετρεχε με το μαύρο το ριχτό να δίνει πλακέτες στα λαμέ και τις καούκες. Εργο Θεού! Φανερώθηκε ο Θεός και του είπε «βράβευσε τον Βενετσάνο». Στην τύχη αναφέρω τον συμπαθή κονφερασιέ. Μπορεί και να τον βράβευσε. Αύριο μπορεί να δώσε και βραβεία αντίχριστου. Αρκεί να τα καλύψει με την κάμερα η Δρούζα.

(ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΥΡΙΟΧΟΣ, Αδέσμευτος Τύπος)

Τα σύνορα της Ευρώπης

Ο συμβολισμός της μπάρας

Η τελευταία σημαντική προσπάθεια βίαιης ανατροπής συνόρων και κατάκτησης εδαφών στην Ευρώπη άρχισε την 1η Σεπτεμβρίου 1938, όταν ο Χίτλερ ανακοίνωσε ότι «Πολωνοί επιτέθηκαν σε γερμανικό έδαφος και, από τις 5.45 το πρωί, απαντάμε στα πυρά». Εκείνη περίπου τη στιγμή Γερμανοί στρατιώτες αφαιρούσαν τη διαχωριστική μπάρα στα γερμανο-πολωνικά σύνορα και εισέβαλαν στη γειτονική χώρα. Η ιστορική φωτογραφία με την αφαίρεση της μπάρας σηματοδοτεί την έναρξη του β' παγκόσμιου πολέμου, ο οποίος κράτησε περίπου 6,5 χρόνια και κόστισε πάνω από 50 εκατομμύρια νεκρούς και πολλαπλάσιο αριθμό σωματικά και ψυχικά τραυματιών.

Εκείνη η προσπάθεια βίαιης ενοποίησης της Ευρώπης με την κατάληψη εδαφών απέτυχε, οι σημερινές προσπάθειες ενοποίησης της Ευρώπης είναι ειρηνικές και στηρίζονται στη θέληση των ανθρώπων - έστω των πολιτικών εκπροσώπων τους. Στην ακόλουθη φωτογραφία πολιτικοί από τη Γερμανία και την Πολωνία πριονίζουν τη μπάρα των συνόρων για να αρχίσει η ελεύθερη διακίνηση των πολιτών, ίσως στην ίδια θέση που άρχισε τότε η ελεύθερη διακίνηση γερμανικών στρατευμάτων.

Μια καλή ευκαιρία, λοιπόν, για γιορτές και πυροτεχνήματα πάνω από τον ποταμό Oder που αποτελεί μεταπολεμικό φυσικό σύνορο μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας και χωρίζει την πόλη Φραγκφούρτη του Όντερ (όχι τη γνωστότερη Φραγκφούρτη του Μάιν) από τα παλιά ανατολικά προάστιά της, τα οποία πριν από τον β' παγκόσμιο πόλεμο ανήκαν επίσης στη Γερμανία. Τώρα ενοποιήθηκε πάλι η πόλη δια της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Και, την ίδια στιγμή, η νεολαία στα πολωνο-σλοβάκικα σύνορα δεν έχασε την ευκαιρία να αποδείξει την πρακτική αξία μιας διευρωπαϊκής ενοποίησης...

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Παρεμβάσεις Δημιουργιστών

Η Christine Comer, εδώ και 9 χρόνια διευθύντρια στη Σχολική Υπηρεσία του Texas/ΗΠΑ, υπεύθυνη για τα μαθήματα φυσικών επιστημών, απομακρύνθηκε από τη θέση της, επειδή προώθησε σε γνωστούς της παραλήπτες ένα ηλεκτρονικό μήνυμα, με το οποίο καλούνταν ενδιαφερόμενοι να παρακολουθήσουν διάλεξη της Barbara Forrest, καθηγήτριας φιλοσοφίας στο Southeastern Louisiana University. Η κ. Forrest στηρίζει τη διδασκαλία της Δαρβινικής Εξέλιξης και θα παρουσίαζε στην ομιλία της την επιστημονική πρόοδο επ’ αυτού του θέματος.

Η κ. Comer έπεσε θύμα κάποιου χαφιέ, ο οποίος ήταν ένας από τους πολλούς αποδέκτες του συγκεκριμένου ηλεκτρονικού μηνύματος. Αυτός ξεσήκωσε τις αρχές του Texas (άλλο που δεν θέλανε), με το επιχείρημα ότι μια διευθύντρια σε τόσο υψηλή θέση πρέπει να τηρεί στάση ουδετερότητας και όχι να διαδίδει προσκλήσεις για διαλέξεις πάνω σε αμφιλεγόμενα ζητήματα.

Προφανώς, η κ. Comer εκρίθη ακατάλληλη επειδή δεν διαθέτει το απαιτούμενο για τους αναβαπτισμένους χριστιανούς του Texas δημιουργιστικό φρόνημα - κατά το «εθνικό φρόνημα» που λέγανε κάποτε εδώ. Η ίδια βρισκόταν από καιρού στο στόχαστρο των δημιουργιστών, γιατί στη δίκη για το θέμα της διδασκαλίας ή μη του δημιουργισμού στο μάθημα της Βιολογίας, είχε καταθέσει στο δικαστήριο ότι «ο δημιουργισμός αποτελεί αποκλειστικά θεολογική θεώρηση και δεν έχει θέση σε μάθημα με επιστημονικό περιεχόμενο».

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κίνδυνος να απομακρυνθεί κάποιος ανάλογου βαθμού και όμοιας αρμοδιότητας από το Υπουργείο Παιδείας, αφενός επειδή όλοι εκεί είναι θεόπληκτοι, ακόμα και μερικοί που διασώθηκαν από τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και δηλώνουν σοσιαλιστές, αφετέρου επειδή στα ελληνικά σχολεία δεν διδάσκεται η Δαρβινική Εξέλιξη - λόγω «έλλειψης χρόνου». Τη βάλανε στο τέλος του βιβλίου (υπουργός Π. Ευθυμίου και πρόεδρος ΠΙ καθηγητής Στ. Αλαχιώτης) κι έτσι είναι πάντα εκτός ύλης. Σιγά μην την διαβάσουν οι μαθητές με δική τους πρωτοβουλία, εδώ τα υποχρεωτικά δεν διαβάζουν!

Οι Έλληνες μαθητές διδάσκονται μόνο από τους θεολόγους ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν από 6-7 χιλιάδες χρόνια και όλα αυτά που ακούτε, παιδιά μου, ότι κάποια έμψυχα και άψυχα στη Γη και στο σύμπαν έχουν μεγαλύτερη ηλικία, δηλαδή κάτι εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια χρόνια, είναι ψέματα των επιστημόνων.

.

Νευράκια???

Ώριμος για διακοπές...

Αφού δεν μπορεί να εκτυπώσει ο άνθρωπος και αφού του μαύρισε η σκόνη το πουκάμισο, κοτσάρει την οθόνη στο φωτοτυπικό και βγάζει 2-3 αντίγραφα... Αν φτάσετε σ' αυτή τη φάση αυτοβοήθειας, είναι καλύτερο να ζητείσετε άδεια μετ' αποδοχών, πριν έρθει ο καλός κύριος με τον ζουρλομανδία για να σας πάει βόλτα...

(*) Και να του πει κάποιος ότι, αφού τράβηξε την οθόνη από την πρίζα, ούτε εικόνα υπάρχει πια και γι' αυτό δεν πρόκειται να βγει ούτε φωτοτυπία...

.

Σχεδόν κανένας δεν εργάζεται μέχρι τα 65

Συνταξιοδότηση στη Γερμανία

Υποτίθεται ότι η «σύνταξη στα 65» αποτελεί κανόνα στη Γερμανία, για τους νεότερους ασφαλισμένους μάλιστα στα 67, όμως ελάχιστοι Γερμανοί φτάνουν να πάρουν τη σύνταξη σ' αυτή την ηλικία ως εργαζόμενοι.

Το γερμανικό Ινστιτούτο για την Αγορά και την Εργασία (IAB) στη Νυρεμβέργη ανακοίνωσε προ ημερών ότι μόνο το 5% των ανδρών και λιγότερο από το 3% των γυναικών στην ηλικία των 64 ετών ήταν στα τέλη του 2004 ακόμα εργαζόμενο. Ήδη από το 55ο έτος αρχίζει να μειώνεται το ποσοστό εργαζόμενων και από τα 6Ο και μετά πέφτει αυτό ραγδαία.

Οι νομοθετικές ρυθμίσεις προβλέπουν μεν μια μεγαλύτερη διάρκεια επαγγελματικού βίου, αλλά το μόνο μετρήσιμο αποτέλεσμα φαίνεται να είναι η αυξημένη ανεργία στις μεγάλες ηλικίες. Σύμφωνα με το ΙΑΒ, το έτος 2004 ήταν στη Δυτική Γερμανία οι άνδρες σε ηλικία 59 ετών κατά 12% άνεργοι, στην Ανατολική Γερμανία δε κατά 21%. Αυτοί οι άνεργοι δεν εμφανίζονται όμως στη στατιστική ανεργίας, γιατί παίρνουν μετά το 58ο έτος επίδομα ανεργίας κι έτσι δεν αναφέρονται στις καταστάσεις ανέργων.

Σύμφωνα με αυτές τις στατιστικές, καταλήγει η αύξηση των ορίων ηλικίας σε αύξηση των ηλικιωμένων ανέργων, οι οποίοι, παίρνοντας τα τελευταία χρόνια του επαγγελματικού τους βίου, μόνο επίδομα ανεργίας, δικαιούνται τελικά, όταν φτάσουν σε ηλικία συνταξιοδοτήσεως, χαμηλότερη σύνταξη, η οποία υπολογίζεται από το μισθό των τελευταίων ετών.

Δεκεμβριανά VI

Αναμνήσεις παιδιού πέντε ετών

του Ηλία Χατζηανδρέου

Μόλις ξέσπασε το κίνημα και άρχισαν οι εχθροπραξείες καταφύγαμε, θυμάμαι, στο σπίτι του στενού φίλου, συμφοιτητή και συναδέλφου του πατέρα μου, του δικηγόρου Μηνά Γαλέου, κάπου μεταξύ Αχαρνών και Κολιάτσου. Ο πατέρας μου, Ιωάννης Χατζηανδρέου, ήταν τότε βασιλόφρων. Ο Μηνάς Γαλέος κομμουνιστής. Ο πατέρας διέτρεχε βέβαιο κίνδυνο να συλληφθεί από την ΟΠΛΑ. Δεν θυμάμαι πόσες ώρες ή μέρες μείναμε στο σπίτι του Μηνά Γαλέου. Θυμάμαι όμως πολύ έντονα τις σφαίρες να σφυρίζουν, τους γδούπους των όλμων, τα μπλόκα και τους ελέγχους, τον φόβο και τον τρόμο των δικών μου και των άλλων ανθρώπων, με τους οποίους διασταυρωνόμαστε, συχνά τροχάδην, από το Κέντρο που μέναμε, μέχρι την πλατεία Κολιάτσου.

Όταν οι δικοί μου πληροφορήθηκαν ότι το σπίτι μας βρισκόταν μέσα στα όρια της «Σκομπίας», δηλαδή της ζώνης γύρω από την πλατεία Συντάγματος που ήταν υπό τον έλεγχο των βρετανικών δυνάμεων, έσπευσε η οικογένειά μου να επιστρέψει στο σπίτι μας, στην οδό Καρύτση. Δεν θυμάμαι πια τις συνθήκες αυτής της Οδύσσειας «μπρος-πίσω». Θυμάμαι πως στο σπίτι μας βρήκαμε μεγάλο πλήθος συγγενών και φίλων που, μαζί με άλλους συγγενείς και φίλους, βρήκαν άσυλο και καταφύγιο, όπως εμείς κατά την πρώτη φάση στους Γαλέους.

Θυμάμαι πως δεν είχα τότε τη δυνατότητα ούτε λίγο χώρο να παίξω σαν μικρό παιδί (και μοναχογυιός) μέσα στο πλήθος των προσφύγων. Βρήκα όμως ένα παιχνίδι, μοναδικό ως τώρα σαν βίωμα έντασης και κινδύνου: σιγά σιγά κι αθόρυβα έπιανα πόστο σε ένα παράθυρο του πρώτου πατώματος και παραμερίζοντας τις κουρτίνες παρακολουθούσα τι συνέβαινε στο στενό, στην οδό Καρύτση, άκουγα τις σφαίρες, άκουγα και καμιά φορά έβλεπα μηχανοκίνητο των Εγγλέζων, έβλεπα αστυνομικούς κι άλλους ένοπλους να πυροβολούν ή να καλύπτονται στις εισόδους των γειτονικών σπιτιών. Έτυχε μάλιστα να δώ έναν αστυνομικό να πληγώνεται από σφαίρα ... κι έβαλα από φόβο και ενθουσιασμό τις φωνές. Πολλά χέρια με έσυραν αυτοστιγμεί από το παράθυρο. Αυστηρή απαγόρευση αμέσως και αυστηρή παρακολούθηση από τους μεγάλους να μη ξαναπλησιάσω παράθυρο προς τον δρόμο ...

Θολή ανάμνηση τότε, που δυστυχώς σύντομα συγκεκριμενοποιήθηκε: ΕΛΑΣ και ΟΠΛΑ είχαν συλλάβει δύο θείους, ο ένας αξιωματικός Χωροφυλακής, απότακτος ως βενιζελικός, ο άλλος στρατοδίκης, τότε όχι βέβαια εν ενεργεία. Σε ανελέητες πορείες υπέστησαν τέτοια εξουθένωση που πέθαναν λίγο καιρό μετά την επιστροφή τους στην Αθήνα. Οι θείοι μου αυτοί και ο τραυματισμένος αστυνομικός στην οδό Καρύτση ενώθηκαν και έγιναν στη θύμισή μου μία εικόνα.

Αργότερα σαν πολιτικοποιημένος και πολιτικά συνειδητός άνθρωπος δεν έγινα κομμουνιστής ή αντικομμουνιστής. Πάλι καλά ...

βλέπε επίσης>>>

Η μητέρα...

Μόνο άμα ζεις δίπλα στη φύση μπορείς να δείξεις τόση μεγαλοκαρδία.




.

Θέατρο επί Κολωνώ

ΝΥΧΤΕΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ 20 Δεκεμβρίου H oμάδα Κοκου-Μουκλο Παρουσιάζει: «Το όνειρο του γέρο Ταρκάν» Μια παράσταση που μας επιτρέπει να κρυφοκοιτάξουμε στη ζωή και τις συνήθειες ενός σοφού ανθρώπου που έχει ξεχαστεί ανάμεσα στα παλιά του βιβλία…. «Το κάδρο» Μέσα στο κάδρο μια φιγούρα κολυμπάει στο σκοτάδι… «Tα 2 Φ» Ένας φακίρης και το φίδι του, που λικνίζεται σε ανατολικούς ρυθμούς, προσοχή όμως κάποτε οι ρόλοι αντιστρέφονται Εμψυχωτές: Ηρώ Θεοδώρου-Βάσω Γιαρένη- Αγγελική Γουναρίδη Τεχνική, Μαριονέτες, Αντικείμενα Ώρα έναρξης:23.30, Είσοδος: 5 € Θέατρο Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 και Λένορμαν, Κολωνός Τηλ.210- 5138067

Είναι εύκολο το ποδόσφαιρο;

...
Στις 27 Νοεμβρίου 2007 έγινε στην Κων/πολη ο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των ομάδων Φενέρμαχτσέ και Ίντερ Μιλάνου. Οι Ιταλοί ποδοσφαιριστές κατέβηκαν στο γήπεδο με άσπρες φανέλες, στην πρόσοψη των οποίων υπήρχε ένας μεγάλος κόκκινος σταυρός. Έτυχε να δω ένα μέρος αυτού του αγώνα στην τηλεόραση και μου έκανε εντύπωση η διακόσμηση της φανέλας. Σε άλλους ίσως δεν έκανε καμία εντύπωση ή έκανε πολύ μεγαλύτερη από ότι σε μένα.

Οι Ιταλοί θεατές αναγνώρισαν στη φανέλα τη σημαία του Μιλάνου, πρωτεύουσας της Λομβαρδίας. Ένας Δανός θα αναγνώριζε το αρνητικό φιλμ της δικής του δανέζικης σημαίας, κόκκινο με άσπρο σταυρό. Ένας Γερμανός μάλλον θα νόμιζε ότι παίζουν ποδόσφαιρο οι νοσηλευτές του Ερυθρού Σταυρού. Ο Τούρκος δικηγόρος Baris Kaska από τη Σμύρνη αναγνώρισε όμως στη φανέλα των ποδοσφαιριστών τη στολή των σταυροφόρων και υπέβαλε καταγγελία στη Fifa και στην Uefa.

Πρόκειται για «υπόμνηση των αιματηρών ημερών του παρελθόντος», δήλωσε ο δικηγόρος, ο οποίος αισθάνθηκε «απερίγραπτο πόνο στην ψυχή». Ο Κάσκα είναι βέβαιος, παρ' ότι ο σημαντικότερος επιθετικός της Inter είναι μουσουλμάνος από τη Βοσνία, ότι οι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές ήθελαν να προβάλουν μέσα στην Τουρκία την υπεροχή της θρησκείας τους, πράγμα που επηρέασε τους Τούρκους αντιπάλους στο γήπεδο και γι’ αυτό έχασαν τον αγώνα και την πρόκριση.

Η αλήθεια είναι ότι οι Ιταλοί είχαν ρωτήσει έγκαιρα στην Κων/πολη και στην Uefa, αν μπορούν στο ματς της 27ης Νοεμβρίου να φορέσουν τη φανέλα με τη «θρυλική σημαία του Μιλάνου» και είχαν πάρει καταφατική απάντηση.

Όταν εμφανίστηκαν όμως στο γήπεδο οι παίκτες με τις «σταυροφορικές» φανέλες τους, προέκυψε πρόβλημα στις εξέδρες και διάφορες τούρκικες εφημερίδες, αξιοποιώντας και τη βαριά ατμόσφαιρα λόγω της ήττας, ξεκίνησαν πόλεμο με τους Ιταλούς και την Uefa, ο οποίος πόλεμος πήρε πολιτικές διαστάσεις. Η τούρκικη εφημερίδα Radikal έγραψε: «Πώς επέτρεψε η Uefa αυτή την προκλητική ενδυμασία των Ιταλών;» Οι υπόλοιπες εφημερίδες της χώρας μπήκαν αναγκαστικά στο χορό, για να μην υστερήσουν σ' αυτό το σπουδαίο εθνικό ζήτημα.

Η ιταλική δημοσιογραφική πλευρά ανταπέδωσε αρχικά με καζούρα, όπως η εφημερίδα Republica, η οποία αναρωτήθηκε: «Ενόχλησε περισσότερο η στολή των παικτών από τα τρία γκολάκια που έφαγε η Φενέρμπαχτσέ;» Εκεί παρενέβη με το ιππικό και η ακροδεξιά ιταλική Lega Nord και κάλεσε την Uefa: «Να αποκλείσει τα τούρκικα σωματεία από όλους τους διεθνείς αγώνες, μέχρι να μάθουν οι Τούρκοι τους κανόνες της Δημοκρατίας». Και, ευκαιρίας δοθείσης, υπενθύμισε ο εκπρόσωπος της Lega ότι στην Τουρκία καταπιέζεται η ελευθερία του λόγου και οι άνθρωποι φυλακίζονται χωρίς αιτιολόγηση κλπ. Ένα 3-0 στο γήπεδο μετέτρεψε ξαφνικά τους Ιταλούς ακροδεξιούς σε προστάτες της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Εγώ αναρωτιέμαι: τι θα γίνει αν κατέβουν οι παίκτες της Inter να παίξουν με αυτές τις φανέλες σε ελληνικό γήπεδο και ξεσηκωθούν οι αναγνωρισμένοι προστάτες του ελληνισμού και της εθνοπρέπειας (Ζουράρις, Άνθιμος, Καργάκος, Καραμπελιάς,…) για να διαμαρτυρηθούν, επειδή οι Ιταλοί, απόγονοι των μεσαιωνικών Λατίνων, φοράνε τα σταυροφορικά σύμβολα, με τα οποία κατέλαβαν και λεηλάτησαν το 1024 την Κων/πολη; Και καλά να νικήσουμε την Inter, θα έχουμε εκδικηθεί, ως υπερήφανοι διάδοχοι των Βυζαντινών, για την κατοχή της Πόλης επί περίπου 6Ο χρόνια. Αλλά άμα ρίξουν και σε μας καμιά τριάρα, τι λες τότε;

Κοίτα να δεις επιπλοκές και φαίνεται εύκολο παιχνίδι το ποδόσφαιρο…

.

