Αριθμός νεκρών στο όνομα του θεού

...

Στο καλό blog ΑΦΑΙΑ τίθεται το ερώτημα: Πόσους σκότωσαν ο (πανάγαθος) θεός και ο (κακός) σατανάς της Παλαιάς Διαθήκης; Και δίνεται η απάντηση, εκ μεταφοράς από αυτό το Blog, συνοπτικά:

Ο θεός, σύνολο:	2.391.421
Ο σατανάς, σύνολο:	10

και αναλυτικά με αριθμούς νεκρών και εδάφια της Π.Δ. Σημειωτέον ότι το νούμερο των σχεδόν 2,4 εκατομμ. νεκρών στο όνομα του θεού είναι το ελάχιστο δυνατό, δεδομένου ότι δεν αναφέρεται αριθμητικά στην Π.Δ. πόσοι σκοτώθηκαν στα Σόδομα και Γόμορρα, πόσα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων εκτελέστηκαν από τον πανάγαθο θεό των Ιουδαίων κτλ.

Παλιά, απλώς διάβαζαν και πίστευαν οι άνθρωποι, τώρα πιάνουν χαρτί και μολύβι, σημειώνουν, συγκρίνουν, συμπεραίνουν. Άτιμο πράγμα ο ορθολογισμός!

Στο Blog που προανέφερα γράφει ένας εκνευρισμένος θεόπληκτος, προφανώς απογοητευμένος επειδή κατάλαβε ότι πιστεύει σ' έναν θεό που σκοτώνει αδιάκριτα:

You will rightfully burn in the realm of nothingess forever when you die you silly fool; unless you get out of that shallow paradox you think you're so smart in and start believing in the One and Only God that created you and gave you a choice to acceot It or deny It in the fist place. And if you deny It, you will be destroyed by your own making. All Satan did was feed you many lies and prove you are an obvious sucker that has bought into this shallow thinking. Lies and people kill people, not God, not guns. Suckers like you do deserve death. But you can also save yourself by believing in Who Jesus said He was. I feel sorry for your shallow, tainted brain.

Περίπου, με πούλησαν οι παπάδες/ραβίνοι κι εσύ μου το κοπανάς κατάμουτρα...

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Η Sharon Stone άνοιξε το στόμα!

Μερικοί διάσημοι, γενικώς, συνήθως από το χώρο του θεάματος και ακροάματος, θεωρούν υποχρέωσή τους να πάρουν θέση για κάθε τι που γίνεται στην πατρίδα τους ή στον κόσμο, χωρίς να ξέρουν και να καταλαβαίνουν οτιδήποτε σχετικό και χρησιμοποιώντας πάντα τα προσωπικά τους μέτρα και σταθμά: Η ηθοποιός Sharon Stone (δεν θα σχολιάσω εδώ άλλες επιδόσεις της, φαίνεται στη φωτογραφία!) θεώρησε απαραίτητο να πει φωναχτά αυτό που σκέφτηκε με την οπισθοδρομική σκέψη του απλού, απλούστατου πολίτη. Ότι, δηλαδή, οι σεισμοί στην Κίνα συνέβησαν, επειδή οι Κινέζοι έχουν «κακό κάρμα» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), λόγω της καταπίεσης στο Θιβέτ.

Δεν πρωτοτυπεί η όμορφη Σάρον! Ήδη από τα χρόνια του Μεσαίωνα η αντιδραστική κοινωνία των κληρικών και φεουδαρχών διέδιδε την αντίληψη ότι όλα τα κακά συμβαίνουν, επειδή οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί. Πόλεμοι, επιδημίες, πείνα και ομαδικές μεταναστεύσεις προς επιβίωση, ήταν τιμωρίες του «πανάγαθου» θεού. Βέβαια, οι κληρικοί και φεουδάρχες δημιουργούσαν τα προβλήματα, αλλά ο λαός τα πλήρωνε λόγω των «αμαρτιών» του. Ο παρ' ημίν μέχρι πρότινος και νυν μακαρίτης Αρχιεπίσκοπος είχε αποφανθεί από άμβωνος ότι το φονικό τσουνάμι στην Ινδονησία οφείλετο στον έκλυτο βίο των ανθρώπων. Δεν διευκρίνισε όμως και χάσαμε τότε την ευκαιρία να μάθουμε, ποίων ανθρώπων, των Ινδονήσιων, των Ευρωπαίων, των μουσουλμάνων, των χριστιανών ή των άπιστων γενικώς;

Αν είχε σκεφτεί η κ. Στόουν λίγο παραπάνω, θα καταλάβαινε ότι σεισμοί συμβαίνουν στην Κίνα και στον κόσμο από την εποχή δημιουργίας του πλανήτη, πριν από 3-4 δισεκ. χρόνια, ότι η οροσειρά των Ιμαλαΐων υπάρχει για τον ίδιο λόγο που γίνονται οι σεισμοί σ' εκείνη την περιοχή και όλα αυτά ανεξάρτητα από την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, η οποία έχει ηλικία μερικών δεκαετιών. Δεν μπορεί λοιπόν αυτή η πολιτική κατάσταση να έχει σχέση με γεωλογικά φαινόμενα που εξελίσσονται σε χρονική κλίμακα εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ετών.

Έτσι, ορθώς εκφράστηκε αρνητικά και ο Δαλάι Λάμα γι' αυτή την ατυχέστατη τοποθέτηση της, κατά τ' άλλα, θεϊκής Σάρον. Οι κινέζικες αρχές βρήκαν, φυσικά, ευκαιρία και αποκαθήλωσαν όλες τις διαφημιστικές γιγαντοαφίσες από τους τοίχους του προ-ολυμπιακού Πεκίνου. Μόνο στα ιδιαίτερα δώματα θα μπορούν πλέον οι Κινέζοι άνδρες να θαυμάζουν την κυρία με το απύλωτο στόμα και τα σπουδαία λοιπά προσόντα!

Παραπληροφόρηση με «μπλε σημαίες»

...
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή μας παραμυθιάζουν με ιστορίες για «μπλε σημαίες», για πεντακάθαρες ακτές και άλλα τέτοια. Προσωπικά γνώριζα από καιρού για κάποιες παραλίες με «μπλε σημαία» ότι έπρεπε να έχουν χαρακτηριστεί «καφετιές παραλίες», λόγω των οικιακών και άλλων αποβλήτων που ρίχνονται εκεί. Τώρα βλέπω ένα κείμενο με επιστημονικούς και όχι διαφημιστικούς στόχους που βρήκα σ' αυτή τη σελίδα! Θα έλεγα να προσέχουμε και πάρα πολύ μάλιστα!

Η πιο πρόσφατη έρευνα του Τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε συνεργασία με το Πανελλήνιο Κέντρο Οικολογικών Ερευνών σχετικά με την καταλληλότητα ή μη των ελληνικών νερών κολύμβησης έρχεται για να μας χαλάσει τα θερινά σχέδια. Η έρευνα βασίζεται στις μετρήσεις μικροβιακού φορτίου στα θαλάσσια ύδατα και αποδεικνύει, φυσικά, ότι οι παράκτιες περιοχές με την πιο αυξημένη παρουσία πληθυσμού αλλά και με δραστηριότητες βιομηχανιών και βιοτεχνιών, είναι και οι πιο μολυσμένες.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη χρήση κάποιων φυσικών, χημικών και μικροβιολογικών παραμέτρων, όπως η θολερότητα του νερού, το pH (οξύτητα-αλκαλικότητα), τα φωσφορικά, το άζωτο, τα νιτρώδη και τα νιτρικά, και κυρίως τα κολοβακτηριοειδή και τα κολοβακτηρίδια που χρησιμοποιούνται σαν δείκτες μικροβιακής μόλυνσης. Η έρευνα διεξήχθη από την 1η Απριλίου έως τις 15 Μαΐου 2007 στις παράκτιες περιοχές του Αργοσαρωνικού, του Ευβοϊκού και του Κορινθιακού και τα αποτελέσματα της είναι τα εξής (δική μου παρατήρηση: γιατί να άλλαξε έκτοτε κάτι;):

Ακατάλληλες θαλάσσιες περιοχές:

• Όλα τα λιμάνια, μόνιμα αγκυροβόλια, ναυπηγεία, διυλιστήρια, διαλυτήρια πλοίων κ.α.
• Οι παραλίες από το Φάρο Αυλίδας μέχρι Χαλκούτσι (σε ποσοστό από 58% έως 80% στο Χαλκούτσι).
• Οι παραλίες από το Χαλκούτσι έως τους Άγιους Αποστόλους (σε ποσοστό 11%).
• Η περιοχή από τον Πειραιά έως το Καβούρι (σε ποσοστό έως 78%).
• Η περιοχή του Σαρωνικού, από την Βουλιαγμένη έως το Σούνιο (σε ποσοστό έως 61%)
• Στην Ανατολική Ακτή, από τον Σχινιά έως το Λαύριο, το 61% των ακτών κρίθηκε ακατάλληλο σε σύνολο 42 ακτών που αναλύθηκαν.
• Στην Δυτική Ακτή, από το Πέραμα έως την Κόρινθο το 57% των ακτών κρίθηκε ακατάλληλο με την περιοχή από το 65ο χλμ. Αθηνών-Κορίνθου έως την παραλία Ποσειδώνιο να αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα (όλες οι παραλίες κατά μήκος κρίνονται ακατάλληλες).
• Το λιμάνι της Ραφήνας, σε όλο το μήκος της εξωτερικής πλευράς του.
• Η περιοχή Ασωπού ποταμού και 200 μέτρα εκατέρωθεν της εκβολής του.

Πιο συγκεκριμένα, εντελώς ακατάλληλες χαρακτηρίζονται οι παραλίες:

• Φάρος Πολεμικό Ναυτικό, Αυλίδα – Νότιος Ευβοϊκός (και 100μ. μετά)
• Δήλεσι, τέρμα παραλίας
• Χαλκούτσι (όλες)
• Παραλία Ωρωπού (και παραλία ξενοδοχείου Alkyonis)
• Ακτή Θεμιστοκλέους, στον Πειραιά (Α’ και Β’)
• Καστέλλα
• Φλοίσβος
• Εδέμ
• Ακτή Αλίμου
• Ακτή ΕΟΤ Αλίμου
• Αγ. Κοσμάς
• Αρχή παραλίας Γλυφάδας μέχρι την το τέλος της ακτής Καβουρίου (όλες οι παραλίες κρίθηκαν ακατάλληλες)
• Όλες οι παραλίες από την αρχή μέχρι την ακτή της Βουλιαγμένης, στην Ωκεανίδα.
• Στη Βάρκιζα ακατάλληλη κρίθηκε η παραλία μπροστά από τα Häagen-Dazs, στον ΕΟΤ και στην Έκθεση Λουλουδιών. Ακόμα, στην Σχολή Ιστιοσανίδας της πλαζ ΝΑΟΒΒ και στο τέρμα της Βάρκιζας.
• Η παραλία μπροστά από το Γραφείο Αθλ. Οργανισμού του Δήμου Κωρωπιών.
• Η παραλία του Αγ. Δημητρίου
• Η αρχή της Γαλάζιας Ακτής στο Λαγονήσι.
• Η παραλία στα Καλύβια.
• Στην Εδέμ και την ΕΚΘΕ της Σαρωνίδας.
• Το Μαύρο Λιθάρι στην Ανάβυσσο.
• Η παραλία του Αγ. Νικολάου (Α’ και Β’).
• Η Α' πλαζ της Φώκαιας.
• Η Β' πλαζ στο Θυμάρι.
• Όλες οι παραλίες από το Αθλητικό Κέντρο Σχινιά έως και το Ζούμπερι.
• Το Κόκκινο Λιμανάκι.
• Όλες οι παραλίες από τη Β’ πλαζ της Ραφήνας έως τη Λούτσα προς την Α’ πλαζ της Βραυρώνας.
• Όλες οι παραλίες στο Αυλάκι και το Δασκαλιό.
• Όλες οι παραλίες από το Πέραμα έως την Γ’ πλαζ Ελευσίνας.
• Όλες οι παραλίες στη Νέα Πέραμο έως το λιμάνι που φεύγουν τα Ferry Boat για Σαλαμίνα.
• Οι παραλίες στους Αγ. Θεοδώρους, από την Avin και μέχρι 500μ. μετά.
• Από το 65ο χλμ. Αθηνών-Κορίνθου μέχρι το Ποσειδώνιο προς Λουτράκι.

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι ενώ μέχρι τώρα ανησυχούσαμε για τις βλαβερές συνέπειες του ήλιου στο δέρμα μας, τώρα πια θα πρέπει να ανησυχούμε και για τα δερματολογικά προβλήματα που οι θάλασσες αυτές μπορούν να μας δημιουργήσουν. Η συνεχώς αυξανόμενη ρύπανση από λάδια και γράσα, οι δραματικές τιμές των νιτρικών και των φωσφορικών ρύπων που προέρχονται από λύματα, λιπάσματα και απορρυπαντικά και οι επικίνδυνες τιμές των κολοβακτηριδίων μετατρέπουν τις παραλίες αυτές σε εστίες μόλυνσης.

Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία κάθε χρόνο τα γυναικολογικά και δερματολογικά προβλήματα αυξάνονται εξαιτίας αυτής της μόλυνσης. Όταν βλέπουμε νερά που το χρώμα τους είναι βαθύ πράσινο ή που έχουν δείγματα πετρελαίου, λαδιών και αποβλήτων πρέπει να απομακρυνόμαστε γιατί οι βρωμιές αυτές μπορεί να προκαλέσουν μέχρι και καρκίνο της μήτρας, νεοπλασίες και χρόνιες δερματίτιδες. Αποφύγετε, μάλιστα, να αναδεύετε τέτοιες θάλασσες που έχουν λάσπη στο βυθό, γιατί η ύπαρξή της υποδηλώνει την ύπαρξη μολύβδου και υδραργύρου και με την ανατάραξή της οι ουσίες αυτές μπορεί να εισέλθουν στον οργανισμό από το στόμα και τους πόρους του δέρματος.

Συμπέρασμα; Κρατήστε το δυνατό αντηλιακό, το καπελάκι και την ομπρέλα, πάρτε τα κουβαδάκια σας και τρέξτε σε… άλλη παραλία.

Επιμέλεια: Έλενα Μπούλια

Βιονικό χέρι, όπως το «παραδοσιακό»!

...

Σε μεγάλη διεθνή έκθεση που διοργανώνεται στη Λειψία της Γερμανίας παρουσιάστηκε το εικονιζόμενο προσθετικό χέρι, το οποίο θεωρείται το πλέον προηγμένο που έχει κατασκευαστεί ως σήμερα. Τα άτομα στα οποία τοποθετείται το χέρι μπορούν να το κινούν με τη σκέψη τους και να κάνουν περίπλοκες κινήσεις -όπως για παράδειγμα να γράφουν- τις οποίες τα υπόλοιπα προσθετικά χέρια δεν μπορούν να κάνουν.

Το χέρι τοποθετείται με χειρουργική επέμβαση, ενώ είναι δυνατόν να τοποθετηθεί ειδικό γάντι-αντίγραφο του ανθρώπινου χεριού, ώστε να φαίνεται πιο φυσικό. Υπάρχουν και άλλα προσθετικά χέρια προηγμένης τεχνολογίας, κάποια από τα οποία ενώνονται με το νευρικό σύστημα και λειτουργούν με νοητικές εντολές. Όμως δεν μπορούν να κάνουν τόσο περίπλοκες ή δύσκολες κινήσεις όπως το γράψιμο, ενώ επίσης δεν διαθέτουν την εργονομία και την αισθητική του εικονιζόμενου προσθετικού μέλους.

(click)

Πίσω στις παραδόσεις!

...

Ένας άνδρας, ντυμένος με ερυθροκίτρινο κοστούμι, παριστάνει τον διάβολο και πηδάει πάνω από μωρά για να τα προστατέψει από τα κακά πνεύματα (χμμμ, ο διάβολος προστατεύει από τα κακά πνεύματα; Να τον προτιμάμε άλλη φορά!)

Πρόκειται για μια παράδοση που πραγματοποιείται εδώ και πολλούς αιώνες στην Ισπανία, στο πλαίσιο της χριστιανικής γιορτής των καθολικών, Corpus Christi.

Ευτυχώς, τα βρέφη απλώς βλέπουν κάτι να τους κρύβει τον ήλιο για μερικά δευτερόλεπτα. Με βάση άλλωστε τις δικές μας προλήψεις, θα έπρεπε ο άλτης να ξαναπεράσει σε αντίθετη κατεύθυνση από πάνω τους για να φύγει το «κακό» (Είναι οι «παραδόσεις του λαού» που λένε μερικοί!)

(Καθημερινή, 25/5/2008)

Ακόμα δεν βγήκε από το αυγό

φωνάζει για φαγητό!

Γαύδος: Περιηγήσεις ιστορίας και περιβάλλοντος (2/2)

Δρ. Θόδωρος Κουσουρής
περιβαλλοντολόγος

(<<< αρχή)

Λόγω της γεω-τοπογραφικής και απομονωμένης θέσης του νησιού στη Μεσόγειο, έχουν εγκατασταθεί στη Γαύδο όργανα εξειδικευμένης τεχνολογίας που έχουν να κάνουν με το διάστημα, τη γεω-πληροφορική, τις θαλάσσιες τεχνολογίες κ.ά. Υπάρχουν δύο μόνιμοι δορυφορικοί σταθμοί GPS που παρακολουθούν με μεγάλη ακρίβεια τις μικρο-μετακινήσεις της Γαύδου. Εξάλλου, στην περιοχή Ρουσίδια, έχουν εγκατασταθεί συστήματα παγκόσμιου δορυφορικού εντοπισμού θέσης, δηλαδή βαθμονόμηση του τοπογραφικού στίγματος μέσω δορυφόρων, αλλά και για την παρακολούθηση της στάθμης των θαλασσών σε όλο τον πλανήτη. Επίσης, στην περιοχή Καραβέ λειτουργεί σταθμός για την παρακολούθηση παραμέτρων της θάλασσας, όπως είναι η παλίρροιες, το ύψος των κυμάτων, τα ρεύματα, η αλατότητα, η ταχύτητα των ανέμων και των ρευμάτων κ.ά. Έτσι, η Γαύδος αποτελεί σήμερα ένα από τους τρεις παγκόσμιους σταθμούς βαθμονόμησης γεωπληροφοριών μέσω δορυφόρων, αλλά και για τις κλιματικές αλλαγές του πλανήτη.

Εδώ στη Γαύδο, μπορείς να βρεις τον επίγειο παράδεισο, το διαφορετικό τρόπο ζωής. Και γίνεσαι ένα με τη φύση, την ιστορία και το σημερινό άνθρωπο. Όσο για τα παντοειδή αποθέματά της, σημαντικά και πολυάριθμα. Μεταξύ των άλλων, η μοναδικότητα στο τοπίο, οι ιδιαιτερότητες στο φυσικό περιβάλλον. Σαρακήνικο, Αγιάννης, Λαυρακάς, Κόρφος, Ποταμός, Πύργος, μερικές από τις πανέμορφες αμμουδιές. Γραφικοί οικισμοί στο Καστρί, Βατσιανά, Άμπελος, Ξενάκη, αλλά και πολλά πέτρινα Μετόχια σε όλο το νησί. Πλούσια τα ευρήματα της ιστορικής της διαδρομής, όπως είναι το Ρωμαϊκό υδραγωγείο, τα ελαιοπιεστήρια και πατητήρια, το αρχαίο λιμάνι στο Λαυρακά. Κέδρα, φώκιες, πεύκα, χελώνες, αβόρατοι, τρυγόνια, αγκίσταροι, σχίνα, θυμάρια, θρίμπες, μελίσσια, η αλυκή, οι αρόλιθοι και η Natura2000.

Εξάλλου, οι άγριες ομορφιές του νησιού, οι παραλίες και οι ακρογιαλιές της με τους κρίνους της παραλίας και τα θαλασσόκεδρα που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα, τα γαλάζια και διαυγή νερά της θάλασσας, τα υποθαλάσσια σπήλαια, αλλά και οι καταδεχτικοί κάτοικοί της δημιουργούν περιβάλλον και προϋποθέσεις για να προωθηθεί ο εναλλακτικός τρόπος ζωής που στηρίζεται στην αλληλεγγύη, στο σεβασμό, αλλά και σε συμπεριφορές τέτοιες όπου Άνθρωπος και Φύση ανέκαθεν συμπορεύονταν. Αλλά, και παραθεριστές που πραγματικά βλέπεις να σέβονται τον τόπο όπου θα περάσουν μερικές ανέμελες μέρες.

Η έκταση του νησιού είναι περίπου 33 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η περίμετρός του 34 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο υψόμετρο φτάνει τα 386 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας. Στα γεω-μορφολογικά χαρακτηριστικά της Γαύδου, τονίζονται τα σχετικά μικρά υψόμετρα, το τραπεζοειδές σχήμα της, οι μικρές κλίσεις των εδαφών της, οι ποικιλόμορφες ακτογραμμές της και οι εμφανείς έντονες διεργασίες της διάβρωσης, τόσο στη στεριά, όσο και στη θάλασσα. Οι εκτεταμένοι αμμόλοφοι αποτελούν το χαρακτηριστικό της βόρειας παραλίας της και εκτείνονται ακόμη και στην ενδοχώρα, καλύπτοντας μέρος των λόφων που περιβάλλουν τους όρμους και που καλύπτονται από μακία βλάστηση –κυρίως από κέδρους, σχίνους και λαδανιές, αλλά και φρύγανα, όπως θυμάρι, θρούμπη, αστοιβή.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του καιρού στο νησί είναι οι ισχυροί άνεμοι που το δέρνουν σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του χρόνου και δημιουργούν προβλήματα στη ναυσιπλοΐα, καθώς και οι συχνές χαμηλές ομίχλες, γνωστές και ως ‘’Προβέντζες’’ στο αρχιπέλαγος της Μεσογείου, που έρχονται σκεπάζουν τα πάντα και φεύγουν ξαφνικά. Αυτές φέρνουν αρκετή υγρασία, η οποία φαίνεται ότι συντηρεί την πλούσια βλάστηση του νησιού.

