Τα λεφτά από την Ελβετία

του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή 5/2/2014

Πάει κι αυτό! Μετά την Τράπεζα της Ανατολής, τα αμύθητα ορυκτά πλούτη (τα οποία φυσικά δεν πρέπει να εξορύξουμε, γιατί θα χαλάσουν κανένα αρχέγονο δάσος), τους υδρογονάνθρακες και χίλιες δυο άκοπες λύσεις «που θα λύσουν διαπαντός το πρόβλημα της χώρας» χάσαμε και το όνειρο της φορολόγησης των ελληνικών καταθέσεων στην Ελβετία. Οπως έγραφε χθες η «Καθημερινή» «η υπουργός Οικονομικών της Ελβετίας απέκλεισε την περίπτωση φορολόγησης κρυφών ελληνικών καταθέσεων στις ελβετικές τράπεζες κατά τη σημερινή συνάντησή της με τον Γ. Στουρνάρα. "Πρέπει να κινηθούμε προς άλλη κατεύθυνση και αυτό θα κάνουμε" δήλωσε η κ. Εβελιν Σλουμπφ, εξανεμίζοντας τις όποιες ελπίδες της ελληνικής πλευράς για έστω και περιορισμένα οφέλη από τη φορολόγηση των καταθέσεων» (4/2/2013).

Βεβαίως η Τράπεζα της Ανατολής ήταν άλλης τάξης «ελπίδα», από την πραγματική προοπτική της φορολόγησης των καταθέσεων που έχουν κάποιοι Έλληνες στην Ελβετία. Το πρώτο ανήκει στη μυθολογία των «Ελ» και το δεύτερο αφορά πραγματικά λεφτά. Η ομοιότητά τους όμως έχει να κάνει με το πόσες ελπίδες επενδύουμε και στα μεν και στα δε. Δηλαδή, τα λεφτά που έχουν Έλληνες στην Ελβετία είναι πραγματικά, αλλά αφενός κάποια είναι νομίμως αποκτηθέντα (από δραστηριότητες Ελλήνων στο εξωτερικό) και αφετέρου είναι πολύ λιγότερα από εκείνα που φαντάζονται πολλοί και σίγουρα δεν θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας. Χρήσιμα είναι, ειδικά αυτές τις εποχές, αλλά οι φόροι που αντιστοιχούν φτάνουν δεν φτάνουν για να λειτουργήσει το πολυδάπανο ελληνικό κράτος κανένα μήνα. Τα λεφτά που έφυγαν για Ελβετία κατά τη μεγάλη έξοδο των καταθέσεων μετά το 2010 είναι 2,5 δισ.

Μην παρεξηγηθούμε: η κυβέρνηση οφείλει να κάνει τα πάντα ώστε να φορολογηθούν τα αφορολόγητα, έστω για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης. Πρέπει όμως να παρατηρήσουμε δύο πράγματα. Πρώτον: ζούμε σε μια πολύπλοκη διεθνή πραγματικότητα που δεν συμβαδίζει πάντα με τις επιθυμίες μας. Επομένως όσοι διακηρύσσουν ότι θα λύσουν «εδώ και τώρα» τα προβλήματα ή ψεύδονται ή δεν ξέρουν τι λένε. Εκτός από τις επιθυμίες μας υπάρχουν και οι προτεραιότητες των άλλων. Μπορεί να είναι ανήθικες, κακές ψυχρές κι ανάποδες, αλλά δεν παύουν να είναι πραγματικές. Και η Ελβετία έχει προτεραιότητα να προστατεύσει το τραπεζικό της απόρρητο. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει πολλά μόνη της. Μπορεί, όμως, να κινηθεί συντεταγμένα με τους υπόλοιπους εταίρους, ώστε να υπάρξει μια πανευρωπαϊκή λύση που θα φέρει λεφτά και στα δικά μας ταμεία.

Δεύτερον: ακόμη κι αν πάρουμε τα λεφτά της Ελβετίας το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν θα λυθεί. Αυτό απαιτεί την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Αυτή είναι μια έννοια που όλοι πιπιλίζουν, ειδικά εκείνοι που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε. Για κάθε πρόταση αλλαγής των κατεστημένων δομών της οικονομίας εφευρίσκεται μια καταστροφή· της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, των ταμείων, του πολιτισμού κ.λπ.