Δεκεμβριανά V

Πορεία στην κόλαση...

του Θύμιου Γ.

Δεν υπάρχει μία μόνον ιστορία που μπορώ να διηγηθώ. Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για εκείνη την ταραγμένη περίοδο του τόπου μας. Ήμουνα παιδί και αποτυπώθηκαν όλα σαν γεγονότα χωρίς τα φίλτρα ερμηνειών που μπορούν να προκύψουν στους μεγάλους από τις μετέπειτα προσωπικές τους τοποθετήσεις. Αυτή τη στιγμή μου έρχονται αυθόρμητα δύο από τις πολλές εμπειρίες εκείνης της εποχής.

Ήμουν περίπου επτά ετών στο τέλος του 1944. Η «Κατοχή» μόλις είχε τελειώσει και η Ελλάδα πάσχιζε να ανασυγκροτηθεί. Ο πατέρας μου διατηρούσε ένα ξενοδοχείο με το όνομα «Κασταλία» στην οδό Σατωβριάνδου 18 το οποίο στα χρόνια της Κατοχής είχε επιταχθεί από τους Γερμανούς. Εμείς διαμέναμε στην οδό Πέτρας στον Κολωνό, μία εντελώς λαϊκή συνοικία με πολύ φτωχούς ανθρώπους, όπου συνωστιζόταν πολλές φορές σε ένα μόνο δωμάτιο ολόκληρη οικογένεια και υπήρχαν περισσότερα καπηλειά από καταστήματα.

Το πώς άρχισαν τα «Δεκεμβριανά» δεν το γνωρίζω από άμεση εμπειρία. Θυμάμαι μόνο ότι ο κόσμος έλεγε, πως στην περιοχή της Ομόνοιας είχαν αρχίσει συλλαλητήρια και ταραχές. Θυμάμαι επίσης ότι ένοπλες ομάδες εμφανίστηκαν και στη γειτονιά μας και με χωνιά (τηλεβόες) καλούσαν τους νέους να συστρατευθούν στον ΕΛΑΣ. Τότε δεν ήξερα τι σημαίνει ΕΛΑΣ και αμφιβάλλω, αν υπήρχαν πολλοί που το ήξεραν. Κάποια άλλη ημέρα άκουσα από το χωνί (τα λόγια τα θυμάμαι λέξη προς λέξη σαν τωρινά):

«Αύριο το ηρωικό ΕΛΑΣ θα ανατινάξει το τελωνείο.
Όσοι θέλουν να έρθουν να πάρουν ό,τι βρουν»

Οι μεγάλοι είπαν ότι θα γίνει «πλιάτσικο». Κάποιοι από την παρέα μου είπαν να πάμε να «βουτήξουμε ότι βρούμε». Δεν κατάλαβα τότε από ποιον επρόκειτο να βουτήξουμε κάτι. Πάντως πήγα και εγώ μαζί, κρυφά από τη μάνα μου, η οποία ήταν ανασταλτικό στοιχείο σε τέτοιες περιπτώσεις. Θυμάμαι ότι τότε πήρα λάφυρο μία σβούρα που την λειτουργούσες πιέζοντας ρυθμικά ένα έμβολο στο επάνω μέρος της και αυτή στριφογύριζε κάνοντας ένα βόμβο.

Την άλλη ημέρα πάλι το χωνί ανακοίνωνε ότι θα ανατίναζε τη ΒΙΟ. Αυτή ήταν μία βιομηχανία ή βιοτεχνία στο Μεταξουργείο, χωρίς να μπορώ να πώ τι κατασκεύαζε (νομίζω μαχαιροπήρουνα). Δεν είχα πάει τότε μαζί σ’ αυτή την επιχείρηση, γιατί με περιόρισε η μάνα μου, η οποία είχε γίνει έξω φρενών για την σβούρα και έλεγε ότι ήταν κλοπή και ότι αυτά ήταν αλητείες.

Ήταν πλέον αρχές Δεκεμβρίου και στο σπίτι συζητούσαμε να πάμε για Χριστούγεννα στο χωριό, όπως σχεδόν κάθε χρόνο, όταν μάθαμε ότι φούντωσαν πραγματικές μάχες γύρω από την Ομόνοια, στις οποίες κατά ακατανόητο (για μας τότε) λόγο αναμειγνύονταν και οι Άγγλοι.

Ο πατέρας μου πήγαινε κάθε ημέρα στο ξενοδοχείο και γύριζε το βράδυ. Μια από τις επόμενες ημέρες πήρε περισσότερα ρούχα μαζί του και μας είπε ότι ίσως δεν θα επέστρεφε γρήγορα, γιατί φαίνεται ότι θα υπήρχαν ταραχές και έπρεπε να είναι κοντά στη δουλειά του. Ήδη είχαν γίνει συλλαλητήρια από αριστερές οργανώσεις και τα σύννεφα των ταραχών όσο πήγαιναν και πύκνωναν.

Η επικοινωνία με τον πατέρα μου δεν ήταν δυνατή, γιατί εκείνη την εποχή, τουλάχιστον στη συνοικία μας, το τηλέφωνο ήταν άγνωστο. Έτσι για κάποιες μέρες είχαμε χάσει την επαφή και η μητέρα μου εν όψει και των γεγονότων, είχε τρομερά ανησυχήσει.

Δεν θυμάμαι πόσες ημέρες μείναμε στην αγωνία. Κάποια μέρα μας έστειλε επιτέλους μήνυμα ότι είναι καλά και ότι θα έπρεπε να πάμε αμέσως και εμείς εκεί. Πράγματι αποφάσισε η μητέρα μου να φύγουμε για το ξενοδοχείο της Σατωβριάνδου και παίρνοντας τα χρειώδη μαζί της, εμένα, την κατά τρία χρόνια μικρότερη αδελφή μου και τη θεία μου, η οποία εκείνο τον καιρό έμενε μαζί μας, ξεκινήσαμε (ίσως ήταν και ο θείος μου μαζί, ο οποίος είχε γυρίσει από τη Μέση Ανατολή όπου είχε υπηρετήσει στο πολεμικό ναυτικό, όμως γι’ αυτό δεν είμαι πλέον βέβαιος).

Από την οδό Πέτρας ανεβήκαμε την Κωνσταντινουπόλεως και μετά από ένα τέταρτο βρεθήκαμε στη γέφυρα που περνούσε πάνω από τις σιδηροτροχιές του σιδηροδρομικού σταθμού ΣΕΚ και ένωνε τον Κολωνό με την υπόλοιπη Αθήνα. Ήδη από αυτό το σημείο ακούγονταν στο βάθος πυκνοί πυροβολισμοί, ριπές αυτομάτων όπλων αλλά και σποραδικές εκρήξεις. Περιέργως δεν δώσαμε σημασία και ανεβήκαμε τη γέφυρα φθάνοντας σε μία αλάνα που υπήρχε εκείνη την εποχή στο επάνω μέρος του σταθμού.

Εκεί πλέον οι πυροβολισμοί ακούγονταν καθαρότερα. Κάποια έκρηξη φάνηκε να έγινε πιο κοντά και μετά μια δεύτερη και μια τρίτη. Παρ’ όλα αυτά θυμάμαι προχωρήσαμε αλλά με μεγαλύτερες προφυλάξεις. Στην άκρη της αλάνας άρχιζε η οδός Νεοφύτου Μεταξά, αν θυμάμαι καλά, η οποία συνέχιζε μέχρι το Αρχαιολογικό Μουσείο ως οδός Ηπείρου.

Δεν είχαμε προχωρήσει στην οδό αυτή περισσότερο από τριάντα μέτρα και βρεθήκαμε, χωρίς να το καταλάβουμε, μέσα σε ένα καταιγισμό πυρός. Οι σοβάδες από τις σφαίρες που έπεφταν στους τοίχους των κτηρίων, έπεφταν πλέον στα κεφάλια μας. Θυμάμαι κάποιος βιαστικός περαστικός μας είπε τρέχοντας: «Τρελοί είστε! Πού πάτε, γίνεται χαλασμός … δεν το βλέπετε;»

Προς στιγμήν είπαν να γυρίσουμε πίσω αλλά σύντομα διαπιστώσαμε ότι ο «χαλασμός Κυρίου» γινόταν πλέον στο μέρος του σταθμού. Η θεία μου, η οποία είχε πάντοτε αδύνατα νεύρα, ήταν σχεδόν ημιλιπόθυμη. Προσπαθήσαμε να προχωρήσουμε προς την οδό Λιοσίων, αλλά λίγο πριν τη διασταύρωση αντικρίσαμε ένα αποτρόπαιο θέαμα, το οποίο παρά τα χρόνια που έχουν περάσει και παρά τις σκληρές σκηνές που είχαν δη τα μάτια μου στην κατοχή, δεν μπορώ να ξεχάσω. Ήταν μία ηλικιωμένη γυναίκα πεσμένη μπρούμυτα μέσα σε μία λίμνη αίματος, σχεδόν κομμένη στη μέση και μία κατσαρόλα πεσμένη στην άσφαλτο δεμένη σταυρωτά με μία καρό ασπροκόκκινη πετσέτα με το καπάκι να έχει ανοίξει και να έχει χυθεί έξω η φασολάδα, την οποία προφανώς πήγαινε σε κάποιον δικό της. Κάποιος εκεί κοντά είπε ότι την είχε χτυπήσει όλμος ή χειροβομβίδα (σήμερα θα έλεγα όλμος).

Μετά από αυτό, μας έπιασε όλους πανικός, ακόμη και εμένα, ο οποίος μη έχοντας συναίσθηση του κινδύνου σ’ αυτή την ηλικία, έως εκείνη τη στιγμή το… διασκέδαζα. Πάλι μία ριπή αυτομάτου σάρωσε τον τοίχο του κτηρίου από επάνω μας, πετάγοντας σοβάδες στα κεφάλια μας.

Κάποιος φώναξε: «Πέστε κάτω!», πράγμα που κάναμε. Στο απέναντι κτήριο εκείνη τη στιγμή άνοιξε ένα παράθυρο και κάποιοι μας φώναξαν να μπούμε στο σπίτι. Ήταν ένα σπίτι τριώροφο ή τετραώροφο, του οποίου η πρόσοψη όπως και των περισσοτέρων στην περιοχή ήταν σκαμμένη από αδέσποτες σφαίρες. Μπήκαμε μέσα από την κεντρική πόρτα που μας άνοιξε ένας γηραιός κύριος και μας υποδέχτηκε με φοβερές επικρίσεις: «Πού πάτε εσείς με δυο μικρά παιδιά τρελαθήκατε; Δεν βλέπετε τι γίνεται έξω;»

Ανεβήκαμε μάλλον στο δεύτερο όροφο και βρεθήκαμε σε μία οικογένεια που ήταν γύρω από ένα αναμμένο μαγκάλι και έψηνε πατάτες ακαθάριστες. Μας έδωσαν κι εμάς να φάμε.

Η θεία μου, θυμάμαι, είχε πέσει στο πάτωμα και έκανε μετάνοιες και τάματα στην Παναγία. Η μάνα μου, αντιθέτως, ήταν περισσότερο ψύχραιμη. Μάλιστα διηγόταν αργότερα ότι παρακολουθούσε κάποιον από το παράθυρο στο γωνιακά απέναντι σπίτι, ο οποίος έριχνε συνεχώς ριπές με αυτόματο προς άγνωστη κατεύθυνση και σχολίαζε: «Βρε αλήτη, πού τις στέλνεις αυτές τις σφαίρες, δεν ξέρεις ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιον που τους περιμένει;»

Δεν θυμάμαι, πώς φύγαμε από εκεί ούτε κι αν διατηρήσαμε εκ των υστέρων κάποια επαφή με εκείνους τους ανθρώπους που μας συμπαραστάθηκαν. Δεν κατανόησα όμως ποτέ, ούτε εγώ ούτε η μάνα μου, γιατί ο πατέρας μου μας έστειλε τότε μέσα στη φωτιά…

Θα επανέλθω με άλλη μία ιστορία!

βλέπε επίσης>>>

Χουντάλες και παρελθόν

...
Τελευταία φορά που άκουσα τον Καρατζαφέρη στην τηλεόραση, πριν από τις εκλογές, απειλούσε με μηνύσεις τους πάντες που θα ονόμαζαν το κόμμα του ακροδεξιό, φασιστικό ή ό,τιδήποτε συναφές. Τώρα προέκυψε όμως ένα ευρωπαϊκό δεδικασμένο: Η εισαγγελία της Νυρεμβέργης έθεσε στο αρχείο μήνυση του ακροδεξιού γερμανικού κόμματος NPD εναντίον του καλλιτέχνη-τραγουδοποιού Konstantin Wecker, επικαλούμενο συκοφαντική δυσφήμηση, επειδή ο τελευταίος χαρακτήρισε αυτό το κόμμα «ναζιστικό συρφετό» και «εγκληματική συμμορία» (braunes Pack, Verbrecherbande).

Η εισαγγελία της Νυρεμβέργης (με όλη την ιστορική βαρύτητα που φέρει το όνομα αυτής της πόλης) θεώρησε ότι αυτοί οι χαρακτηρισμοί σε σχέση με το κόμμα της NPD, το οποίο στην κοινή συνείδηση θεωρείται διάδοχο κόμμα του χιτλερικού NSDAP (βγάλε την SA, λένε οι Γερμανοί, και έχεις το NPD), δεν είναι προσβλητικοί, αλλά αρμόζουν τέλεια στο παλιό χιτλερικό κόμμα κι έτσι επιβαρύνουν και το όποιο διάδοχό του.

Βέβαια, το κόμμα του Καρατζαφέρη με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως διάδοχο του χιτλερικού! Εξετάζοντας όμως, αφενός την εκπροσώπησή του στη Βουλή, με τον (υιόν) Πλεύρη θαυμαστή του καταδικασμένου πατρός, τον βιβλιοπώλη προπαγανδιστή αντισημιτικών βιβλίων και έναν πρώην ηγέτη της Χρυσής Αυγής στη βιτρίνα του, αφετέρου δε τους επαίνους και ύμνους για τη στρατιωτική χούντα των Παττακο-Παπαδόπουλου, δεν αποτελεί υπερβολή να το χαρακτηρίσει κάποιος ακροδεξιό και φασιστικών, ρατσιστικών αντιλήψεων.

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Του συνιστούν ενδυματολογικές αλλαγές...

και όχι αλλαγή νοοτροπίας

...

Σκληρή κριτική άσκησε ο Ιταλός σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφιρέλι στον Πάπα Βενέδικτο ΙΣτ', κατηγορώντας τον, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα La Stampa, για «ψυχρή» εικόνα και «φανταχτερά» ρούχα. Ο Τζεφιρέλι δήλωσε ότι ο ποντίφικας έχει «έναν ψυχρό τρόπο να επικοινωνεί, κάτι που ελάχιστα συνάδει με όσα συμβαίνουν γύρω του».

Ο 84χρονος σκηνοθέτης είπε ότι ο Πάπας θα πρέπει να ανανεώσει την γκαρνταρόμπα του. «Δεν είναι καιρός για υψηλή ραπτική σε άμφια» δήλωσε και προσέθεσε ότι τα άμφιά του θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από «εγκράτεια».

Επέκρινε μάλιστα μια συγκεκριμένη εμφάνιση: μια κόκκινη βελούδινη κάπα, διακοσμημένη με ερμίνα, μαζί με ένα κόκκινο κάλυμμα που πολλοί θεώρησαν αρχικά ως καπέλο Άγιου Βασίλη. Συνέκρινε μάλιστα τον σημερινό ποντίφικα με τον προκάτοχό του Πάπα Ιωάννη Παύλο Β', λέγοντας ότι δεν διαθέτει τη χαρισματικότητά του.

Ο Τζεφιρέλι δήλωσε πάντως ότι θα αναλάμβανε πολύ ευχαρίστως τον ρόλο του... image maker εάν το Βατικανό του το ζητούσε. Ο σκηνοθέτης είχε προσληφθεί από το Βατικανό αρκετές φορές, όταν Πάπας ήταν ο Ιωάννης Παύλος Β', ως σχεδιαστής μεγάλων παπικών εκδηλώσεων.

(www.in.gr, 16/12/2007)

Βιβλία, βιβλία

Bertrand Russell: Η φιλοσοφική μου εξέλιξη

(του ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ, Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 14/12/2007)

Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο του Ράσελ, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε ποια θέση κατέχει αυτό το βιβλίο στην εξέλιξη της φιλοσοφικής του σκέψης. Κι αυτό γιατί ο ίδιος ο Ράσελ αναθεωρούσε και διόρθωνε τα λάθη και τα αδύναμα σημεία που υπήρχαν στις θεωρίες του. Ο Γουάιτχεντ περιέγραψε τον Ράσελ ως έναν πλατωνικό διάλογο με τον εαυτό του.

Στο φιλοσοφικό του έργο ο Ράσελ αναζητάει επίμονα την αλήθεια και μετατοπίζεται συνεχώς από τη μια θέση στην άλλη, αντιμετωπίζοντας τις αντιρρήσεις του ίδιου του εαυτού του. Γράφει γι' αυτό ο Αλαν Γουντ: «Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάποιος άλλος φιλόσοφος μετά τον Πλάτωνα, του οποίου τις ιδέες να είναι τόσο δύσκολο να συνοψίσει κανείς. Η φιλοσοφία του ήταν ένα πεδίο μάχης, στο οποίο έχασε τελικά τη μάχη από τον ίδιο του τον εαυτό».

Το βιβλίο του «Η φιλοσοφική μου εξέλιξη» αποτελεί την πνευματική αυτοβιογραφία του και εκδόθηκε για πρώτη φορά όταν ο Ράσελ ήταν ήδη 87 ετών.

Ο Ράσελ περιγράφει εδώ τη μακρά πνευματική διαδρομή του από τα χρόνια της νεότητας ώς την ωριμότητα, υποδεικνύοντας τους πιο σημαντικούς σταθμούς, τα θεωρητικά προβλήματα με τα οποία ασχολήθηκε στις διάφορες περιόδους και τις επιρροές που δέχτηκε από άλλους στοχαστές. Παρακολουθούμε έτσι τη διαδικασία μετάβασης από τον ιδεαλισμό των νεανικών χρόνων στον ρεαλισμό και τον πλουραλισμό που χαρακτηρίζουν την ώριμη φιλοσοφία του, από τις έρευνες του στο πεδίο της μαθηματικής λογικής στις επίπονες και αγωνιώδεις προσπάθειές του για τη θεμελίωση μιας νέας φιλοσοφίας που τείνει προς μιαν αντικειμενική γνώση.

Δεκεμβριανά IV

Άφησαν τα παιδιά με τα τουφεκάκια

(Από τη διήγηση του Τάκη Λαζαρίδη: Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι...)

Ο Μ. Θεοδωράκης, νεαρός Ελασίτης στις αρχές του '40, πολέμησε και τραυματίστηκε στα Δεκεμβριανά. Στα βιβλία του αναφέρεται στο κρίσιμο ερώτημα γιατί η ηγεσία (Σιάντος - Ιωαννίδης) αντί να κηρύξει πανστρατιά και να φέρει στην Αθήνα -όπου υποτίθεται δινόταν η κρίσιμη και αποφασιστική για τη μοίρα αυτού του τόπου μάχη- έστειλαν όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις του ΕΛΑΣ να κυνηγούν τον Ζέρβα στα κατσάβραχα της Ηπείρου, αφήνοντας τον εφεδρικό ΕΛΑΣ να τα βγάλει πέρα μόνος του με τα τανκς και τα κανόνια του Σκόμπυ.

Σε μία μάχη στο Κατσιπόδι, Χριστούγεννα του 44, δίπλα στον 1ο λόχο του Μ. Θεοδωράκη πολεμούσε και μία διμοιρία του μονίμου ΕΛΑΣ από το Μεσολόγγι, με διοικητή το δάσκαλο Μαργαρίτη. Και ξαφνικά, πάνω στην πιο κρίσιμη στιγμή, η διμοιρία του Μαργαρίτη εγκαταλείπει απροσδόκητα τις θέσεις της, αφήνοντας ακάλυπτο το λόχο του Θεοδωράκη!