Όσοι είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν τη Γαύδο, αν μη τι άλλο, ένοιωσαν τη στοχαστική διάθεση να τους πλημμυρίζει αρκετά συχνά κατά την εκεί διαμονή τους. Συνομιλώντας με τους πρόσχαρους κατοίκους της, παρατηρώντας τη φύση, βλέποντας έστω και τα λιγοστά έργα υποδομής – επέκταση και βελτίωση του λιμανιού στο Καραβέ, υπόγειες δεξαμενές νερού, γεωτρήσεις πόσιμου νερού, προστασία και ανάδειξη του κεδρόδασους στο Σαρακήνικο, κ.ά. – και αναζητώντας το ρόλο και τη σημασία της περιβαλλοντικής και πολιτιστικής παρακαταθήκης της, δεν μπορείς να παραμένεις απαθής, είτε συγκαταλέγεσαι στους επισκέπτες του νησιού, είτε στους αναχωρητές του καλοκαιριού. Σε τούτη εδώ τη μοναδικότητα –φύσης, ιστορίας, τοπίου, ανθρώπων – παραμερίζεις τις απαισιόδοξες απόψεις, αλλά και τις μίζερες διακηρύξεις και τα θολά μηνύματα που κατά καιρούς μας σφίγγουν τις ψυχές, αν και είναι θεμιτό και ανθρώπινο να ζητάς επανειλημμένα καλύτερη ποιότητα ζωής σένα νησί στα πέρατα της Ελλάδας.

Και μερικοί από μας, μαζί με τους λιγοστούς μόνιμους κατοίκους της, θεωρούν την απομόνωση του νησιού πρόβλημα, όπως προβληματική είναι ακόμη η ηλεκτροδότηση, η ύδρευση και τα σκουπίδια, ενώ επιτακτική είναι η ανάγκη χωροταξικού σχεδιασμού. Η πολιτεία οφείλει να δώσει δυνατότητες στους σημερινούς κατοίκους να μείνουν στον τόπο τους εξασφαλίζοντάς τους ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής. Ναι σε περισσότερη εναλλακτική ενέργεια, ναι σε περισσότερο πόσιμο νερό, ναι στην ανάπλαση μερικών από τα πέτρινα Μετόχια για οικοτουριστική εναλλακτική διαμονή, γιατί όχι και στην οργανωμένη εναλλακτική κατασκήνωση, στα οικολογικά μονοπάτια και στις διαδρομές μέσα στη φύση και στην ιστορία.

Να ένας ακόμη ελληνικός τόπος που έχει την ανάγκη φροντίδας, προσοχής και στήριξης. Επισκέπτες του νησιού, συλλέξτε ευωδιές, εικόνες και φρέσκο αέρα, κτίστε όνειρα και δημιουργήστε οράματα, γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και θα σας χρειαστούν πολλά από αυτά στο διάβα σας.

Παρετυμολογική σημασία του ελληνικού «δίσεκτον»

...

Είναι κατανοητή η δεισιδαιμονική ανησυχία που δοκίμασαν όλοι οι λαοί της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας των Καισάρων όταν το 46 π.Χ. τους άλλαξαν το χρονικό ρυθμό με νέο Ημερολόγιο και με διπλή ημερομηνία (bis secta dies = δυο φορές έκτη ημέρα), που δεν ήταν η τωρινή πρόσθετη του Φεβρουαρίου, αλλά η 24^η Φεβρουαρίου, 6 ημέρες πριν από την τότε Πρωτοχρονιά του Μαρτίου (ante Calendas Martii = πριν από τις Καλένδες Μαρτίου).

Η δεισιδαιμονία αυτή ενισχυόταν και από το γεγονός ότι ο Ρωμαϊκός Φεβρουάριος ήταν επίφοβος μήνας, αφού σ’ αυτόν έκαναν και «καθαρμούς» (februa). Στον Ελληνικό, όμως, κόσμο του Ρωμαϊκού Κράτους ο bissectus μήνας ή χρόνος ειπώθηκε και βίσεκτος (γραφόμενος έτσι και στα εκκλησιαστικά βιβλία), αλλά μεταγλωττίστηκε (σωστά) και στα ελληνικά ως «δίσεκτος», που ο λαός το έπιασε ως «δίσεχτος» και γρήγορα το συσχέτισε γλωσσικά με το «δύστυχος» και με όλο το πλήθος των δυσάρεστων λέξεων που αρχίζουν από δυσ- (δύσκολα, δυστυχισμένα κ.ά.)

Στην ελληνική λαογραφία δεν έχουμε μόνο έμμεσες μαρτυρίες, όπως αυτή που δίνει ο Ν. Πολίτης στις «Εκλογές των τραγουδιών» του:

«Κι εμπήκε χρόνος δίσεχτος και μήνας οργισμένος»
(Του νεκρού αδερφού, αρ. 92, στίχ. 19)

Έχουμε και άμεσες αντικαταστάσεις του δίσεχτου χρόνου με τον δύστυχο. Παραδείγματα από το ίδιο τραγούδι σε διαφορετικούς τόπους:

«τα ήρτε χρόνος δύστυχος, καιρός κατακαϊμένος»
(Λαογραφία Α, Ανατ. Θράκη)

«Πέρασαν χρόνια δύστυχα»
(Λαογραφία Β, Εύβοια)

Υπάρχει, δηλαδή, γλωσσικός λόγος να φοβάται ο ελληνικός λαός τους δίσεχτους χρόνους επειδή τους ακούει και ως δύστυχους.

Βλέπε και: Η Οδύσσεια των Ημερολογίων, των Σ. Θεοδοσίου και Μ. Δανέζη, καθηγητών Αστροφυσικής Πανεπ. Αθηνών.

Δ.Π.

Από το Ορόγραμμα, τεύχος 89

Η Merkel και η άλλη!

...
Στη φωτογραφία, αριστερά η καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel ετοιμάζει τον καφέ που θα πιει και δεξιά διαβάζει ένα βιβλίο για τον εαυτό της. Μόνο που δεν πρόκειται για την κ. Merkel. Η εικονιζόμενη είναι σωσίας της καγκελαρίου, ονομάζεται Susanne Knoll, είναι δημοτική σύμβουλος στο Lübeck και ανήκει στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της SPD. Άμα έχεις τόσο κοινό πρόσωπο δεν είναι δύσκολο να βρεθούν 4-5 σωσίες και να σε γλιτώσουν από πολλά τρεχάματα!

(click)

Γαύδος: Περιηγήσεις ιστορίας και περιβάλλοντος (1/2)

Δρ. Θόδωρος Κουσουρής
περιβαλλοντολόγος

Στ’ ανοιχτά από τη Χώρα Σφακίων και την Παλαιόχωρα, στο αρχιπέλαγος του Λιβυκού, βρίσκεται το νησί της Γαύδου. Το νησί της Καλυψώς και του Οδυσσέα, της Μινωικής κυριαρχίας, της Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής περιόδου, των Αράβων, των πειρατών και του Μπαρμπαρόσα, της Βυζαντινής εποχής, της Τουρκοκρατίας, το απομονωμένο νησί "κατάλληλο" κάποτε και για εξορίες και εκτοπίσεις σημαντικών, αλλά και απλών ανθρώπων που όμως κουβαλούσαν αγνές ιδεολογίες και αντιλήψεις.. Κατά την ιστορική πορεία του το νησί πήρε πολλά ονόματα, όπως Ωγυγία κατά τον Όμηρο, Κλαυδή ή Καύδη κατά την Ρωμαϊκή κυριαρχία –προς τιμή του αρμοστή που διοικούσε το νησί Μάρκο Ορβύλιο Κλαύδο και με αυτό το όνομα την αναφέρει και ο Απόστολος Παύλος το 64 μ.Χ. στις περιπέτειες του. Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός (886-912 μ.Χ.) το είχε ονομάσει με το σημερινό του όνομα, Γαύδος, ενώ κατά την Τουρκοκρατία (1665-1895 μ.Χ.), ονομάσθηκε Γότζο.

Αρχαιολογικά και άλλα ευρήματα φανερώνουν ότι το νησί της Γαύδου κατοικείται τουλάχιστον από τους νεολιθικούς χρόνους. Υπολείμματα Μινωικού πολιτισμού, καθώς και από την Ελληνιστική, Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο έχουν βρεθεί στο νησί. Γραπτά κείμενα για την κατοίκηση της Γαύδου αναφέρονται από τους αρχαίους συγγραφείς Ηρόδοτο, Στράβωνα, Πτολεμαίο και Ιεροκλή. Στην περιοχή του Αη-Γιάννη και στον όρμο του Λαυρακά, βρέθηκαν λείψανα μεγάλης εγκατάστασης που άκμασε κατά τους ιστορικούς χρόνους (Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο). Εξάλλου, το 1927 και το 1960 βρέθηκαν τμήματα επιγραφής στη δωρική κρητική διάλεκτο της εποχής χαραγμένης σε πωρόλιθο, αντίστοιχα στο Πραιτώριο της Γόρτυνας και σ’ ένα αγροτόσπιτο στην περιοχή Μεσσαράς του Ηρακλείου.

Έτσι, ήλθε στο φως η περίφημη "Συνθήκη", που συνυπογράφηκε μεταξύ Γορτυνίων και Καυδίων και που αποδεικνύει τη σχέση που υπήρχε ανάμεσα στην παντοδύναμη τότε Γόρτυνα και στην Γαύδο, τον 3ο αιώνα π.Χ. Σε ελεύθερη μετάφραση της επιγραφής αναφερόταν ότι οι Γορτύνιοι παραχωρούν στους κατοίκους της Γαύδου το δικαίωμα “να κατοικούν στο νησί τους ελεύθεροι και αυτόνομοι, με δικά τους δικαστήρια και νόμους, αλλά υποχρεούνται να ακολουθούν τους Γορτύνιους σε πόλεμο και σε ειρήνη και να καταβάλλουν το 1/10 από τα γεννήματα που παράγει η γη τους εκτός από τα ζώα, τα λαχανικά και την πρόσοδο των λιμένων, ενώ δίνουν κάθε χρόνο. Επίσης, οφείλουν να δίνουν κάθε χρόνο διακόσιους μεδίμνους από τους καρπούς του κέδρου (κεδροκούκια), αν η σοδειά είναι καλή και εξήντα μεδίμνους, αν η σοδειά δεν είναι καλή, καθώς και πέντε χιλιάδες χόες αλατιού από τη συνολική παραγωγή του νησιού. Το ανέκαθεν πολύτιμο αλάτι και το κεδρέλαιο, που χρησιμοποιούταν για τη συντήρηση των πλοίων και στη φαρμακευτική, ήσαν τα κύρια προϊόντα της Γαύδου, ενώ οι πρόσοδοι των λιμανιών ήταν η κύρια πηγή πλούτου.

Μεταξύ των ευρημάτων στο νησί αποτελούν ερωτηματικά οι μαρμάρινες κολώνες και τα ανάκλιντρα, καθώς και σκαλιστή απεικόνιση κληματαριάς σε μάρμαρο που βρέθηκαν μέσα σε μια σπηλιά στην περιοχή της Ερρικιάς. Η παράδοση θέλει αυτή τη σπηλιά να ήταν το βασίλειο της Καλυψώς. Κατ' άλλους, το βασίλειό της τοποθετείται στην περιοχή Λαυρακά, όπου εκεί έχουν εντοπισθεί πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, θολωτοί, λαξευτοί τάφοι και το αρχαίο λιμάνι. Κατά τη Μινωική περίοδο το νησί υπαγόταν στην επικράτεια της Κνωσού και ευρήματα αποκαλύπτουν ότι την εποχή αυτή το νησί είχε μεγάλη παραγωγή σε σύκα, σταφύλια και λάδι. Σήμερα δεν υπάρχουν στο νησί ούτε και ελαιώνες, αλλά ούτε και αμπελώνες παρά μόνο ένας οικισμός με το όνομα Άμπελος.

Ένα άλλο σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα της Γαύδου είναι το ακέφαλο γυναικείο άγαλμα, που μετέφερε το 1865 στο Βρετανικό Μουσείο ο Άγγλος μηχανικός και περιηγητής Spratt και πιθανόν χρονολογείται στον 2ο μ.Χ. αιώνα. Με την κυριαρχία των Ρωμαίων, η Κρήτη, καθώς και όλη η Ελλάδα, παρακμάζει. Ξανασυναντάμε ιστορικά τη Γαύδο το 2ο μ.Χ. αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός την παραχωρεί στη Σπάρτη. Κατά την περίοδο της κυριαρχίας των θαλασσών από τους Άραβες και τους πειρατές, η Γαύδος δεν αναφέρεται πουθενά για να εμφανιστεί και πάλι πολύ αργότερα, κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας. Τότε ανοίγουν και πάλι οι θαλάσσιοι δρόμοι στο Κρητικό και Λιβυκό Πέλαγος και το νησί ξαναγίνεται εμπορικός σταθμός. Οι πειρατικές επιδρομές όμως εμποδίζουν τη μόνιμη κατοίκησή της, ενώ τα σχέδια των Ενετών για οχύρωσή της δεν εκπληρώθηκαν ποτέ.

Η Γαύδος κατοικείται από την προϊστορική περίοδο και τούτο αποδεικνύεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα. Μεταξύ των άλλων υπάρχουν ερείπια από υδραγωγείο και ένα καμίνι που χρησιμοποιούνταν για την εκμετάλλευση του σιδηρομεταλλεύματος. Θραύσματα του μεταλλεύματος συναντώνται και σήμερα στα μονοπάτια της περιοχής και πιστεύεται ότι κατά τη ρωμαϊκή εποχή, έγινε μια μεγάλη αποδάσωση της Γαύδου, όταν τα δένδρα της χρησιμοποιήθηκαν ως καυσόξυλα για τα καμίνια της παραγωγής σιδήρου. Ο σίδηρος εξαγόταν από το αρχαίο λιμένα του Λαυρακά που σήμερα βρίσκεται τρία μέτρα κάτω από τη θάλασσα. Στην περιοχή του Αη-Γιάννη, νοτιοανατολικά από το Λαυρακά, βρίσκονται τα ερείπια πόλης από την πρώτη βυζαντινή περίοδο που εικάζεται ότι αριθμούσε 8.000 κατοίκους, ενώ η σπουδαιότητα της Γαύδου μαρτυρείται και από το γεγονός ότι είχε δικό της επίσκοπο.

Ωστόσο, τα σημάδια της αδιάλειπτης κατοίκηση της Γαύδου από τους νεολιθικούς χρόνους, αλλά και το σημερινό μαγευτικό περιβάλλον της δημιουργούν υποχρεώσεις για όσους την επισκέπτονται, καθώς η μικρή κοινωνία της αποτελεί υπόδειγμα πως μπορεί – απομονωμένη τους περισσότερους μήνες του χρόνου– να ευημερεί, να δέχεται καλόκαρδα τους πολυάριθμους επισκέπτες της, να υπομένει τις όποιες δυσκολίες διαβίωσης, να δένεται στενά με τη Φύση και τη λιγοστή παραγωγική γη, τις περιορισμένες σοδιές και το ζωικό κεφάλαιο. Να τα καταφέρνει με αξιοπρέπεια, αλλά χρειάζεται τη συνεχή προσοχή του κράτους, που να δείχνει έμπρακτα ότι τουλάχιστον δεν ξεχνά τους Ακρίτες του. Η Γαύδος είναι ένα από τα πιο πολύτιμα τμήματα της ελληνικής γης που όλοι οφείλουμε να την αγκαλιάζουμε, να την προστατεύουμε και να τη στηρίζουμε με κάθε τρόπο.

(συνεχίζεται)

Εκκλησιαστική περιουσία με τουρκόχαρτα

Νεφελώδες ιδιοκτησιακό καθεστώς για 1 εκατ. στρέμματα

Ένα μεγάλο ζήτημα που απασχολεί την Εκκλησία και προσωπικά τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο, καθώς βρίσκεται σε εκκρεμότητα εδώ και 20 χρόνια, είναι το θέμα της μοναστηριακής περιουσίας.

Η περιουσία αυτή δεν εμπίπτει στις προς αξιοποίηση εκτάσεις μέσω του real estate, αλλά το ιδιοκτησιακό καθεστώς για περισσότερα από 1 εκατομμύριο στρέμματα γης παραμένει νεφελώδες, καθώς αποτελούν διαφιλονικούμενες εκτάσεις ανάμεσα στις μονές και στην Πολιτεία, η οποία ζητεί εκτεταμένο λόγο διαχείρισης, σύμφωνα και με τις προβλέψεις των τελευταίων -ανενεργών- σχετικών νόμων 1700/1987 και 1811/1988.

Κοινός παρονομαστής στις περισσότερες από τις διεκδικήσεις στο σύνολο της επικράτειας είναι η επίκληση από πλευράς μονών ειδικών σουλτανικών φιρμανίων της οθωμανικής περιόδου, τα οποία σε πλείστες περιπτώσεις δεν έχουν ανευρεθεί ή έχουν καταστραφεί, για παραχώρηση των επίμαχων περιοχών στη διάθεση των μοναστηριών. Επίσης μεγάλο τμήμα των εκτάσεων, που αξιοποιούνται είτε για αγροτικές καλλιέργειες είτε ως βοσκότοποι, αποκτήθηκαν, σύμφωνα με τις μονές, από δωρεές πιστών ή αποτελούσαν περιουσία μοναχών που την παρέδωσαν στη διοίκηση της μονής (πλήρες κείμενο >>>).

(ΤΟ ΒΗΜΑ, 21/5/2008)

Εγώ αναρωτιέμαι, τί λόγους είχαν οι σουλτάνοι να κάνουν δωρεές (λες και ήταν δικά τους τα κτήματα) στα μοναστήρια και τους μοναχούς. Σίγουρα υπήρχαν κάποια ανταλλάγματα υποταγής και συνεργασίας, αλλιώς πρέπει να υποθέσουμε ότι οι σουλτάνοι και οι παρατρεχάμενοί τους ήταν χαζοί και οι «πανέξυπνοι» καλόγεροι υπέκλεπταν την υπογραφή τους!

Δωρεάν Διαδικτυακό εργαλείο της LEXICON Α.Ε.

Διευκολύνει την ορθή εφαρμογή του προτύπου ΕΛΟΤ 743 (ISO 843)

H μεταφραστική εταιρεία LEXICON Α.Ε. – που κατ’ επανάληψιν έχει υποστηρίξει, ως χορηγός, τα Συνέδρια της ΕΛΕΤΟ – έχει αναπτύξει ένα εργαλείο εφαρμογής των κανόνων μεταγραφής των ελληνικών χαρακτήρων με λατινικούς σύμφωνα με το Ελληνικό Πρότυπο ΕΛΟΤ 743 (που είναι ταυτόσημο με το Διεθνές Πρότυπο ISO 843). Η χρήση του εργαλείου αυτού διατίθεται δωρεάν στην ιστοσελίδα:

http://www.lexicon.com.gr/el/tools/elot743.php

Μπείτε, γράψτε το ελληνικό κείμενο που θέλετε, επιλέξτε: «Μεταγραφή σε ΕΛΟΤ 743» και το κείμενό σας μεταγράφεται αυτόματα σε λατινικούς χαρακτήρες.

Σημειώνουμε ότι η εφαρμογή του ΕΛΟΤ 743 στις νέες ταυτότητες και διαβατήρια διέπεται από το ΦΕΚ Β1440/18-10-2005 το οποίο προβλέπει (Άρθρο 2) επί λέξει τα εξής:

«...Το επώνυμο, το όνομα και το όνομα πατέρα αναγράφονται και με λατινικούς χαρακτήρες, με μεταγραφή σύμφωνα με το πρότυπο ΕΛ.Ο.Τ. 743 που καθορίζεται από τη ΔΙΕΜ Φ. 06.5/Α 12167 από 28.9.1983 απόφαση του Υπουργού Προεδρίας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ Β΄ - 579). Τα ως άνω στοιχεία αναγράφονται κατά παρέκκλιση του προτύπου αυτού, μετά από αίτημα του ενδιαφερομένου, όπως αυτά είναι εγγεγραμμένα σε προηγούμενο ταξιδιωτικό ή άλλο έγγραφο ημεδαπής ή αλλοδαπής αρχής το οποίο ο αιτών υποχρεούται να επιδείξει. Η αρχή έκδοσης τηρεί φωτοαντίγραφο του εγγράφου αυτού μαζί με τα λοιπά δικαιολογητικά...».

Ώστε, με την παραπάνω διαδικασία, αν έχετε ήδη καθιερωμένη λατινογράφηση του ονόματός σας (π.χ. σε επίσημα έγγραφα, πτυχία, λογαριασμούς κ.ά.) δεν θα υποχρεωθείτε να την αλλάξετε!

Κ.Β.

Από το Ορόγραμμα, τεύχος 89

Ανατροπές

Πάνε οι εποχές που δίπλα στους κληρικούς στεκόντουσαν μεσήλικες «παραδοσιακές» κυρίες, με ίσια παπούτσια, μακριά φούστα, μέχρι τον αστράγαλο, γυαλάκια στα μάτια και κότσο τα μαλλιά στην κεφαλή - εν ολίγοις: θεούσες. Φευ παρήλθον, οι χρόνοι εκείνοι!

Τώρα φοράνε (και πρόωρα) μίνι φουστάνι, 10 πόντους τακούνι και έχουν πάντα κατάξανθα μαλλιά. Τί τραβάνε κι αυτοί οι κληρικοί που δεν μπορούν ούτε έναν αγιασμό να κάνουν με την ησυχία τους... Μάρτυρες έχουν γίνει!

(click)

Μια προτομή του Ιούλιου Καίσαρα

...

Πώς να έμοιαζε άραγε ο Ιούλιος Καίσαρας; Την απάντηση έρχεται να δώσει η ανακάλυψη μιας «ρεαλιστικής», σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων, προτομής του Ρωμαίου αυτοκράτορα η οποία θεωρείται ότι λαξεύτηκε όσο ο ίδιος βρισκόταν εν ζωή. Η μαρμάρινη προτομή, η αρχαιότερη που απεικονίζει τον Καίσαρα και έχει βρεθεί ως σήμερα, ανελκύστηκε από τον πυθμένα του ποταμού Ροδανού στην Αρλ της Γαλλίας, από δύτες.