Πρέπει, λοιπόν, να το πάρουμε απόφαση: παραγωγική ανασυγκρότηση δεν γίνεται, κάνοντας τα ίδια. Οι «μπαμπούλες» που ορθώνονται σε κάθε πρόταση απελευθέρωσης, είναι για να ακυρωθεί κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης. Επομένως όσο κλωθογυρίζουμε γύρω από κάποιο «λαχείο» που θα μας σώσει και δεν προχωράμε σε πραγματικές και βαθιές μεταρρυθμίσεις, χάνουμε χρόνο. Και ανθρώπους...

Αντιγερμανισμός και αντιγραφή διδακτορικού

του Κωστή Λυμπουρίδη, 30/8/2013

Τον τελευταίο καιρό, ο κ. Χατζημαρκάκης, ομογενής Ευρωβουλευτής εκ Γερμανίας,προσπαθεί να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη ότι η αφαίρεση του διδακτορικού του από το Πανεπιστήμιο της Βόνης (αφού διαπιστώθηκε ότι το μισό περίπου ήταν προϊόν αντιγραφής) ήταν αποτέλεσμα της σκληρής κριτικής που άσκησε ο ίδιος στη γερμανική κυβέρνηση αναφορικά με το θέμα της ελληνικής διάσωσης. Είναι όμως έτσι;

Καταρχήν ο ίδιος αποκρύπτει (και η ελληνική κοινή γνώμη είναι εύκολο να αγνοεί) ότι δεν αφαιρέθηκε μόνο το δικό του διδακτορικό, αλλά και άλλων Γερμανών πολιτικών την ίδια περίοδο. Μεταξύ αυτών, της αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Silvana Koch-Mehrin, του πρώην Υπουργού Πολιτισμού του Κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας Bernd Althusmann, της επίσης ομογενούς Margarita Mathiopoulos, αλλά και του πρώην Υπουργού Άμυνας Karl-Theodor zu Guttenberg.

Κατά δεύτερον, ο ίδιος εμμέσως έχει παραδεχτεί ότι το διδακτορικό του είναι προϊόν αντιγραφής, δηλώνοντας ότι… το Πανεπιστήμιο είναι συνυπεύθυνο γι’αυτό!

Στην πρώτη του θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο (2004-2009), ο Χατζημαρκάκης ήταν άγνωστος στην Ελλάδα και ο ίδιος δεν ασχολούνταν με θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος. Όταν ξέσπασε η ελληνική κρίση, μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2009, άρχισε να εμφανίζεται στα ΜΜΕ λάβρος (και δικαίως) κατά των Κυβερνήσεων Καραμανλή που εκτροχίασαν τα δημοσιονομικά. Συγκεκριμένα έλεγε ότι «ο Αλογοσκούφης είναι απατεώνας» και «ο Καραμανλής είναι εγκληματίας και πρέπει να πάει φυλακή». Ας δούμε όμως τη στάση του από τον Απρίλιο του 2010, οπότε η Ελλάδα μπήκε στο Μηχανισμό Διάσωσης ως τον Ιούλιο του 2011, οπότε αφαιρέθηκε το διδακτορικό του, μήπως και βρούμε τον «σκληρό αντιγερμανισμό» που οδήγησε στην αφαίρεση του διδακτορικού του (μέσω ποιού μηχανισμού άραγε;).