Στους «Δρόμους του Αρχάγγελου», στον Α' τόμο και στη σελ. 214, ο Μ. Θεοδωράκης γράφει συγκεκριμένα:

«Φτάσαμε κακήν-κακώς εκεί που τώρα είναι η Δάφνη και μεις το λέγαμε Κατσιπόδι. Και τι να δουμε! Όλη τη διμοιρία του μόνιμου ΕΛΑΣ πάνω σε καμιόνια, μαζί και τα μυδράλια. Ο Μαργαρίτης που μας γνώρισε, πήδησε και ήρθε κοντά μας και μας είπε αυτά τα καταπληκτικά λόγια που σφραγίζουν όλη την τραγωδία του Δεκέμβρη: "Συγνώμη συναγωνιστές. Όμως φαίνεται ότι ο ΕΛΑΣ δεν έχει δικαίωμα να μάχεται στην Αθήνα. Δηλαδή εμείς του μονίμου. Στη μέση της μάχης ήρθε διαταγή να φύγουμε...".

Θεοδωράκης: "Και γιατί δεν μας ειδοποιήσατε;"
Μαργαρίτης: "Δεν προλαβαίναμε".
Θεοδωράκης: "Ξέρεις πόσοι σωθήκαμε;"
Μαργαρίτης: "Πόσοι;"
Θεοδωράκης: "Εμείς οι τρεις..."».

Στο Β' τόμο, σελ. 232, ο Μ. Θεοδωράκης περιγράφει ως εξής μία σκηνή στη Μακρόνησο, όπου βρέθηκε εξόριστος:

«Το ίδιο εκείνο απόγευμα ήρθε στη σκηνή μας ο στρατηγός του ΕΛΑΣ Μακρίδης να δει τους συμπατριώτες του. Επί μήνες δεν μιλούσε σε κανέναν. Περπατούσε ολομόναχος. Είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει, και μείς είχαμε εντολή να τον παρακολουθούμε από μακριά, για να επέμβουμε αν χρειαστεί.

Λύθηκε η γλώσσα του. Άλλος δικαιωμένος. Μεγάλος αυτός. Όχι μικρός και ασήμαντος σαν και μένα. Αξιωματικός καριέρας, προσχώρησε στον ΕΛΑΣ και έγινε Επιτελάρχης του Γενικού Στρατηγείου. Ο Σαράφης, ο Άρης κι αυτός άκουσαν από τα χείλη του Σιάντου την απόφαση να μη γίνει παρέμβαση του τακτικού ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη και να περιοριστεί η μάχη σε μία εκδήλωση διαμαρτυρίας κόντρα στην εγγλέζικη ταχτική.

"Άφησαν τα παιδιά με τα τουφεκάκια", θυμάμαι τα λόγια του, "και μας έστειλαν στην Ήπειρο να χτυπήσουμε το Ζέρβα". Από τότε χρονολογείται η σιωπή του και η επιθυμία του να δώσει τέλος στη ζωή του».

Η μαρτυρία αυτή του Μ. Θεοδωράκη που έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πιο αδιάψευστο τρόπο τα πραγματικά γεγονότα, αποκαλύπτει σ' όλη της την έκταση τη δραματική αλήθεια: Το διώξιμο του μόνιμου ΕΛΑΣ μακριά από την Αθήνα δεν είναι ένα μεμονωμένο «λάθος», μία «κακή εκτίμηση» της ηγεσίας (Σιάντος - Ιωαννίδης). Εντάσσονταν στα πλαίσια μιας γενικής, ρητής και κατηγορηματικής διαταγής: Κανένα τμήμα του μονίμου ΕΛΑΣ δεν επιτρέπεται να πάρει μέρος στη μάχη της Αθήνας.

Κι αν κάποια διμοιρία του μονίμου ΕΛΑΣ βρεθεί κατά τύχη ή κατά λάθος το Δεκέμβρη στην Αθήνα, υποχρεούται πάραυτα να παρατήσει τη θέση της και να φύγει. Όπως ακριβώς συνέβη με τη διμοιρία Μαργαρίτη που υποχρεώθηκε με επείγουσα διαταγή να αποχωρήσει από τη μάχη, αφήνοντας ακάλυπτο τον 1ο λόχο του Μ. Θεοδωράκη με αποτέλεσμα από τους 120 μαχητές να σωθούν μόνο τρεις!

βλέπε επίσης>>>

.

Σαββατοκύριακα

ΓΕΜΑΤΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΠΡΟΣΜΟΝΕΣ, ΕΝΟΧΕΣ, ΜΟΝΑΞΙΑ

της Ισμήνης

6. ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Η Κυριακή τους είναι δικιά τους και κανείς δεν το έχει αμφισβητήσει μέχρι σήμερα. Αν το Σάββατο είναι η ημέρα της διασκέδασης και του ξενυχτιού, η Κυριακή είναι η ημέρα του ποδοσφαίρου. Η Κυριακή του γηπέδου, του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ. Φαγητό νωρίς το μεσημέρι και βγαίνουν από τη ντουλάπα το πολύχρωμο κασκόλ και το απαραίτητο καπελάκι. Τα εισιτήρια έχουν αγορασθεί προ πολλού, αν μάλιστα ο αγώνας είναι πρώτης τάξεως, εκεί έχει γίνει πάλη για να βρεις ένα καλό εισιτήριο.

Κυριακή πάμε γήπεδο. Εδώ δεν σηκώνει τσαλιμάκια και δήθεν πάμε γήπεδο. Είναι ιερά η αποστολή. Κρύο, ζέστη τίποτα δεν πτοεί τον ποδοσφαιρόπληκτο. Όχι μόνο στο πανελλήνιο, αλλά και παγκοσμίως. Βρε παιδί μου είναι άλλη μαγκιά το γήπεδο, χώρος εκδήλωσης αντρικών κυρίως ενστίκτων. Εκτονώνεσαι, φωνάζεις, βρίζεις, βγάζεις τα απωθημένα σου, δίνεις και καμιά κλωτσιά δήθεν κατά λάθος στον μπροστινό σου. Δεν συζητάω βέβαια για τα τραγικά γεγονότα που διαδραματίζονται πολλές φορές στα γήπεδα και οι όποιες ποδοσφαιρικές προτιμήσεις και αντιπαλότητες μεταφέρονται από το γήπεδο στις κερκίδες με πολλές φορές ολέθρια αποτελέσματα.

Μιλάμε για υγιείς ποδοσφαιρόφιλους. Και πάνω απ’ όλες τις Κυριακές σχετικά με κάθε αθλητικό γεγονός, κυρίαρχος ο άνθρωπος της Αθλητικής Κυριακής. Ο Γιάννης Διακογιάννης. Τον τραγούδησε ο Κηλαιδόνης (… πως μας ενώνει, πως μας δονεί του Διακογιάννη η φωνή…), ο Μισέλ Πλατινί παρατάει τους πάντες για να του μιλήσει. Το ηχητικό σήμα της κρατικής ΕΙΡΤ, που ακουγόταν πριν την έναρξη της εκπομπής «Αθλητικής Κυριακής» με τον Γ. Διακογιάννη γέμιζε τα Κυριακάτικα βράδια μας επί 10 χρόνια τη δεκαετία του ‘70 παρουσιάζοντας την μακροβιότερη εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης.

Ο Διακογιάννης με τον πλούτο των γνώσεών του και την αμεσότητα που απέπνεε, είχε γίνει πιο σημαντικός από αυτό που μετέδιδε και τον έκανε να ξεχωρίζει από τους άλλος συναδέλφους του. Είχε κάνει τα αθλητικά νέα να φαίνονται ενδιαφέροντα, ακόμα και σε εκείνους που τα απεχθάνονταν ή τους ήταν αδιάφορα. Πολλοί περίμεναν να ακούσουν από το στόμα του, το ξένο όνομα του τάδε αθλητή, με την χαρακτηριστική γαλλική προφορά ή τα γεωγραφικά στοιχεία της χώρας από την οποία προερχότανε ο αθλητής. Είχε καταφέρει να δώσει χρώμα στην τότε ασπρόμαυρη τηλεόραση με τη ζεστή φωνή του και τις γνώσεις του. Είχε καταφέρει να κάνει μία ολόκληρη γενιά να αγαπήσει τον αθλητισμό, ακόμα και αν επρόκειτο για τοξοβολία!

Το μεσημεριανό κυριακάτικο ποδόσφαιρο είναι το τερπνόν μετά του ωφελίμου και για τα δύο σκέλη που απαρτίζουν το ζευγάρι, αφού το σύνθημα «πάμε γήπεδο» σημαίνει αυτομάτως την ελευθερία κινήσεων και της συζύγου που -θεωρητικά μόνο- μένει στο σπίτι …

.

Χουντοπρόξενοι

...
Άλλη μια επιστολή του χουντοπρόξενου Φραγκφούρτης B. Ελευθεριάδη προς την πρεσβεία της Βόννης:

ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ ΓΕΝΙΚΟΝ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟΝ ΕΝ ΦΡΑΓΚΦΟΥΡΤΗ Εν Φραγκφούρτη, τη 14η Οκτωβρίου 1971 Ο614/Δ/2/Γ Προς: Την εν Βόννη Βασιλικήν Πρεσβείαν -Υπόψιν Α.Ε. Κυρίου Πρέσβεως Κοιν.: Γραφείον Κυρίου Ακολούθου Ενόπλων Δυνάμεων Θέμα: Διαμαρτυρία κατά ανακοινώσεων Amnesty International Έχω την τιμήν να γνωρίσω υμίν ότι, ως μοι εγνώσθη, εις κεντρικόν σημείον του χωρίου Walldorf, η Amnesty International ανήρτησε προθήκην με ανακοινώσεις, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τοιαύται περί κρατουμένων εν Ελλάδι. Κατόπιν ημετέρας συνεννοήσεως μετά του Έλληνος εργάτου εις Walldorf, κ. Μ. (αναφέρεται το όνομα), ούτος προέβη εις αυθόρμητον διαμαρτυρίαν εις τα εκεί δημοτικάς αρχάς και το γραφείον της Amnesty International, ζητήσας όπως καταβιβασθούν αι αναρτηθείσαι ανακοινώσεις. Συνημμένως διαβιβάζω σχετικόν δημοσίευμα της εφημερίδος Frankfurter Rundschau της 1ης Ιανουαρίου 1971. Ευπειθέστατος (υπογραφή) Β.Ν. Ελευθεριάδης Γενικός Πρόξενος Α’ (από το αρχείο του Τάκη Κωνσταντινόπουλου)

Ερμηνευτικές σημειώσεις:

• Βόννη: Η Βόννη ήταν πρωτεύουσα της τότε Δυτικής Γερμανίας, πριν ενοποιηθεί με την τέως Ανατολική (για τους νεότερους αυτό).
  
• Βασιλική Πρεσβεία, Βασιλικόν Γενικόν Προξενείον: Όλες οι δημόσιες υπηρεσίες είχαν τότε το πρόθεμα βασιλικός/ή/όν, μετά το δημοψήφισμα που έγινε επί χούντας το 1973 και καθαιρέθηκε ο βασιλικός «συνεταίρος», καταργήθηκε και ο χαρακτηρισμός.
• A.Ε. Κύριος Πρέσβης: Αυτού Εξοχότης... μεγαλεία!
  

Το κείμενο είναι αποκαλυπτικό, τόσο για τις μεθόδους όσο και για τη βλακεία του χουντοπροξένου: γράφει στην προϊσταμένη Αρχή ότι «κατόπιν συνεννοήσεως προέβη ... εις αυθόρμητον διαμαρτυρίαν». Πέρα από τον υποβοηθούμενο αυθορμητισμό του όμως, ο συγκεκριμένος εργάτης ούτε σωστά ελληνικά δεν ήξερε, πόσο μάλλον γερμανικά, για να υποβάλλει διαμαρτυρία στο Δήμο και στη «Διεθνή Αμνηστία». Ο Ελευθεριάδης προσπαθεί να γλείψει το στρατιωτικό ακόλουθο, προβάλλοντας φανταστικές «επιτυχίες».

βλέπε επίσης >>>

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Χρήση της Γενικής

ως προσδιοριστικού συνθετικού σύμπλοκων όρων

των Κώστα Βαλεοντή - Κατερίνας Ζερίτη - Άννας Νικολάκη, ΜΟΤΟ 1999
http://www.eleto.gr

Αρ.	Είδος Γενικής	Περιγραφήκαι/ή Ισοδύναμη Φράση Π: Προσδιοριζόμενο συνθετικό π: προσδιοριστικό συνθετικό	Παραδείγματα σύμπλοκων όρων
			Με χρήση γενικής (ΠΟ-πΓ) Ο: Ονομαστική Γ: Γενική	Με χρήση επιθέτου ή μονολεκτικού σύμπλοκου όρου
ΓΑΦ: Γενική αφαιρετική (Π: Επίθετο ή Μετοχή ή Ουσιαστικό - π: Ουσιαστικό)
1.1	ΓΑΦ μετά από επίθετα χωρισμού ή απαλλαγής σημαντικά	Π που του έχει/έχουν αφαιρεθεί π, η σχετική κατάσταση	απαλλαγμένος σφάλματος απαλλαγή φόρου	ασφάλματος φοροαπαλλαγή
1.2	ΓΑΦ μετά από επίθετα στερήσεως σημαντικά	Π που του λείπει π ή Π που χρειάζεται π, η σχετική κατάσταση	ενδεήςσιδήρου ένδεια σιδήρου, έλλειψησιδήρου	σιδηροπενής σιδηροπενία
1.3	ΓΑΦ μετά από επίθετα διαφοράς σημαντικά	Π που διαφέρει του π	διάφορος του ενός διάφορος του μηδενός
1.4	ΓΑΦ μετά από παραθετικά - Συγκριτική Γενική	Π σε σύγκριση με τον π, η σχετική κατάσταση	μεγαλύτερος (του) μήκους κύματος μεταγενέστερος της πώλησης	υπερκυματομήκης μεταπωλησιακός
ΓΚΤ: Γενική κτητική (Π: Ουσιαστικό - π: Ουσιαστικό)
2.1	ΓΚΤ του κτήτορα	Δηλώνει τον κτήτορα υπό στενήν έννοιαν: Π που ανήκει στον π ή Π τον οποίο κατέχει ο π	δίκτυο πελάτη γραμμή συνδρομητή	πελατειακό δίκτυο συνδρομητική γραμμή
2.2	ΓΚΤ της καταγωγής ή συγγένειας	Δηλώνει καταγωγή ή συγγενική σχέση (κυριολεκτική ή μεταφορική): Π(συγκεκριμένος συγγενής) του π	απόγονος των δεινοσαύρων πατέρας της Ιστορίας μάνα του λόχου
2.3	ΓΚΤ της στενής σχέσης ή εξάρτησης	Δηλώνει στενή σχέση του Α με τον Β, ή εξάρτηση του Α από τον Β: αυτός που τον έχει ο π (ως) Π	φίλοι του προέδρου φίλοι του θεάτρου παράγωγος συνάρτησης πολλαπλάσιο αριθμού	προεδρικοί φίλοι θεατρόφιλοι
2.4	ΓΚΤ του δημιουργού	Δηλώνει αυτόν που δημιούργησε ή εφηύρε ή ανακάλυψε κάτι: Π που δημιουργήθηκε (εφευρέθηκε, ανακαλύφθηκε,�) από τον π	αρχήτουΑρχιμήδη μηχανική του Νεύτωνα θεώρημα του Πυθαγόρα φαινόμενο Κόμπτον	Νευτώνεια μηχανική Πυθαγόρειο θεώρημα
2.5	ΓΚΤ της προέλευσης	Δηλώνει προέλευση από κάποιον ή από κάπου: Π που προέρχεται από το π	εκπομπή σταθμού σήμα καλούντος
2.6	ΓΚΤ του τόπου	Δηλώνει τον τόπο όπου ανήκει κάτι ή όπου γίνεται ή έγινε κάποιο γεγονός: Π που έγινε, γίνεται ή υπάρχει στο π (ως τόπο)	δοκιμή εργαστηρίου κατασκευή υπαίθρου	εργαστηριακή δοκιμή υπαίθρια κατασκευή
2.7	ΓΚΤ του χρόνου	Δηλώνει τον χρόνο που γίνεται ή έγινε κάποιο γεγονός: Π που έγινε ή γίνεται κατά τον π (ως χρόνο)	κίνηση ημέρας μεσοτίμηση ώρας	ημερήσια κίνηση ωριαία μεσοτίμηση
2.8	ΓΚΤ του σκοπού	Δηλώνει το σκοπό, τη χρήση ή τον προορισμό κάποιας οντότητας: Π που έχει σκοπό ή προορίζεται για π	όργανο μέτρησης σήμα εκκίνησης σήμα δοκιμής	μετρητικό όργανο εκκινητήριο σήμα δοκιμικό σήμα
2.9	ΓΚΤ της παρομοίωσης	Δηλώνει παρομοίωση κάποιου πράγματος ή κάποιας ιδιότητας: Π που μοιάζει με π	κεραία ουράς κάστορος δικτύωμα (τύπου) Π	καστόρουρος κεραία δικτύωμα Π, Π-δικτύωμα
ΓΔΙ: Γενική διαιρετική (Π: Ουσιαστικό - π: Ουσιαστικό)
3.0	Γενική διαιρετική	Δηλώνει "διηρημένον όλον": Π (που αποτελεί μέρος)ενός π	το μισό διπόλου, μισό δίπολο μονάδα πλαισίου κεφαλή μηνύματος	ημιδίπολο πλαισιομονάδα
ΓΥΛ: Γενική της ύλης (Π: Ουσιαστικό - π: Ουσιαστικό)
4.0	Γενική της ύλης ή του περιεχομένου	Δηλώνει την ύλη από την οποία είναι κάτι, ή το περιεχόμενο αυτού: Π που αποτελείται από π, ή Ππου περιέχειπ	ρεύμα δυφίων σειρά στοιχείων γράμμα δεδομένων	δυφιόρρευμα στοιχειοσειρά δεδομενόγραμμα
ΓΙΔ: Γενική της ιδιότητας, του ποσού ή του μέτρου (Π: Ουσιαστικό - π:Ουσιαστικό)
5.1	Γενική της ιδιότητας	Δηλώνει ιδιότητα: Π που έχει την ιδιότητα (του) π ή Π που έχει τα χαρακτηριστικά (του) π	μέθοδος δοκιμής υπηρεσία τηλεφωνίας ζεύξη μικροκυμάτων μέθοδος των τριών	τηλεφωνική υπηρεσία μικροκυματική ζεύξη
5.2	Γενική του ποσού, του μέτρου ή της αξίας	Δηλώνει μέγεθος υπό ευρείαν έννοιαν (τοπική, χρονική, φασματική, �), ποσό ή μέτρο (με ή χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένη τιμή και μονάδα μέτρησης) ή αξία: Π που έχει μέγεθος (ή ποσό ή μέτρο ή αξία) π	βύσμα οκτώ επαφών σηματοδοσία 16 kbit/s μπαταρία 6 βολτ ζεύξη πολλών καναλιών ζεύξη μικρού μήκους διάστημα 2 λεπτών μέτρηση των τριών σημάτων	οκτεπαφικό βύσμα 6-βολτη μπαταρία πολυκαναλική ζεύξη δίλεπτο διάστημα τρισηματική μέθοδος
ΓΑΙ: Γενική της αιτίας (Π: Ουσιαστικό - π: Ουσιαστικό)
6.0	Γενική της αιτίας	Δηλώνει την αιτία. Π που οφείλεται σε π ή Π λόγω π	σήμα κατειλημμένου επίπτωση διακοπής ρύπανση ήχου (= από ήχο)	ηχητική ρύπανση, ηχορρύπανση
ΓΥΠ: Γενική υποκειμενική (Π: Ουσιαστικό - π: Ουσιαστικό)
7.0	Γενική υποκειμενική	Δηλώνει το υποκείμενο της ενεργείας που εκφράζει το συνθετικό Π (που είναι συνήθως ρηματικό παράγωγο και ισοδυναμεί με το απαρέμφατο του ρήματος): Π που επιτελεί ο π ή Π που υφίσταται ο π ή Το+απαρέμφατο (του οποίου παράγωγο είναι ο Π) εκ μέρους του π	εκπομπή πομπού (ο πομπός εκπέμπει - το εκπέμπειν που επιτελεί ο πομπός) αποδιαμόρφωση δέκτη (δέκτης αποδιαμορφώνει - Το αποδιαμορφώνειν που επιτελεί ο δέκτης) απορρόφηση του ήχου (ως ιδιότητα του ήχου - Το απορροφείσθαι που υφίσταται ο ήχος)
ΓΑΝ: Γενική αντικειμενική (Π: Ουσιαστικό - π: Ουσιαστικό)
8.0	Γενική αντικειμενική	Δηλώνει το αντικείμενο της ενεργείας που εκφράζει το συνθετικό Π (που είναι συνήθως ρηματικό παράγωγο και ισοδυναμεί με το απαρέμφατο του ρήματος): Π που ενεργείται επί του π ή Π που υφίσταται ο π ή Το+απαρέμφατο (του οποίου παράγωγο είναι ο Π) τον π	ολοκλήρωση σήματος (Το ολοκληρώνειν το σήμα) απορροφητής ήχου (αυτός που απορροφά τον ήχο) διαμορφωτής συχνότητας (αυτός που διαμορφώνει τη συχνότητα) απορρόφηση (του) ήχου (Το απορροφείν τον ήχο - ως ιδιότητα ενός υλικού)	ηχοαπορροφη-τής ηχοαπορρόφηση (υλικού) ή ηχητική απορρόφηση (υλικού)
8.1	Γενική της βούλησης	Δηλώνει βούληση.	απόπειρα κλήσης (Το αποπειράσθαι καλέσαι)
Γμε: Γενική μετά από επιρρήματα (Π: Ουσιαστικό - π: Επίρρημα+Ουσιαστικό)
9.1	Γενική μετά από χωρικό (υπό ευρείαν έννοιαν) επίρρημα	Δηλώνει σημείο, τόπο, θέση, του φυσικού χώρου ή άλλων χώρων ή πεδίων: Π που βρίσκεται, έγινε ή γίνεται κάπου στον π ή	σημείο εκτός δέσμης λειτουργίες εντός κλήσεως προσαρμογή εγγύς άκρου συχνότητα άνω καναλιού	εξωδεσμικό σημείο ενδοκλησικές λειτουργίες εγγυακρική προσαρμογή
9.2	Γενική μετά από χρονικό επίρρημα	Δηλώνει χρόνο: Π που έγινε ή γίνεται κάποια στιγμή σε σχέση με τον π.	ενέργεια εκτός χρόνου εργασία εντός του ωραρίου
9.3	Γενική μετά από ποσοτικό επίρρημα	Δηλώνει ποσότητα: Π σε ποσότητα που εκφράζεται από το επίρρημα σε σχέση με τον π.	τιμή πλέον δασμών
9.4	Γενική μετά από τροπικό επίρρημα	Δηλώνει τρόπο: Π που έγινε ή γίνεται με τρόπο που εκφράζεται από το επίρρημα σε σχέση με τον π.	επιστροφή μέσω γης	γεωεπιστροφή
9.5	Γενική μετά από προθετικό επίρρημα	Σημασία ανάλογη με το προθετικό επίρρημα Σ' αυτά υπάγονται και τα επιρρήματα που δηλώνουν απομάκρυνση - χωρισμό. Βλέπε και 5.1	σημείο εκτός δέσμης σηματοδοσία εντός ζώνης μεταπομπή μεταξύ κυψελών κύκλωμα μεταξύ δικτύων προστασία έναντι σφαλμάτων	εξωδεσμικό σημείο ενδοζωνική σηματοδοσία διακυψελική μεταπομπή διαδικτυακό κύκλωμα αντισφαλματική προστασία
9.6	Γενική μετά από επίρρημα παράγωγο εξ επιθέτου		ανεξαρτήτως κώδικα δρομολόγηση αναλόγως της ώρας	κωδικοανεξαρτή-τως
ΓμΠ: Γενική μετά από προθέσεις (Π: Ουσιαστικό - π: Πρόθεση+Ουσιαστικό)
10.0	Γενική μετά από προθέσεις:	Η γενική αυτή συνηθίζεται σε στερεότυπες εκφράσεις, αλλά και μετά από τις προθέσεις: περί, επί, αντί, διά και κατά σε κάπως λόγιο ύφος	περιθώριο καθαρού κέρδους προ φόρων συνθήκη επί γραμμής μέτρα κατά της τηλεπικοινωνιακής απάτης	επιγραμμική συνθήκη