Οι επιστήμονες που εξέτασαν το σπάνιο εύρημα εκτιμούν ότι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας παρουσιάζεται γύρω στην ηλικία των 50 ετών, με αραιά μαλλιά και ρυτίδες. Η εικόνα δεν θυμίζει σε τίποτε τις ένδοξες, δαφνοστεφανωμένες παραστάσεις του Ιουλίου Καίσαρα που είχαν διασωθεί μέχρι πρότινος. «Είναι η μοναδική γνωστή προτομή του Καίσαρα εν ζωή» δήλωσε ο Λυκ Λονγκ, αρχαιολόγος του υπουργείου Πολιτισμού της Γαλλίας. Χρονολογείται μεταξύ 49 και 46 μ.Χ. την περίοδο κατά την οποία ο Ιούλιος Καίσαρας ίδρυσε τη ρωμαϊκή αποικία της Αρλ, ως ένδειξη τιμής προς τους κατοίκους της πόλης για τη βοήθειά τους στην κατάκτηση της παρακείμενης Μασσαλίας.

Όπως εκτιμά ο κ. Λονγκ, η προτομή, από την οποία έχει σπάσει ελαφρώς η μύτη, ενδέχεται να πετάχτηκε στον Ροδανό αμέσως μετά τη δολοφονία του Καίσαρα από τον Βρούτο το 44 μ.Χ., όταν «τα πολιτικά πράγματα στη Ρώμη είχαν αλλάξει και δεν ήταν πλέον καλή ιδέα να δείχνει κανείς την υποστήριξή του προς τον Ιούλιο Καίσαρα». Ήταν άλλωστε σύνηθες για τους κατοίκους αρχαίων πόλεων να ρίχνουν τα ανεπιθύμητα αντικείμενα σε ποτάμια. Οι ειδικοί συμφωνούν ότι η κεφαλή, σε φυσικό μέγεθος, ταιριάζει αρκετά με το γνωστό επισήμως πορτρέτο του Καίσαρα, όπως εικονίζεται σε νομίσματα που κατασκευάστηκαν όσο ήταν εν ζωή.

«Πρόκειται για νέα αναπαράσταση, με τον ρεαλισμό της περιόδου,πριν από τις συμβατικές αναπαραστάσεις του Καίσαρα με χαρακτηριστικά θεού», όπως αναφέρει ο Μισέλ Λ' Ουρ, διευθυντής του Ινστιτούτου Υποθαλάσσιας Αρχιτεκτονικής της Γαλλίας. Και τονίζει: «Ο Καίσαρας έχει ψηλό λαιμό, ρυτίδες που αποκαλύπτουν την ηλικία του, το μήλο του Αδάμ που εξέχει, ψηλό και φαρδύ μέτωπο και εμφανή σημάδια φαλάκρας». «Είναι πολύ καλά διατηρημένη» λέει ο κ. Λ' Ουρ, ο οποίος είπε ότι η προτομή εμφανίστηκε εξαιτίας της μετακίνησης λάσπης στον πυθμένα του ποταμού Ροδανού.

(ΤΟ ΒΗΜΑ, 16/5/2008)

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Κάψιμο βιβλίων

Ο επί 20 χρόνια υπουργός πολιτισμού (!!) της Αιγύπτου, Φαρούκ Χόσνι, ανακοίνωσε στους Αιγυπτίους ότι θα κάψει «βιβλία Ισραηλινών». Όταν τον κατηγόρησαν ότι είναι προσωπικά υπεύθυνος, επειδή βρέθηκαν στην «Εθνική Βιβλιοθήκη» της χώρας τρία (3) ολόκληρα βιβλία από το Ισραήλ. Αντί να πει στους κατηγόρους του ότι είναι άθλιοι σκοταδιστές και αντιγραφείς των ιεροεξεταστών του μεσαίωνα, των φασιστών απανταχού της υδρογείου και όλων των οπισθοδρομικών της εποχής μας (κάτι προς Θεσ/νίκη σκέφτηκα!), δήλωσε με εμβρίθεια: «Αναζητείστε τα βιβλία και, αν πράγματι υπάρχουν, θα τα κάψω μπροστά στα μάτια σας».

Ούτε καν να ρωτήσει, τί περιείχαν αυτά τα βιβλία, ίσως κάποια οικονομική θεωρία για την ανάπτυξη υπανάπτυκτων χωρών, όπως η Αίγυπτος, ίσως κάποιες εξελίξεις στη Φυσική ή στη Βιολογία, ίσως κάποια θεραπεία για την ίαση ασθενειών, ίσως κάποια ποιήματα για την κατάργηση των πολέμων και την κατάληψη ξένων εδαφών, ίσως... ίσως... Τίποτα δεν τον ενδιέφερε: το γεγονός ότι ήταν από το Ισραήλ τα βιβλία, ήταν επαρκέστατο στοιχείο για να καούν.

Και μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια ακόμα: Ο κ. Χόσνι είναι υποψήφιος για τη θέση του Γ.Γ. της UNESCO! Ίσως αναλάβει πράγματι τη θέση (θα τον ψηφίσουμε κι "εμείς" αφού εκπροσωπεί φίλη χώρα!), οπότε θα έρθει από δω να μας μιλήσει για τον πολιτισμό και τη σημασία των τεχνών και των γραμμάτων.

Αρχαία Ελλάδα & Χριστιανισμός

Διάλογος για τις σχέσεις των δυο κόσμων στο Megaron Plus

Οι πανεπιστημιακοί Κυριάκος Τσαντσάνογλου και Μιχάλης Κοπιδάκης παρακολουθούν τις μεταμορφώσεις των αρχαίων θεών στην εποχή του μονοθεϊσμού.

Πέμπτη 22 Μαΐου 2008, Ώρα έναρξης 7 μ.μ.

Αρχαία Ελλάδα & Χριστιανισμός είναι ο τίτλος του διαλόγου που θα έχουν οι καθηγητές, Kυριάκος Τσαντσάνογλου και Μιχάλης Κοπιδάκης, στις 22 Μαΐου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Megaron Plus. Με την εκδήλωση αυτή ανοίγει ο Κύκλος των φιλοσοφικών διαλόγων που θα πραγματοποιηθούν στο Μέγαρο Μουσικής, με την επιμέλεια του καθηγητή Μιχάλη Ζ. Κοπιδάκη.

Ο Κυριάκος Τσαντσάνογλου, ομότιμος καθηγητής κλασικής φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θα μιλήσει για τον «Oρφικό πάπυρο του Δερβενίου», ενώ ο Μιχάλης Κοπιδάκης, καθηγητής κλασικής φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, θα παρακολουθήσει με την ομιλία του την εξέλιξη του θεού Πάνα στην Αρχαία Ελλάδα και τις συμβολικές μεταμορφώσεις του κατά τους χριστιανικούς χρόνους. Ο τίτλος της ομιλίας του είναι “Πέθανε πράγματι ο Μέγας Παν;”

Ο διάλογος των δύο πανεπιστημιακών καταπιάνεται ουσιαστικά με τις περίπλοκες και αντιφατικές σχέσεις Αρχαίου Κόσμου και Χριστιανισμού και επισημαίνει ορισμένους από τους λόγους για τους οποίους οι θεοί των Ελλήνων επέζησαν και κατά την Χριστιανική εποχή. Σε κλίμα μιας αυστηρής μονοθεϊστικής αντίληψης και έντονης σύγκρουσης με τον πολυθεϊκό αρχαίο κόσμο, η τέχνη και η φιλοσοφία περιέθαλψαν τους αρχαίους θεούς, όπως άλλωστε, και το σχολικό πρόγραμμα, το οποίο βασιζόταν, στην Ανατολή στον Όμηρο και στη Δύση στον Βιργίλιο. Τα ποιητικά αυτά κείμενα υπήρξαν ταυτόχρονα και μυθολογικά εγχειρίδια που έγιναν απαραίτητα στοιχεία του εκπαιδευτικού κανόνα. Παράλληλα, αυτός ο κόσμος του ενός και μοναδικού θεού, που είχε άμεσα ιστορικά και πολιτισμικά σύνορα με τον πολυθεϊκό, ήταν αναπόφευκτο να οικειοποιηθεί σχήματα από την ελληνική σκέψη και τους ελληνικούς λατρευτικούς τρόπους και να τα μεταπλάσει στο νέο πλαίσιο της μεταφυσικής αφήγησης.

Ο Πάπυρος του Δερβενίου, ο μοναδικός πάπυρος που σώθηκε σε ελληνικό έδαφος, θεωρείται το αρχαιότερο γραπτό κείμενο της δυτικής παράδοσης και εκτιμάται ότι γράφτηκε σε πάπυρο τον 4ο π.Χ. αιώνα. Βρέθηκε το 1962, καμένος, στην παχιά στρώση στάχτης που κάλυπτε τον κιβωτιόσχημο τάφο στο Δερβένι. Περιέχει ένα αλληγορικό φυσικό υπόμνημα σε ένα κοσμογονικό ποίημα που αποδίδεται στον Ορφέα. Πρόκειται ουσιαστικά για σχόλιο στο οποίο αναλύεται η άποψη των ορφικών για την κοσμογονία, τη θεογνωσία και τις θρησκευτικές τελετές. Το κείμενο επαναφέρει το πρόβλημα των σχέσεων φιλοσοφίας και θρησκευτικότητας και το διατρέχει η έμμεση πεποίθηση για την ύπαρξη ενός και μοναδικού θεού ως δημιουργού. Οι πολλοί θεοί αναφέρονται με το όνομά τους και παρουσιάζονται ως μια γενεαλογία στην οποία κάθε θεϊκή γενιά αντιστοιχεί σε μια φυσική εξέλιξη. Αντίγραφο του Παπύρου βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

Ο Πάν υπήρξε ένας τοπικός θεός της Αρκαδίας, μισός άνθρωπος και μισός τράγος, προστάτευε τους ποιμένες, τους γεωργούς και τους αλιείς. Ήταν ερωτικά άτυχος και παρηγοριόταν παίζοντας τον επτάστομο αυλό του. Η συνοδεία του ήταν οι νύμφες, οι αμαδρυάδες, οι σάτυροι και οι σειληνοί. Ο Πλούταρχος αναγγέλλει με μια παράξενη θαλασσινή ιστορία το θάνατό του: οι επιβάτες ενός εμπορικού πλοίου που έπλεε προς την Ιταλία άκουσαν μια νύχτα στους Παξούς ότι ο Μέγας Παν πέθανε. Ο θεός όμως δεν είχε πεθάνει! Κατά την εποχή του Χριστιανισμού έζησε δυο ζωές: ως πρότυπο της παράστασης του διαβόλου στην εικονογραφία και ως πνεύμα της υπαίθρου, σύμβολο ζωικής πληρότητας και αλληγορία του πρακτικού βίου. Κορυφαία ονόματα της ευρωπαϊκής ποίησης, ζωγραφικής και μουσικής εμπνεύστηκαν από τον τραγοπόδη θεό έργα σημαντικά και ιδιαίτερα κατά την Αναγέννηση, αλλά και αργότερα, όταν ο αρχαίος κόσμος τροφοδότησε το όραμα ενός κόσμου μακρινού και γι αυτό ιδανικού.

Ο Κυριάκος Τσαντσάνογλου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1935 και σπούδασε στην Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ, όπου δίδαξε Αρχαία Ελληνική Φιλολογία, σε διάφορες πανεπιστημιακές βαθμίδες, από το 1960 μέχρι την αφυπηρέτησή του το 2003. Μελέτησε αρχικά το λεξικό του Πατριάρχη Φωτίου και αργότερα εξέδωσε τα αποσπάσματα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας που εμπεριέχονται στο έργο αυτό. Τον απασχόλησε ιδιαίτερα η αρχαία ελληνική ποίηση που σώζεται αποσπασματικά σε παπύρους και επιγραφές ή μέσα στο έργο άλλων συγγραφέων. Ειδικότερα έχει ασχοληθεί με προβλήματα της αρχαϊκής ποίησης, της Αττικής τραγωδίας και της ελληνιστικής ποίησης. Μελέτησε και εξέδωσε τον Πάπυρο του Δερβενίου.

Ο Μιχάλης Κοπιδάκης σπούδασε κλασσική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και της Χαϊδελβέργης. Από το 1975 ως το 1998 υπηρέτησε στο Φιλολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Από το1998 διδάσκει Αρχαία Ελληνικά και Συγγραφική στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Για πολλά χρόνια τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώθηκαν στην υφολογική ανάλυση και στο θρησκειολογικό υπόβαθρο της μετάφρασης των Εβδομήκοντα, της Καινής Διαθήκης και της Ελληνόφωνης Ιουδαϊκής Γραμματείας. Μελέτησε ιδιαίτερα φαινόμενα «συγκριτισμού», δηλαδή πως από ετερόκλητα στοιχεία συγκροτείται ένα λογοτεχνικό κείμενο και κατ’ επέκταση μια θρησκευτική δοξασία. Από τις αναλύσεις αυτές καταδεικνύονται οι οφειλές του Ιουδαϊσμού κατά την ελληνιστική περίοδο και του χριστιανισμού στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

Βιβλία, βιβλία

Παρουσίαση του νέου βιβλίου της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη:

Πυρκαγιά στη Φιλαρμονική του Βερολίνου

Από εργασίες ηλεκτροσυγκολλήσεως ξεκίνησε μια πυρκαγιά και οδήγησε στη διακοπή συναυλίας στην ιστορική «Φιλαρμονική του Bερολίνου» (Berliner Philharmonie).

(click)

Τα σύμπαντα...

...

Με αφορμή ερώτημα του μέλους της ΕΛΕΤΟ καθηγητή Σ.Φρ. σχετικά με τον ελληνικό ισοδύναμο όρο του αγγλικού multiverse (λατ. multiversum) για τα πολλαπλά, ίσως άπειρα, σύμπαντα για τα οποία μιλάνε οι σημερινές θεωρίες «των πολλών συμπάντων» και αν θα έπρεπε σήμερα να λέμε σύμπαν το σύνολο των συμπάντων αυτών, το ΓΕΣΥ υιοθέτησε τα παρακάτω:

Ένας ορισμός της έννοιας είναι ο ακόλουθος:

The multiverse (or meta-universe) is the hypothetical set of multiple possible universes (including our universe) that together comprise all of physical reality. The different universes within a multiverse are called parallel universes (en.wikipedia.org/wiki/Multiverse (science)

Το λατινικό uni-versum (unus + παθ. μετ. του ρήματος vertere = (περι)στρέφω, μεταφράζω, μετατρέπω) ελεύθερα σημαίνει «(όλα) ως ένα» σημαίνει δηλαδή ενότητα, δηλ. το σύνολο όλων των υπαρκτών πραγμάτων ως ένα.

Κατ’ αναλογίαν το multi-versum (που δεν το έβγαλαν βέβαια οι λατίνοι, αλλά είναι νεολατινικό) θα σημαίνει «(όλα) ως πολλά», δηλαδή όλα υπάγονται σε πολλά. Στην ουσία, όμως, σύμφωνα και με τον παραπάνω ορισμό, το multiversum αποδίδει την ατομική έννοια[1] «multi-universum» (κι ας μην χρησιμοποιείται αντίστοιχος όρος) αφού αποτελείται από πολλά σαν αυτό που ως τώρα λεγόταν και θεωρούνταν universum.

Το ελληνικό σύμπαν (ουδέτερο του επιθέτου σύμπας (= συν + πας) = όλος μαζί) σημαίνει επίσης ενότητα.

Στο Ίντερνετ είναι διαδεδομένη η απόδοση του multiverse με τον όρο πολυσύμπαν, που σύμφωνα με τον ορισμό του multiverse είναι κατ’ αναλογίαν εύστοχο: αποτελείται από πολλά σαν αυτό που ως τώρα (με την κλασική θεώρηση) λέγαμε σύμπαν (μόνο που τώρα πλέον καθένα από αυτά είναι – σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες – υποσύνολο του νέου «σύμπαντος» δηλαδή του πολυσύμπαντος.

Λογικά, δημιουργεί μικρότερο πρόβλημα η απόδοση μετασύμπαν (όπως λέγεται και στα αγγλικά παραπάνω ως συνώνυμο: meta-universe).

Συνοψίζοντας, κατ’ αναλογίαν προς τους λατινικούς και αγγλικούς όρους, φαίνονται αναπόφευκτες οι αντιστοιχίες του παρακάτω πίνακα:

Λατινικός όρος	Αγγλικός όρος	Ελληνικός όρος
universum	universe	σύμπαν
multiversum	multiuniverse, meta-universe	πολυσύμπαν, μετασύμπαν

ΣΗΜΕΙΩΣΗ – Εάν δεν δεσμευόμασταν καθόλου από τους ξενόγλωσσους όρους, θα ήταν ορολογικά ορθότερο να κάνουμε (αυτό, εξάλλου, που θα έπρεπε να κάνει και ο ξενόγλωσσος ονοματοθέτης, αλλά δεν το έκανε):

– διεύρυνση της έννοιας «σύμπαν» (και κατασήμανσή της με τον ίδιο όρο σύμπαν) ώστε αυτή να καλύπτει κάθε τι που θεωρούμε σήμερα ότι υπάρχει (δηλαδή αυτό που λέγεται σήμερα multiversum)

– αναβαπτισμό της (ως τώρα) στενής έννοιας «σύμπαν» με έναν άλλο όρο που δεν θα σήμαινε πια «όλα» αλλά «μέρος του συνόλου όλων», π.χ. με τον όρο υποσύμπαν και

– καθιέρωση των ισοδυναμιών:

Λατινικός όρος	Αγγλικός όρος	Ελληνικός όρος
universum	universe	υποσύμπαν
multiversum	multiuniverse, meta-universe	σύμπαν

Όμως, με δεδομένους, πλέον, τους ξενόγλωσσους όρους της πρωτογενούς οροδοσίας γίνεται εύκολα αντιληπτή η σύγχυση την οποία θα προκαλούσαν οι παραπάνω ισοδυναμίες...

Κ.Β.

---

[1] Υπενθυμίζεται ότι ατομική έννοια είναι η έννοια που καλύπτει (περιλαμβάνει στο πλάτος της) ένα μόνο αντικείμενο.

Από το Ορόγραμμα, τεύχος 89

.

Απόλλων του Kassel

...

Ο Απόλλων του Kassel (πόλη της κεντρικής Γερμανίας) είναι αντίγραφο αρχαίου ελληνικού αγάλματος του Φειδία που δημιουργήθηκε το 2ο αιώνα μ.Χ. από ένα άγνωστο Ρωμαίο γλύπτη. Υπάρχουν ακόμα περισσότερα από 20 όμοια ρωμαϊκά αντίγραφα, από τα οποία αυτό στο μουσείο του Kassel είναι το αρτιότερα διατηρημένο.

Το γεγονός ότι υπάρχουν τόσα πολλά αντίγραφα, βεβαιωμένα από απεικονίσεις σε νομίσματα και περιγραφές σε κείμενα, δείχνει ότι το πρωτότυπο πρέπει να ήταν διάσημο και κάθε γλύπτης της ρωμαϊκής εποχής φιλοδοξούσε να δημιουργήσει ένα ακριβές αντίγραφο.

Το άγαλμα μοιάζει πολύ με ανάλογο άγαλμα του Φειδία (500-432 π.Χ.) που ήταν τοποθετημένο στον Παρθενώνα και έχει περιγράψει ο Παυσανίας. Γι' αυτό εικάζεται ότι ο πρωτότυπος Απόλλων ήταν έργο του μεγάλου αυτού Έλληνα γλύπτη.

Το συγκεκριμένο ρωμαϊκό αντίγραφο που εκτίθεται τώρα στο Kassel βρέθηκε το έτος 1721 σε εσοχή μιας ρωμαϊκής βίλας, η οποία πιθανόν να ανήκε αρχικά στον αυτοκράτορα Δομιτιανό. Καμιά πενηνταριά χρόνια αργότερα αγοράστηκε το άγαλμα από τον δούκα Φρειδερίκο ΙΙ και εγκαταστάθηκε το έτος 1779 στο μουσείο της πόλης Kassel. Από το 1974 μεταφέρθηκε και εκτίθεται στον πύργο Wilhelmshöhe της ίδια πόλης.

Αγαπημένε μου ... σύζυγε

10. Οι Υπόλοιποι

της Ισμήνης

Αγαπημένοι υπόλοιπου σύζυγοι, τωρινοί, πρώην, μελλούμενοι, πάντως αγαπημένοι με την ευρύτερη έννοια. Σας αγαπάμε, σας πονάμε, σας νοιαζόμαστε αλλά και ταυτόχρονα θέλουμε να σας σκοτώσουμε. Μεταξύ αστείου και σοβαρού, όλες οι κατά πολλά χρόνια παντρεμένες λοξοκοιτάνε με ζήλια τις πρόσφατες χήρες.

Μαζί ενωθήκαμε, κάναμε παιδιά και μαζί συνεχίζουμε, όσες αντέχουμε βέβαια, να είμαστε μαζί. Είναι αλήθεια ότι κάπως αλλιώς σας γνωρίσαμε και κάπως αλλιώς μας προκύψατε. Τι να γίνει, δεν είμαστε της κατηγορίας γκόμενας, με συνάντηση 2–3 ώρες την εβδομάδα, που εκεί βγάζετε τον καλύτερο εαυτό σας και είσαστε πάντα αγαπητοί και επιθυμητοί! Εμ βέβαια, μέσα σε 2-3 ώρες τι να πρωτοκάνεις; Να κάνεις έρωτα, να μιλήσεις, να φιλήσεις, να αστειευτείς; Πάει πέρασε ο χρόνος, αλλά έτσι είστε πάντα μέσα στην καρδιά της και ζηλεύει εμάς που είμαστε το λιμάνι. Δεν ξέρει όμως ότι τα λιμάνια δέχονται όλων των ειδών τα πλοία που πάνε να αράξουν με όλες τις συνθήκες και όλα τα φορτία που μεταφέρουν.

Περιέγραψα όσους χαρακτήρες ανδρών ήρθαν στο μυαλό μου και, σίγουρα, υπάρχουν κι άλλοι, καλύτεροι και χειρότεροι. Κάπου ανάμεσα σε αυτούς μπορεί να αναγνωρίσατε κάποιο στοιχείο από εσάς ή κάποιον φίλο, αδερφό ή γείτονα.

Μην το παίρνετε κατάκαρδα, κανείς δεν είναι τέλειος, απλά προσπαθήστε να γίνετε καλύτεροι, όχι μόνο για εμάς, αλλά για να αισθάνεστε και εσείς καλύτερα.

Με πολύ αγάπη Ισμήνη

Η πρόθεση «αμφί»

...