• Τον Μάιο του 2010, μόλις ψηφίστηκε το Πρόγραμμα Σταθερότητας,δήλωνε: «Η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε σήμερα να αποδεχθεί το αναγκαίο Πρόγραμμα Σταθερότητας. Κόμματα και βουλευτές αναγνώρισαν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για συγκρούσεις και διαφωνίες αυτή τη στιγμή, άλλα ανάγκη για γερή συνεκτικότητα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο ΛΑ.Ο.Σ. και οι βουλευτές έδειξαν ωριμότητα και ευθύνη στην ανάγκη, δηλώνοντας έτσι υπευθυνότητα! Η Νέα Δημοκρατία, η οποία προκάλεσε τη σημερινή οικονομική κρίση με την παραποίηση στοιχείων του εθνικού προϋπολογισμού, εμμένει σε μια ανεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης.».
• Τον Μάιο του 2010 επίσης, δηλώνει ευγνώμων προς την Καγκελάριο Μέρκελ.
• Μετά από σκληρές δηλώσεις της Καγγελαρίου Μέρκελ για την Ελλάδα, το Νοέμβριο του 2010, δήλωνε ο Χατζημαρκάκης: «Ανεξαρτήτως αν οι υψηλοί τόνοι της καγκελαρίου δεν ευνοούν την ενίσχυση της αξιοπιστίας του κοινού ευρωπαϊκού νοµίσµατος ή τη θωράκιση της ευρωζώνης, η Ελλάδα οφείλει να προβεί το συντομότερο σε πραγματικές διαρθρωτικές αποφάσεις, ιδιαίτερα στον κλάδο της επιχειρηματικότητας, ώστε να εξασφαλίσει τη δική της οικονομική λύση και σωτηρία μετά το 2013».
• Τον Φεβρουάριο του 2011 δήλωνε ο ίδιος: Οι ευρωβουλευτές του FDP στηρίζουν Μέρκελ.

Πού είναι η κριτική; Πού είναι η σκληρή γραμμή; Μετά την αφαίρεση του διδακτορικού του, η γραμμή αλλάζει:

• Πέθανε η λογική στο Βερολίνο (Ιανουάριος 2012)
• «Την ώρα μιας ορατής κατάρρευσης, ένα σημαντικό μέρος της Γερμανικής πολιτικής ηγεσίας με μια συμπεριφορά ψυχαναγκαστικής εμμονής, κρατά όλη την Ευρώπη σε ομηρία». (Ιανουάριος 2012)
• Πρωτοβουλία για Διεθνές Ινστιτούτο εκμάθησης της Ελληνικής Γλώσσας (Μάρτιος 2012) .

Με βάση τα παραπάνω, είναι σαφές τι έχει συμβεί και αν η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα. Αν, παρά ταύτα, ο κ. Χατζημαρκάκης θέλει να μας πείσει ότι οι αντιγερμανικές του δηλώσεις οδήγησαν στην αφαίρεση του διδακτορικού του (και όχι το αντίθετο), θα πρέπει να μας εξηγήσει:

• Βάσει ποιού μηχανισμού η Γερμανική Κυβέρνηση παρεμβαίνει στα Πανεπιστήμια της χώρας και ζητεί κατά το δοκούν αφαίρεση διδακτορικών;
• Για ποιο λόγο αφαιρέθηκαν διδακτορικά και από άλλους 5 συναδέλφους του Γερμανούς πολιτικούς; Για αντιγερμανικές δηλώσεις;
• Για ποιο λόγο οι «αντιγερμανικές του δηλώσεις» που οδήγησαν στην αφαίρεση του διδακτορικού του έπονται, και δεν προηγούνται, της αφαίρεσης;

Μέχρι να μας εξηγήσει αυτά, εμείς θα πιστεύουμε μια πιο απλή εξήγηση: Ότι με την αφαίρεση του διδακτορικού του, τελείωσε η πολιτική καριέρα του στη Γερμανία, όπως και των ομοιοπαθών Γερμανών συναδέρφων του και πως αποφάσισε να τη συνεχίσει στην Ελλάδα, εκτιμώντας, όχι άδικα, ότι το ελληνικό κοινό θα πιστέψει το παραμύθι με τον φτωχό πλην τίμιο μετανάστη που τόλμησε να κάνει κριτική στην Καγκελάριο Μέρκελ και αυτή τον συνέτριψε κάτω από τη ναζιστική της μπότα…

Όσα παίρνει ... κι όσα φέρνει ο άνεμος

Καλά, εμείς πού ζούμε;;

της Ισμήνης

Η κόρη μου  ζει χρόνια στη Αγγλία  και μάλιστα στο Λονδίνο. Δεν έφυγε με την κρίση αλλά όταν πήγε για το μεταπτυχιακό της, της άρεσε και αποφάσισε ότι καλή η Ελλάδα, καλή η οικογένεια, όλα καλά  του τόπου της  απλά εκεί  ήτανε καλύτερα, εκεί ήθελε να ζήσει και να σταδιοδρομήσει.