Κλεοπάτρα ΙΙΙ

Πίνακας του Jean-Léon Gérôme (1834-1904), έτος 1866

Αληθινά, μια περίεργη σύνθεση. Τίτλος του πίνακα είναι Καίσαρ και Κλεοπάτρα,
ο Ιούλιος Καίσαρ αριστερά στο ημίφως και ο δούλος δεξιά τρίβεται στα πόδια
της βασίλισσας...










































βλέπε επίσης >>>


.

Το δέντρο του Δήμου για τις γιορτές

(click)

Ο στολισμός του δέντρου έχει παλαιότατη προέλευση, αφενός τοπική ελλαδική και αφετέρου βορειοευρωπαϊκή.

Οι αρχαίοι Έλληνες, ήδη στα ομηρικά χρόνια, και αργότερα οι Ρωμαίοι στόλιζαν δέντρα στις γιορτές για τα Σατουρνάλια. Οι Βορειοευρωπαίοι θεωρούσαν τη δρυ ιερό δέντρο και στόλιζαν τα δέντρα στην αλλαγή των εποχών, από το χειμώνα στην άνοιξη.

Ο προσηλυτιστής των βόρειων λαών στο χριστιανισμό, Βονιφάτιος, εισήγαγε το έλατο αντί της δρυός κι έτσι καθιερώθηκε μια νέα παράδοση, χωρίς να διακοπεί η παλιά με το στόλισμα. Στη νεότερη Ελλάδα έφτασε το έθιμο του στολίσματος ελάτου με τους Βαυαρούς το 19ο αιώνα, ως ευρωπαϊκό έθιμο.

Το δέντρο του Νικήτα στο Σύνταγμα δεν είναι βέβαια το υψηλότερο της Ευρώπης - πάνε τα μεγαλεία του Αβραμόπουλου που μας έδιναν πρωτιές και μας έκαναν εθνικά και αθηναϊκά υπερήφανους. Στήθηκε όμως έγκαιρα, δεν έπεσε ακόμα και, ελπίζω, να μην προκύψουν προβλήματα ασφάλισης των εργαζομένων για το στήσιμό του. Όλοι τριγύρω που δούλευαν, Αλβανοί και Ινδο-Πακιστανοί μου φάνηκαν. Λέτε να ήταν όλοι κανονικά ασφαλισμένοι ή απλά να τους φιλοξένησε ο Νικήτας;

Καλές γιορτές, ό,τι κι αν ισχύει!

Φιλοχουντικοί Σύλλογοι...

...

Σε προηγούμενο κείμενο είχα αναφερθεί στις προσπάθειες επί χούντας των ελληνικών προξενείων στο εξωτερικό για την ίδρυση «Εθνικού Συνδέσμου Ελλήνων Σπουδαστών» (ΕΣ.ΕΣ). Στην πόλη του Ντάρμστατ δεν κατέστη δυνατή η δημιουργία τέτοιου ελεγχόμενου συλλόγου, γιατί έγινε καταδρομική παρέμβαση στο χώρο που συγκεντρώθηκαν οι φιλοχουντικοί, οπότε κατέρρευσε κάθε σχετική προσπάθεια και επιθυμία.

Σε άλλες πόλεις δεν υπήρξαν όμως αντίστοιχες αντιδράσεις ή οι χουντικοί έδρασαν συνωμοτικά και δεν τους αντελήφθη κανείς. Παραθέτω εδώ ένα από τα έγγραφα προξενείων προς την εποπτεύουσα αρχή για επιτυχίες των χουντοκρατούμενων υπηρεσιών σ’ αυτό τον τομέα. Τα έγγραφα αυτά προέρχονται από το αρχείο του γνωστού δημοσιογράφου Τάκη Κωνσταντινόπουλου, τον οποίο ανέφερα και ως ομιλητή στο «μνημόσυνο» στη Φραγκφούρτη, όπου είχε πέσει το ξύλο της αρκούδας.

ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ ΓΕΝΙΚΟΝ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟΝ ΕΝ ΦΡΑΓΚΦΟΥΡΤΗ Εν Φραγκφούρτη, τη 14η Σεπτεμβρίου 1972 Φ 1370/4/ΑΒ 0697 ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟΝ Προς: Την εν Βόννη Βασιλικήν Πρεσβείαν -Υπόψιν Α.Ε. Κυρίου Πρέσβεως Κοιν.: Γραφείον Κυρίου Συμβούλου Τύπου Θέμα: Εθνικόφρων Φοιτητικός Σύλλογος Σχετ.: Έγγραφόν μου υπ’ αριθ. … από 23ης Μαΐου 1972 Εν συνεχεία του ως άνω εγγράφου, έχω την τιμήν να γνωρίσω εις υμάς ότι επετεύχθη η ίδρυσις εις την πόλιν του Γκίσεν (Giessen), μερίμνη του Προξενείου, εθνικόφρονος φοιτητικού συλλόγου, υπό την επωνυμίας «Σύλλογος Ελλήνων Επιστημόνων και Φοιτητών Γκίσεν». Η ίδρυσις του ως άνω συλλόγου συνήντησε πολλάς δυσχερείας λόγω της εκ παραλλήλου λειτουργίας του φοιτητικού συλλόγου, ο οποίος ευρίσκεται υπό τον έλεγχον αριστερών στοιχείων. Ήδη ενεκρίθη το κατατεθέν εις το Πρωτοδικείον καταστατικόν και εδημοσιεύθη η απόφασις της ιδρύσεως του συλλόγου, ο οποίος, υπό την εποπτείαν του προξενείου, μεριμνά δια την δραστηριοποίησίν του και την προσέλευσιν νέων μελών. Ευπειθέστατος (υπογραφή) Β.Ν. Ελευθεριάδης Γενικός Πρόξενος Α’

Ερμηνευτικές σημειώσεις:

• Βόννη: Η Βόννη ήταν πρωτεύουσα της τότε Δυτικής Γερμανίας, πριν ενοποιηθεί με την τέως Ανατολική (για τους νεότερους αυτό).
  
• Βασιλική Πρεσβεία, Βασιλικόν Γενικόν Προξενείον: Όλες οι δημόσιες υπηρεσίες είχαν τότε το πρόθεμα βασιλικός/ή/όν, μετά το δημοψήφισμα που έγινε επί χούντας το 1973 και καθαιρέθηκε ο βασιλικός «συνεταίρος», καταργήθηκε και ο χαρακτηρισμός.
• A.Ε. Κύριος Πρέσβης: Αυτού Εξοχότης... μεγαλεία!
  

Το έγγραφο είναι αποκαλυπτικότατο: ο σύλλογος «μεριμνά υπό την εποπτείαν του προξενείου, δια την δραστηριοποίησίν του και την προσέλευσιν νέων μελών». Τουτέστιν, μετά την ίδρυση άρχιζαν εκβιασμοί και απειλές για να γραφτούν οι φοιτητές στο νέο «εθνικόφρονα σύλλογο». Aλλιώς θα υφίσταντο oι φοιτητές παρενοχλήσεις και κυρώσεις με την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Στο Ντάρμστατ είχε ληφθεί πρόνοια, όπως προαναφέρθηκε, ώστε να απαλλαγούν οι φοιτητές από τέτοιους κινδύνους…

Έχω ακόμα πολλά τέτοια έγγραφα που φρόντισε να συλλέξει ο Τάκης Κωνσταντινόπουλος στα πρώτα χρόνια μετά την κατάρρευση της δικτατορίας. Τα περισσότερα από αυτά είναι πανομοιότυπα και αναφέρονται μόνο σε άλλες πανεπιστημιακές πόλεις που πέτυχε το στήσιμο φιλοχουντικού συλλόγου ή περιγράφουν εορταστικές φιλοχουντικές εκδηλώσεις που διοργάνωναν αυτοί οι σύλλογοι, «υπό την εποπτείαν του προξενείου» και με τη χρηματοδότησή του εννοείται. Μερικά από αυτά θα δημοσιευτούν εδώ εν καιρώ.

Ακούς εκεί, να πιάσουν τους φίλους από το Γκίσεν στον ύπνο και να τους φορέσουν «εθνικόφρονα σύλλογο»… Αχ βρε Αντρέα, στη θεωρία παίρνετε καλό βαθμό, στην πρακτική μένετε όμως μετεξεταστέοι…

.βλέπε επίσης >>>

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Δεκεμβριανά III

Άλλος για οδοφράγματα

του Αττικού

Η περιοχή πάνω και κάτω από την οδό Πατησίων, στο ύψος της πλατείας Κολιάτσου και ευρύτερα, υπαγόταν στο ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, με τακτικές περιπολίες κλπ. Όμως, τις ημέρες των δεκεμβριανών είχαν καταλάβει το αστυνομικό τμήμα οι αντάρτες και κυρίαρχες δυνάμεις στην περιοχή ήταν ο «Εφεδρικός ΕΛΑΣ» και η «ΟΠΛΑ». Ο πρώτος ήταν οι αντάρτικες ομάδες των πόλεων, σε αντιδιαστολή με τον ΕΛΑΣ στα βουνά και αλλού. ΟΠΛΑ ήταν, κατ’ αναλογίαν, η αντικατασκοπία, δηλαδή οι ομάδες ανταρτών που προστάτευαν τους ΕΛΑΣίτες από πράκτορες, τιμωρούσαν τους «εχθρούς» κτλ.

Ένα από αυτά τα πρωινά, πριν ξημερώσει ακόμα, βγήκε ο μαστρο-Γιώργης από το σπίτι του στην περιοχή Κολιάτσου για τη δουλειά, στην οικοδομή. Αναγνωρισμένος τεχνίτης ο μαστρο-Γιώργης, απόφοιτος τεχνικής σχολής, είχε ειδικευτεί στο καλούπωμα και στο μπετόν, αναλάμβανε δε εργολαβίες από γνωστούς μηχανικούς της Αθήνας. Μόλις έκανε μερικά βήματα στον κατηφορικό δρόμο για να πάει με τα πόδια στη δουλειά, «ξεκόλλησαν» από ένα τοίχο τρεις σκιές και ήρθαν καταπάνω του. Στάθηκαν μπροστά του και τον κοίταξαν διερευνητικά. Επειδή δεν είχε ξημερώσει ακόμα καλά, ήθελαν μάλλον να βεβαιωθούν ότι βρίσκεται μπροστά τους πράγματι αυτός που ζητούσαν.

Ο μαστρο-Γιώργης είδε τους τρεις, μάλλον ψηλούς νεαρούς, και προσπάθησε να καταλάβει, αν ήταν γείτονες ή κάποιοι παλιοί συνεργάτες του στην οικοδομή που θα του ζήταγαν να τους απασχολήσει για μεροκάματο. Φορούσαν και οι τρεις τραγιάσκα, αλλά τραγιάσκα φορούσε και ο μάστορας που ήταν τότε σύνηθες κάλυμμα του κεφαλιού για τα κρύα του χειμώνα. Εκείνη τη στιγμή, όμως, κατάλαβε ο μαστρο-Γιώργης ότι είχε κάνει τελείως λάθος. Και οι τρεις είχαν τουφέκια στον ώμο, ο δε μεσαίος εξ αυτών και μάλλον ο μεγαλύτερος σε ηλικία, είχε και περίστροφο χωμένο πίσω από τη ζώνη του παντελονιού.

Αυτός ο μεσαίος ξεκίνησε την κουβέντα: «Συναγωνιστή, ξέρουμε ότι είσαι καλός μάστορας και ήρθαμε να σου ζητήσουμε να βοηθήσεις τον αγώνα του λαού κατά των μοναρχοφασιστών». Ο «συναγωνιστής» ήταν βέβαια από νεαρής ηλικίας οικοδόμος και ο «φυσικός» πολιτικός χώρος του ήταν η Αριστερά, ο ίδιος δεν είχε όμως ποτέ οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα και μάλλον προς το εκάστοτε πολιτικό κέντρο έγερνε στις εκλογές. Με την κουβέντα που του άνοιξαν οι τρεις άγνωστοι, κατάλαβε βέβαια ότι μίλαγε με εκπροσώπους τους εφεδρικού ΕΛΑΣ ή της ΟΠΛΑ.

«Και πώς ακριβώς θέλετε να βοηθήσω παιδιά;» ρώτησε δήθεν ψύχραιμα ο μαστρο-Γιώργης. «Θέλουμε συναγωνιστή να αναλάβεις την κατασκευή οδοφραγμάτων από μπετόν σε ορισμένους μεγάλους δρόμους», του λέει ο επικεφαλής. Τώρα, μάλιστα, μπλέξαμε άγρια, σκέφτηκε ο μάστορας. «Και μη φοβάσαι», συμπλήρωσε ο ένοπλος «έχουμε αρκετά γερά παιδιά που θα βοηθήσουν, δεν θα κάνεις εσύ το χαμαλίκι. Θα μαζευτούμε μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Ελευθερίου στα Κάτω Πατήσια και θα αρχίσουμε τις κατασκευές».

Καλά, ο μαστρο-Γιώργης δεν φοβόταν τη σωματική καταπόνηση, τους κινδύνους στους οποίους έμπαινε σκεφτόταν, είτε έλεγε ναι, είτε όχι, τη στιγμή μάλιστα που απέφευγε εδώ και χρόνια επιμελώς τα «μπλεξίματα».

«Ξέρετε παιδιά», λέει προβληματισμένος, «δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό που ζητάτε, χρειάζονται πολλές εργασίες, χρειάζονται πρώτα γερά θεμέλια, αλλιώς θα τσουλήσει ο τοίχος με την πρώτη κλωτσιά, όσα σίδερα κι αν βάλετε, όσο μπετόν κι αν ρίξετε. Χρειάζονται βαθιά σκαψίματα πρώτα, μετά χρειάζονται σίδερα, τσιμέντα, άμμος, χαλίκι, αυτά θέλουν οργάνωση και προετοιμασία, χρειάζονται μηχανικοί και εργοδηγοί.» Ξεροκατάπιε ο μαστρο-Γιώργης για να κερδίσει χρόνο, να σκεφτεί τι θα πει και αμέσως μετά ήρθε στο ψητό:

«Αλλά, να σας πω και το άλλο, εγώ είμαι οικογενειάρχης, έχω τρία παιδιά στο σπίτι, το ένα μόλις ενός έτους, δεν μπορώ να δουλεύω στον αέρα. Χωρίς μεροκάματο θα πεινάσουμε όλοι. Με περιμένει τώρα ο μηχανικός για να ρίξουμε πλάκα στην οικοδομή και πρέπει να φύγω. Αφήστε να το σκεφτώ και θα σας απαντήσω άλλη στιγμή». Και έκανε να φύγει.

Ο επικεφαλής παραμέρισε να περάσει ο μάστορας, αλλά ξαφνικά του πιάνει το μπράτσο και τον καθυστερεί: «Πρόσεχε συναγωνιστή, η βοήθεια στον αγώνα είναι υποχρέωση όλων των εργατών. Μη μας απογοητεύσεις!» «Θα τα πούμε το βράδυ, μετά την οικοδομή» λέει ο μαστρο-Γιώργης και άνοιξε το βήμα για να φύγει.

Όταν έφτασε στην οικοδομή είχε σχεδόν ξημερώσει και ο μηχανικός έκανε ήδη έλεγχο στα καλουπώματα με τα σχέδια του ξυλότυπου στα χέρια. Ο μαστρο-Γιώργης τον χαιρέτησε, χαιρέτησε και τους εργάτες και πήρε τον μηχανικό στην άκρη, να μην ακούν οι υπόλοιποι. Κοίταζε το σχέδιο και του έδειχνε με το δάκτυλο, δήθεν λεπτομέρειες, αλλά του μίλαγε για τελείως άλλα πράγματα. Το και το του λέει, με σταμάτησαν τρία παιδιά από την ΟΠΛΑ και μου ζήτησαν να φτιάξω οδοφράγματα. Φοβήθηκα ότι θα με έπαιρναν μαζί τους, αλλά είπαμε ότι θα το συζητήσουμε το βράδυ γιατί έχω να ρίξω πλάκα. «Τι να κάνω;»

Ο μηχανικός κούνησε προβληματισμένος το κεφάλι και του λέει με αποφασιστικότητα, μάζεψε την οικογένεια και φύγε αμέσως από εκεί, θα σας ταλαιπωρήσουν άσχημα, αν δεν κάνεις αυτά που θέλουν. «Ταλαιπωρία» εκείνες τις μέρες, σ' εκείνες τις συνθήκες, σήμαινε εκτέλεση επί τόπου! Πού να πάω, αναρωτήθηκε και ρώτησε ταυτόχρονα ο μαστρο-Γιώργης, πού να βρω σπίτι για πενταμελή οικογένεια; Και δεν θα με βρουν νομίζεις, αν κρυφτώ; Ο μηχανικός έκανε μερικά βήματα σε κύκλο και λέει στον μάστορα: «Το μεσημέρι, πριν τελειώσουμε εδώ τη δουλειά, φύγε εσύ και πήγαινε να πάρεις την οικογένεια, να την φέρεις στην οδό Πεσματζόγλου που είναι το γραφείο μου. Έχω δίπλα ένα δωμάτιο ελεύθερο, μείνε εκεί όσο θέλεις».