Στη Νεοελληνική γλώσσα η πρόθεση αμφί χρησιμοποιείται σπάνια έως καθόλου και μόνο στις σύνθετες λέξεις που πέρασαν από την Αρχαία Ελληνική γλώσσα στην ΝΕ· π.χ. αμφιβάλλω και τα παράγωγά του, αμφίβιος, αμφιβληστροειδής, Αμφιλοχία, κ.ά.

1. Σε σύνθεση με ρήματα είχε συχνά την έννοια του ολόγυρα: αμφιβαίνω, αμφιδινέομαι, αμφίσταμαι, αμφεύω, κ.ά. Σε άλλες περιπτώσεις το σύνθετο ρήμα παίρνει άλλες έννοιες.
2. Η πρόθεση αμφί έχει συγγένεια με το άμφω και αρχική σημασία ήταν από το ένα και από το άλλο μέρος. Κατόπιν πήρε την έννοια του ολόγυρα.

Με αιτιατική, είχε την σημασία ολόγυρα:

Οι δ’αμφί Ατρεΐωνα διοτρεφέες = οι διοτρεφείς ολόγυρα από τον Ατρεΐωνα (Ομ.)

Στον Όμηρο, με την έννοια του πάνω-κάτω, περίπου:

Αμφί μέσον ημέρας = περίπου στο μέσο της ημέρας

Φροντίζω, έχω έννοια για κάτι:

Μέριμνα δ’αμφί πόλιν (Αισχ. 7 επί Θήβαις),

Μέσα και όσο κρατάει κάτι:

Αμφί τε άστυ έρδομεν ιερά θεοίς (Όμ. Λ) = τις θυσίες θα τις κάνουν σε όλα τα μέρη που απλωνόταν η πόλη

Ο νικών δε λοιπόν αμφί βίοτον = ο νικητής λοιπόν για όσο διαρκεί η ζωή του.

Με καθαρή γενική, είχε την σημασία για, για κάτι:

αείδειν αμφ’ Άρεως φιλότητος = να τραγουδά για την αγάπη του Άρη (Όμ.)

Με τοπική δοτική είχε την σημασία ολόγυρα:

Αχαιοί έστασαν αμφί Μενοιτιάδη = οι Αχαιοί στάθηκαν ολόγυρα από τον Μενοιτιάδη.

Η τοπική σημασία του αμφί πολλές φορές παραμερίζεται γιατί το ρήμα και τα συμφραζόμενα δίνουν άλλη σημασία:

1. Ουδέν φοβηθείς αμφί τη γυναικί = φοβάμαι
2. Αναφορικά με κάτι: αμφί δε θανάτω αυτής = αναφορικά με το θάνατό της

Στον Όμηρο εκτός του αμφί εμφανίζεται και ο τύπος αμφίς συντασσόμενο με όσες πτώσεις και το αμφί ως και με γενική αφαιρετική:.

Μάλα δ’ ώτα θυρηθ’ έα αμφίς εκείνων = μακριά από εκείνους

Γ.Α.Τ.

Βιβλιογραφία: Παναγή Λορεντζάτου, Ιστορικό Συντακτικό της Αρχαίας Ελληνικής, Εκδόσεις Κακουλίδη, 1989

Από το Ορόγραμμα, τεύχος 89

.

Φωτογραφίες της «Χιροσίμα» ήταν από σεισμό

(International Herald Tribune, Καθημερινή, 16/5/2008)

Όταν ο ιστορικός Σον Μαλόι ανακάλυψε μια σειρά από ανατριχιαστικές φωτογραφίες θυμάτων της Χιροσίμα, μετά τον βομβαρδισμό της πόλης με πυρηνικά το 1945, έμεινε κατάπληκτος. Προσπάθησε στη συνέχεια να μάθει πώς έφτασε το επίμαχο φιλμ στα αρχεία του Ιδρύματος Χούβερ του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.

Οι πληροφορίες ανέφεραν, μάλιστα, ότι είχε βρεθεί σε μια σπηλιά της Ιαπωνίας. Το νέο μυστήριο όμως είναι πώς εξαπατήθηκαν τόσοι ακαδημαϊκοί και πίστεψαν ότι οι επίμαχες φωτογραφίες, οι οποίες απεικονίζουν σκηνές με διαμελισμένα πτώματα έπειτα από ένα καταστροφικό σεισμό που έπληξε τα περίχωρα του Τόκιο το 1923, είχαν οποιαδήποτε σχέση με τη Χιροσίμα και την πυρηνική βόμβα.

Την περασμένη Τρίτη, η γαλλική εφημερίδα Le Monde αναγκάστηκε να δημοσιεύσει ένα μακροσκελές απολογητικό άρθρο για το ίδιο θέμα. Είχε πέσει και αυτή στην παγίδα να κάνει ειδικό αφιέρωμα για τις φωτογραφίες σε σαββατιάτικη έκδοσή της, υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Χιροσίμα: Σκηνές που ο κόσμος δεν είδε ποτέ». Δημοσίευσε δύο εκ των φωτογραφιών στις οποίες φαίνεται μια πυραμίδα από πτώματα. Οι ίδιες φωτογραφίες είχαν δημοσιευθεί τόσο στην Αμερική όσο και στην Ιταλία.

Κάπνισμα, υπέρ και κατά

από την Λώρη Κέζα
(Lifo, 27/3/2008)

Τα πατατάκια θεωρούνται ανθυγιεινά. Φανταστείτε να ψηφιζόταν ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται το μασούλημα σε δημόσιο χώρο, ενώ στο σακουλάκι τους να τυπωνόταν ένας τεράστιος πισινός με σύνθημα: «O διαιτολόγος και ο μπακάλης μπορούν να σε βοηθήσουν να κόψεις τα υδρογονωμένα λιπαρά». Η κινητή τηλεφωνία κάνει επίσης μεγάλη ζημιά. Φανταστείτε τους εστιάτορες να βγάζουν στο πεζοδρόμιο όσους χρησιμοποιούν τη συσκευή τους για να μην τσιτσιριστεί ο εγκέφαλος των άλλων πελατών και τους διαφημιστές να καλύπτουν το 30% κάθε αφίσας με την ειδοποίηση «η ακτινοβολία προκαλεί κώφωση». Η διαφορά στα δυο παραδείγματα είναι ότι ο τρώγων πατατάκια κάνει κακό στον εαυτό του, ενώ ο ομιλών ακατάσχετα αρρωσταίνει και τους διπλανούς του. Εντούτοις έχουν την ελευθερία να επιλέξουν και να επιδείξουν δημόσια τη βλαβερή τους συνήθεια.

Καθένας κάνει ό,τι θέλει στις σύγχρονες δημοκρατίες - εκτός βέβαια από τους καπνιστές, οι οποίοι χρεώνονται όλα τα δεινά ενεργών και παθητικών καπνιστών: όγκους, υπογονιμότητα, ρυτίδες, καρδιοπάθειες.

Καθώς η απαγόρευση του τσιγάρου θεωρείται πράξη «πολιτικού πολιτισμού», όπως σημείωνε την προηγούμενη εβδομάδα ο Χρήστος Μιχαηλίδης, σπεύδω να δηλώσω πολιτικά απολίτιστη. Κυρίως αρνούμαι να δεχτώ ως καλύτερο έναν πολιτισμό που εισάγεται ως σωτήριος εξ Εσπερίας. Δεν θα θαυμάσω τους Ιταλούς επειδή κατάφεραν να εξοστρακίσουν εν μία νυκτί όλους τους καπνιστές από τους δημόσιους χώρους, ούτε τους Εγγλέζους που κόβουν τσουχτερά πρόστιμα σε όποιον τολμήσει να πλησιάσει τον αναπτήρα του στο τσιγάρο.

Κυρίως δεν θα θαυμάσω τους Αμερικανούς που κόπτονται για τη δημόσια υγεία και τον καθαρό αέρα, αλλά αγνοούν επιδεικτικά το πρωτόκολλο του Κιότο. Ας μην ξεχνάμε ότι εκείνοι έγιναν η πηγή της αντικαπνιστικής υστερίας που με πολύ καλλιτεχνικό τρόπο μεταλαμπαδεύτηκε στη Γηραιά Ήπειρο. Εκείνοι επινόησαν έναν ακόμη εχθρό, δημιούργησαν μια νέα φοβία και γενικώς βρήκαν θέμα να ασχολούνται. Αν πρέπει να τους θαυμάσουμε για κάτι, δεν είναι για το γεγονός ότι απαγόρευσαν το κάπνισμα, αλλά επειδή έβαλαν το θέμα στην παγκόσμια πολιτική ατζέντα.

Στο διαγωνισμό «ποιος είναι πιο πολιτισμένος», η Ελλάδα, στα δικά μου μάτια, έχει το προβάδισμα. Αυτό που αντιμετωπίζεται ως ημίμετρο (μισά- μισά τα τραπέζια στα μαγαζιά, καπνιστήρια σε χώρους εργασίας, πλήρης ανοχή καπνού στους ανοιχτούς χώρους) σέβεται και τις δυο πλευρές. Αν μάλιστα υποχρεώνονταν οι καταστηματάρχες να έχουν ιονιστές και εξαερισμό της προκοπής, αν δεν ήταν ερμητικά κλειστά τα παράθυρα στα σύγχρονα γυάλινα κτίρια και αν οι καπνιστές είχαν ένα μέτρο στις κλειστές αίθουσες, δεν θα υπήρχε θέμα συζήτησης.

Όσον αφορά το θέμα της υγείας, σηκώνει πολύ συζήτηση. Όταν ζεις σε μια χώρα όπου από τις βρύσες στάζει χρώμιο, όπου είναι λογικό να πηγαίνεις μέχρι τη γωνία με το αμάξι, όπου τα φυτοφάρμακα έχουν γίνει κύριο συστατικό της διατροφής, το τσιγάρο μας μάρανε; Ακούγεται σαν γκρίνια πολυτελείας. Υπάρχει όμως μια παρηγοριά: Η αντικαπνιστική μανία είναι μόδα και θα περάσει.

Και απαντήσεις επί του κειμένου:

Διαβάζοντας το άρθρο είναι φανερό ότι είναι γραμμένο από άτομο εξαρτημένο στη νικοτίνη, μια ναρκωτική ουσία που στη σημερινή κοινωνία είναι νόμιμη και αποδεκτή (σε αντίθεση με άλλες ίσως λιγότερο επιβλαβείς που είναι παράνομες). Από τους εξαρτημένους στην ουσία αυτή, οι βιομηχανίες καπνού, κατά κύριο λόγο αμερικάνικες, κερδίζουν δισ. δολ. κάθε χρόνο. Όντας φανατικός καπνιστής για 10 χρόνια αποφάσισα και κατάφερα να απεξαρτητοποιηθώ πριν από 3 χρόνια για λόγους υγείας.

Τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι στη χώρα αυτή ζούμε την δικτατορία του καπνιστή. Το δικαίωμα για τσιγάρο θεωρείται σχεδόν ιερό. Το δικαίωμα να αναπνέεις καθαρό αέρα τις περισσότερες φορές καταπατείται. Κι εδω αρχίζουν τα επιχειρήματα των καπνιστών για το πόσο ωράια είναι η κατάσταση στην Ελλάδα και πόσο κομπλεξικοί είναι οι κακοί Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι αντικαπνιστές, επιχειρήματα που θα χαρακτηρίζονταν αστεία εαν δεν υποστήριζαν μια κατάσταση που προκαλεί χιλιάδες θανάτους κάθε χρόνο στη χώρα μας από τα γνωστά νοσήματα.

1. Θεωρείτε πραγματικά πετυχημένο το μέτρο για χώρους μη καπνιστών σε μαγαζιά στην Ελλάδα? Ίσως να λειτούργησε τον πρώτο μήνα άλλα πλέον δεν βλέπεις σχεδόν πουθενά χώρους μη καπνιστών κι ακόμα αν δεις ένα τραπεζάκι, συνήθως πλησίον της τουαλέτας, μάλλον θα έχει καταληφθεί από κάποιον καπνιστή. Επίσης, στο γραφείο που δουλεύω όλοι καπνίζουν κανόνικα, οπουδήποτε. Είναι αυτό σεβασμός προς τις δύο πλευρές?
2. Οι καπνιστές δεν χρεώνονται αυθαίρετα τα "δεινά" ενεργών και παθητικών καπνιστών. Έρευνες δεκαετιών, που οι καπνοβιομηχανίες προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να αποκρύψουν, έχουν αποδείξει αδιαμφισβητητα τα δεινά αυτά.
3. Τα πατατάκια δεν προκαλούν καρκίνο στους ανθρώπους που κάθονταί δίπλα σε αυτόν που τα τρώει.
4. Θεωρείτε σοβαρό επιχείρημα υπέρ του τσιγάρου το γεγονός ότι η Πολιτεία αδιαφορεί επιδεικτικά για το νερο-δολοφόνο που τρέχει από τις βρύσες πολλών συμπολιτών μας και την ποιότητα του αέρα που αναπνέουμε?
5. Γνωρίζετε μήπως πως η πράξη "πολιτικού πολιτισμού" που ειρωνεύεστε και οσονούπω μεταλαμπαδεύεται ακόμα και στην απολίτιστη Τουρκία έχει φέρει πραγματικά αποτελέσματα?

Τα ποσοστά ενεργών καπνιστών και ειδικά των νέων μειώθηκαν ραγδαία στις ΗΠΑ, που όντως διακατέχονται από υστερία για το θέμα, άλλα και στις άλλες χώρες όπου εφαρμόστηκε το μέτρο της απαγόρευσης. Ή μήπως θέλετε να παραμείνουν υψηλά τα ποσοστά καπνιστών στην Ελλάδα για να αισθάνεστε λιγότερες τύψεις ως καπνίστρια. Κα Κέζα είστε ελεύθερη να κάνετε όποιο κακό θέλετε στον εαυτό σας και να καπνίζετε όσα τσιγάρα θέλετε. Δεν έχουμε όμως όλοι και δικαίωμα να αναπνέουμε μη καρκίνογόνο αέρα? Και δεν έχουμε υποχρέωση ως χώρα να σταματήσουμε να παράγουμε κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες νέους καπνιστές?
kyrapk

Χειμαρρώδης η γραφή σου apologiaprosuavita, αλλά δεν μπορεί να μείνει χωρίς αντίλογο. Ας ξεκινήσουμε κατ’ αρχή με τι συμφωνούμε. Είναι προφανώς δικαίωμά σου να καπνίζεις όσο θέλεις, εφόσον δεν ενοχλείς άλλους. Επίσης, υπερθεματίζω στο να υπάρχουν τασάκια παντού, ώστε να γλιτώσουν οι τσέπες σου από τα αποτσίγαρα (βεβαίως, οι περισσότεροι από τους καπνιστές δεν έχουν την δική σου ευαισθησία).

Τέλος, αν νομίζεις ότι το σύνδρομο στέρησης θα σε κάνει δημόσιο κίνδυνο, τότε keep smoking please. Από εκεί και πέρα όμως, το παράκανες. Από πού ο Κοπέρνικος ή ο Γαλλιλαίος ή ο Κολόμβος ή οποιοσδήποτε άλλος πήγε κόντρα στην Λογική? Απεναντίας, η Λογική τους βοήθησε να δουν τις αντιφάσεις των προηγούμενων δοξασιών και να κάνουν κάτι νέο.

Επίσης έχω να σου ζητήσω να μην καταφεύγεις σε συνθηματολογικό λόγο και εξυπναδίτσες (πχ "κάντε και κανένα τσιγαράκι") καθώς ευτελίζεις μια ενδιαφέρουσα ανταλλαγή απόψεων.
Κάτσε καλά

Η μεγαλύτερη ζημιά που κάνει η νικοτίνη δεν είναι στα πνευμόνια ή στο κυκλοφορικό αλλά είναι στο μυαλό. Πιο συγκεκριμένα στην αίσθηση δικαίου που έχει κάθε άνθρωπος. Είναι απίστευτο το πως άνθρωποι, δημοκρατικοί, κοινωνικά ευαίσθητοι, ευγενικοί, μόλις τους υπενθυμίσεις οτι δεν έχουν δικαίωμα να σε δηλητηριάζουν με αυτή τους την απόλαυση, μεταμορφώνονται σε Ελληναράδες.

Και μόνο με την ιδέα οτι θα στερηθούν τη δόση τους, κάθε αίσθηση δικαιοσύνης και ανθρωπιάς καταρρέει. "ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ Η ΔΟΣΗ ΜΟΥ" Αυτό τους λέει το βασικό τους ένστικτο. Και βλέπουμε γονείς που υπεραγαπούν τα βρέφη τους να τους συμπεριφέρονται σαν τασάκια χωρίς καν να σκέφτονται οτι ΙΣΩΣ να τα δολοφονούν.

Αυτό που με θλίβει είναι οτι σε έντυπο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, όλο και περισσότεροι συντάκτες (με μερικές φωτεινές εξαιρέσεις) όποτε γράφουν για το τσιγάρο μας θυμίζουν τον δημοσιογραφικό τραμπουκισμό του ... Πέτρου Κωστόπουλου.
manos

Οι πολλαπλές υποδιαιρέσεις της χριστιανικής θρησκείας

...

Διαβάζω σε πολλά ελληνικά (ορθόδοξα) blogs ότι ο καθολικισμός, ο προτεσταντισμός κ.ο.κ. αποτελούν αιρέσεις, ταυτόχρονα διαβάζω σε γαλλόφωνα και γερμανόφωνα (καθολικά) blogs ότι υπάρχουν δίπλα στον καθολικισμό και διάφορες αιρέσεις και ανάλογα διαβάζω σε προτεσταντικά blogs, όπου όλοι οι άλλοι δεν κατάλαβαν "το μήνυμα του κυρίου" κ.ο.κ. Πιστεύω ότι, αν βρεθούν οι φανατικοί εξ αυτών σε μια αίθουσα, θα πλακωθούν άγρια στο ξύλο, σύμφωνα με τη διδασκαλία της αγάπης που έχουν ενστερνισθεί.

Στην ουσία θεώρησα όμως σκόπιμο να ξεκαθαρίσω στο μυαλό μου, ποιος και ποια εκδοχή προήλθε από ποια άλλη και πού βρισκόμαστε σήμερα περίπου. Έφτιαξα, λοιπόν, ένα διάγραμμα και περιμένω σχόλια και υποδείξεις, για να καταλάβω αν έχω συλλάβει σωστά τις ιστορικές και άλλες αλληλεξαρτήσεις και, αν χρειαστεί, να κάνω και τις απαραίτητες τροποποιήσεις. Εδώ λοιπόν το διάγραμμα:

Ο σημαντικότερος Έλληνας VI

...

Έχω επισημάνει ήδη ότι αρκετοί από αυτούς που στηρίζουν τις γνώσεις τους αποκλειστικά στα σχολικά βιβλία, θα δηλώσουν ως «Έλληνες» στο διαγωνισμό που διοργάνωσαν η εφημερίδα Καθημερινή και ο ραδιοσταθμός ΣΚΑΪ, διάφορους Ρωμαίους στρατηγούς, όπως και συνέβη με τον Κω/νο Α', τον Ιουστινιανό κ.ά. Εκτός αυτών επελέγησαν ως «σημαντικοί Έλληνες» ο Βαυαρός βασιλιάς Όθων, αλλά επίσης ο δικτάτορας Μεταξάς και ο χουντικός Παπαδόπουλος. Η δόξα του Παττακού δεν αρκούσε για να συμπεριληφθεί κι αυτός ο χουντικός στους 100 σημαντικότερους συμπατριώτες μας.

Για την υπόδειξη των Αλίκη Βουγιουκλάκη, Θοδωρή Ζαγοράκη και Λάκη Λαζόπουλου δεν θα γράψω τίποτα, γιατί δεν έχουν οι ίδιοι καμιά ευθύνη. Ούτε η μακαρίτισσα Αλίκη, ούτε οι άλλοι δυο επιτυχημένοι στον τομέα τους θα ήθελαν να γίνει αυτή η κακή χρήση των ονομάτων τους. Και ελπίζω ως Θεόδωρο Αγγελόπουλο να έχουν προτείνει τον σκηνοθέτη και όχι το σύζυγο της κ. Γιάννας - χωρίς να ισχυρίζομαι ότι ο δεύτερος από τους δύο Αγγελόπουλους είναι ασήμαντος.

Τη μεγαλύτερη εντύπωση μου προκάλεσε όμως ένα όνομα, το οποίο δεν είχα ξαναδιαβάσει ή ακούσει: Νικόλαος Α. Μαργιωρής. Σκέφτηκα ότι θα είναι κάποιος ζωγράφος που δεν έτυχε να ακούσω (δεν είμαι και ειδικός) ή κάποιος συγγραφέας που χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στην επαρχία του. Έψαξα λοιπόν στο Internet και διαπίστωσα, όχι με έκπληξη αλλά με φρίκη, ότι πρόκειται για «μια από τις μεγαλύτερες και εξέχουσες φυσιογνωμίες στον χώρο του Αποκρυφισμού και Μυστικισμού»!

Αυτή η εξέχουσα φυσιογνωμία, την οποία εγώ προσωπικά ούτε κατ' όνομα γνώριζα, έχει κάνει πράματα και θάματα στο δημόσιο βίο και έχει , φαίνεται, ένα πλήθος μαθητών. Διαβάζω λοιπόν:

Στη μνήμη του Νικολάου Α. Μαργιωρή, αυτού του μεγάλου Χριστοκεντρικού και Χριστοκρατικού Μυστικιστή και σύγχρονου Μύστη, η ομάδα των στενών μαθητών που τον ακολουθούσε τα τελευταία χρόνια και που είχε την τύχη να διδαχθεί βαθιές τομές και πτυχές της Παγκόσμιας Αλήθειας, να πλουτίσει τις Αποκρυφιστικές και Μυστικιστικές Γνώσεις της και να δεχτεί ένα μέρος από το Απλετο ΦΩΣ που Εκείνος σκόρπιζε γύρω του, αισθανόμενη Ευγνωμοσύνη και Ειλικρινή, Αφανάτιστη Αγάπη προς το πρόσωπό του, θα ήθελε να κάνει γνωστά στον κάθε αναζητητή της Αλήθειας, τον βίο, την προσωπικότητα και το έργο του Δασκάλου.