Καλά μη νομίσετε ότι πέταξα τη σκούφια μου με την απόφασή της, αλλά ... στο τέλος υποκύψαμε στην θέλησή της! Μετά από τόσα χρόνια φρονώ ότι πολύ καλά έκανε, με γνώμονα βέβαια και  τις σημερινές συνθήκες όπως  έχουν  διαμορφωθεί στη χώρα μας.

Παντρεύτηκε, έκανε και ένα παιδάκι, πήρανε κι ένα σπιτάκι  με  δάνειο από την εκει  Τράπεζα!  Αλλά βέβαια δεν είναι όλα  θαυμάσια, πάντως καλύτερα από εδώ!

Στην Αγγλία, όσοι δεν το ξέρετε, υπάρχει ένα περίεργο καθεστώς γενικά με την ιδιοκτησία. Ό,τι αγοράσεις ανήκει για 99 χρόνια στην Βασίλισα, έκτός και αν έχεις εξαγοράσει αυτό το δικάιωμα κλπ. κλπ.  Και για να πω την αλήθεια, είναι τόσο μπερδεμένο που δεν το έχω πολυκαταλάβει, αλλά σε χοντρικές γραμμές αυτό ισχύει. Ανάλογα δε με τα χρόνια που απομένουν, από τη στιγμή που έκανες την αγορά, μέχρι τα 99 για να παριέλθει στην κατοχή του στέμματος, διαμορφώνονται και οι τιμές αγοροπωλησίας  των σπιτιών. 

Μετά από κάμποσα χρόνια, διαπίστωσαν οι Εγγλέζοι, άπειροι γαρ τότε, ότι  τους μένουν μόνο 60 χρόνια  αυτής της περίεργης ιδιοκτησίας, άρα πρέπει  να εξαγοράσουν περισσότερα χρόνια μήπως και κάποια στιγμή μπορέσουν  με το αντίστοιχο τίμημα βέβαια, να πετάξουν τη βασίλισσα από το σπίτι τους!

Απευθύνθηκαν στην Τραπεζα που ήδη έχουν το  στεγαστικό δάνειο για συμπληρωματικό ποσό. Η Τράπεζα, πολύ σωστά άρχισε να ζητά χαρτιά, χαρτάκια, συμβόλαια, εγγυήσεις και ένα σωρό πιστοποιητικά από τις δουλειές  του ζευγούς, για να προχωρήσει στις διαδικασίες. Μετά από 1 μήνα, ζητά από την κόρη μου ληξιαρχική πράξη γάμου, διότι χρησημοποιεί 2 επίθετα, το ελληνικό και το αγγλικό του συζύγου της.

Η κόρη μου τους στέλνει μεταφρασμένη την ληξιαρχική πράξη γάμου, διότι ο γάμος έγινε στην Αθήνα και έχει δηλωθεί στο ελληνικό ληξιαρχείο. Μετά όμως από 1 εβδομάδα της ζητάνε την πρωτότυπη ληξιαρχική πράξη, η οποία είναι στα ελληνικά και απορεί η κόρη μου σε τι θα τους χρησημεύσει.

Όλα αυτά σε τηλεφωνική συνενόηση βέβαια και η κόρη μου πλέον αγανακτισμένη κατηγορεί μέσω της αρμοδιας υπαλλήλου την Τράπεζα  για κωλυσιεργεία, για μη επαγγελματική αντιμετώπιση, χρονοβόρο διαδικασία με ένα σωρό χαρτιά τα οποία θα μπορούσαν να τα έχουν ζητήσει αμέσως και όχι  κάθε εβδομάδα να ζητάνε και ένα χαρτί! 

Η υπάλληλος ζητά συγνώμη κλείνει το τηλέφωνο, την  ξαναπαίρνει  σε μισή ώρα, της ζητά εκ νέου συγνώμη εκ μέρους της Τράπεζας, της εμβάζουνε ψυχική αποζημίωση λόγω κωλυσιεργείας της Τράπεζας 45  λίρες, τη ρωτάει αν θέλει να πάει δικαστικώς  χωρίς να  πληρώσει έξοδα και να απαιτήσει μεγαλύτερο ποσό και τη διαβεβαιώνει ότι εντός 3 ημερών θα έχει τη θετική της απάντηση!

Καλά εμείς σε πιά χώρα ζούμε;