Η οδός Πεσματζόγλου που ξεκινάει στην Πανεπιστημίου, κόβει κάθετα τη Σταδίου και βγαίνει στη γωνία Σοφοκλέους-Αριστείδου, βρισκόταν στην «εγγλέζικη ζώνη», τη λεγόμενη «Σκομπία» (=κράτος του Σκόμπυ), η οποία άρχιζε κάποια τετράγωνα πιο πέρα. Η ζώνη αυτή που ελεγχόταν από τον αγγλικό στρατό με άρματα και πολυβόλα, ήταν περιφραγμένη με συρματόπλεγμα, δεν επιτρεπόταν δε να μπει κάποιος μέσα, αν δεν είχε επίσημο έγγραφο για το σκοπό της εισόδου. Ίσως το έκαναν αυτό για να αποφύγουν την πολυκοσμία, ίσως να φοβόντουσαν και «εισοδισμό» ανταρτών. Πάντως, σ' αυτή την αγγλική ζώνη είχε καταφύγει ήδη πολύ κόσμος που εγκατέλειπε τις γειτονιές της Αθήνας, επειδή φοβόταν τη δράση των ΕΛΑΣιτών και της ΟΠΛΑ. Μερικοί είχαν κατασκηνώσει στους χώρους μπροστά και πίσω από το Πανεπιστήμιο, την Ακαδημία και τη Βιβλιοθήκη, στην πλατεία Κλαυθμώνος και άλλους ελεύθερους χώρους του κέντρου.

Ο μαστρο-Γιώργης φεύγει, λοιπόν, κατά το μεσημέρι από την οικοδομή και παίρνει την οδό Ιωάννου Δροσοπούλου, από την Κυψέλη προς τα Πατήσια. Εννοείται ότι δεν κυκλοφορούσαν εκείνες τις μέρες λεωφορεία και τραμ, τα οποία θα προσέφεραν στους αντάρτες άριστο εξοπλισμό για οδοφράγματα. Η κίνηση στην οδό Πατησίων ήταν επικίνδυνη για πεζούς, γιατί κάθε τόσο έβγαιναν αντάρτικες ομάδες από τα στενά και αντάλλασσαν πυροβολισμούς με αστυφύλακες ή εθνοφύλακες που φρουρούσαν στα σταυροδρόμια.

Φτάνει ο μαστρο-Γιώργης σπίτι και βρίσκει εκεί να τρώνε αμέριμνοι για μεσημέρι, εκτός από την οικογένεια, τον πατέρα του, παππού των παιδιών, και τον κουνιάδο του, αδελφό της γυναίκας του. Ο κουνιάδος είχε εκεί κοντά μια μάντρα με υλικά οικοδομών και ερχόταν πότε πότε για φαγητό στην αδελφή του. Ήταν δε και πολύ καλοδεχούμενος γιατί έπαιζε με τα παιδιά, τους διηγόταν ιστορίες και άλλα σχετικά. Αφηγείται ο μαστρο-Γιώργης στην ολομέλεια τα καθέκαστα και συμφωνούν όλοι, τρομαγμένοι και αναστατωμένοι, ότι καλύτερη λύση είναι να φύγει η οικογένεια για το κέντρο. Αλλά να πάνε μαζί στο γραφείο του μηχανικού και οι δύο επισκέπτες, ο παππούς και ο κουνιάδος, διαφορετικά θα γίνονταν θύματα αντιποίνων, όταν καταλάβαιναν οι ΕΛΑΣίτες ότι είχε εξαφανιστεί ο μαστρο-Γιώργης με την οικογένειά του.

Μαζεύουν λοιπόν τα απαραίτητα σε μια μικρή βαλίτσα, κυρίως ρούχα για τα παιδιά, και ξεκινάνε νωρίς το απόγευμα για το κέντρο της Αθήνας τέσσερις ενήλικες και τρία παιδιά, με συννεφιασμένο ουρανό και κρύο, δυνατό κρύο του Δεκέμβρη. Πήραν το δρόμο προς Κυψέλη μέσα από τις ερημιές στα παλιά νταμάρια, εκεί που είναι σήμερα η Άνω και η Νέα Κυψέλη, μακριά από τους δρόμους κοντά στην Πατησίων. Μέχρις εκεί ήταν όλα ήσυχα, δεν συνάντησαν κανέναν άνθρωπο. Από κει και πέρα άρχισαν τα δύσκολα.

Φεύγοντας από την Πλατεία Κυψέλης, θα πέρναγαν μέσα από το Πολύγωνο, το οποίο ήταν τότε παραγκούπολη προσφύγων από τη Μικρά Ασία και, βγαίνοντας, στην οδό Ευελπίδων είχαν απέναντί τους την αλάνα μπροστά στη Σχολή Ευελπίδων, τα σημερινά δικαστήρια. Στη θέση της Αλάνας είναι τώρα η οδός Μουστοξύδη, η γέφυρα που ενώνει το χώρο της παλιάς Σχολής με το πάρκο και το υπόγειο γκαράζ αυτοκινήτων.

Ήδη περπατώντας μέσα στα σοκάκια του Πολυγώνου άκουγαν οι φυγάδες πυροβολισμούς. Σε μερικά σημεία συνάντησαν μεμονωμένους νεκρούς και οι περαστικοί επιτάχυναν το βήμα για να προσπεράσουν το θέαμα, ίσως και για να διαγράψουν από το μυαλό τους το γεγονός αυτών των θανάτων. Μόνο τα παιδιά έδειχναν ενδιαφέρον για τα πτώματα «Μπαμπά, εδώ ένας πεθαμένος», «Μαμά, κι άλλος πεθαμένος εκεί». Βγαίνοντας όμως στην Ευελπίδων έβλεπαν καθαρά πλέον τις σφαίρες στον απογευματινό ουρανό που ανταλλάσσονταν μεταξύ της φρουράς της Σχολής Ευελπίδων και των ανταρτών, οι οποίοι ήταν κρυμμένοι στο Πεδίο του Άρεως. Στον ελεύθερο χώρο της αλάνας ήταν πεσμένα αρκετά πτώματα, πιθανόν περαστικοί που βρέθηκαν σε διασταυρούμενα πυρά, ίσως να ήταν όμως και από τους εκατέρωθεν μαχητές.

Ο μαστρο-Γιώργης είχε το μωρό, ενός έτους, στην αγκαλιά του, ο κουνιάδος είχε το αγόρι της οικογένειας, 3 ετών περίπου, καβάλα στους ώμους και η μητέρα κράταγε την κόρη, περίπου 5 ετών, από το χέρι. Ο παππούς ακολουθούσε από πίσω, σταυροκοπιόταν και μουρμούριζε ψαλμούς. Κάποια στιγμή κόπασαν οι πυροβολισμοί, μόνο σποραδικά και μακριά ακούγονταν ακόμα κάποιοι, οπότε βρίσκουν ευκαιρία και ξεχύνονται διάφορα μπουλούκια που ήταν κρυμμένα στα σοκάκια της παραγκούπολης για να διασχίσουν την αλάνα. Πιθανόν, σε κάθε μπουλούκι επικρατούσε η εντύπωση ότι είναι οι μοναδικοί που θέλουν να περάσουν απέναντι, τρέχοντας όμως, κατάλαβαν ότι όλοι μαζί ήταν ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων.

Στη μέση περίπου της διαδρομής, ακριβώς μπροστά από τη σχολή Ευελπίδων, άρχισαν πάλι οι πυροβολισμοί, πάνω από τα κεφάλια των αλαφιασμένων ανθρώπων. «Κατέβασε το παιδί από τους ώμους σου», φωνάζει ο μαστρο-Γιώργης στον κουνιάδο του, ο οποίος είχε ξεχαστεί και περπατούσε σκυφτός μεν, αλλά με το παιδί στους ώμους, κοντά στα 2 μέτρα συνολικό ύψος. Τελικά, πέρασαν την αλάνα, η οποία πρέπει να τους φάνηκε ατελείωτη, πέρασαν και το ρέμα που ήταν τότε ένα τμήμα της σημερινής οδού Βαλτινών και προχώρησαν προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και το Κέντρο.

Χωρίς πολλά επεισόδια έφτασαν, κάποια στιγμή, στο «σύρμα», το σύνορο μεταξύ αγγλικής ζώνης και ανταρτοκρατούμενης Αθήνας. Μπροστά στο σύρμα και κατά μήκος του στέκονταν πολλές δεκάδες πολίτες, όπως όταν παρακολουθούν παρελάσεις, αλλά εδώ ήταν οι άνθρωποι εφοδιασμένοι με καλάθια, βαλίτσες, μπογαλάκια και παιδιά. Όλοι τους υποψήφιοι εσωτερικοί πρόσφυγες! Πίσω από το σύρμα στέκονταν αραιά Άγγλοι στρατιώτες, με πλήρη πολεμική εξάρτυση και βλέμμα όλο περιέργεια γι’ αυτά που συνέβαιναν μπροστά τους.

Ο μαστρο-Γιώργης παραμέρισε μερικούς και προσπάθησε να εξηγήσει στο φρουρό μπροστά του ότι πρέπει να περάσει… αλλά, φυσικά, όλοι είχαν λόγους που έπρεπε και ήθελαν να περάσουν και κανείς δεν είχε άδεια, όπως ποτέ δεν έχουν επίσημα έγγραφα μετοικεσίας οι πρόσφυγες. Οι στρατιώτες, όσοι απαντούσαν στις παρακλήσεις των εξαθλιωμένων μετακινούμενων, έδειχναν παρακάτω, να πάτε από εκεί, άλλοι έδειχναν στην αντίθετη κατεύθυνση. Έτσι, είχε δημιουργηθεί κατά μήκος του σύρματος, περιμετρικά στην αγγλοκρατούμενη περιοχή, ένα ρεύμα περιπατητών που έψαχναν να βρουν πέρασμα. Πού να φαντάζονται οι σημερινοί οδηγοί που κινούνται περιμετρικά για να μην παραβιάσουν το δακτύλιο του κέντρου ότι πριν από 6Ο και πάνω χρόνια έκαναν την ίδια διαδρομή πεζοπόροι φυγάδες των αθηναϊκών συνοικιών, όχι για να αποφύγουν, αλλά για να βρουν ένα πέρασμα να μπουν στο κέντρο.

Το όριο μεταξύ της αγγλοκρατούμενης και της ανταρτοκρατούμενης περιοχής πρέπει να διέτρεχε την οδό Εμμ. Μπενάκη, ίσως και ένα ή δύο παράλληλους δρόμους πάνω. Ο μαστρο-Γιώργης έφτασε κάποια στιγμή με την ακολουθία του, περπατώντας από το ένα φυλάκιο στο άλλο, κατάκοποι όλοι, ιδίως τα παιδιά, στα Χαυτεία, στο τμήμα της οδού Αιόλου μεταξύ Πανεπιστημίου και Σταδίου. Εκεί υπήρχε επίσης μια πύλη προς την αγγλοκρατούμενη περιοχή, με πολλούς ελεγκτές στρατιώτες και 2-3 άρματα μάχης. Από την εξωτερική πλευρά ήταν μαζεμένοι πολλοί που περίμεναν με την ελπίδα ότι θα βρουν ευκαιρία να περάσουν «μέσα».

Κάπου εκεί αρχίζει το μωρό που είχε στην αγκαλιά του ο μαστρο-Γιώργης, ένα δυνατό κλάμα, σαν ουρλιαχτό. Μετά από τόσες ταλαιπωρίες στο δρόμο, βρεγμένο, άυπνο και πεινασμένο, λογικό ήταν να κλαίει απαρηγόρητο. Να το κουνάει η μαμά, τίποτα, ούρλιαζε αυτό, να το παίρνει αγκαλιά ο μπαμπάς, ακόμα χειρότερα. Ταυτόχρονα έκλαιγαν κι άλλα μωρά και μεγαλύτερα παιδιά γύρω, αλλά αυτό έκλαιγε σαν καραμούζα, ταλαιπωρώντας τα, έτσι κι αλλιώς τεντωμένα, νεύρα όλων των κουρασμένων και πεινασμένων που περιφέρονταν. Έτσι, μέσα στην ατέλειωτη αναμονή μπροστά στο σύρμα, βρήκαν όλοι απασχόληση με το μωρό και το κλάμα του. Αυτό όμως δεν καταλάβαινε τίποτα, έκλαιγε γοερά σαν σκασμένο.

Πάνω εκεί βγαίνει από ένα σταθμευμένο εγγλέζικο στρατιωτικό τζιπ μια αδελφή του Ερυθρού Σταυρού, και κατευθύνεται στο σύρμα για να προσφέρει βοήθεια στο ταλαιπωρημένο μωρό. Ο κόσμος γύρω, ιδίως οι γυναίκες, άρχισαν εκείνη τη στιγμή να φωνάζουν, θα πεθάνουμε εδώ, θα πεθάνουν τα παιδιά μας, κάντε κάτι που μας έχετε εδώ στημένους τόσες ώρες. Μερικοί τα έλεγαν και στα αγγλικά. Πάει κοντά η αδελφή, πιάνει το μωρό, το παίρνει στην αγκαλιά της και άρχισε να το κουνάει ρυθμικά, να του χαμογελάει, να του μιλάει, αγγλικά και ακαταλαβίστικα για τους παριστάμενους, οπότε το μωρό, άνοιξε διάπλατα τα μάτια να δει το αλλαγμένο σκηνικό, ένα κόκκινο πρόσωπο με φακίδες και ένα τεράστιο καπέλο σαν φτερούγα που φορούσαν παλαιότερα οι αδελφές νοσοκόμες. Όλη η ηρεμία κράτησε όμως μόνο μερικά δευτερόλεπτα, γιατί το μωρό άρχισε εκ νέου το κλάμα, ίσως πιο δυνατά τώρα, μάλλον φοβισμένο από το άγνωστο πρόσωπο που έβλεπε μπροστά του.

Κάνει προσπάθειες η νοσοκόμα, τίποτα, φωνάζει η μαμά στην αδελφή, ελληνικά, δώστο μου να το ηρεμήσω εγώ, λέει ο μπαμπάς πήγαινε εσύ να το πάρεις, κατάλαβε ο φρουρός από τις κινήσεις των χεριών, κάνει μια και σηκώνει το σύρμα να περάσει η μαμά να πάρει το μωρό. Μέχρι να καταλάβει αυτός τί γίνεται, είχαν χωθεί από κάτω 15-20 άτομα! Βάζει ο φρουρός τις φωνές να έρθουν οι συνάδελφοί του που έκαναν σουλάτσο σε μικρές αποστάσεις, αλλά ώσπου να φτάσουν αυτοί και να σπρώξουν πίσω τους «εισβολείς», είχαν απομακρυνθεί αρκετοί στα ενδότερα της εγγλέζικης περιοχής - άντε να τους μαζέψεις τώρα.

Η οικογένεια του μαστρο-Γιώργη έφτασε έτσι, χωρίς άλλα επεισόδια, στην οδό Πεσματζόγλου, ανεβαίνοντας την οδό Σταδίου, και εγκαταστάθηκε στο γραφείο τού μηχανικού. Έμεινε εκεί σχεδόν μία εβδομάδα, όπου όλοι τρώγανε από το μεγάλο καζάνι με φαγητό στρατοπέδου που μαγείρευαν οι Εγγλέζοι στο Αρσάκειο - για πλύσιμο και άλλες πολυτέλειες ούτε λόγος. Κάποια στιγμή ήρθε το μήνυμα ότι είχαν υποχωρήσει οι αντάρτες στα προάστια της Αθήνας και μπορούσαν οι φυγάδες να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Όταν έφτασε ο μαστρο-Γιώργης με την οικογένεια στα Πατήσια, βρήκε το σπίτι τους λεηλατημένο και καμένο. Πηγαίνοντας το βράδυ οι αντάρτες να συνεννοηθούν με τον «συναγωνιστή» για τις δουλειές, διαπίστωσαν ότι αυτός είχε διαφύγει οικογενειακώς, οπότε κατέστρεψαν το σπίτι του για να τον εκδικηθούν.

βλέπε επίσης>>>

.

Κινούμενα εξαρτήματα τέλος

Αντικαθίστανται οι σκληροί δίσκοι των φορητών με μνήμη flash

Η Toshiba ανακοίνωσε ότι ξεκινά την παραγωγή οδηγών μνήμης στερεάς κατάστασης, οι οποίοι βασίζονται σε τσιπ flash και προορίζονται να αντικαταστήσουν τους σκληρούς δίσκους σε φορητούς υπολογιστές. Η ιαπωνική εταιρεία, σήμερα ο δεύτερος μεγαλύτερος κατασκευαστής μνήμης NAND flash, θα παράγει οδηγούς στερεάς κατάστασης με χωρητικότητα από 32 έως 128 Gigabyte και πάχος 1,8 και 2,5 ίντσες, όσο οι αντίστοιχοι σκληροί δίσκοι.

Τα τσιπ μνήμης flash ονομάζονται «στερεάς κατάστασης» επειδή δεν περιλαμβάνουν κινούμενα εξαρτήματα όπως οι σκληροί δίσκοι(παλαιότερα, ο όρος στερεάς κατάστασης αναφερόταν σε ηλεκτρονικές συσκευές που βασίζονται σε ημιαγωγούς αντί σε λυχνίες). Είναι επίσης πολύ ταχύτερα και μειώνουν σημαντικά το χρόνο που απαιτείται για την εκκίνηση του υπολογιστή

Βασικό μειονέκτημα της μνήμης flash είναι η σχετικά υψηλή τιμή, η οποία μέχρι σήμερα περιόριζε τη χρήση της σε φορητές συσκευές και tablet PC. Στην αγορά έχουν πάντως εμφανιστεί και «υβριδικοί» οδηγοί αποθήκευσης που συνδυάζουν σκληρούς δίσκους με τσιπ flash για τη βελτίωση των επιδόσεων.

Οδηγούς στερεάς κατάστασης για χρήση σε φορητούς παράγουν ήδη η Samsung, o μεγαλύτερος κατασκευαστής τσιπ μνήμης, καθώς και η SanDisk, συνεργάτης της Toshiba. Όπως αναφέρει το Reuters, του χρόνου αναμένεται να ξεκινήσει την παραγωγή οδηγών στερεάς κατάστασης και η αμερικανική Micron Technology.

(www.in.gr, 11/12/2007)

Καλπάζων λα(ϊ)κισμός

(του Ανδρέα Παππά, Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 7/12/2007)

Διάβαζα κι εγώ, όπως όλοι, για το «φαινόμενο Λαζόπουλος», για τα «εξηντάρια» και τα «εξηνταπεντάρια», για το πόσο καταπληκτική και επιτυχημένη είναι η εκπομπή του, για, για... Έτσι, παρόλο που -και για λόγους που αναφέρω πιο κάτω- δεν έχω καμιά εκτίμηση στον άνδρα, παρόλο που εδώ και χρόνια δεν τον βρίσκω καν αστείο, αποφάσισα να δω το «Αλ Τσαντίρι Νιουζ».

Συγγνώμη, αλλά πειράζει ότι ένιωσα θλίψη, αν όχι και αγανάκτηση; Και ας στρεφόταν συνεχώς η κάμερα στο «κοινό» που ξεκαρδιζόταν. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό που είδα θεωρείται καλύτερο από μια μέτρια καλοκαιρινή επιθεώρηση (εντάξει, από του Σεφερλή καλύτερο ήταν). Τα ίδια και τα ίδια θέματα, οι ίδιες ευκολίες, ο ίδιος αφόρητος λαϊκισμός, η ίδια σκατολογία και πορδολογία, η ίδια ψευτοαθυροστομία για να κρυφογελάν σύζυγοι συνταξιούχων αστυνομικών, η ίδια εύκολη «πολιτική σάτιρα», η ίδια τροφοδότηση από άλλες εκπομπές της τηλεόρασης σύμφωνα με το γνωστό μοντέλο.