Όσοι «στενοί μαθητές» διδάχθηκαν λοιπόν τις «παγκόσμιες αλήθειες» του μακαρίτη Ν. Μαργιωρή (1913-1993), έσπευσαν να τον υποδείξουν ως ένα από τους σημαντικότερους Έλληνες που κατείχε «μυστικές γνώσεις» και άλλα τέτοια...

Είχα πάντα την αίσθηση ότι ζούμε σε πολλές παράλληλες κοινωνίες, οι οποίες μόνο περιπτωσιακά και σε τελείως εξειδικευμένα θέματα εφάπτονται. Π.χ. βρίσκεσαι απέναντι σε ένα φούρναρη που σου πουλάει ένα ψωμί και τον οποίο δεν θα συναντήσεις ποτέ και πουθενά αλλού, με κάποια άλλη ιδιότητα. Εσύ πηγαίνεις καθημερινά στην εταιρία που δουλεύεις, γράφεις σε blog ή επιδίδεσαι με φίλους σου στη χειμερινή κολύμβηση, ενώ αυτός συμμετέχει σε μυστικιστικούς κύκλους, σε ποδοσφαιρικά σωματεία ή σε χαρτοπαικτικές λέσχες, ασχολίες με τις οποίες εσύ δεν είχες και δεν προβλέπεται να έχεις ποτέ κάποια σχέση. Μόνο στο ψωμί, χρονικά και χωρικά περιορισμένα, αυτός πουλάει κι εσύ αγοράζεις, δύο άνθρωποι από διαφορετικές παράλληλες κοινωνίες και σε διαφορετικές πλευρές του πάγκου.

Έτσι, είναι δυνατόν να διδάσκει και διαδίδει κάποιος «αποκρυφιστικές και μυστικιστικές γνώσεις» και να μην έχουμε πάρει μυρουδιά, τη στιγμή που άλλοι τις παρακολουθούν και τις εισπράττουν, παρότι απόκρυφες και μυστικιστικές, ως «άπλετο φως». Και έχουν εκστασιαστεί αυτοί σε τέτοιο βαθμό ώστε να προτείνουν τον «Δάσκαλο» σαν ένα από τους σημαντικότερους Έλληνες.

Αρχίζω να πιστεύω ότι κάποιοι πήραν σβάρνα τα Internetcafe και έστελναν «ψήφο» από διαφορετικούς υπολογιστές. Με 10-15 ψήφους κάθε βράδυ, αν το κάνουν 10 «στενοί μαθητές» επί 1-2 μήνες, μαζεύονται αρκετές ψήφοι για τον κάθε Μαριωρή ή για τον Κατσούλα ή για τον Βαβύλη και την Φίτσα Καρφίτσα, ώστε να ανακηρυχθούν αυτοί οι λαμπροί συμπολίτες μας ως οι «σημαντικότεροι των Ελλήνων». Να τους χαιρόμαστε!

βλέπε επίσης >>>

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Το ηφαίστειο Chaitén II

...
Κατά την έκρηξη του ηφαιστείου Chaitén στη Χιλή παρατηρήθηκαν πάνω από αυτό οι συνήθεις σ' αυτές τις περιπτώσεις ηλεκτρικές εκκενώσεις! Αυτός ο συνδυασμός φυσικών φαινομένων έχει περιγραφεί ήδη στην Αρχαιότητα κατά την έκρηξη του Βεζούβιου, η οποία κάλυψε με λάβα και στάχτη την Πομπία. Αυτός ακριβώς ο συνδυασμός, αφενός υψηλών θερμοκρασιών σε περιβάλλον με άζωτο, υδρατμούς και ατμούς θείου και διοξείδιου του άνθρακα και αφετέρου ηλεκτρικών εκκενώσεων, δημιουργεί τα αμινοξέα που αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία των προτεϊνών. Δηλαδή, δημιουργούνται από ανόργανα υλικά οργανικές ενώσεις, από τη Χημεία περνάμε στη Βιολογία!

Η φυσική αυτή διαδικασία ονομάζεται αβιογένεση και δείχνει, πώς μπορεί με απλές διεργασίες να προέκυψε η ζωή στον πλανήτη μας. Συμπληρωματικά πρέπει να λάβουμε υπόψη και τα βιολογικά μόρια που έφτασαν στη Γη από το διάστημα με μετεωρίτες και τα οποία μόρια μπόλιασαν τα επίγεια προς την κατεύθυνση που εξελίχθηκε η ζωή μέχρι σήμερα...

βλέπε επίσης >>>

Ευχέλαια και πετρέλαια

(του Παντελη Μπουκαλα, Καθημερινή, 8/5/2008)

Με τόσες θρησκείες να ανθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν πρέπει να δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα ο κ. Ρόκι Τουάιμαν να βρει πιστούς. Με τη χάρη του λοιπόν επικεφαλής, καμιά διακοσαριά άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σε ένα από τα τεμένη του σύγχρονου πολιτισμού, ένα βενζινάδικο, και έψαλλαν ευλαβικά τη νεότευκτη «Προσευχή της αντλίας», δεόμενοι «στον παντοδύναμο Κύριο να ρίξει την τιμή της βενζίνης, όπως έριξε άλλοτε τα τείχη στην Ιεριχώ.

Ένας πυρήνας ανορθολογισμού αναγνωρίζεται σε κάθε πίστη και μάλλον δεν είναι ανορθολογικότερο να πιστεύει κανείς ότι ο Θεός θα παρέμβει για να ρίξει την τιμή της βενζίνης από το να πιστεύει ότι θα κινήσει τη δεξιά του για να βοηθήσει την Καλομοίρα στη Γιουροβίζιον ή ότι θα στρίψει την μπάλα ώστε να μπει στα δίχτυα (ή στο μπασκετικό διχτάκι) των αντιπάλων της αγαπημένης μας ομάδας.

Δεήσεις για τη βενζίνη, μέχρι στιγμής, δεν γίνονταν, αλλά κάθε καιρός και οι ανάγκες του. Για το νερό ωστόσο, επί ανομβρίας, γίνονταν από τη βαθιά αρχαιότητα τελετές και συνεχίζονται, σε όλη την οικουμένη. Ανάμεσα στις προσευχές στον Υέτιο Δία, τον ινδιάνικο χορό της βροχής με την ψυχή στραμμένη στον Μανιτού και τις σημερινές υπέρ βροχοπτώσεως λιτανείες χριστιανών, μουσουλμάνων και βουδιστών, η διαφορά δεν είναι τόσο μεγάλη όσο πρεσβεύουν οι πιστοί της μιας ή της άλλης θρησκείας· σίγουρα πάντως, όσοι πιστεύουν δυσκολεύονται να δεχτούν ότι κάθε θρησκευτικό δόγμα, όσο πνευματικό, κρατάει μέσα του κάμποσα από τα στοιχεία που κάπως περιφρονητικά αποδίδουμε στον παγανισμό, τον ανιμισμό, τη «μαγική σκέψη» κ.λπ.

Μπορεί κανείς να ισχυριστεί, μάλλον επιπόλαια, ότι «μια θρησκεία της βενζίνης» δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί παρά μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σε ορισμένες περιοχές οι κάτοικοι χρειάστηκαν πολυήμερη εκπαίδευση για να εξοικειωθούν με τη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς και όπου η πλειοψηφία των κατοίκων, κατά τις σχετικές έρευνες, πιστεύει ότι η Γη δημιουργήθηκε μόλις πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια και μαζί της δημιουργήθηκε και ο άνθρωπος.

Η αλήθεια όμως δεν είναι και τόσο «αντιιμπεριαλιστική». Ούτε η αφέλεια και η αγαθότητα έχουν σύνορα ούτε η εξάρτηση από το πετρέλαιο (η εξάρτηση του πολιτισμού μας εν γένει και του καθενός μας ξεχωριστά) είναι αμερικανική αποκλειστικότητα. Και αν στα μέρη μας γίνονται δεήσεις επί ορύξει φρέατος, εξορκισμοί εις κήπους, αμπελώνας και χωράφια, ευχές εις το ευλογήσαι δίκτυα ή τυρόν και ωά ή επί δυσκρασίας ανέμων και κλύδωνα θαλάσσης, μην παραξενευτούμε αν, με την όξυνση της κρίσης, αρχίσουμε τα ευχέλαια για να βρεθούν πετρέλαια.

Θαύμα, θαύμα!

...
Στο Βερολίνο παρουσιάστηκε ένα θεϊκό σημάδι, ένα θαύμα. Εκεί που η νοικοκυρά έκοβε πατάτες για να τηγανίσει, βλέπει στα δυο μισά μιας πατάτας ένα σταυροειδές σχήμα. Φωνάζει τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, φωνάζουν αυτοί τους γείτονες και, όλοι μαζί, αρχίζουν ερμηνείες, διαγνώσεις, προσευχές και δεήσεις για το σημάδι εξ ουρανού. Μόνο που η νοικοκυρά που εντόπισε το θαύμα συμβαίνει να είναι Τουρκάλα (Birgül Balta) και μωαμεθανή. Μύλος!

Η καλή τουρκάλα νοικοκυρά τοποθέτησε καταρχάς την πατάτα σε μια γυάλα με νερό για να μην μαυρίσει. Αλλά διάφοροι από τους επισκέπτες (συγγενείς, γείτονες κλπ.) που ήθελαν να δουν από κοντά την πατάτα, άρχισαν να πίνουν από το αγιασμένο νερό. Βέβαια, χριστιανικός αγιασμός δεν έγινε, αλλά αφού το νερό ακούμπησε την †ιερή πατάτα†, μεταδόθηκε η ιερότητά της δια της αγωγιμότητας. Μετά τη θερμική και ηλεκτρική αγωγιμότητα, έχουμε από καιρού και την ιερή αγωγιμότητα †ευλόγησον† - άμα δείτε πώς ακουμπάνε οι ορκιζόμενοι υπουργοί στον ώμο του προηγούμενου, θα καταλάβετε!

Ο ιμάμης που προσέτρεξε να γνωμοδοτήσει για το θεϊκό σημάδι, διαπίστωσε ότι επρόκειτο για μούχλα! Σιγά μην επέτρεπε ο ποιμήν σε ξένο θεό να κάνει θαύματα στο δικό του πρόβατο! Κάποιο σκουλήκι, είπε, είχε μπει στην πατάτα και προσπαθούσε να περπατήσει πάνω κάτω, δεξιά αριστερά. Αντίθετα, ο χριστιανός πάστορας της γειτονικής εκκλησίας είναι βέβαιος ότι πρόκειται για σημάδι εξ ουρανού, δεν αποκλείει όμως και το φυσικό φαινόμενο (το οποίο συμβαίνει εκατομμύρια φορές καθημερινά σε όλο τον κόσμο!)

Οι σπουδασμένοι συγκάτοικοι στην πολυκατοικία είπαν ότι πρόκειται για έναν Dendrit (=δενδρίτη) που παρουσιάζεται συχνά σε φυτικές αλλά και ορυκτολογικές συσσωματώσεις, αλλά άντε τώρα να εξηγείς. Η εκδοχή περί θαύματος είναι πιο απλή και γίνεται αμέσως κατανοητή, μόνο που ο Αλλάχ δεν έχει λόγο να στέλνει μηνύματα με σταυρούς σε μια μωαμεθανή. Δεν θέλει δε και πολύ να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ θρησκειών: "Φέρε πίσω το πρόβατό μου!" και άλλα τέτοια!

Πολύ σημαντικότερο είναι όμως ότι βρίσκεται διαρκώς σε εξέλιξη ένας πόλεμος μεταξύ αμάθειας και μόρφωσης, μεταξύ ορθολογισμού και οπισθοδρομικότητας.

Αγαπημένε μου ... σύζυγε

9. Ο Εγωιστής

της Ισμήνης

Όλα δικά του, όλα τα ξέρει αυτός και μόνο, έχει άποψη επί παντός επιστητού και δεν δέχεται την άποψη των άλλων. Αν σου τύχει δίπλα σου ένα τέτοιο φρούτο πάει χαντακώθηκες δια παντός. Επί 24ώρου βάσεως ζει και αναπνέει με τα μεγαλεία της θέσεώς του, που ναι μεν όταν ήταν εν ενεργεία καλώς την είχε, αλλά δεν ήταν δα και ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Μεθούσε με την εξουσία που του έδινε η θέση και το τσάκισμα της μέσης των κατωτέρων, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι και αυτός τσάκιζε τη μέση του σε κάποιούς ανώτερους.

Μη μιλάς εσύ, ξέρω εγώ! Πόσες φορές έχει ακουστεί αυτό το μότο… Διάβασε και καμία εφημερίδα, όπως διαβάζω εγώ! Ενημερώσου, όπως το κάνω εγώ!

Καλά, αν κάνετε την ανοησία και πιάστε κουβέντα μαζί του ή του αναφέρετε ένα θέμα, πάει την πατήσατε. Ανατρέπει όλα όσα εσείς είπατε, διότι σαφώς δεν γνωρίζετε και ξεκινάει ένα βαρετό μονόλογο μπλέκοντας ένα σωρό ανούσια πράγματα, που την επόμενη φορά δεν διανοείσθε να κάνετε συζήτηση.

Το αυτοκίνητό του συνέχιση του εγώ του, διαλεγμένο ώστε να τραβάει την προσοχή και να παραμερίζουν όλοι στο πέρασμά του. Θα μου πείτε τώρα, χαράς το πράγμα, όλοι οι νεοέλληνες αγοράζουν αυτοκίνητο όχι με γνώμονα της ανάγκες της οικογένειας και τη δυνατότητα της τσέπης τους, αλλά για τον γείτονα και τους φίλους!

Είχε την απαίτηση κάθε φορά που γυρνάει στο σπίτι του να βρίσκει χώρο να παρκάρει το αυτοκίνητο, αν ήταν δυνατόν μπροστά στην πόρτα του. Κι επειδή αυτό δεν ήταν δυνατόν, σκέφθηκε ένα τρόπο να παρκάρει δωρεάν και ασφαλώς. Κόλλησε στον πεθερό του να αγοράσει στην κόρη του ( ήξερε ότι θα το έκανε, της είχε αδυναμία – του φόρτωσε και όλα τα λειτουργικά έξοδα) ένα αυτοκινητάκι, δήθεν να πηγαίνει τα εγγόνια του βόλτα. Και ξέρετε τι έκανε; Παρκάρισε το μικρό μπροστά στην πόρτα της εισόδου με ανάλογο κενό βέβαια και κάθε φορά που επέστρεφε άλλαζε τα αυτοκίνητα. Το μικρό αυτοκίνητο κάπου έβρισκε να το παρκάρει, το μεγάλο όμως ήταν δύσκολο και εξ άλλου, είπαμε, έπρεπε να είναι σε απόσταση αναπνοής. Αν δε ζήταγε η γυναίκα να μετακινηθεί με το δικό της αυτοκίνητο βρε αδερφέ , η απάντηση ήταν –Εγώ που θα βρω μετά να παρκάρω;

Η έξοδος σε κάποιο κέντρο διασκέδασης ή σε ρεστοράν, γινόταν θέατρο του παραλόγου. Αυτός έπρεπε να διαλέξει το μέρος, αυτός έπρεπα να διαλέξει το φαγητό, διότι αυτός τα ήξερε όλα καλύτερα και αλίμονο αν τα γκαρσόνια τολμούσαν να του προτείνουν κάτι άλλο, εκτός γνώσεων του, -Αμερικανάκι με περάσατε βρε; τους έλεγε που θέλετε να μου πασάρετε τη χθεσινή σας σαβούρα να φάω; Η κοινή τους παρέα στη αρχή το δέχθηκε κάτι σαν, άστον να αποφασίζει να μην ψαχνόμαστε εμείς, αλλά με τις πολλές φορές και την προσοχή που τραβούσαν από τις φωνές του, αραίωσαν τις κοινές εξόδους .

Μια φορά είχαν πάει εκδρομή στα Καλάβρυτα, 25 Μαρτίου, ήταν πια υπερήφανος για τον τόπο καταγωγής του. Στην κεντρική πλατεία στέκονταν όλοι και παρακολουθούσαν την παρέλαση που γίνεται κάθε χρόνο. Μαθητές, σημαιάκια, στολές, αγήματα, επίσημοι, Δήμαρχος και ένα σωρό τέτοια που χαρακτηρίζουν τις παρελάσεις στις εθνικές επετείους και δη στα αιματοβαμμένα Καλάβρυτα.

Κουρασμένη η παρέα παρακολουθούσε μάλλον αδιάφορα, όπως και οι υπόλοιποι, την παρέλαση, περιμένοντας να τελειώσει να πάνε για κανένα κοψίδι. Οπότε ξαφνικά τον έπιασε το πατριωτικό μένος και τον συνεπήρε η εθνική υπερηφάνεια της καταγωγής του, ο εγωισμός δεν συγχωρούσε το ότι σε ένα τέτοιο πατριωτικό μεγαλείο, υπάρχει κόσμος που μένει ασυγκίνητος. Προχωράει ο δικός μας 2 βήματα εμπρός και αρχίζει να φωνάζει –«Ντροπή σας βρε! Περνάει ο ελληνικός στρατός, περνάει η ελληνική σημαία, τα υπερήφανα νιάτα και κανείς σας δεν στέκεται προσοχή; Αν πέρναγαν τίποτα αμερικανάκια όλοι θα χειροκροτούσατε….. ντροπή σας βρε! Η πατρίδα μου θυσίασε ανθρώπους για να είσαστε εσείς εδώ σήμερα». Δεν χρειάζεται να σας πω την κατάληξη της εκδρομής βέβαια.

Και ας αναφέρουμε και στα πιο απλά πράγματα, ας πούμε ότι έτσι κατά λάθος πήγατε μαζί να ψωνίσετε στη λαϊκή αγορά. Εδώ την πάθατε, διότι αν σου ξεφύγει και απλώσεις το χέρι σου να βάλεις μια ντομάτα στην χαρτοσακούλα που έχει στα χέρια του, την βγάζει αμέσως έξω και σε κατακεραυνώνει λέγοντάς σου ότι δεν είναι καλή - άσε μην ανακατεύεσαι, ξέρω εγώ να ψωνίζω! Και αναρωτιέσαι, τότε τι μου είπες πάμε μαζί για ψώνια … για να σέρνω το καρότσι; Όλοι οι μαγαζάτορες, λέει, του δίνουν το καλύτερο πράγμα, γιατί «ξέρω να ψωνίζω» και «κανένας δεν με κοροϊδεύει» .

Άμα έρχεται με το ταχυδρομείο ονομαστική επιστολή από την τράπεζα για έκδοση πιστωτικής κάρτας ή παροχής δανείου, ξέρετε δα πώς γίνονται αυτά, αμέσως καμαρώνει που η αναφορά της επιστολής γίνεται ονομαστικά και ακόμα τον υπολογίζουν λόγω της θέσεώς του και του κύρους του. Ου γαρ έρχεται μόνον !
Οι δημόσιες συναλλαγές του έχουν ακόμα τη χροιά του: ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Αν δε κάποιος από τους φίλους των παιδιών του, από ευγένεια κάτσει να συζητήσει μαζί του, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχει «φλομώσει» κοινώς, από τα περασμένα μεγαλεία και κάνει απελπισμένες προσπάθειες διαφυγής.

Ακόμα και τα περιουσιακά της γυναίκας του τα υπολογίζει δικά του. Συνέχεια τον ακούν να κομπάζει: έχω ένα σπίτι στο Μαραθώνα, έχω ένα σπίτι στον Άγιο Γιάννη, έχω εισόδημα από εσπεριδοειδή, έχω εισόδημα από λάδι. Δικά μου, δικά σου, δικά μου … έτσι δεν έκανε τη μοιρασιά ο καραγκιόζης;

«Μαθητικές ανατρεπτικές απόψεις»

...

Κατά τη διάρκεια των σχολικών περιπάτων υπάρχουν μαθητές σε μικρές ομάδες που πέρα από την πρωινή μπάλα, κοντά στην παραλία, συζητούν και εκφράζουν απόψεις που «ανατρέπουν» παγιωμένες καταστάσεις και δεδομένα της ελληνικής πραγματικότητας. Μικρές ομάδες μαθητών Λυκείου, ιδίως υποψηφίων της θεωρητικής κατεύθυνσης, ανοίγουν θέματα τα οποία διδάχτηκαν στο μάθημα, αλλά εκφράζουν ανησυχίες και ερωτήματα που σε άλλες εποχές θα ήταν λίαν επικίνδυνα. Συμμετέχω ως ακροατής σε αυτές τις συζητήσεις διότι δεν θέλω να επιβάλω άποψη.

Κάποια από τα θέματα που διερωτώνται οι μαθητές είναι: Στην αρχαία Ελλάδα η δημοκρατία και η ελευθερία της έκφρασης ήταν αγαθό των ελεύθερων πολιτών ανδρών. Οι γυναίκες, εκτός Σπάρτης, κλεισμένες μια ζωή στον γυναικωνίτη... Η ελεύθερη έκφραση απαγορευόταν σε «θεϊκά» θέματα. Ο ίδιος ο Πλάτωνας αδυνατώντας να αποδώσει την έννοια άθεος στον Σωκράτη αναφέρει τις έννοιες κοινά δαιμόνια που ήταν στο κατηγορητήριο του μεγάλου ανδρός και επέκεινα της φιλοσοφίας. Πρώτος ο Πλάτων εισήγαγε την έννοια της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας (άθεος = κακός, βλ. «Νόμοι») προσπαθώντας να αντικρούσει μάταια τα επιχειρήματα και τις θεωρίες των μεγάλων υλιστών της εποχής Πρωταγόρα, Αναξαγόρα...

Στην περίφημη μάχη των Θερμοπυλών λέμε για την ανδρεία των Σπαρτιατών που ήταν νόμος για αυτούς να πεθάνουν παρά να εγκαταλείψουν τη μάχη, τίποτε όμως για τους εθελοντές Θεσπιείς και πραγματικούς ήρωες. Αυτοί αξίζουν ένα πιο λαμπρό μνημείο... Στη Χαιρώνεια έχουμε το μνημείο της ήττας της ελεύθερης σκέψης, της φθοράς της τέχνης και επιβολής της πολιτικής βαρβαρότητας.

Στο Βυζάντιο ο Κωνσταντίνος, ιδρυτής της Πόλης και της Εκκλησίας μας άγιος, δεν αντιστάθηκε ως όφειλε στο μένος εναντίον του γιου του, της συζύγου του και τους δολοφόνησε άγρια, δεν αποποιήθηκε ποτέ τον τίτλο του μεγάλου αρχιερέα των παγανιστών και μόνο την ύστατη ώρα κοινώνησε των «αχράντων μυστηρίων» και μετά θάνατον η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο λόγω των προνομίων που της έδωσε. Τιμά η ελληνική πολιτεία την παρέα των τριών Ιεραρχών. Ναι, έδειξαν την πορεία προς τη γνώση, αλλά εμείς ως Έλληνες είχαμε πιο λαμπρή πορεία. Και ας μην ξεχνούμε το μένος των Ιεραρχών για τους Έλληνες και ό,τι άλλο θυμίζει ελληνικό...

Ερχόμαστε στα γεγονότα της Επανάστασης του 1821. Αφορισμός του Υψηλάντη από τον Πατριάρχη, κοτζαμπάσηδες- δωσίλογοι της εποχής - συνεργάτες του κατακτητή, στημένο σκηνικό της «Αγίας Λαύρας» και μια αγωνιώδης προσπάθεια της Εκκλησίας μας να μοιραστεί τα «μετάλλια της νίκης», απαιτώντας από την Ιστορία με το έτσι θέλω το χρυσό... Στη νεότερη Ιστορία μας, παρελάσεις, νόμοι του Μεταξά, ελληνοχριστιανική παιδεία (Ελλάδα, το μόνο κράτος στον κόσμο με υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων), Εθνικό Απολυτήριο, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, υδροκέφαλη Παιδεία, σαθρή γνώση... Αργεί η Ευρώπη να μας αγγίξει. Και με ρωτούν τα παιδιά: «Εσείς, κύριε, τι λέτε για όλα αυτά;»

Λέτε να άρχισαν οι μαθητές να βλέπουν με τα δικά τους μάτια;

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ,
Βιολόγος, Βόλος
(ΒΗΜΑ, 7/5/2008)

Πύργος στην Πετρούπολη (Ρωσίας)

Στη Ρωσία προγραμματίζεται η κατασκευή στην Πετρούπολη ενός θηριώδους πύργου
με ύψος 400 m για την εγκατάσταση της διοίκησης της εταιρίας Gasprom. Μάλλον σαν
πύραυλος λίγο πριν την εκτόξευσή του μοιάζει!

(click)

Κάψιμο βιβλίων

...

Σαν σήμερα πριν από 75 χρόνια, στις 10 Μαΐου 1933, οργάνωσε το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ κάψιμο «επικίνδυνων» βιβλίων σε όλη τη Γερμανία. Όχι από μικροφουκαράδες και ευκαιριακούς συνοδοιπόρους του εγκληματικού καθεστώτος, αλλά από καθηγητές πανεπιστημίων, φοιτητές και άλλα επιφανή μέλη (ελάχιστα, βέβαια, στο σύνολό τους) της γερμανικής κοινωνίας που ήθελαν τη μεγάλη εκκαθάριση της «αντεθνικής παραπληροφόρησης». Και όπως είχε πει ο ποιητής Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine, 1797-1856) έναν αιώνα πριν: «Όπου καίνε βιβλία, σύντομα θα κάψουν και ανθρώπους!» Γνώριζε πολύ καλά τί είχε συμβεί στον πρώιμο και ύστερο Μεσαίωνα.

ΥΓ: Διαπιστώνω τώρα ότι δεν έχω γράψει μέχρι σήμερα αναλυτικά για τις καταστροφές βιβλίων από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Θα το επιχειρήσω κάποια στιγμή. Προς το παρόν παραπέμπω στο βιβλίο του Lucien Polastron: «Livre en feu - Histoire de la destruction sans fin des bibliothèques», εκδ. «Denoel», Paris 2004 και «Books on Fire - The Destruction of Libraries throughout History», εκδ. «Inner Traditions International», 2007.

Την κατάσταση στα χέρια τους

...
Η Ελλάδα είναι η χώρα του παραλόγου, αλλά τα πανεπιστήμιά μας ξεπερνούν ακόμη και τον ακραίο ορισμό του παραλογισμού. Τελευταίο παράδειγμα η ΑΣΟΕΕ, όπου ο πρύτανης τόλμησε να απομακρύνει μερικά ταμπλό ανακοινώσεων τα οποία είχαν τοποθετηθεί χωρίς καμία άδεια. Ακραίοι φοιτητές εισέβαλαν στα γραφεία της πρυτανείας και αφήρεσαν κομπιούτερς και άλλο υλικό, δηλώνοντας πως θα επιστραφούν μόλις ο πρύτανης υποχωρήσει στις πιέσεις τους.

Δεν γνωρίζουμε για πόσες ακόμη δεκαετίες ο ελληνικός λαός θα πληρώνει τα σπασμένα στα ελληνικά πανεπιστήμια επειδή λιγοστοί –φοιτητές και μη– επιλέγουν τη βία ως τρόπο συμπεριφοράς. Ηλθε, πάντως, η ώρα οι πανεπιστημιακές κοινότητες να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να λειτουργήσουν αποφασιστικά ώστε να τεθεί τέρμα σε αυτές τις απαράδεκτες και φασίζουσες συμπεριφορές.

(Καθημερινή, 6/5/2008)

Οι καταλήψεις σαν φάρσα

Η ιστορία πραγματικά επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Κάθε κινητοποίηση των φοιτητών γίνεται όλο και πιο αστεία. Τελευταίο κρούσμα οι ιδιότυπες καταλήψεις της Πρυτανείας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, με αίτημα την επιστροφή κάποιων ταμπλό ανάρτησης αφισών που απομάκρυνε ο πρύτανης. Προχθές, μάλιστα, οι φοιτητές της άκρας Αριστεράς «κατάσχεσαν» συμβολικά και κρατούν ως ενέχυρο ηλεκτρονικούς υπολογιστές του Πανεπιστημίου μέχρι να τους επιστραφούν τα ταμπλό. Λες και ο εξοπλισμός αυτός δεν ανήκει στους ίδιους, λες και δεν τον αγόρασαν οι γονείς τους με τους φόρους τους.

Η λειτουργία των πανεπιστημίων εξαρτάται πλέον από τα όλο και πιο ιδιαίτερα γούστα ελάχιστων συνδικαλισμένων φοιτητών. Ακραίες ομάδες φοιτητοπατέρων, με όλο και πιο παράλογα αιτήματα, φρενάρουν την πρόοδο των ιδρυμάτων, υπονομεύουν το μέλλον χιλιάδων φοιτητών που μοχθούν να μάθουν και να προκόψουν.

Η κατάσταση στα πανεπιστήμια γίνεται πλέον κωμωδία. Επικίνδυνη, όμως, για το μέλλον χιλιάδων παιδιών, που σύντομα θα αρχίσουν να ψάχνουν μια θέση στην παραγωγική διαδικασία και δεν θα μπορούν γιατί δεν θα έχουν τα εφόδια. Και η ανεργία των πτυχιούχων θα συνεχίσει να καλπάζει, επειδή κάποιοι φοιτητοπατέρες ζητούν όλο και περισσότερα ταμπλό.

(Καθημερινή, 8/5/2008)

Ο σημαντικότερος Έλληνας V

...

Η κατάληξη σε ένα μοναδικό πρόσωπο, τον σημαντικότερο των Ελλήνων, είναι δύσκολη υπόθεση - όσοι προσπάθησαν να απαντήσουν στο ερώτημα, θα το έχουν συνειδητοποιήσει.

Για να έχω λοιπόν υπεύθυνη άποψη, ξεκίνησα από περίπου 50 άτομα που υπήρχαν στο μυαλό μου και κατέληξα σε μια ντουζίνα, αφαιρώντας ονόματα. Εύκολα λέγεται, δύσκολα εξηγείται, πώς έκοψα τον Ησίοδο, τον Σόλωνα, τον Θαλή, την Σαπφώ, τον Ηράκλειτο, τον Ιπποκράτη, τον Πυθαγόρα, τον Κλεισθένη, τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Αριστοφάνη, τον Θεμιστοκλή, τον Δημόκριτο, τον Σωκράτη, τον Θουκυδίδη, τον Περικλή, τον Αναξαγόρα, τον Πλάτωνα, τον Δημοσθένη, τον Ευκλείδη, τον Κτησίβιο, τον Πτολεμαίο, τον Παυσανία, τον Γαληνό, την Υπατία, τον Ρήγα Φεραίο, τον Κοραή, τον Καποδίστρια, τον Κανάρη, τη Μπουμπουλίνα, τον Ροΐδη, τον Λασκαράτο, τον Καλομοίρη, τον Καβάφη, τον Καραθεοδωρή, τον Γ. Παπανικολάου, τον Δημ. Μητρόπουλο, τον Γιώργο Σεφέρη, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Δημ. Νανόπουλο, τον Μάνο Χατζιδάκι κ.ά. - άπαντες πνευματικά, πολιτικά και ηθικά αναστήματα πρώτου μεγέθους, με όλα τα ελαττώματα των κοινών ανθρώπων και όλη τη σοφία και δημιουργικότητα που θα ευχόταν καθένας για τον εαυτό του.


Τελικά κατέληξα σε έξι (6) ζεύγη, μια ντουζίνα, με (ενδεικτικά) 6 κατηγορίες και 6 εποχές Ελληνισμού. Εδώ τα ονόματα:

Όμηρος - Ηρόδοτος
Αριστοτέλης - Επίκουρος
Αρχιμήδης - Ήρων Αλεξανδρεύς
Κολοκοτρώνης - Καραϊσκάκης
Χαρ. Τρικούπης - Ελευθ. Βενιζέλος
Δημ. Μητρόπουλος - Μ. Θεοδωράκης

Από αυτούς τους δώδεκα διαλέγω αρχικά μια τετράδα, αποτελούμενη από τον Όμηρο, τον Επίκουρο, τον Αρχιμήδη και τον Κολοκοτρώνη, συνεχίζω και αφαιρώ τον Επίκουρο, οπότε έχω την τελική τριάδα:

• τοποθετώ στην τρίτη θέση τον Κολοκοτρώνη, ο οποίος ηγήθηκε άτακτων, απείθαρχων και ανεκπαίδευτων ανδρών, χωρίς την υποστήριξη ενός συγκροτημένου κράτους και αντιμετώπισε πολλαπλάσιες οργανωμένες δυνάμεις εχθρικών στρατευμάτων.
  
• στη δεύτερη θέση τον Όμηρο, ο οποίος αναγνωρίζεται ως ο δημιουργός της επικής ποίησης του δυτικού πολιτισμού, αν και δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες για την ύπαρξη και το βίο του.
• στην πρώτη θέση τον Αρχιμήδη, ο οποίος είναι ο πρώτος γνωστός πολυμαθής και μεγαλοφυής μηχανικός στην παγκόσμια Ιστορία, με επιδόσεις στα Μαθηματικά, τη Μηχανική, την Υδραυλική, την Αεροδυναμική κ.ά.
  

Σημαντικό ρόλο γι' αυτή την τελική κατάταξη έπαιξε,

• ως προς τον Κολοκοτρώνη, το γεγονός ότι με την παρουσία και την επιτυχία του έγινε δυνατή η δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους,
  
• ως προς τον Όμηρο το γεγονός ότι επί σχεδόν 3 χιλιετίες διαβάζονται τα έπη του και αποτελούν διδακτικό βοήθημα σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου και, τέλος,
  
• ως προς τον Αρχιμήδη, το γεγονός ότι ο «κοχλίας» (έλιξ) αλλά και άλλες επινοήσεις του μεγάλου αυτού ερευνητή χρησιμοποιούνται ακόμα σήμερα ως απλοί μηχανισμοί, π.χ. για την άντληση υδάτων, η οποία παριστάνεται με σχέδιο στο ιταλικό γραμματόσημο.
  

Για την πρωτιά του Συρακούσιου μεγαλοφυούς έπαιξε ρόλο και η συντεχνιακή συμπάθεια. Τελική προτίμησή μου λοιπόν: ο Αρχιμήδης .
(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

βλέπε επίσης >>>

Πολύ ταιριαστές συμπάθειες

Ένα πολιτικό φάντασμα μεταξύ Ν.Δ.-ΛΑΟΣ-ΚΚΕ

Η Νέμεσις του κ. Κυδωνιάτη

(Ιός της Ελευθεροτυπίας, 4/5/2008, ios@enet.gr)

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την ελληνική πολιτική ζωή. Υπογράφει «Κώστας Κυδωνιάτης» και επί χρόνια ζύμωνε πολιτικοϊδεολογικά τους αναγνώστες του περιοδικού της «κόκκινης Λιάνας». Τα δικαστήρια θα αποφανθούν αν πρόκειται για τον βουλευτή του ΛΑΟΣ Κώστα Αϊβαλιώτη.

Το ευρύ κοινό γνωρίζει τον βουλευτή του ΛΑΟΣ Κώστα Αϊβαλιώτη από την εκκρεμή υπόθεση της ανυποταξίας του: το ελάχιστα τιμητικό (για ένα «πατριωτικό» κόμμα) γεγονός ότι ο πρώτος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπός του απέφυγε να εκπληρώσει έστω και στο ελάχιστο τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, παριστάνοντας (ψευδώς) τον λειτουργό της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Λιγότερο γνωστή είναι η σύνδεση του ίδιου προσώπου με τον μυστηριώδη «Κώστα Κυδωνιάτη», βασικό αρθρογράφο του περιοδικού «Νέμεσις» της Λιάνας Κανέλλη επί μία εξαετία (1997-2003). Η ταύτιση των δύο προσώπων έχει γίνει δεκτή σε πρώτο βαθμό από τα ελληνικά δικαστήρια, χωρίς η υπόθεση να έχει τελεσιδικήσει.

Και από μόνη της, πάντως, η αρθρογραφία του «Κυδωνιάτη» παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, καθώς αποτυπώνει τις περίεργες συμπλεύσεις που διαδραματίζονται στο πλαίσιο του ευρύτερου «πατριωτικού χώρου». Απλοελληνικά: Το περιοδικό της κατ' εξοχήν μαχητικής και εξωστρεφούς βουλευτίνας του ΚΚΕ, ενός κόμματος που περιορίζει μέχρις ασφυξίας τον εσωκομματικό διάλογο μεταξύ των μελών του, «στήθηκε» πολιτικά πάνω στις «αποκαλύψεις» και τις «αναλύσεις» ενός προπαγανδιστή των πιο ακραίων θέσεων της σκληροπυρηνικής δεξιάς. Προβάλλοντας ταυτόχρονα τα στελέχη εκείνα της Ν.Δ., για τα οποία εργαζόταν τον ίδιο καιρό ο σημερινός βουλευτής του ΛΑΟΣ! (πλήρες κείμενο >>>)

.

Ο σημαντικότερος Έλληνας IV

Κωνσταντίνος Καβάφης

(του Θ. Βερέμη, καθηγητή Πανεπιστημίου,
προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας)

Ο Καβάφης περικλείει την ελληνιστική ιστορία αλλά και ό,τι ακολουθεί έκτοτε, μέσα στους στίχους του. Και είναι οι ελληνίζοντες ήρωες του Αλεξανδρινού ζωντανότερη απόδοση εκείνης της εποχής απ' ό,τι είναι της κλασικής Ελλάδας η επείσακτη όψη της κεντρικής Αθήνας του Χάνσεν ή του Τσίλερ.

Η μουσική του Καβάφη δεν είναι μόνον μια υπόμνηση του παρελθόντος, αλλά δημιουργεί ένα ζωντανό πολυεθνικό γαλαξία. Οι διδακτικές του παραινέσεις είναι δυτικές, ο αισθησιασμός του ανατολικός και το ύφος του βρετανικό (γι' αυτό ίσως δεν χάνει στις αγγλικές μεταφράσεις). Η αμετροέπεια και ο λυρισμός απουσιάζουν σχεδόν.

Από τον Αντώνιο που αποχαιρετάει «χωρίς των δειλών τα παρακάλια» την Αλεξάνδρεια, ώς τον Θεόδοτο, που φέρνει μέσα στο «νοικοκυρεμένο σπίτι κανενός γειτόνου» το φρικτό κεφάλι του Πομπηίου. Ολα αυτά χαμηλόφωνα και υπαινικτικά. Οπως επισημαίνει ο Σεφέρης, η ποίηση του Καβάφη είναι γεμάτη σιωπηλά επιφωνήματα, «θορύβους χωρίς ανθρώπινη κραυγή».

Με την παράδοση και την ιδιοσυγκρασία του δεν μπορούσε να αναπτύξει επιφωνήματα, δεν μπορούσε να κάνει λυρισμό. Κανένας Ελληνας δεν συνοψίζει τόσα πολλά με τόσο λίγα λόγια.

Σωκράτης

(του Τάκη Θεοδωρόπουλου, συγγραφέα)

Αν μιλάμε για όλες τις εποχές του ελληνισμού, από αρχαιοτάτων χρόνων ώς σήμερα, χωρίς αμφιβολία σημαντικότερος Ελληνας υπήρξε ο Σωκράτης. Πάμπτωχος, ρυπαρός, ήρωας στις κωμωδίες του Αριστοφάνη, με άλλα λόγια διόλου προορισμένος για κοινωνική αποδοχή και επιτυχία, χωρίς να έχει γράψει ούτε μία λέξη στη ζωή του, κατάφερε να χαράξει μία γραμμή πλεύσης για την ανθρώπινη ύπαρξη η οποία, ακόμη και σήμερα, μας είναι απαραίτητη.

Μας είναι απαραίτητη όσο απαραίτητη μας είναι η περίφημη «ακεραιότητα της συνείδησής μας» - όπως θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε σε σημερινούς όρους το πολύτιμο για την ελευθερία μας και την αξιοπρέπειά μας «γνώθι σαυτόν» του Σωκράτη. Περιθωριοποιημένος από την κοινωνία της εποχής του, ελάχιστα πολιτικός ο ίδιος, είχε το θάρρος να πιει το κώνειο για να επικυρώσει με τον θάνατό του τη στάση του.

Μετατοπίζοντας τη φιλοσοφική αναζήτηση από τον ουρανό στο ανθρώπινο σύμπαν ο Σωκράτης δημιούργησε μια καινούργια παράμετρο στους όρους της ανθρώπινης συνύπαρξης πολύ σημαντικότερη απ' οποιαδήποτε πολιτική ή κοινωνική μεταρρύθμιση, την παράμετρο της πνευματικής ελευθερίας. Ο Σωκράτης είναι σημαντικός όσο σημαντική είναι για μας, όχι μόνον για μας τους Ελληνες, η πνευματική ελευθερία σ' έναν κόσμο που βυθίζεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο βαθιά στον Μεσαίωνα των εκσυγχρονισμένων φανατισμών.

Λένε πως χωρίς αυτόν δεν θα είχε υπάρξει ο Βολταίρος. Το βέβαιο είναι πως χωρίς αυτόν, το πρόσωπο του πολιτισμού μας θα ήταν εντελώς διαφορετικό.

βλέπε επίσης >>>

Το ηφαίστειο Chaitén

..
Η έκρηξη του ηφαιστείου Chaitén στη Νότια Χιλή τράβηξε πολλούς ερευνητές και περίεργους από όλη την Αμερική και τον κόσμο γενικότερα.

(click)

---

Ο σημαντικότερος Έλληνας III

Γεώργιος Παπανικολάου

(του Χρήστου Χωμενίδη, συγγραφέα)

Αφήνω κατά μέρους την αρχαιότητα καθώς μού φαίνεται στα όρια του φαιδρού το να αποφανθεί κανείς εάν ο Αισχύλος στάθηκε σπουδαιότερος του Ευριπίδη είτε ο Περικλής πιο σημαίνων από τον Μέγα Αλεξάνδρο και μολονότι λίγο θέλω για το φωνάξω ότι εκείνος που όρισε το πλαίσιο μέσα στο οποίο όλοι μας ακόμα κινούμαστε ήταν ο παππούς Ομηρος… Προσπερνάω το Βυζάντιο, που η ελληνική του συνείδηση επινοήθηκε εν πολλοίς εκ των υστέρων και η θεοκρατική του ιδιοσυγκρασία στραγγάλισε σχεδόν την ελεύθερη σκέψη… Και φτάνω έτσι στους καιρούς μας.

Θα επέλεγα ως σημαντικότερο Ελληνα εκείνον που οραματίστηκε την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση σύσσωμων των Βαλκανίων, τον Ρήγα Φεραίο. Είτε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη - «χώρει γενναίε στρατηγέ ανά τους αιώνας, διδάσκων τους λαούς πώς οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι…».

Τον Ιωάννη Καποδίστρια, που δοκίμασε πρώτος να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. (Οχι τον τοκογλύφο Μακρυγιάννη, αρχέτυπο λαϊκισμού και πτωχαλαζονείας.) Από τους λογοτέχνες, ο Καβάφης, διότι εισήγαγε ποιητικά μια έννοια: Την αξιοπρέπεια. Από τους μουσικούς ο Τσιτσάνης, ο εφευρέτης του λαϊκού μας τραγουδιού, που πήρε βέβαια τη σκυτάλη από τον Μάρκο Βαμβακάρη.

Οι πέντε ηγέτες που δεσπόζουν -Τρικούπης, Βενιζέλος, Καραμανλής, Α.Γ. Παπανδρέου και Σημίτης- έθεσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, το στοίχημα μιας ισχυρής Ελλάδας, το μισοκέρδισαν και το μισοέχασαν. Στους αντίποδές τους, ο Αρης Βελουχιώτης, ο τελευταίος ίσως ήρωας του '21, που επαγγέλθηκε μια άλλης τάξεως ελευθερία στα βουνά και συνετρίβη απ' τους μηχανισμούς ένθεν και ένθεν… Και βέβαια όσοι μεγιστάνες προίκισαν τη νέα Ελλάδα, του συκοφαντημένου βασιλιά Οθωνα μη εξαιρουμένου…

Εάν κρίνουμε, ωστόσο, από το αποτέλεσμα, ο πιο σπουδαίος Ελληνας στάθηκε εκείνος που έσωσε -και σώζει καθημερινά- εκατομμύρια ζωές. Ο γιατρός Γεώργιος Παπανικολάου, νικητής με το «τεστ Παπ» του καρκίνου στα σημεία. Μεγάλος ευεργέτης των γυναικών και ολόκληρης άρα της ανθρωπότητας.