Τα περισσότερα «αστεία» ήταν κατάλληλα για το τελευταίο κάθισμα σε πούλμαν σχολικής εκδρομής: ένας πίθηκος που παίζει το πουλί του, ήχοι από κλανιές, οι κιλότες της μάνας του (!), οι έρωτες των τροφίμων του γηροκομείου, κ.λπ., κ.λπ. Δεν γνωρίζω πολλά για το τι άλλες «αστείες» εκπομπές προβάλλονται αυτόν τον καιρό στην τηλεόραση -δεν είναι, δα, και το φόρτε μου το θέμα-, αλλά προφανώς πρέπει να υπάρχει μεγάλη ξηρασία για να έχει 65% θεαματικότητα αυτό το πράγμα που είδα.

Αν η φράση «γιατί εμείς θέλουμε μισή ώρα να πηδήξουμε μια γκόμενα και οι κυβερνήσεις θέλουν δύο τετραετίες για να μας πηδήξουν;» θεωρείται πολιτική κριτική, πολιτική σάτιρα, ή έστω χιούμορ, τότε πράγματι έχουμε πιάσει πάτο. Τι σχέση έχουν αυτά που άκουσα και είδα με τους, πράγματι, ευρηματικούς «Μήτσους» του ίδιου του Λαζόπουλου;

Οσο για τον «πολιτικό λόγο» και τις «πολιτικές αιχμές», κάθε άλλο περί σάτιρας «όλων των κακώς κειμένων» πρόκειται. Ο «αντικαθεστωτικός», «αντισυμβατικός» και «αριστερός» (που λέει ο λόγος) Λ. Λ. κάθε άλλο αμερόληπτα μοιράζει την ψευδοηθικολογία και τον δασκαλισμό που ο ίδιος αποκαλεί «σάτιρα». Οι στόχοι του είναι προσεκτικά επιλεγμένοι, ενώ αντίθετα για άλλα «κακώς κείμενα» της κοινωνίας μας λέξη δεν βρίσκει να πει. Αλήθεια, έχετε ακούσει τον Λ.Λ. να σατιρίζει ποτέ, για παράδειγμα, το ΚΚΕ, ή την επιστήθια φίλη του Δήμητρα Λιάνη;

Πριν από μερικά χρόνια ο Λ.Λ. δήλωνε δημόσια «έτσι μου 'ρχεται ν' αρπάξω ένα όπλο και να μπουκάρω στα Σκόπια [sic]». Ενδιαφέρουσα δήλωση, αν σκεφτεί κανείς ότι προέρχεται από κάποιον που έχει απαλλαγεί από τη στρατιωτική θητεία με «τρελόχαρτο». Πρόσφατα εξάλλου, με αφορμή τον καβγά για το βιβλίο της Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, ο ίδιος διατύπωσε την εξής πρωτότυπη επιστημονική άποψη: «Ιστορία δεν είναι αυτά που γράφουν τα βιβλία. Ιστορία είναι αυτά που ακούγαμε από τη μάνα μας και τη γιαγιά μας!». Αλλά και η περίοδος Σημίτη φαίνεται ότι αποτελεί καρφί στο μάτι του «ασυμβίβαστου» Λ.Λ. Ε., βέβαια, μετά την επαναστατική περίοδο κατά την οποία τον τόνο έδινε η κολλητή του κυρία Δήμητρα Λιάνη, μετά την εποχή των εορτών της Ορθοδοξίας στην Πάτμο και των αστρολογικών συνάξεων στο «κωλόσπιτο» της Εκάλης, πώς θα μπορούσε να ικανοποιεί έναν «αριστερό» όπως ο Λ.Λ. η περίοδος Σημίτη;

Ο καθείς και οι επιλογές του, ο καθείς και οι φίλοι του.

Αγιασμός με μικρόφωνο...

Παλιά μαγικά με νέα τεχνολογία

Δεκεμβριανά II

«Τη μάχη τη χάσαμε...»

(της Ασπασίας Παπαθανασίου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 05/12/2004)

Στη διάρκεια της Κατοχής, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ήμουν στον εφεδρικό ΕΛΑΣ, εδώ στην Αθήνα. Μόλις έγινε η απελευθέρωση ζήτησα να φύγω γιατί ήξερα ποια θα είναι η εξέλιξη. Έφυγα... Με μια ομάδα ηθοποιών (Αλέκα Παΐζη, Αλέξης Δαμιανός, Μάνος Ζαχαρίας, Άλκη Ζέη) και με επικεφαλής τον Γιώργο Σεβαστίκογλου φτιάξαμε το «Λαϊκό Θέατρο». Είχαμε νοικιάσει, με λεφτά του KKE, Πατησίων και Στουρνάρα, το θέατρο Παπαϊωάννου και με μεγάλο ενθουσιασμό το ετοιμάζαμε. Είχαμε βρει ένα έργο, ενός Λιδάκη με τίτλο «'41-'44», και αρχίσαμε τις πρόβες.

Εκείνες τις μέρες είχαν προγραμματίσει το κόμμα και οι οργανώσεις μια μεγάλη συγκέντρωση. Κατεβήκαμε από το θέατρο με τα λάβαρα και τον ενθουσιασμό μας. Πλημμύρισε η Αθήνα ανθρώπους που έφθασαν από παντού άοπλοι. Όπως προχωρούσαμε, βρέθηκα ανάμεσα στον κόσμο, εκεί στον Άγνωστο Στρατιώτη. Απέναντι ήταν το υπουργείο Εσωτερικών, νομίζω. Στην ταράτσα, προτού αρχίσει το μακελειό, ήταν άνθρωποι που κρατούσαν όπλα. Σε λίγο άρχισαν να μας πυροβολούν. Έγινε πανικός, χαμός.

Εκείνο που δεν μπορώ να ξεχάσω είναι ότι πολλά παιδιά περνούσαν με τις σημαίες, που βάφονταν στα αίματα των παιδιών που είχαν σκοτωθεί. Δεν ξαναγυρίσαμε βέβαια στο θέατρο. H πρόκληση έγινε. Πώς ξεκίνησε, δεν ξέρω. Και μετά, η σύγκρουση. Ήμασταν άοπλοι κι όποιος πει το αντίθετο θα πω βαριά κουβέντα. Ο άνδρας μου δεν ήταν στο θέατρο (είχαμε παντρευτεί με τον Κώστα Μαυρομάτη έναν μήνα πριν τα Δεκεμβριανά), και το ίδιο βράδυ βρεθήκαμε στο σπίτι. Μέναμε τότε στην οδό Χαλκοκονδύλη. Οι ηθοποιοί πήραμε εντολή από το κόμμα να κάνουμε ομάδες ψυχαγωγίας και να πηγαίνουμε στους μαχητές, στην πρώτη γραμμή. Φτιάχναμε κάτι σκετσάκια, δεν παίζαμε Αισχύλο φυσικά... Θυμάμαι ένα βράδυ μπήκαμε από κάποιο σπίτι κάτω από το Εθνικό Θέατρο - τα παιδιά του ΕΛΑΣ είχαν σκάψει - και βγήκαμε στην Ομόνοια. Παίξαμε λίγο και φύγαμε.

Οι περιοχές που ήταν τα εργοστάσια είχαν πέσει στα χέρια του ΕΛΑΣ της Αθήνας. Τα ανοίξανε και πλάκωσε ο κόσμος μέσα. Ο άνδρας μου ήταν σε μια αχτίδα προς την Αχαρνών. Του δίνει λοιπόν εντολή το κόμμα να πάει σε μια αποθήκη τροφίμων, γιατί συνέβαιναν φοβερά πράγματα. Με πήρε μαζί του. Ο κόσμος πεινασμένος ήταν εκεί και άνοιγε ό,τι έβρισκε μπροστά του. Ένα άλλο βράδυ έρχεται η Ολυμπία Παπαδούκα και μου λέει «Πιάσανε την Παπαδάκη» (*). Τρέξαμε να πάμε να βρούμε την καθοδήγηση. Ώσπου να πάμε, μάθαμε ότι τη σκότωσαν...

Πάλι κάποιο βράδυ έρχεται η Παπαδούκα και μου λέει ότι τραυματίστηκε ο άνδρας μου. Τον είχαν στο νοσοκομείο στη Νέα Ιωνία. Πήγα να τον βρω. Αυτό που βλέπουμε σήμερα στο Ιράκ και προ ετών είδαμε στη Γιουγκοσλαβία, το είδα τότε εκεί. Δεν μπορούσες να περπατήσεις: άνθρωποι ματωμένοι στο πάτωμα που τους είχαν χτυπήσει τα αεροπλάνα. Ακούω μια κραυγή, ήταν μια συνάδελφος που είχε γράψει στον τοίχο «Θέλω να ζήσω», μια θαρραλέα γυναίκα. Βρήκα τον Κώστα, τον άνδρα μου. Του λέω ότι από την καθοδήγηση μας είπαν ότι το βράδυ θα γίνει γενική επίθεση του ΕΛΑΣ. Μου λέει: «Τη μάχη τη χάσαμε. Αν δεν ξαναϊδωθούμε, να σηκωθείς να φύγεις, να μη μείνεις στην Αθήνα. Αν προλάβεις, φέρε μου λίγο ρύζι κι ένα μαξιλάρι».

Μας κόλλησαν ότι η Παΐζη κι εγώ ήμαστε υπεύθυνες για τον θάνατο της Παπαδάκη. Μετά τη Βάρκιζα έγινε μια δίκη. Διαβάζαμε τα πρακτικά της στο «Έθνος». Είχαν αποφασίσει να εκτελέσουν τον εκτελεστή τής Παπαδάκη. Τον είχαν πάει φυλακή. Στο δικαστήριο βγήκε όλη η αλήθεια, ότι την Παπαδάκη τη σκότωσε ένας πράκτορας των Εγγλέζων που είχε κάνει κι άλλα πράγματα. Εμείς δώσαμε τα πάντα στον απελευθερωτικό αγώνα και μας έγραφαν έξω από το σπίτι «θα πεθάνετε κουμμούνια».

(*) Ελένη Παπαδάκη: Γνωστή ηθοποιός, γεννήθηκε το 1908, δολοφονήθηκε στα Δεκεμβριανά.

βλέπε επίσης>>>

.

Κλεοπάτρα ΙΙ

Πίνακας από το έτος 1876 του πορτραιτίστα
Thomas Frances Dicksee (1819-1895)






































βλέπε επίσης >>>


.

Ένα διαβατήριο και για μένα…

…

Σ’ αυτό το κείμενο ανέφερα προ καιρού ότι, μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, όσοι ζούσαν στο εξωτερικό και δεν διέθεταν έγκυρο διαβατήριο, γιατί τους το είχε ακυρώσει το καθεστώς, πήγαιναν στα κατά τόπους προξενεία και ζητούσαν επιτακτικά την έκδοση νέου για να μπορούν αν έρθουν στην Ελλάδα – ήταν και θέρος και κανείς δεν ήθελε να χάσει τα μπάνια, μέχρι να εκδοθούν οι οριστικές αποφάσεις (βγήκαν μετά από 6-7 μήνες).

Η διαδικασία έκδοσης διαβατηρίου δεν ήταν, όμως, νομικά εύκολη υπόθεση, γιατί ίσχυαν ακόμα οι αποφάσεις ακυρώσεως της χούντας, για πολλούς ίσχυαν επίσης αποφάσεις στέρησης της ελληνικής υπηκοότητας ή και αποφάσεις επιστρατεύσεως «λόγω αντεθνικής δράσης». Γι’ αυτό οι πρόξενοι δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν, λόγω του νομικού κενού, να αναλάβουν την ευθύνη. Έτσι καθιερώθηκαν πρόχειρες ρυθμίσεις, κατά την εφαρμογή των οποίων συνέβησαν διάφορα ευτράπελα στην έκδοση διαβατηρίων, μερικά από τα οποία περιγράφω εδώ:

Η συνηθέστερη περίπτωση ήταν να εκδοθεί ένα έγγραφο εφ’ απλού, λευκού χάρτου, στο οποίο αναφερόταν ότι ο κάτοχός του, τάδε ταδόπουλος, επιτρέπεται με αυτό να ταξιδέψει στην Ελλάδα και να επιστρέψει στη χώρα διαμονής του. Πάνω στο χαρτί υπήρχε και η φωτογραφία του κατόχου.

Επειδή όμως οι δημόσιες υπηρεσίες είχαν κόψει από τις σφραγίδες το πουλί της χούντας και δεν είχε καθιερωθεί ακόμα καινούργιο εθνόσημο (ο θυρεός που ισχύει τώρα), η σφραγίδα που έμπαινε κακοτυπωμένα ήταν ένα ισχνό δακτυλίδι, το οποίο θα μπορούσε να απομιμηθεί εντός δεκαλέπτου ο οποιοσδήποτε. Ξέρω ότι κάποιοι που δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν για άλλους λόγους στην Ελλάδα, έφτιαξαν με μεγάλη ευκολία τέτοια «έγγραφα», με άλλο όνομα από το δικό τους και έκαναν διακοπές στα νησιά.

Μερικοί από τους ενδιαφερόμενους για έκδοση τέτοιου πρόχειρου διαβατηρίου ήξεραν από τα χρόνια της δικτατορίας ότι, για να πάρεις διαβατήριο έπρεπε να αποδείξεις την εθνικοφροσύνη σου και γι’ αυτό το λόγο εξέδιδαν διάφοροι χουντικοί σύλλογοι βεβαιώσεις εθνικοφροσύνης. Για την ακρίβεια προσκόμιζε ο ενδιαφερόμενος μια βεβαίωση από τον πρόεδρο της φιλοχουντικής οργάνωσης ότι είναι μέλος της, άρα καταλάβαινε το προξενείο ότι πρόκειται για εθνικόφρονα άνθρωπο.

Έτσι πάει ο φίλος μου ο Κώστας Β., μερικές μέρες αφού έπεσε η χούντα, στον πρόεδρο της χουντόφιλης κοινότητας Φραγκφούρτης (υπήρχε και αντιχουντική κοινότητα), τον γουναρά Π., για να πάρει βεβαίωση «εθνικοφροσύνης». Ήθελε να είναι τυπικά σωστός για να μην του φέρει αντίρρηση το προξενείο, ίσως και για να έχει κάθε δικαιολογία, σε περίπτωση αντίρρησης, να κάνει φασαρία εκεί. Ο πρόεδρος τα έχασε, φυσικά δεν ίσχυαν πια οι ρυθμίσεις χαφιεδισμού, αλλά δεν ήθελε να παραδεχτεί κιόλας ότι έχασε τη μεγάλη εξουσία που διέθετε επί 7 χρόνια. Λέει λοιπόν στον Κώστα, προσποιούμενος ότι ψάχνει:

«Χμμμ, δεν μπορώ τώρα, δεν έχω τη σφραγίδα μαζί μου».

Ο Κώστας τον αγρίεψε:

«Δεν χρειάζεται σφραγίδα, αρκεί η υπογραφή σου».

Ο πρόεδρος είχε ενδοιασμούς,

«Δεν έχω τα έντυπα του σωματείου μαζί μου».

Ο Κώστας άρχισε να κοκκινίζει:

«Πάρε ένα απλό χαρτί, ό,τι βρεις».

Ο άλλος προσπαθούσε να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα:

«Πού να βρω χαρτί, δεν έχω μωρέ».

Δίνει μια ο Κώστας και αναποδογυρίζει κάτι λαμαρίνες με γούνες που ήταν στο τραπέζι, έτοιμες για ράψιμο. Από κάτω ήταν απλωμένα τα πατρόν του μαγαζιού. Σκίζει ένα κομμάτι από το πάνω πατρόν και του λέει:

«Γράψε εδώ, τώρα αμέσως!».

Ο άλλος τα χρειάστηκε, τί να κάνει, άρχισε να γράφει τις συνήθεις ανοησίες. Το παίρνει ο Κώστας και πάει στο προξενείο, κραδαίνοντας θριαμβευτικά τη βεβαίωση πάνω στο πατρόν του γουναράδικου. Ίσως βρίσκεται αυτή η πρωτότυπη βεβαίωση ακόμα στο αρχείο του προξενείου Φραγκφούρτης.

Ένας άλλος φίλος, ο Παναγιώτης Α., πήγε επίσης στο προξενείο για να πάρει διαβατήριο-χαρτί, όπως είχαν πάρει προ ημερών κι άλλοι Έλληνες, ανάμεσά τους κι εγώ. Εισέρχεται στο γραφείο του αρμόδιου υπαλλήλου, αλλά εκείνη τη στιγμή προηγείτο άλλος ενδιαφερόμενος, σωματώδης, με βαριά φωνή και με αυστηρό ύφος, ο οποίος λέει στον υπάλληλο:

«Θέλω αυτή τη στιγμή να μου βγάλεις διαβατήριο!»

Λέγοντας όμως αυτά άρχισε να δίνει στον καθισμένο υπάλληλο χαστουκάκια με τη χερούκλα του, σίγουρα μαλακά, αλλά με μια αιωρούμενη απειλή ότι αυτά μπορεί να γίνουν πιο δυνατά… Ο υπάλληλος έκανε να τραβηχτεί και ταυτόχρονα απάντησε:

«Μα κύριε Κ., πώς να σας βγάλω διαβατήριο, αφού ξέρετε…»

Ο αποφασισμένος κύριος Κ. δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε δυναμώνοντας τα χαστουκάκια:

«Όταν μου ακύρωσες το διαβατήριο ρε αλήτη, γιατί δεν με ρώτησες αν ξέρω… τώρα κανόνισε να μου δώσεις διαβατήριο και θα σου πω εγώ τί ξέρω.»

και συνέχισε να δίνει όλο και δυνατότερα χαστούκια, μια δεξιά, μια αριστερά.

Τι να κάνει ο υπάλληλος, ήταν σίγουρος ότι θα φάει άγριο ξύλο, φαίνεται ότι είχε και παλαιότερες αντιδικίες με τον συγκεκριμένο χαστουκιστή, οπότε βγάζει ένα έντυπο κανονικού διαβατηρίου, όχι απλό χαρτί όπως σ’ εμάς, συρράφει επάνω τη φωτογραφία, γράφει τα δέοντα και αρχίζει να βαράει τις σφραγίδες. Μόλις τελείωσε, πάει μέσα στον πρόξενο και παίρνει και τις τελικές υπογραφές, οπότε έρχεται και παραδίδει, προσέχοντας μην φάει κι άλλο χαστούκι, το διαβατήριο.

Αποχωρεί ευχαριστημένος ο χαστουκιστής, ξεφυλλίζοντας το φρέσκο διαβατήριο, και παίρνει θέση ο Παναγιώτης ο φίλος μου:

«Θέλω ακριβώς ίδιο διαβατήριο σαν αυτό που έβγαλες στον κύριο Κ., αλλιώς θα κάνω τον κόσμο άνω κάτω με αυτά που είδα»

Κάνει έτσι ο υπάλληλος, βγάζει νέο έντυπο και αρχίζει να εκδίδει διαβατήριο στον φίλο μου τον Παναγιώτη. Όλοι εμείς που δεν συμπέσαμε με τον αγριεμένο χαστουκιστή, είχαμε διαβατήριο εφ’ απλού χάρτου κι ο τυχερός Παναγιώτης είχε και επιδείκνυε ένα κανονικό…

Εκείνες τις εβδομάδες έγιναν πολλά τέτοια ευτράπελα, όπου οι κατα-φοβισμένοι υπάλληλοι των προξενείων, πολλοί από τους οποίους είχαν εκδηλωθεί στην επταετία ανεπίτρεπτα υπέρ του καθεστώτος της δικτατορίας, κυκλοφορούσαν και αντιδρούσαν σαν τρομαγμένα ζωάκια… Ένας από αυτούς βρίσκεται, συνταξιούχος πια, στο Bad Homburg, βόρεια της Φραγκφούρτης, περίπου 8Ο ετών τώρα, έχει βάψει κατάμαυρο το μαλλί και περιφέρεται στα κοσμικά στέκια της τουριστικής πόλης.

βλέπε επίσης >>>

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Δεκεμβριανά I

...

Με τον όρο «Δεκεμβριανά» χαρακτηρίζονται οι ένοπλες συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στην Αθήνα μεταξύ, αφενός των «ανταρτών», ένοπλων αριστερών ομάδων του ΕΛΑΣ, της ΟΠΛΑ (=Ομάδες Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα) και της Πολιτοφυλακής, με πολιτική κάλυψη του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, και αφετέρου των δυνάμεων Αστυνομίας και Χωροφυλακής, της Εθνοφυλακής, διαφόρων κεντρώων, δεξιών και ακροδεξιών ένοπλων ομάδων και του εκστρατευτικού σώματος Βρετανών και Ινδών στρατιωτών. Η διάρκεια των μαχών στα Δεκεμβριανά ήταν περίπου μηνιαία, από τις 3 Δεκεμβρίου 1944 μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 1945, και είχε προσωρινή κατάληξη την υποχώρηση των ανταρτών στα προάστια της Αθήνας κι από εκεί στην επαρχία. Στις 11 Ιανουαρίου υπογράφηκε σύμφωνο ανακωχής. Όλα αυτά δε, ούτε δύο μήνες από την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής από την Αθήνα και περίπου τέσσερις μήνες πριν κηρυχθεί η οριστική λήξη του β' παγκόσμιου πολέμου.

Υπάρχουν πολλές και διάφορες εκδοχές για τα αίτια και τις αφορμές αυτής της σύγκρουσης που αποτέλεσε το λεγόμενο «δεύτερο γύρο» και τον προάγγελο του εμφύλιου πολέμου που ακολούθησε στην Ελλάδα (1946-49), ο οποίος χαρακτηρίζεται ως «τρίτος γύρος». Σκέφτηκα λοιπόν, επειδή όλα αυτά εξελίχθηκαν τέτοια εποχή πριν από 63 χρόνια, να φιλοξενήσω εδώ κάποιες διηγήσεις, χωρίς πολιτικές επιδιώξεις, χωρίς προσπάθεια απόδοσης ευθυνών ή έκφρασης επαίνων, χωρίς αναζήτηση της «αλήθειας», αλλά απλά για να μάθουν όσοι δεν γνωρίζουν τα γεγονότα, πώς έζησαν τα πράγματα οι απλοί άνθρωποι, συνήθως κάποιοι συγγενείς μας, στην καθημερινή τους ζωή.

Εννοείται ότι θα δημοσιεύσω ευχαρίστως κάθε κείμενο που θα μου αποσταλεί, εφόσον πληροί τους όρους που προανέφερα, να περιγράφει δηλαδή τα γεγονότα έστω αποσπασματικά, όπως τα αντιμετώπισε ο ανύποπτος άνθρωπος που δεν είχε ανάμειξη με την πολιτική και στρατιωτική πραγματικότητα εκείνων των ημερών και δεν ήξερε τι του ξημερώνει.

---

της Ισμήνης

Δεκέμβριος του 1944, 3 Δεκεμβρίου ιστορική ημέρα για την Αθήνα, η ειρηνική συγκέντρωση - διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, κατέληξε να κυλιστεί στο αίμα και να σκοτωθούν ή να τραυματισθούν δεκάδες άνθρωποι. Από την ημέρα εκείνη όλη η Αθήνα και ο Πειραιάς ήταν ένα απέραντο πεδίο μάχης. Ειδικά η Καισαριανή ήταν από τα πιο επικίνδυνα μέρη, διότι εκεί είχε δημιουργηθεί κάτι σαν βάση των ΕΑΜιτών, ΕΛΑΣιτών και του ΚΚΕ.

Στην Καισαριανή υπάρχουν ακόμα σπίτια με τις πληγές από τις σφαίρες που έπεφταν σαν το χαλάζι. Η οικογένειά μου έμενε και μένει ακόμα στο Παγκράτι. Ένα πρωινό, αρχές Δεκεμβρίου, μετά τα επεισόδια στο Σύνταγμα και αλλού, χτυπάει η πόρτα του σπιτιού μας, ανοίγει η μητέρα μου και αντικρίζει μια ομάδα οπλισμένων με στολές. Με βλοσυρό ύφος τη ρωτάει ο επικεφαλής, πού είναι ο πατέρας μου. Ο πατέρας μου ήταν γιατρός και έλειπε στο νοσοκομείο. Τους απαντάει η μητέρα μου ότι λείπει, οπότε της λένε ότι έχουν εντολή από το αρχηγείο να «επιτάξουν» κάποιους γιατρούς και την επομένη το πρωί θα έλθουν να τον πάρουν μαζί τους. Στις ερωτήσεις της μητέρας μου που; γιατί; πότε; δεν της δίνουνε καμία απάντηση. Φεύγουν αφήνοντας να αιωρείται η απειλή της επικείμενης επίταξης.

Όταν επιστρέφει ο πατέρας μου και μαθαίνει τα καθέκαστα, δεν έδειξε καμία όρεξη να πάει να προσφέρει υπηρεσίες με το ζόρι στους αντάρτες (έτσι τους λέγανε όλοι), αν και δεσμευόταν από τον όρκο του Ιπποκράτη, γιατί κανένας δεν ήξερε τι θα γινόταν την επόμενη μέρα, όταν θα είχε μπει σε μια τάξη το χάος που επικρατούσε.

Βάζει, λοιπόν, ο πατέρας μου 2 αλλαξιές σε μια τσάντα και ετοιμάζεται να πάει στο σπίτι της αδελφής του στα Εξάρχεια, στην οδό Θεμιστοκλέους, για να αποφύγει την επίταξη, μέχρι να κοπάσει το μακελειό. Περιμένει να βραδιάσει για να φύγει και, ανοίγοντας την εξώπορτα, βλέπει μπροστά του 2 οπλισμένους. Πού πας γιατρέ τον ρωτάνε; Δεν απάντησε ο πατέρας μου -τι να πει;- και αμέσως του λένε, ότι το υποπτευθήκανε πως θα το έσκαγε και τον περιμένανε. «Έτσι γλίτωσαν», του είπαν, «η γυναίκα σου και το παιδί σου» (η μεγαλύτερη αδελφή μου).

Τον μετέφεραν στο Σκοπευτήριο Καισαριανής, όπου βρισκόταν ήδη μια ομάδα από γιατρούς και νοσοκόμες. Εκεί είχε στηθεί ένα υποτυπώδες χειρουργείο. Υπό την απειλή των όπλων, κάτω από άθλιες συνθήκες υγιεινής και μέσα σε αφόρητο κρύο, χειρουργούσαν, καθάριζαν πληγές και ό,τι άλλο προκύπτει στην εξέλιξη ενός πολέμου.

Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που είχε επιταχθεί, άνδρες και γυναίκες, στεγαζόταν σε ένα θάλαμο, τον οποίο κλείδωνε η φρουρά των ανταρτών απ’ έξω, χωρίς να υπάρχει καμιά δυνατότητα να επικοινωνήσουν οι αποκλεισμένοι με τις οικογένειές τους. Έτσι, είχαν μηδενική ενημέρωση και ελάχιστη επαφή με τον γύρω χώρο, μόνο όσα κλεφτά και με λοξές ματιές μπορούσαν να δουν κατά τις στιγμές που τους μετέφεραν από το θάλαμο στο πρόχειρο χειρουργείο για να δουλέψουν.

Κάποια μέρα κλεισμένοι μέσα στον θάλαμο, ακούν απ' έξω φωνές, διαταγές, απανωτούς πυροβολισμούς, ποδοβολητά, οχλαγωγία. Δεν τόλμησαν, βέβαια, να προσπαθήσουν να διαφύγουν, τόσο από το φόβο των φρουρών, όσο και για να μη φάνε καμία αδέσποτη σφαίρα. Μετά από τη φασαρία και την ανταλλαγή πυροβολισμών κάποιας διάρκειας, επικράτησε απόλυτη σιγή, νέκρα. Η αναμονή μέσα ήταν εκνευριστική, δεν ακουγόταν τίποτα, κανένας δεν μιλούσε απ’ έξω, κανένας δεν έφερνε στους αποκλεισμένους νερό και φαγητό, κανένας δεν ήρθε για να τους μεταφέρει στο «χειρουργείο», κανένας δεν φαίνεται να τους φρουρούσε.

Παίρνουν τότε απόφαση και σπάνε την κλειδαριά του θαλάμου, οπότε βγαίνουν σε ένα εντελώς άδειο προθάλαμο, όπου δεν υπήρχε τίποτα, ούτε κουνούπι! Χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς έχει συμβεί, υποψιάζονται ότι οι αντάρτες έχουν απομακρυνθεί από την περιοχή, άρα μπορούν οι «επιταγμένοι» να επιστρέψουν στα σπίτια τους ελεύθερα.

Ο πατέρας μου προτείνει να πάνε, πριν φύγουν, στην αποθήκη, μήπως έχουν αφήσει οι αντάρτες τίποτα τρόφιμα για να τα πάρουν οι απελευθερωμένοι μαζί, να τα πάνε στις οικογένειές τους, μετά από απουσία τόσων ημερών και μέσα στην πείνα και τις στερήσεις του χειμώνα. Συμφωνούν όλοι και κατευθύνονται στην αποθήκη, δύο συνεχόμενα δωμάτια δίπλα στην κουζίνα, τα οποία είχαν εντοπίσει τις προηγούμενες ημέρες. Ανοίγοντας όμως την πόρτα, μένουν εμβρόντητοι μπροστά σ' ένα φοβερό θέαμα: στο πάτωμα μπροστά τους ήταν ένας σωρός από ανθρώπινα πτώματα και στο πίσω δωμάτιο βρίσκονταν κρεμασμένα σε τσιγκέλια μερικά αρνιά, σφαγμένα και γδαρμένα.

Κοιτάζονται μεταξύ τους και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Μπροστά ο θάνατος και πίσω η τροφή. Η πείνα εκείνων των ημερών και της στιγμής υπερνίκησε τον όποιο δισταγμό. Γρήγορα–γρήγορα, πετάνε οι άντρες τα αρνιά πάνω από τα πτώματα και χέρι με χέρι τα βγάζουν έξω, τα μεταφέρουν στο θάλαμο-χειρουργείο και τα τεμαχίζουν, ενώ οι γυναίκες τυλίγουν τα κομμάτια κρέατος σε σεντόνια, κουβέρτες κλπ.

Περιμένουν ακόμα με αγωνία να σουρουπώσει και, όταν φτάνει η κατάλληλη ώρα, αποχαιρετιούνται με νοήματα και σκορπίζουν, κατηφορίζοντας μέσα από τα στενά της Καισαριανής για τα σπίτια τους. Ταυτόχρονα προσπαθούν να κάνουν όσο μπορούσαν πιο αθέατο το απόκτημα τους, κρύβοντάς το κάτω από τα παλτό ή κάτω από την κουβέρτα που είχαν ρίξει στην πλάτη.

Αυτά μού τα είχε διηγηθεί ο πατέρας μου αρκετές φορές και θυμάμαι ότι πάντα τελείωνε την αφήγησή του κουνώντας προβληματισμένος το κεφάλι του!

Kάτι μου θυμίζουν, κάτι μου θυμίζουν...

Τούρκικο αεροσκάφος συνετρίβη με 57 νεκρούς

Προ ημερών κατέπεσε ένα αεροπλάνο της εταιρίας Atlasjet και συνετρίβη κοντά στην πόλη Ισπάρτα, στη νότια Τουρκία, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 57 άνθρωποι, επιβάτες και προσωπικό. Οι πρώτες έρευνες δεν έδειξαν κάποια προφανή αίτια για την καταστροφή, ο καιρός ήταν καλός, μηχανικό πρόβλημα δεν δήλωσαν ή δεν πρόλαβαν να δηλώσουν οι πιλότοι κι έτσι οι έρευνες συνεχίζονται και μπορεί να κρατήσουν πολλούς μήνες.

Εδώ θα μπορούσε να κλείσει αυτό το θλιβερό μήνυμα, αφού ξέρουμε ότι υπάρχουν 57 οικογένειες που έχασαν συγγενείς, φίλους ή συνεργάτες. Ο λόγος που μπήκε εδώ το κείμενο και συνεχίζω τα σχόλια, έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιμετώπισαν τα τουρκικά μέσα ενημέρωση, έντυπα και ηλεκτρονικά, το θέμα των αιτίων της καταστροφής: από την πρώτη στιγμή, αφού δεν υπήρχε ένα προφανές και μοιραίο αίτιο για τη συντριβή του αεροπλάνου, άρχισε η δημιουργία σεναρίων, συνωμοσίας, θείας εγκατάλειψης, απελπισίας και ό,τι άλλο μπορεί κάποιος να σκεφτεί για να γεμίσει τα ρεπορτάζ ή να ροκανίσει το χρόνο στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις.

Με τη συμπαράσταση διαφόρων «αρμοδίων» και «έγκριτων» πιλότων, τεχνικών, πολιτικών και ειδικών περί την αερολογία, αναπτύσσονται στην Τουρκία καθημερινά σενάρια για το «μυστηριώδες δυστύχημα». Η εφημερίδα Yeni Safak πόνταρε στην έλλειψη πειθαρχίας των επιβατών και γνωμοδότησε ότι υπεύθυνα ήταν μερικά κινητά τηλέφωνα που δεν είχαν κλείσει. Έτσι «μπερδεύτηκαν» τα όργανα ηλεκτρονικού προσανατολισμού του αεροπλάνου. Η απόδειξη ήταν πανεύκολη και βρισκόταν ανάμεσα στα συντρίμμια του αεροπλάνου: μερικά κινητά των σκοτωμένων επιβατών κτυπούσαν ακατάπαυστα, μάλλον για κατανοητούς λόγους.

Η εφημερίδα Vatan έπαιξε τη συνδικαλιστική χορδή του κιτρινισμού: οι πιλότοι ήταν κουρασμένοι και έκαναν πρόσθετα χιλιόμετρα πτήσης για να βγάλουν καμιά (τούρκικη) λίρα παραπάνω. Στην ιστοσελίδα της Sonsayfa παίζεται δράμα και αποκαλύπτεται ένα φοβερό μυστικό: ο πιλότος έριξε για «προσωπικούς λόγους» το αεροπλάνο στο βουνό. Ο αναγνώστης έχει την άνεση να επιλέξει μεταξύ ερωτικής απογοήτευσης, απώλειας περιουσίας στο καζίνο ή βαρύτατη ήττα της ομάδας του πιλότου στους αγώνες του τσάμπιονς λιγκ.

Υπάρχουν βέβαια και ερμηνείες με τεχνικό υπόβαθρο: οι αεροπορικές εταιρίες υποχρεώνουν τους πιλότους να «κόβουν» δρόμο για να εξοικονομούν καύσιμα (Sabah) και δεν φτάνει αυτό, πάνω στην παράκαμψη της Σαμπάχ, οι κουρασμένοι πιλότοι της Βατάν μπέρδεψαν τον ουρανό με τη θάλασσα και, αντί να πάτε στα σύννεφα, κατέληξαν όχι στη θάλασσα αλλά στο βουνό. Αλλά υπάρχουν και εναλλακτικές εκδοχές, πάλι από τη Βατάν: φυσικό αέριο που έβγαινε από το έδαφος αλλά και ένα «τεράστιο κενό αέρος» φταίνε για την καταστροφή.

Ο καθένας θα σκεφτεί βέβαια ότι αέρια που διαφεύγουν ίσα ίσα μέχρι να περάσει από πάνω ένα αεροπλάνο δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τα περιώνυμα «κενά αέρος», γιατί στην ατμόσφαιρα δεν υπάρχουν κενά, απλά υπάρχουν καθοδικά ρεύματα που ενισχύουν την πτωτική κίνηση του αεροπλάνου κατά την προσγείωση. Αυτά είναι όμως λεπτομέρειες που μόνο στα (τούρκικα) τηλεοπτικά παράθυρα μπορούν να αναλυθούν, μέσα σε φωνές και διακοπές, μεταξύ διαφημίσεων και παρακλήσεων: «Αφήστε με να ολοκληρώσω!»

Πάντως, υπάρχουν και οι εκδοχές της συνωμοσίας, σε πολλαπλή εκδοχή. Αυτές διατυπώνονται κυρίως από απόστρατους αξιωματικούς, υπηρετήσαντες στη Σμύρνη, στη Λάρισα (ΝΑΤΟ) και στις Βρυξέλλες και οι οποίοι πρέπει να ξέρουν! Αν δεν ξέρουν αυτοί, θα ξέρει ο Τούρκος Κακαουνάκης; Η εφημερίδα Aksam δηλώνει ευθέως ότι στόχος της καταστροφής ήταν οι έξι Τούρκοι πυρηνικοί φυσικοί που επέβαιναν στην πτήση!

Και πάνω που το ακροατήριο βαστάει την αναπνοή του από τη φοβερή αυτή αποκάλυψη έρχεται το δεύτερο κτύπημα: δεν μπορεί νάναι τυχαίο το γεγονός, τη στιγμή που η Τουρκία προσπαθεί να αποδεσμευτεί από τα πετρέλαια της επίφοβης Μέσης Ανατολής και θέλει να δημιουργήσει σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής με πυρηνική ενέργεια!

Ο αναγνώστης καταπίνει ξερά και περιμένει τις αποδείξεις γι’ αυτό το αντεθνικό σενάριο: «Ξέρουμε ποιες ξένες δυνάμεις ενδιαφέρονται να κρατήσουν υποβαθμισμένη την τούρκικη οικονομία και κοινωνία». Αφού το ξέρουν, θα μπορούσαν να το πουν βέβαια, αλλά έλα που θα χαθεί όλη η ένταση…

Ο αρχισυντάκτης της Ακσάμ δίνει όμως συμπληρωματικές τεχνικές πληροφορίες, για να μάθει ο κόσμος πόσο μπροστά έχει πάει η τεχνολογία: «Από την 11^η Σεπτεμβρίου 2001 γνωρίζουμε την τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη. Μερικές χώρες έχουν τη δυνατότητα να τηλεχειρίζονται τις πτήσεις αεροπλάνων για να δημιουργήσουν επιθυμητά αποτελέσματα». Ο Έλληνας αναγνώστης αναπνέει πλέον ήρεμος! Άμα χρειάζεται κρατική τεχνολογία για να επιτευχθεί ένας στόχος, αποκλείεται να είναι η Ελλάδα μπλεγμένη, τη στιγμή που δεν μπορεί ούτε τα σκουπίδια της να διαχειριστεί.

Τώρα, γιατί εμένα όλα αυτά μου θυμίζουν γνωστές σκηνές, γνωστές εικόνες, γνωστές ιστορίες, δεν μπορώ να το πω. Πάντως, κάτι μου θυμίζουν…

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Διαγωνισμός Επιστημονικού Πειράματος

...
Μάγοι της Επιστήμης
1ος Διαγωνισμός Επιστημονικού Πειράματος
Επικοινωνία, Παιδί & Μάθηση

Φεβρουάριος 2008

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ, ΑΙΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

προθεσμία: 15 Δεκεμβρίου 2007

Το CAID –Centre of Applied Industrial Design- είναι μια μη κερδοσκοπική εταιρεία η οποία διοργανώνει, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ευγενίδου, για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον 1ο Διαγωνισμό Επιστημονικού Πειράματος – «Μάγοι της Επιστήμης», τον Φεβρουάριο 2008, για να:

προσελκύσει την προσοχή των νέων σχετικά με την επιστήμη και να εξάψει την περιέργεια των παιδιών για το πείραμα και τη γνώση, έτσι ώστε να δημιουργηθεί θετική σχέση με την επιστήμη και την τεχνολογία
προτείνει νέα ταλέντα από διαφορετικά επιστημονικά πεδία

O 1ος Διαγωνισμός Επιστημονικού Πειράματος – «Μάγοι της Επιστήμης» - απευθύνεται σε νέους επιστήμονες και καθηγητές, αλλά κυρίως σε παιδιά και νέους. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μία διοργάνωση που στόχο της έχει τη διάδοση της επιστήμης, τη μετάδοση της επιθυμίας για επιστημονική γνώση και την ενθάρρυνση της συμμετοχής των νέων στο επιστημονικό γίγνεσθαι. Απαραίτητη θεωρείται η παρουσία των γονιών με την οποία θα επιτευχθεί η περαιτέρω συμμετοχή τους στον ενδεχόμενο επιστημονικό προσανατολισμό των παιδιών.