Ιωάννης Καποδίστριας

(του Π. Βουρλούμη, προέδρου και δ/ντος συμβούλοτ του ΟΤΕ)

Ψηφίζω τον Ιωάννη Καποδίστρια. Κατάφερε με την αξία του να γίνει υπουργός Εξωτερικών μιας από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής του και έμπιστος του Τσάρου της Ρωσίας. Επαιξε σημαντικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις των αρχών του 19ου αιώνα και εξελίχθηκε σε προσωπικότητα με παγκόσμια παραδοχή. Παρόλο που σταδιοδρόμησε έξω από τον ελληνικό χώρο, γιατί η Ελλάδα τότε δεν υπήρχε, όλες του οι πράξεις είχαν στόχο την ελευθερία των Ελλήνων από τον τουρκικό ζυγό.

Οταν έπρεπε να διαλέξει, θυσίασε σταδιοδρομία και την εύνοια των τότε δυνατών για να υπηρετήσει την ελληνική υπόθεση, γνωρίζοντας από πριν πόσο αχάριστο θα ήταν αυτό το έργο και τι θα τον περίμενε στο τέλος. Χωρίς το διεθνές κύρος και την αίγλη του είναι αμφίβολο εάν η σύγχρονη ιστορία μας θα είχε την ίδια πορεία. Στα λίγα χρόνια που κυβέρνησε, μέσα από το χάος έβαλε τα θεμέλια της νεότερης Ελλάδας.

Επίσης τις ηθικές βάσεις του κράτους, γιατί ήταν έντιμος, ανιδιοτελής, ακέραιος χαρακτήρας και δεν δίστασε να δυσαρεστήσει φίλους. Ασχετα αν οι περισσότεροι διάδοχοί του δεν ακολούθησαν τις ίδιες αρχές, αυτές παραμένουν πυξίδα.

(Καθημερινή, 4/5/2008)

βλέπε επίσης >>>

Γκιομπεκλί Τεπέ: το λίθινο μυστικό στο «λόφο με το στομάχι»

...

Ένα μακρύ ταξίδι στο χρόνο, πολύ πιο πίσω από την εποχή δημιουργίας μνημείων όπως το Στόουνχετζ, κάνει ο «Guardian», βουτώντας στην ιστορία ενός από τους αρχαιότερους γνωστούς λατρευτικούς τόπους, του Γκιομπεκλί Τεπέ στη νοτιοανατολική Τουρκία. Δέκα χρόνια μετά την έναρξη των ανασκαφών, ο Κλάους Σμιτ, μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο εντοπισμός αυτού του αριστοτεχνικά φτιαγμένου λίθινου δάσους ήταν μια αποκάλυψη.

Σε απόσταση περίπου 50 χλμ. από τα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, στα άκρα της κοιλάδας της Μεσοποταμίας απλώνεται το Γκιομπεκλί Τεπέ - «ο λόφος με το στομάχι» αν θέλαμε να το μεταφράσουμε. Ποιος ξέρει πώς θα ήταν η πρώτη ονομασία του όταν άρχισε να δημιουργείται κατά τη 10η χιλιετία π.Χ.;

Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν λίθινες κτιριακές δομές σε κύκλους με διάμετρο έως 30 μέτρα, μέσα στις οποίες υπάρχουν κολόνες σε σχήμα Τ, δύο πυλώνες ύψους πέντε μέτρων σε βάση ενός, μονόλιθοι κ.λπ. Εκείνο που αιχμαλωτίζει το βλέμμα πάνω στα λίθινα αυτά έργα τέχνης είναι οι ανάγλυφες παραστάσεις ζώων: αρκούδες, αλεπούδες, λιοντάρια, πουλιά, φίδια και σκορπιοί. Δουλειά που χρονολογείται στο 9500 π.Χ. δηλαδή κατά 5.000 χρόνια προγενέστερη των πρώτων οικισμών της Μεσοποταμίας και 7.000 γηραιότερη του θρυλικού Στόουνχετζ.

Οι άνθρωποι που φιλοτέχνησαν αυτές τις πέτρες ήταν κυνηγοί και ζούσαν σε μικρούς οικισμούς. Για τον καθηγητή Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, Ιαν Χόντερ, εκ των επικεφαλής των ανασκαφών στο Τσατάλχογιουκ (ΒΔ του Γκιομπεκλί), το αξιοσημείωτο είναι ότι «σε αντίθεση με τη γενική εκτίμηση ότι μόνον οι πολιτισμοί με διαστρωμάτωση και σαφή ιεραρχία ήταν ικανοί να δημιουργήσουν τέτοιες μνημειώδεις κατασκευές (...) έχουμε κάτι δουλεμένο στη λεπτομέρεια, περίπλοκο, το οποίο δημιουργήθηκε στην προ-αγροτική περίοδο». Ποιες ανάγκες όμως εξυπηρετούσε το Γκιομπεκλί;

Μερικοί πιστεύουν ότι ήταν ένα σημείο όπου γίνονταν τελετές γονιμότητας, με τους δύο όρθιους ογκόλιθους στο κέντρο κάθε κύκλου να αντιπροσωπεύουν τον άντρα και τη γυναίκα. Προφανώς αυτό άρεσε στο τοπικό γραφείο τουρισμού της Ούρφας αφού υιοθέτησε το σύνθημα «Εδώ είναι ο κήπος της Εδέμ, ελάτε να δείτε τον Αδάμ και την Εύα». Ο Κλάους Σμιτ είναι μάλλον επιφυλακτικός. Θεωρεί ότι το Γκιομπεκλί Τεπέ συνιστούσε «την τελευταία άνθηση του ημι-νομαδικού κόσμου που η γεωργία επρόκειτο να καταστρέψει», ενώ διατυπώνει την εκτίμηση ότι το σημείο διατηρείται σε άριστη κατάσταση μέχρι σήμερα γιατί αυτοί που το έφτιαξαν, το έθαψαν μετά κάτω από τόνους χώμα μηνύοντας ότι ο γεμάτος άγρια ζώα κόσμος τους είχε πια χάσει το νόημά του.

Ο Σμιτ πιστεύει ότι οι πυλώνες σε σχήμα Τ αποτελούν την πλέον πρώιμη αναπαράσταση των θεών. «Δεν έχουν μάτια, στόμα ή πρόσωπο, έχουν όμως βραχίονες και χέρια. Είναι πλάστες». Αρα, είναι πιθανόν, δεδομένου και ότι δεν υπάρχουν σπίτια ή τάφοι κοντά στα λίθινα αυτά μνημεία, να ήταν εδώ σημείο προσκυνήματος. Οι απαντήσεις δεν θα δοθούν εύκολα. Μέχρι σήμερα, ψήγματα μόνο γνώσης έχουν αποκομίσει οι ειδικοί από την περιοχή. Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 25/04/2008

Μια βουτιά στην πισίνα...

για να γυμνάσουμε την κορμάρα μας...

(click)

Φωτογραφίες από Χανιά και περίχωρα II

...
Η παραλία προς τα δεξιά και προς τα αριστερά. Το καλοκαίρι γεμίζει,
βέβαια, αλλά 2-3 τ.μ. θα μείνουν και για μας ελεύθερα...

(click)

::

Τα Χανιά από τον τάφο του Ελ. Βενιζέλου (τον άλλον γιατί τον έχουν
εκεί;) και η κλασική φωτογραφία με το φάρο στο παλιό λιμάνι.

::

Αγαπημένε μου ... σύζυγε

8. Ο θρησκόληπτος - Ο τυπολάτρης

της Ισμήνης

Όλες οι κατηγορίες των ανδρών ανέχονται, αλλά αυτή εδώ νομίζω είναι μια από τις χειρότερες. Ο βαθιά θρησκευόμενος, ο φαρισαϊσμός σε όλο του το μεγαλείο, ο προσκολλημένος στους τύπους και του τι θα πούνε οι γύρω μας.

Μεγάλωσε σε επαρχία μέσα σε μία οικογένεια που η μοναδική της απασχόληση κατά κάποιο τρόπο ήταν η εκκλησία. Τι άλλο να κάνεις στην επαρχία πριν κάμποσα χρόνια και μάλιστα σε μικρά μέρη, δεν μιλάμε για Πάτρα, ούτε για Λάρισα. Οι πόλεις αυτές φάνταζαν τεράστιες μπροστά π.χ. στο Αιγίνιο, στη Μεθώνη, στην Οινόη ή στην Χαλκίδα.

Στην επαρχία και δη στις μικρές πόλεις, η ζωή κυλάει με άλλους ρυθμούς και γενικά η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι εντελώς διαφορετική από αυτή των κατοίκων των μεγαλουπόλεων που χάνεσαι μέσα στο πλήθος, γίνεσαι ένα με τη μάζα και ουσιαστικά κανένας δεν νοιάζεται για τον διπλανό του.

Στις μικρές πόλεις της επαρχίας όλοι ασχολούνται με τον διπλανό και ο διπλανός με τον απέναντι και πάει λέγοντας. Σαν την περιφορά του επιταφίου είναι τα κουτσομπολιά. Αρχίζουν από την κυρίαρχο κουτσομπόλα της περιοχής και περιφέρονται με πρόσθετα σχόλια βέβαια και περιγραφές απείρου κάλους, για να καταλήξουν στο ίδιο σημείο, εντελώς παραποιημένα, αλλά εξόχως ενδιαφέροντα. Αν δε στη επαρχία ο γονιός κατέχει και μία εξέχουσα θέση στην κοινωνία, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα.

Απασχόληση μηδέν, εκτός από το σχολείο για τα παιδιά και όλα γενικά τα του σπιτιού για τις οικοδέσποινες που ξεκίναγαν από την διαδικασία της μπουγάδας (ήταν και αυτή μια πολύ σοβαρή απασχόληση και έννοια διότι δεν υπήρχαν οικιακά πλυντήρια) και έφτανε μέχρι την παρασκευή οικιακών προϊόντων, διότι έπρεπε να καταναλωθούν οι πρώτες ύλες (γάλα, αυγά) που σε αφθονία τα προσέφερε η ντόπια κοινωνία στην εξουσία.

Η διασκέδαση, ακόμα πιο κάτω από το μηδέν. Εκεί ήταν ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα. Το καφενείο ήταν για τους άντρες. Το κουτσομπολιό που παραμένει ένα είδος πνευματικής απασχόλησης με τα κοινά, απαγορευόταν δια ροπάλου, τι θα πούνε οι γύρω ότι είμαστε ίσα και όμοια; Άρα τι έμενε; Η εκκλησία - κάτι ήταν και αυτό, αλλά έγινε τρόπος ζωής που σιγά-σιγά πέρασε και στα βλαστάρια της οικογένειας, τα οποία, φυσικό επόμενο, γαλουχήθηκαν με αυτές τις αρχές. Κορωνίδα όλων, των περί τα εκκλησιαστικά πράγματα και θάματα ασχολουμένων ήταν το «πίστευε και μη ερεύνα».

Αλίμονο αν τολμούσες να αμφισβητήσεις τα ιερά της εκκλησίας και έκανες ερώτηση πέραν αυτών, στα οποία μπορούσε να σου δώσει μια αληθοφανή εξήγηση ο παπάς. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν τα Blogs ούτε ο Σ. Φραγκόπουλος, , ώστε να σου δείχνει με εικόνες και να ανατρέπει με κείμενα το «πίστευε και μη ερεύνα».

Οπότε, «βλάσφημος!» έβγαζε την ετυμηγορία ο παπάς, σε υποχρέωνε να κάνεις καμιά 30αρια μετάνοιες, να πεις 20 πάτερ ημών και να μην κοινωνήσεις για 2 χρόνια. Άσε δε που το μάθαινε όλοι και γινόσουν ο αλαφροΐσκιωτος της περιοχής, οπότε ο νοήμων και σκεπτόμενος άνθρωπος προκειμένου να αποφύγει όλα αυτά τα δεινά, ακολουθούσε με το σώμα τα δρώμενα και άφηνε το μυαλό του ελεύθερο να σεργιανάει και να ταξιδεύει.

Ο δικός μας όμως δεν ήταν ούτε νοήμων ούτε σκεπτόμενος σχετικά με τα εκκλησιαστικά. Προσκολλήθηκε σε όλα αυτά που διδάσκανε το κατηχητικό και δεν αναρωτήθηκε ποτέ ούτε «γιατί», ούτε «πώς». Πάει τέλειωσε, όλα ήταν καλώς γενόμενα «πίστευε και μη ερεύνα», διότι είναι μεγάλη αμαρτία να θίγουμε τα «καλώς» κείμενα!

Πέρασαν τα χρόνια, ήρθαν οικογενειακώς στη μεγαλούπολη και ήρθε η ώρα να παντρευτεί. Η μέλλουσα γυναίκα του ήταν από μεσοαστική οικογένεια που πίστευε και εκκλησιαζόταν όχι κάθε Κυριακή, αλλά στις γιορτές, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και γενικά τις επίσημες μέρες της Χριστιανοσύνης.

Παντρεύτηκαν λοιπόν και με την πρώτη επίσκεψη της πεθεράς στο σπίτι, γυρόφερνε αυτή με το μάτι ψάχνοντας κάτι. Η κοπέλα δεν κατάλαβε τι ακριβώς έψαχνε, μέχρι που της το πέταξε – «Καντήλι δεν έχεις;» «Όχι!» απαντάει αυτή. – «Σπίτι σας δεν ανάβατε καντήλι;» συνεχίζει η πεθερά. «Βεβαίως» απαντάει η κοπέλα, «κάθε βράδυ ανάβαμε φωτάκι να φέγγει και το δωμάτιο». Δεν απάντησε η πεθερά, αλλά την επομένη της έστειλε πεσκέσι, καντήλι, θυμιατό, καρβουνάκια, λιβάνι και μια σακούλα λουμίνια με οδηγίες να τα βάζει 2-2 μαζί να ανάβουν καλύτερα .

Κατέβασε πολλά καντήλια από μέσα της η νιόπαντρη, έκανε πως δεν κατάλαβε, ανέχθηκε πολλά υπονοούμενα για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται η καλή χριστιανική οικογένεια και μάλιστα η ορθόδοξη. Η πεθερά δε, αφού κατάλαβε ότι η νύφη της δεν ανταποκρίνεται στα εκκλησιαστικά ιδεώδη της οικογένειας, αποφάσισε τουλάχιστον, όσο μπορεί, να της μάθει πλαγίως κάποια πράγματα που έπρεπε κάθε καλή χριστιανή να κατέχει.

Παραμονή κάθε μεγάλης εορτής, την έπαιρνε τηλέφωνο και της έλεγε μαζί με όλα τα άλλα – «Μην ξεχάσεις κόρη μου, αύριο του Αι-Γιάννη του νηστευτή, μεγάλη χάρη του, δεν τρώνε λάδι» ή «Αύριο η ύψωση του Τιμίου του Σταυρού δεν τρώνε λάδι» και ένα σωρό τέτοια.

Έκανε μεγάλο αγώνα για να διαχωρίσει τη θέσης της από τον θρησκευόμενο άντρα της, που δεν είχε πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα και πολλές φορές γινόταν αποδέκτης κηρύγματος για την καταρράκωση των χριστιανικών ηθών και για τα δεινά που θα επιφέρει στην οικογένεια η έλλειψη χριστιανικής αγωγής εκ μέρους της και το κακό παράδειγμα που δίνει στα παιδιά τους. Κάθε Κυριακή πρωί έπρεπε να πάνε στην εκκλησία, όχι ότι είναι κακό, αλλά όταν σου το επιβάλουνε γίνεται βραχνάς.

Τις μεγάλες νηστείες πριν το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, αλίμονό της αν Τετάρτη και Παρασκευή είχε μαγειρέψει κάτι άλλο εκτός από νηστίσιμο. Νηστεία μέχρις εσχάτων τη Μεγάλη Εβδομάδα, μια φορά δε βάφοντας τα αυγά τη Μ. Πέμπτη και στα παρακάλια του μικρού της παιδιού -4 ετών σημειωτέον- που τα είδε κόκκινα, του έδωσε να φάει ένα αυγό. Ο μικρός γεμάτος χαρά το είπε στον μπαμπά το βράδυ που γύρισε και τότε έγινε η σταύρωση της άπιστης που δεν σέβεται τη χριστιανική θρησκεία και τα έθιμα.

Μια Κυριακή πρωί που γύρισε στο σπίτι από την εκκλησία και την βρήκε να κεντάει περιμένοντάς τον, άρχισε να βγάζει λογύδριο περί της διάδοσης και εξάπλωσης της αίρεσης των Ιεχωβάδων και ότι αυτή ήταν ένα παράδειγμα, όπως τόσες άλλες γυναίκες που, αντί να πηγαίνουν στην εκκλησία την Κυριακή, αμαρτάνουν ασχολούμενες με δουλειές του σπιτιού ή κεντάνε. Έβγαλε λόγο για αυτό το θέμα σήμερα στην εκκλησία ο Δεσπότης, της τόνισε, για να της επισημάνει το σοβαρό της υποθέσεως.

Δεν άντεξε πια …. «Να πεις του Δεσπότη», του είπε, «να κάνει αυτός τις καθημερινές δουλειές των εργαζομένων γυναικών, ώστε να ξεκουράζονται τις Κυριακές και να πηγαίνουν να ακούνε τους βαρύγδουπους λόγους του».

Το ότι ο σύζυγος έβριζε σαν νταλικέρης ιερά και όσια, όταν κατά την άποψη του καταπατούσαν τα «δίκια του», ήταν αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Τα δικά μας δεν τα κρίνουμε πάντα οι βρισιές των άλλων μας ενοχλούν. Ο φαρισαϊσμός σε όλο του το μεγαλείο.

Και πόσα άλλα κατάλοιπα της επαρχιακής νοοτροπίας κουβαλούσε μέσα του. Πηγαίνανε στο πάρκο να παίξουνε τα παιδιά με τα καλά τους, με λουστρίνια παπούτσια και άσπρες κάλτσες, είχε δε την απαίτηση να παίζουνε μεν, να μην λερώνονται δε, διότι η μαμά του τον έστελνε σχολείο με τα καλά του τα ρούχα , έπρεπε να ξεχωρίζει από τα άλλα παιδιά του και αλίμονό του αν γύρναγε λερωμένος. Οπότε τα κατάλοιπα αυτής της συμπεριφοράς ήθελε να τα περάσει στα δικά του παιδιά και δεν μπορούσε να καταλάβει ότι, από τότε που έπαιζε ο ίδιος, είχε περάσει μια ολόκληρη γενιά και βάλε.

Ακόμα δεν έχει αποβάλει από μέσα του, αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια πια, το σύνδρομο του τι θα πουν οι άλλοι και πως θα μας δουν οι άλλοι. Κατανάλωσε το μεγαλύτερο μέρος της κοινής τους ζωής προσκολλημένος σε αυστηρά τυπικά πράγματα που ουσιαστικά δεν έχουν κανένα νόημα. Έχασε τα ωραιότερα χρόνια της παιδικής ηλικίας των παιδιών του προσπαθώντας να τους επιβάλλει τα δικά του λανθασμένα βιώματα. Καιγότανε το δάσος και αυτός προσπαθούσε να σώσει το δέντρο .

Τώρα κανείς δεν του δίνει πια σημασία και απλά τον θεωρούν γραφικό με τις θρησκευτικές προσηλώσεις και τις εμμονές του στις τυπολατρίες .

Μνήμη Μάριου Τόκα

Φωτογραφίες από Χανιά και περίχωρα I

Δύο φωτογραφίες από τη βροχερή ημέρα στη θάλασσα...

::

και δύο από τις ημέρες με λιακάδα, στις πισίνες...

::

Λεονάρντο ντα Βίντσι, Περιβάλλον και Φύση

...

Δρ. Θόδωρος Κουσουρής
Περιβαλλοντολόγος

Δεν θα καταπιαστούμε με τη Μόνα Λίζα, ούτε και για το αινιγματικό χαμόγελό της, ούτε και για τις μηχανές του, τα ανατομικά του σχέδια, τα γλυπτά και τους ζωγραφικούς πίνακές του. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ασχολήθηκε, μελέτησε και εμβάθυνε και για τη Φύση, τα ζώα και τα φυτά, τις καλλιέργειες, το νερό, τις εκτροπές ποταμών, τα καιρικά φαινόμενα και εικόνες πολλές εικόνες και σκέψεις για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Τα τελευταία χρόνια είναι ξανά στην επικαιρότητα ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και ειδικότερα τα σημειωματάριά του που συμπυκνώνουν, κατά τους μελετητές του έργου του, τη δύναμη της παρατήρησης, την έρευνα, την περισυλλογή, την πολυπλοκότητα, τα χρώματα, τη Φύση και το περιβάλλον.

Πολλοί μιλούν για τον άνθρωπο εμπειριστή της οικουμενικής γνώσης, αλλά και την πεμπτουσία της παρατήρησης, αναζήτησης, των πειραμάτων, των ερωτήσεων και των λύσεων. Δείτε τι σημαίνει γι’ αυτόν η προσεκτική παρατήρηση όταν περιγράφει. «Όλα τα νερά αφρισμένα στα κύματα της θάλασσας και το νερό να υψώνεται, να πέφτει και να σπάει από το βάρος του, με εκκωφαντική βουή». Στις χειρόγραφες σημειώσεις, που πάντοτε κρατούσε για το οτιδήποτε σημαντικό, απλό ή και περίπλοκο, βρίσκονται συσσωρευμένα θέματα, που δίνουν το στυλ της αυτόνομης πραγματείας για συγκεκριμένα θέματα. Οι έρευνές του πάντοτε ενδελεχείς και ποτέ επιφανειακές.

Όσο για τις περιγραφές του, αυτές είναι η πεμπτουσία της συστηματικής παρατήρησης. Περιγραφές για τα σύννεφα, πως δημιουργούνται και πως διαλύονται, πως προκαλείται η εξάτμιση και η ομίχλη. Πολύ συχνά φαίνονται να ζωντανεύουν οι φαντασιώσεις του, κυρίως στους πίνακές του, παίρνοντας ολοκληρωμένες φόρμες, όπου σημαντικό ρόλο παίζουν τα γεράκια, οι κύκνοι και γενικά τα πουλιά. Φανερά ή και με κάποια ιδιότυπη τεχνοτροπία, μπορείς να διακρίνεις το ανάγλυφο των βουνών και λόφων της περιοχής όπου έζησε, φωτοσκιάσεις με μορφή πουλιών, φτερούγες πραγματικές ή και κρυμμένες, πτυχώσεις υφασμάτων που παίρνουν τη μορφή ζώων, παιδιά που u949 εκκολάπτονται μέσα από τσόφλια αυγών.