Σίγουρα, ο διαγωνισμός θα επιβραβεύσει τους ταλαντούχους νέους επιστήμονες και καθηγητές, θα «εμπνεύσει» τους καθηγητές κατά τη διδασκαλία των μαθημάτων τους και θα τους παρακινήσει στην αναζήτηση πρωτότυπων τρόπων διδασκαλίας. Γενικά, ο θεσμός θα προωθήσει την επικοινωνία της επιστήμης βασιζόμενος, πάντοτε, στο πρόγραμμα σπουδών του Υπουργείου Παιδείας.

Ο 1ος Διαγωνισμός Επιστημονικού Πειράματος αφορά σε επιστημονικά πειράματα –από τα πεδία των θετικών επιστημών- τα οποία απευθύνονται σε νέους και παιδιά και προβάλλουν επιστημονικά φαινόμενα ή θεωρίες με εύσχημο τρόπο. Με άλλα λόγια, οι συμμετέχοντες καλούνται να παρουσιάσουν την πρωτότυπη ιδέα ενός επιστημονικού πειράματος στο ευρύ κοινό και ειδικότερα σε νέους και παιδιά.

Ο 1ος Διαγωνισμός Επιστημονικού Πειράματος θα φιλοξενήσει νέους επιστήμονες, δασκάλους και καθηγητές σχολείων, για να καταδείξουν τη μαγεία της επιστήμης και τις εφαρμογές της στην καθημερινή ζωή, έτσι ώστε να παρακινηθεί η εκμάθηση μέσα από το παιχνίδι, την εμπειρία και το πείραμα.

Ο 1ος Διαγωνισμός Επιστημονικού Πειράματος θα πραγματοποιηθεί σε ένα μεγάλο σε έκταση χώρο στο κέντρο της Αθήνας, όπου θα προβλεφθούν συγκεκριμένες κατασκευές (τραπέζια, εξοπλισμός, κτλ.) και εγκαταστάσεις, προκειμένου να δοθούν στους συμμετέχοντες τα απαραίτητα μέσα για την εκτέλεση του προτεινόμενου πειράματος. Ωστόσο, κάθε συμμετοχή θα θεωρείται πλήρης, εφόσον καλύπτει τα βήματα και τα υλικά για την εκτέλεση του πειράματος.

Πέραν των σχετικών με τα πειράματα εγκαταστάσεων, έχουν προβλεφθεί χώροι (όπως αναψυκτήριο) για συγκεκριμένες δραστηριότητες που θα συνδυάζονται με το βασικό άξονα του διαγωνισμού: εγκαταστάσεις με προβολές επιστημονικών ταινιών, , καθώς και η αίθουσα D.I.Y (Μπορείς και μονος σου) ένα χώρο για παιδιά, όπου θα συνδυάζεται το παιχνίδι και η μάθηση Εκεί, τα παιδιά θα μπορούν να εκετελούν από μόνα τους πειράματα, πάντα υπό την επίβλεψη ειδικών εκπαιδευτικών.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το ευρύ κοινό και θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση έναρξης του διαγωνισμού, ενώ θα προσκληθούν προσωπικότητες από τον επιστημονικό χώρο και των ΜΜΕ, για να συνδράμουν τη διοργάνωση με το δικό τους τρόπο. Ακόμα, θα γίνουν, παράλληλα, εργαστήρια και «στρογγυλά τραπέζια» για περιορισμένο αριθμό επισκεπτών, όπου θα τεθούν θέματα που απασχολούν τις σύγχρονες τάσεις της επιστήμης.

Συμμετοχές

Ο διαγωνισμός καλεί νέους επιστήμονες, δασκάλους και καθηγητές -από όλη την Ελλάδα και όχι μόνο- να σκεφτούν και να εκτελέσουν μια πρωτότυπη ιδέα πειράματος η οποία θα απευθύνεται κυρίως σε παιδιά. Το CAID, λοιπόν, καλεί τους συμμετέχοντες να «μαγέψουν» τα παιδιά με εργαλείο την επιστημονική αλήθεια. Στα πλαίσια του διαγωνισμού, επιστημονικά πειράματα που χρησιμοποιούν απλά μέσα και καθημερινά αντικείμενα -δυνατό να παρουσιαστούν έξω από το εργαστήριο- θα καταδείξουν τα μυστικά που κρύβουν οι επιστημονικοί κανόνες στην καθημερινότητά μας.

Σχετικά επιστημονικά πεδία θεωρούνται: φυσική, χημεία, μαθηματικά, μηχανική, βιολογία, γεωλογία, περιβάλλον, φυτολογία, νέες τεχνολογίες και πληροφορική. Οι συμμετέχοντες καλούνται, εκτός από την παρουσίαση του πειράματός τους, να συνομιλούν με το κοινό και να απαντούν σε ενδεχόμενες ερωτήσεις που θα τεθούν, κυρίως, από τα παιδιά.

Οι συμμετοχές θα περάσουν από δύο στάδια επιλογής: αρχικά, θα γίνει επιλογή των συμμετεχόντων που προτείνουν μια πραγματικά πρωτότυπη ιδέα παρουσίασης πειράματος και, κατόπιν, θα προκύψουν οι τελικοί νικητές του διαγωνισμού. Στην πρώτη φάση, μετά την υποβολή των αιτήσεων συμμετοχής, θα γίνει επιλογή των πειραμάτων που θα συμμετέχουν στο διαγωνισμό. Στην δεύτερη και τελική φάση, μέσα από τις συμμετοχές που θα παρουσιαστούν κατά το διαγωνισμό, θα προκύψουν οι νικητές.

Η επιλογή θα γίνει από την ειδική επιτροπή που θα συνέλθει για το σκοπό αυτό απαρτιζόμενη από επιστήμονες, καθηγητές, παιδαγωγούς, δημοσιογράφους και γονείς. Τα κριτήρια επιλογής –με βασικό άξονα την επιστημονική αξιοπιστία και τη μεταδοτικότητα, την πρωτοτυπία και τη δημιουργικότητα- θα συνταχθούν κατόπιν προσεκτικής έρευνας και, σε κάθε περίπτωση, θα βασίζονται στο πρόγραμμα σπουδών του Υπουργείου Παιδείας και στις αρχές του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

Οι συμμετέχοντες θα βραβευθούν για τις παρουσιάσεις των πειραμάτων τους, ενώ η καλύτερη παρουσίαση και ιδέα θα αποσπάσει το πρώτο βραβείο.

Τέλος, το CAID με βάση τον αριθμό συμμετοχών θα προσφέρει οικονομική υποστήριξη (100€ για κάθε συμμετέχοντα), σε σχολείο για την κάλυψη αναγκών.

12-13 Απριλίου 2008
ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
Στο Ίδρυμα Ευγενίδου

Οι πέντε καλύτερες παρουσιάσεις και ιδέες θα αποσπάσουν ισάριθμα χρηματικά έπαθλα των 1.500 €

Κλεοπάτρα Ι

...
Πίνακας του John William Waterhouse (1849-1917) που ολοκληρώθηκε το έτος 1888
και απεικονίζει τη «βασίλισσα των βασιλισσών» Κλεοπάτρα Ζ' Θεά Φιλοπάτωρα.

(click)

Σεβασμός στους συνανθρώπους...

που έχουν κινητικά προβλήματα

Εκλογές στη Ρωσία

Έγιναν εκλογές στη Ρωσία, μια απέραντη χώρα (και μετά τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης), η οποία εκτείνεται σε 11 διαφορετικές ζώνες ώρας, από το Βλαδιβοστόκ μέχρι τη Μόσχα. Τα κυριότερα μέσα ενημέρωσης ελέγχονται από την κυβέρνηση - μια παλιά τέχνη από την τσαρική και τη σοβιετική εποχή. Ο νεαρός στις δύο φωτογραφίες, διαμαρτυρόμενος για τον αποκλεισμό των διαφωνούντων από τα μέσα ενημέρωσης, ντύθηκε ψηφοδέλτιο και πήγε να ψηφίσει. Ο φρουρός, φυσικά, δεν διαθέτει το απαιτούμενο χιούμορ (πουθενά δεν διαθέτουν χιούμορ οι αστυφύλακες) και γι' αυτό αποβάλλει το κινούμενο ψηφοδέλτιο από το εκλογικό τμήμα. Όμως η προνοητικότητα και εφευρετικότητα θριαμβεύουν. Στο πίσω μέρος του "ψηφοδελτίου" έχει γράψει ο νεαρός: "Όποιον κι αν ψηφίσετε πάλι ΠΟΥ θα βγει" - και όλοι ξέρουν ότι ΠΟΥ σημαίνει ΠΟΥΤΙΝ.

(click)

Σαββατοκύριακα

ΓΕΜΑΤΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΠΡΟΣΜΟΝΕΣ, ΕΝΟΧΕΣ, ΜΟΝΑΞΙΑ

της Ισμήνης

5. ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΥ

Γνωρισθήκατε μέσω κάποιου γνωστού, αγαπηθήκατε μέσα από την καρδιά σας, αρραβωνιαστήκατε με τις ευχές των οικογενειών, παντρευτήκατε με παπά και με κουμπάρο, κάνατε παιδιά και να τα χαίρεστε. Όλα καλά μέχρι εδώ! Τώρα, καθ’ οδόν τι στράβωσε, ποιος τα στράβωσε, τι έφταιξε ποιος από τους δύο σας έφταιξε, άντε να βγάλεις άκρη.

Τον έκανες τσακωτό να κάνει σεξ στο γραφείο με τη γραμματέα σου; Σε έκανε τσακωτή να βγαίνεις από ξενοδοχείο με τον προϊστάμενο σου; Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ο ένας δεν άντεχε τον άλλο πλέον; Ανακατεύθηκαν οι πεθερές ανάμεσα σας; Άρχισαν «το σόι σου και το σόι μου»; Ίσως και πιο απλά, πάψατε να αγαπιόσαστε και, προκειμένου να είσαστε μαζί σαν ξένοι, έστω και προς χάριν των παιδιών, αποφασίσατε όμορφα και πολιτισμένα ότι είναι καλύτερα να μην είσαστε μαζί.

Χωρίσατε τα περιουσιακά σας στοιχεία, δικό σου δικό μου, αυτό μας το έκανε δώρο η καλύτερή μου φίλη, δικό μου, αχ! αυτό είναι ο αγαπημένος μου πίνακας δικό μου, το γραμμόφωνο και οι δίσκοι των 78 στροφών είναι του πατέρα μου και ένα σωρό άλλα τέτοια, μικρά ή μεγάλα, που σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να προκαλέσει ομηρικούς καυγάδες και άνευ ουσίας και λόγου διεκδικήσεις, απλά και μόνο για το κοντράρισμα.

Τη διατροφή για τα παιδιά ουσιαστικά την κανονίσατε μεταξύ σας. Τα παιδιά με την μητέρα τους κι εσύ θα τα έπαιρνες ένα σαββατοκύριακό το μήνα, μια εβδομάδα τις διακοπές των Χριστουγέννων και μια εβδομάδα τις διακοπές του Πάσχα και ένα μήνα το καλοκαίρι. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις που το διαζύγιο έχει αίσιο τέλος και ακόμα πιο αίσιες διαπραγματεύσεις, ξέρεις και ξέρει ότι θα τα βρείτε μεταξύ σας σε όποιο πρόβλημα και αν προκύψει. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά λοιπόν. Κλείσατε ένα κεφάλαιο της ζωής σας και αρχίσατε να πορεύεσθε σε δρόμους, ανεξάρτητους μεν αλλά και παράλληλους δε, για τα παιδιά σας.

Ψάχνατε και οι δύο σας να ανοίξετε ένα καινούργιο κεφάλαιο, με όσο το δυνατόν λιγότερες επιπτώσεις στην εργένικη πλέον ζωή σας. Εσύ γνώρισες μια κυρία χωρισμένη με τα παιδιά που μένουν μαζί της και ο πρώην της τα έχει κι αυτός ένα σαββατοκύριακο το μήνα. Εντάξει, δεν είναι και ιδεώδης η κατάσταση αλλά τα βολεύετε. Πολλές φορές συμπίπτει να είσαστε το ίδιο σαββατοκύριακό αμφότεροι ελεύθεροι.

Έχετε καταστρώσει με κάθε λεπτομέρεια το σχέδιο απόδρασης και διασκέδασης. Δύο ημέρες δικές σας, τέλεια. Και πάνω εκεί στην προσμονή έρχεται η καταστροφή. Σου τηλεφωνάει η πρώην να σου ότι πρέπει απαραιτήτως να κρατήσεις τα παιδιά αυτό το 2ημερο, κάτι έκτακτό της έτυχε αλλά δεν σου λέει τι. Υποψιάζεσαι εσύ, ότι ευρέθη γκόμενος στον ορίζοντα - άρα προχώρησαν και θέλει να τον δοκιμάσει και οριζοντίως, αλλά σκασίλα σου, τα σχέδιά σου χαλάνε.

Και πάνω στην ώρα που προβληματίζεσαι πώς να ρεγουλάρεις τα πράγματα, εφόσον πια υπάρχουν νέα δεδομένα στον ορίζοντα, τηλεφωνάει η νυν και σου ανακοινώνει ότι ο πρώην της, της είπε ότι πρέπει απαραιτήτως να κρατήσει τα παιδιά αυτό το 2ημερο διότι κάτι έκτακτο του έτυχε αλλά δεν της είπε τι! Υποψιάζεται ότι ευρέθη γκόμενα στον ορίζοντα - άρα προχώρησαν και θέλει να την δοκιμάσει και οριζοντίως. Κόκαλο εσύ!

Σκέφτεσαι … μπας και η πρώην σου τα έχει με τον πρώην της; Δεν έχετε άλλη λύση και αποφασίζετε, μια και έχετε κανονίσει να περάσετε μαζί το σαββατοκύριακο, να γνωριστούν τα παιδιά, έτσι για να κάνουν παρέα, να το περάσετε με τα 2 παιδιά της πρώην και του νυν και τα 2 του πρώην και της νυν. Τι καλά!

Ξεκινάτε και πηγαίνετε στην Ακρόπολη … μούτρα τα παιδιά της, αρχαία θα βλέπομε τώρα; Τρώτε για μεσημέρι σε ταβέρνα κοντά στη θάλασσα να πάρουν καθαρό αέρα … μούτρα τα δικά σου που ήθελαν φαστ-φουντ. Το απόγευμα πηγαίνετε στον κινηματογράφο να παρακολουθήσουν έργο με τον Γκρέκο … μούτρα τα δικά της, σαχλαμάρες θα βλέπουμε τώρα;

Χωρίζετε ελαφρώς παγωμένοι όλοι προσδοκώντας μια καλύτερη αυριανή ημέρα. Ξεκινάτε με Λούνα-Παρκ … μούτρα τα δικά σου, σε παιδιάστικα μέρη μας πας; Πηγαίνετε για φαγητό σε ταβέρνα στο βουνό … μούτρα τα δικά της όλο κρέατα θα τρώμε; Μιλάς στα παιδιά της; μούτρα τα δικά σου .Μιλάει αυτή στα παιδιά σου ; μούτρα τα δικά της . Βρίζουν τα παιδιά σου … μμμμμ … ωραία αγωγή τους δώσατε σου λέει αυτή, μουντζώνουν τα παιδιά της … μμμμμ … ωραία ανατροφή τους δώσατε λες εσύ.

Σπρώχνονται μεταξύ τους επίτηδες και πέφτουν κάτω και δεν ξέρετε ποιανού μέρος να πάρετε. Να μαλώσετε τα δικά σας; Σας αγριοκοιτάζουν λέγοντας, βέβαια τα ξένα παιδιά υπερασπίζεσαι. Να μαλώσετε τα άλλα; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς έτσι στα παιδιά μου; Μύλος η κατάσταση. Ανακουφισμένοι και οι 2 σας, χωρίζετε με ανεπανόρθωτα ραγισμένο το γυαλί της σχέσης σας.

Γυρίζετε σπίτι σας και σας ακολουθεί ο απόηχος των λέξεων … τα παιδιά σου … τα παιδιά μου! Προς γνώση και συμμόρφωση, σκέφτεστε, για την επόμενη σχέση σας!

10 περιοχές στη Γη...

με τη μεγαλύτερη μόλυνση

Στο περιοδικό Forbes δημοσιεύτηκε κατάλογος με τις 10 περιοχές της Γης που είναι περισσότερε μολυσμένες. Ο πίνακας περιέχει Αζερμπαϊτζάν, Κίνα, Ινδία και Ρωσία, δηλαδή χώρες με έλλειμμα ανάπτυξης, τουλάχιστον σε ορισμένες περιοχές τους και με γραφειοκρατικό παρελθόν ή παρόν, οπότε δεν είναι και εύκολο να «τιμωρήσεις» κάποιον, όταν αυτός είναι το ίδιο το κράτος. Εδώ φωτογραφίες από τις περιοχές με τη μεγαλύτερη ρύπανση στον κόσμο. Η χώρα μας γλιτώνει, προς το παρόν, λόγω σχετικά μικρού μεγέθους. Ελληνικές πρακτικές σε κλίμακα Ινδίας ή Κίνας θα μας κατέτασσε επάξια παγκόσμιους ουραγούς στην προστασία περιβάλλοντος.

Fr. Chopin: Fantasie Impromptu Op.66

παίζει ο 7χρονος Kit Armstrong

Όπως γράφουν διάφοροι σχολιαστές, το παιδί μάλλον λέγεται αλλιώς και πρέπει να είναι περίπου 10-11 ετών, αλλιώς δεν θα έφτανε τα πεντάλ... Αλλά, όποιος και νάναι, για την ηλικία του παίζει περίφημα πιάνο!

.

Στο Διαδίκτυο ο «Ψυχρός Πόλεμος»

Υπηρεσίες αντικατασκοπείας κρύβονται πίσω από χάκερ που απειλούν την ασφάλεια του κυβερνοχώρου

(www.kathimerini.gr, Guardian, 29/11/2007)

«Ψυχρός Πόλεμος» του κυβερνοχώρου αναπτύσσεται, καθώς διεθνή δίκτυα κατασκοπείας στο Ίντερνετ και κακόβουλες επιθέσεις χάκερ καθίστανται οι μεγαλύτερες απειλές για την ασφάλεια του Διαδικτύου. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει η μεγάλη έρευνα της εταιρείας ασφάλειας του Ίντερνετ, McAfee, που εκτιμά ότι πολλές κυβερνήσεις και ομάδες δραστηριοποιούνται στον τομέα της διαδικτυακής κατασκοπείας, με πολλές από τις επιθέσεις να προέρχονται από την Κίνα.

Πάνω από 120 χώρες στον κόσμο ενισχύουν σήμερα την ικανότητά τους για επιθέσεις μέσω του Διαδικτύου, ενώ οι υποδομές αυτές, που αρχικά είχαν ξεκινήσει ως πειραματικά συστήματα, εξελίχθηκαν σήμερα σε καλά χρηματοδοτημένες κρατικές υπηρεσίες, που ασχολούνται με βιομηχανική, στρατιωτική, οικονομική και πολιτική κατασκοπεία. Στόχοι των υπηρεσιών αυτών είναι τα συστήματα εναέριας κυκλοφορίας, οι χρηματαγορές, τα κυβερνητικά δίκτυα πληροφοριών και εταιρίες κοινής ωφέλειας.

Τον Σεπτέμβριο, η εφημερίδα «Guardian» αποκάλυψε ότι Κινέζοι χάκερ, ορισμένοι από αυτούς στελέχη της στρατιωτικής αντικατασκοπείας της Κίνας, πραγματοποίησαν συντονισμένη επίθεση εναντίον κρατικών δικτύων υπολογιστών της Βρετανίας, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του υπουργείου Εξωτερικών.

Η εταιρία McAfee, η οποία συνέταξε τη βαρύνουσα έκθεσή της βασιζόμενη σε στοιχεία του ΝΑΤΟ, του FBI και της Υπηρεσίας Πάταξης Οργανωμένου Εγκλήματος της Βρετανίας, εκτιμά ότι το κύμα διαδικτυακών επιθέσεων που έπληξε νωρίτερα φέτος την Εσθονία, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στις τραπεζικές συναλλαγές και τα κρατικά δίκτυα, αποτελεί συνειδητή προσπάθεια της ρωσικής αντικατασκοπείας.

Εννοείται ότι τα ίδια, ίσως και χειρότερα, γίνονται από αμερικάνικες, βρετανικές και άλλες υπηρεσίες κατασκοπείας σε βάρος της Κίνας, της Ρωσίας, της Ιαπωνίας και άλλων ανταγωνιστικών χωρών, αλλά δεν πληροφορούμαστε τίποτα για τις σχετικές μελέτες.