Σαν επαρχιώτης που έζησε πολλά χρόνια στην εξοχή, ανακάλυψε και περίγραψε όλες τις τότε διαδικασίες της αγροτικής παραγωγής και των ασχολιών της. Σπορά, θερισμός, αλώνισμα, ελαιοπαραγωγή και παρασκευή του λαδιού με τα ελαιοπιεστήρια της εποχής. Λεπτομέρειες πολύ ακριβείς για τους μηχανισμούς που τότε χρησιμοποιούνταν, ενώ πάντοτε μελετούσε και πρότεινε βελτιώσεις.

Πολλές φορές είναι και γριφώδη τα κείμενά του, αλλά και οι προφητείες του που προορίζονταν για ψυχαγωγία, καθώς και τα οπτικά λογοπαίγνιά του που αποτελούν εκφραστικά μικρά κείμενα, τόσο μικρά, ώστε να μη ξεχνιούνται εύκολα. Η συνολική στάση ζωής που τον χαρακτηρίζει αντικατοπτρίζει την οικολογική άποψή του για τη Φύση που τη θεωρεί «πληγωμένη και καπηλευμένο θύμα της ανθρώπινης απληστίας».

Παρακολουθήστε την απλότητα της σκέψης με μεστές κουβέντες μεταφορικά και ουσιαστικά. «Όσοι καλλιεργούν τη γη …δεν θα πρέπει να απογυμνώσουν τη μητέρα τους και να γδέρνουν το πετσί της». «Όσοι αλωνίζουν το σιτάρι πρέπει νάναι προσεκτικοί, …καθώς συνηθίζουν να χτυπούν αλύπητα αυτό που τους δίνει ζωή». «Για τις ελιές και τα καρύδια, καθώς αρχίζει η συλλογή τους.... πολλά μικρά παιδιά θ’ αρπαχτούν από την αγκαλιά της μητέρας τους, ενώ με τα ανελέητα χτυπήματά μας θα πέσουν στο έδαφος και θα γίνουν κομμάτια».

Την ίδια άποψη για τη Φύση την παρακολουθούμε στους μύθους του, οι οποίοι αποπνέουν την αίσθηση ότι το περιβάλλον νοείται «ζωντανός οργανισμός». Και δεν είναι μόνο τα ζώα και τα φυτά που μέσα από τους μύθους του αποκτούν λαλιά. Αλλά και τα δένδρα και οι πέτρες μετατρέπονται σε όντα περίεργα, αλλά με ευαισθησίες, ικανά να νοιώσουν τον πόνο «που τους υποβάλλει ο άνθρωπος». «Μια δυστυχισμένη ιτιά πονά όταν κλαδεύεται, ξεριζώνεται και ακρωτηριάζεται».

Επίσης, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ασχολήθηκε με αφηγήσεις για πουλιά, έντομα, αράχνες, και άλλα ζώα που, όπως προαναφέρθηκε, αποκτούν λαλιά και διηγούνται ιστορίες στα πρότυπα του Αίσωπου. Υπέροχες και συγκλονιστικές χαρακτηρίζονται από τους ειδικούς μελετητές του έργου του.

βλέπε επίσης >>>

Διεθνή Βραβεία Ορολογίας

...

Με την παρούσα ανάρτηση ενημερώνουμε κάθε ενδιαφερόμενο για τα Διεθνή Βραβεία Ορολογίας που θα χορηγήσει εφέτος η Ευρωπαϊκή Ένωση Ορολογίας (EAFT) μαζί με άλλους φορείς, σύμφωνα με τον συνημμένο Κανονισμό (Λεπτομέρειες και τον Κανονισμό στα αγγλικά μπορείτε να δείτε στον ιστότοπο της EAFT http://www.eaft-aet.net/). Η τελετή απονομής των φετινών Βραβείων θα γίνει στην 4η Σύνοδο Κορυφής για την Ορολογία, 7-8 Οκτωβρίου, Πανεπ. Κεμπέκ, στον Καναδά.

Τονίζονται ιδιαίτερα τα στενά χρονικά περιθώρια: Οι υποψηφιότητες πρέπει να αποσταλούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση Ορολογίας πριν από τις 9 Ιουνίου 2008.

Οι υποψήφιοι δεν υποβάλλουν από μόνοι τους αιτήσεις, αλλά προτείνονται από ακαδημαϊκά ιδρύματα. Η ΕΛΕΤΟ μπορεί να προτείνει και να υποστηρίξει μία υποψηφιότητα για κάθε Βραβείο. Αν κάποιο μέλος ενδιαφέρεται να υποβάλει εργασία του που πληροί τις προϋποθέσεις του σχετικού κανονισμού, μπορεί να συνεννοηθεί με την ΕΛΕΤΟ, για την διεκπεραίωση των σχετικών ενεργειών μέσα στην προθεσμία.

Σε περίπτωση που θα ενδιαφερθούν περισσότερα από ένα μέλη, τότε η ΕΛΕΤΟ θα χρειαστεί να επιλέξει η ίδια (μέσω του ΓΕΣΥ) ποια εργασία θα προτείνει στην EAFT για το σχετικό Βραβείο.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Κώστας Βαλεοντής

YΓ: Σημειώνεται ότι Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής θα είναι η Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της EAFT, Μέλος της ΕΛΕΤΟ, καθηγήτρια Πανεπ. Κύπρου Μαριάννα Κατσογιάννου.

---

EAFT

Κανονισμός των Διεθνών Βραβείων Ορολογίας

O. Εισαγωγή

Τα Διεθνή Βραβεία Ορολογίας απονέμονται κάθε δύο έτη για το μεγαλύτερο ερευνητικό επίτευγμα στο πεδίο της Ορολογίας. Έχουν ιδρυθεί με σκοπό να προωθήσουν την έρευνα και ανάπτυξη και να υποστηρίξουν την μελλοντική ορολογική δραστηριότητα βραβεύοντας την εργασία ανερχόμενων ερευνητών στον τομέα. Για τα βραβεία γίνονται δεκτοί υποψήφιοι από όλο τον κόσμο.

Οι ερευνητικές μελέτες ή διατριβές που θα υποβληθούν θα αξιολογηθούν από την Κριτική Επιτροπή Διεθνών Βραβείων Ορολογίας η οποία θα αποφασίσει για τον/τους νικητή/νικητές. Η αξιολόγηση της Επιτροπής θα εστιαστεί στο καινοτομικό περιεχόμενο των εργασιών και στο πώς αυτές θα συμβάλουν στην περαιτέρω ανάπτυξη της εφαρμοσμένης έρευνας και ανάπτυξης. Στη δεύτερη και στην τρίτη καλύτερη διατριβή ή μελέτη μπορεί να απονεμηθεί τιμητική διάκριση. Καμιά μορφή νομικής προσφυγής δεν είναι δυνατή.

Τα Βραβεία αποτελούνται από ένα πιστοποιητικό και ένα χρηματικό ποσό, το οποίο χορηγείται από κοινού από ένα πλήθος φορέων του πεδίου της Ορολογίας και το οποίο ποικίλλει ανάλογα με τον αριθμό των χορηγών. Η τελετή Απονομής πραγματοποιείται στο πλαίσιο μιας από τις μείζονες διεθνείς ορολογικές εκδηλώσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση Ορολογίας (EAFT) ενεργεί ως Γραμματεία για τα Βραβεία, με την έννοια ότι η Γραμματεία της EAFT διαχειρίζεται όλες τις επικοινωνίες που αφορούν τους διαγωνισμούς και την επαφή με την Κριτική Επιτροπή. Επιπλέον, ένα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της EAFT είναι πρόεδρος της Επιτροπής. Επομένως, όλες οι ερωτήσεις, τα σχόλια ή εισηγήσεις θα πρέπει να απευθύνονται στη Γραμματεία της EAFT.

1. Γενικά

1.1 Τα δύο Διεθνή Βραβεία Ορολογίας είναι:

· Το Διεθνές Βραβείο Εξαιρετικού Επιτεύματος στην Θεωρητική/Βασική Έρευνα στο πεδίο της Ορολογίας.

· Το Διεθνές Βραβείο Εφαρμοσμένης Ορολογικής Έρευνας και Ανάπτυξης.

1.2 Υποψήφιοι για τα Βραβεία αυτά μπορούν να προταθούν από οποιοδήποτε ακαδημαϊκό ίδρυμα. Όλες οι αιτήσεις πρέπει να συνοδεύονται από το πλήρες όνομα και διεύθυνση του υποβάλλοντος ιδρύματος και του υποψηφίου μαζί με ένα Βιογραφικό Σημείωμα του τελευταίου. Πρέπει να σταλεί στη Γραμματεία της EAFT ένα αντίγραφο της διατριβής ή μελέτης σε έντυπη και σε ηλεκτρονική μορφή μαζί με μια δήλωση υποστήριξης της διατριβής ή μελέτης εκ μέρους του υποβάλλοντος ιδρύματος. Αυτή η δήλωση δεν θα πρέπει να υπεβαίνει μια σελίδα Α-4.

1.3 Κάθε ίδρυμα μπορεί να υποβάλει μόνο μία εργασία η οποία πρέπει να φθάσει στη Γραμματεία της EAFT όχι αργότερα από την ανακοινωμένη προθεσμία. Η εργασία δεν θα πρέπει να έχει πραγματοποιηθεί περισσότερο από δύο έτη παλαιότερα με αρχή μέτρησης την ημερομηνία που το σχετικό ακαδημαϊκό ίδρυμα δημοσίευσε την αξιολόγησή της.και δεν θα πρέπει να της έχει ήδη χορηγηθεί άλλο βραβείο.ή διάκριση.

1.4 Οι εργασίες που υποβάλλονται μπορούν να είναι σε οποιαδήποτε γλώσσα, αλλά πρέπει να συνοδεύονται από μια δεκασέλιδη περίληψη στα αγγλικά.

1.5 Η Κριτική Επιτροπή θα αξιολογήσει την εργασία των προταθέντων υποψηφίων και θα αποφασίσει για τους νικητές του Βραβείου (καθώς επίσης και έναν ή δύο επιλαχόντες, αν κρίνει ενδεδειγμένο, για απονομή τιμητικής διάκρισης). Τα απαιτούμενα χρηματικά ποσά για τα Βραβεία – που είναι διαθέσιμα σε δεδομένο έτος – καταμερίζονται από την Κριτική Επιτροπή (σε συνεννόηση με τους χορηγούντες οργανισμούς).

1.6 Η Κριτική Επιτροπή μπορεί να εισηγηθεί να μην απονεμηθεί Βραβείο σε κάποιο έτος, εάν δεν έχει/έχουν προταθεί κατάλληλος/-οι υποψήφιοι. Εάν υποβληθούν μόνο εργασίες με τεχνική αρτιότητα αλλά ελάσσονα ακαδημαϊκή πρωτοτυπία, η Κριτική Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει μόνο για έναν ή δύο επιλαχόντες. Περαιτέρω, η Κριτική Επιτροπή μπορεί να προτείνει ειδικά βραβεία, σε συνεννόηση με τις οργανώσεις-χορηγούς.

1.7 Με σύσταση της Κριτικής Επιτροπής, οι διατριβές ή μελέτες των βραβευμένων ή των επιλαχόντων μπορούν να δημοσιευτούν από το Termnet (σε συνεννόηση με την Κοινή Συντακτική Επιτροπή και σύμφωνα με τους κανόνες δημοσίευσης) ή από άλλον εκδοτικό οίκο.

1.8 Πληροφορίες σχετικά με τους νικητές των Βραβείων θα δημοσιεύονται από τις οργανώσεις-χορηγούς.

2. Πρόσκληση για πρόταση υποψηφίων

2.1 Η πρόσκληση για πρόταση υποψηφίων για τα Βραβεία πρέπει να πραγματοποιηθεί τουλάχιστον έξι μήνες πριν από τη σχετική τελετή απονομής.

2.2 Η πρόσκληση για πρόταση υποψηφίων πρέπει να διαχυθεί μέσω των ΜΜΕ και των καναλιών πληροφόρησης/επικοινωνίας

· των οργανώσεων-χορηγών

· των οργανώσεων-μελών τους (και των μελών των τελευταίων)

· άλλων σχετικών οργανώσεων.

3. Τα Διεθνή Βραβεία Ορολογίας

3.1 Το Διεθνές Βραβείο Εξαιρετικού Επιτεύματος στην Θεωρητική / Βασική Έρευνα

3.1.1 Το Διεθνές Βραβείο Εξαιρετικού Επιτεύματος στην Θεωρητική/Βασική Έρευνα θα χορηγείται για ενδεδειγμένη θεωρητική/βασική έρευνα, καθώς επίσης και για καινοτομική έρευνα και ανάπτυξη στο πεδίο των ορολογικών εργαλείων.

3.1.2 Οι δημοσιεύσεις που υποβάλλονται θα πρέπει να είναι μεταπτυχιακές ή διδακτορικές εργασίες ή διατριβές.

3.1.3 Το Διεθνές Βραβείο Εξαιρετικού Επιτεύματος στην Θεωρητική/Βασική Έρευνα έχει χορηγούς την Ευρωπαϊκή Ένωση Ορολογίας (EAFT), την Ένωση Ορολογίας και Μεταφοράς Γνώσης (GTW) και το Διεθνές Δίκτυο Ορολογίας (TermNet).

3.1.4 Αυτό το Βραβείο χορηγείται κάθε δύο έτη και απονέμεται στον/στους νικητή/νικητές στο πλαίσιο μιας από τις μείζονες ορολογικές εκδηλώσεις στο πεδίο της Ορολογίας.

3.2 Το Διεθνές Βραβείο Εξαιρετικού Επιτεύματος στην Εφαρμοσμένη Έρευνα και Ανάπτυξη

3.2.1 Το Διεθνές Βραβείο Εξαιρετικού Επιτεύματος στην Εφαρμοσμένη Έρευνα και Ανάπτυξη θα χορηγείται για ορολογική εργασία που καλύπτει συγκεκριμένη ανάγκη, (όπως μια ιδιαίτερη ομάδα-στόχο, χάσματα ή κενά στην ορολογία της γλώσσας κτλ.) ή για σχεδιασμό μαθημάτων ορολογίας που στοχεύουν τους ειδικούς συγκεκριμένου τομέα ή υποτομέα, ή μια μέθοδο κατάρτισης που βασίζεται σε ορολογικές μεθόδους για την συγκέντρωση του λεξιλογίου συγκεκριμένου τομέα ή υποτομέα, ή για σχεδιασμό και δημιουργία συστήματος διαχείρισης ορολογίας μέσα σε μια επιχείρηση ή οργανισμό και πρέπει να έχει στερεή και αναγνωρισμένη θεωρητική βάση.

3.2.2 Το Διεθνές Βραβείο Εξαιρετικού Επιτεύματος στην Εφαρμοσμένη Έρευνα και Ανάπτυξη έχει χορηγούς την Ευρωπαϊκή Ένωση Ορολογίας (EAFT), την Ένωση Ορολογίας και Μεταφοράς Γνώσης (GTW) και το Διεθνές Δίκτυο Ορολογίας (TermNet).

3.2.3 Αυτό το Βραβείο χορηγείται κάθε δύο έτη και απονέμεται στον/στους νικητή/νικητές στο πλαίσιο μιας από τις μείζονες ορολογικές εκδηλώσεις στο πεδίο της Ορολογίας.

4. Η Κριτική Επιτροπή Διεθνών Βραβείων Ορολογίας

4.1 Τα μέλη της Κριτικής Επιτροπής ορίζονται από το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ορολογίας (EAFT) ένα μέλος του οποίου θα είναι και Πρόεδρός της. Σε περίπτωση που μια επιλεγμένη εργασία είναι γραμμένη σε γλώσσα την οποία μιλούν πολύ καλά λιγότερα από δύο μέλη της Κριτικής Επιτροπής, τότε ο/η Πρόεδρος της Επιτροπής πρέπει να προσλάβει δύο αξιολογημένους εμπειρογνώμονες που μιλούν πολύ καλά την υπόψη γλώσσα για να αξιολογήσουν την ποιότητα της εργασίας. Ο/η Πρόεδρος μπορεί επίσης να διορίσει πρόσθετα μέλη στην Επιτροπή (σε συνεννόηση με τις οργανώσεις-χορηγούς) και εξωτερικούς εμπειρογνώμονες για την διεργασία της αξιολόγησης. Ο/η Πρόεδρος μπορεί να εισηγηθεί τροποποιήσεις ή και αναθεώρηση του Κανονισμού και των Κανόνων που πρέπει να αποφασιστούν σε συνεννόηση με τις οργανώσεις-χορηγούς. Επίσης μπορεί να εκχωρήσει ορισμένες λειτουργίες σε μεμονωμένα μέλη της Επιτροπής.

4.2 Η Κριτική Επιτροπή αποτελείται από επτά ως εννέα τακτικά μέλη (συμπεριλαμβανομένου/-ης του/της Προέδρου). Τα μέλη πρέπει να είναι πτυχιούχοι και διεθνώς αναγνωρισμένοι εμπειρογνώμονες στα πεδία δραστηριότητάς τους.

4.3 Ο/η Πρόεδρος καθώς επίσης και τα τακτικά μέλη της Κριτικής Επιτροπής διορίζονται με θητεία τριών ετών. Η κανονική θητεία τους τελειώνει μετά την απονομή του τρίτου έτους. Επαναδιορισμός είναι δυνατός για τρεις το πολύ θητείες.

4.4 Ο/η Πρόεδρος θα βασίζεται στη Γραμματεία της EAFT σε ό,τι αφορά τις λειτουργικές λεπτομέρειες.

4.5 Η ιδιότητα μέλους της Κριτικής Επιτροπής είναι τιμητική.

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Κατεμάκο, η πόλη των μάγων, του Θεού και του Διαβόλου

(The New York Times, Καθημερινή, 30/4/2008)

Για να σκοτώσετε άνθρωπο χρειάζεστε μόνο πλαστική κούκλα, λίγη κλωστή, ένα ανθρώπινο κόκαλο και ένα βάτραχο. Α! πρέπει και να ζητήσετε άδεια από τον διάβολο, αυτοπροσώπως σε μια σπηλιά πάνω στους λόφους, όπου λέγεται ότι εμφανίζεται, μας εξηγεί ο Αλεχάνδρο Γκαγιέρος Γκαρσία.

Αν υποθέσουμε ότι έχετε όλα αυτά, αλλά και την άδεια από τον πρίγκιπα του σκότους, δένετε το κόκαλο γύρω από την κούκλα, την σπρώχνετε στο λαιμό του βατράχου, δένετε τα χείλη του, πηγαίνετε σε ένα νεκροταφείο και απαγγέλλετε τα σωστά λόγια. «Το άτομο θα πεθάνει μέσα σε 30 ημέρες», είπε ο κ. Γκαγιέρος, σαν να αναφερόταν στην επισκευή ενός απλού καρμπιρατέρ.

«Στον κόσμο υπάρχει το καλό και το κακό, υπάρχει ο διάβολος και ο Θεός», συνέχισε καθώς έπαιζε το δόντι ενός φιδιού στα δάχτυλά του. «Εργάζομαι με τη λευκή και τη μαύρη μαγεία. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που αφιερώνονται αποκλειστικά στο σατανισμό». Ο κ. Γκαγιέρος είναι ένας 48χρονος παραδοσιακός μάγος, από τους δεκάδες που εργάζονται στην ειδυλλιακή πόλη του Κατεμάκο, κοντά στον Κόλπο του Μεξικού. Οπως οι περισσότεροι μάγοι, συνδυάζει στη δουλειά του ευρωπαϊκές και τοπικές παραδόσεις, ένα μείγμα απόκρυφης μαγείας που έμαθε από τον θείο του.

Το Κατεμάκο, γνωστό σε όλο το Μεξικό ως κέντρο μαγείας και προς απογοήτευση μερικών σκληροπυρηνικών μάγων, έχει γίνει τουριστικός προορισμός. Το παγκόσμιο συνέδριο μάγων πραγματοποιείται εδώ την πρώτη Παρασκευή του Μαρτίου. Κατά τη διάρκειά του, λαμβάνει χώρα μια τελετή μαύρης μαγείας στην είσοδο της σπηλιάς όπου υποτίθεται ότι βρίσκεται ο διάβολος. Πολιτικοί εμφανίζονται για να πάρουν φυλαχτά που θα τους φέρουν τύχη στις εκλογές. Οι πιστοί προστρέχουν για να εξαγνιστούν, επιδιώκοντας να συναντηθούν με ένα δημοφιλή μάγο, γνωστό ως «Το Κοράκι». Ο Εκτορ Μπετάζα Ντομίνκεζ είναι το περίφημο «Κοράκι».

Εξουσιαστής μαγείας

Ερωτηθείς πώς έμαθε την τέχνη του, ο κ. Μπετάζα αυτοαποκαλείται «εξουσιαστής της απόκρυφης μαγείας», μουρμουρίζοντας κάτι για τη μητέρα του και το πώς εκείνη εξασκούσε τη μαγεία. «Αυτό δεν το μαθαίνεις», λέει, «το έχεις στο αίμα σου».

Δεν πείθονται όλοι ωστόσο. Ο αιδεσιμότατος Τομάς Αλόνζο Μαρτίνεζ έχει τη διόλου αξιοζήλευτη δουλειά του ιερέα σε μια πόλη γνωστή ως στοιχειωμένη από τον διάβολο και τους μάγους. «Είναι μια φάρσα», λέει, «ψέμα, απάτη». Στην εκκλησία του πατρός Μαρτίνεζ το ομοίωμα της παρθένου Μαρίας βρίσκεται πίσω από το ιερό. Πριν από τη Λειτουργία, πολλοί πιστοί πηγαίνουν στον βωμό για να εξαγνιστούν. Η σύγκριση με τις πρακτικές μάγων όπως του κ. Γκαγιέρος είναι ξεκάθαρη.

Ο αιδεσιμότατος μάγος των καθολικών δεν έχει καθρέφτη να δει ότι κι ο ίδιος υπηρετεί μια φάρσα. Μάλλον το βλέπει και το ξέρει πολύ καλά, αλλά το μεροκάματο, βλέπετε. Το μόνο που φοβάται είναι ότι του αποσπά "πιστούς" ο άλλος μάγος.