Βράβευση του Μπους...

...
Μόνο παπούτσι του πέταξε; Καμιά χειροβομβίδα δεν είχε μαζί του;




Έστω κι έτσι, είναι η καλύτερη αποχαιρετιστήρια εικόνα αυτού του καραγκιόζη!

Εντωμεταξύ, η ενέργεια του Ιρακινού δημοσιογράφου αλ Ζαΐντι να "βομβαρδίσει" τον καραγκιόζη Μπους με τα παπούτσια του προκάλεσε κινητοποιήσεις στο Ιράκ και αλλού:

Χιλιάδες Ιρακινοί πραγματοποίησαν διαδήλωση στη Βαγδάτη ζητώντας την απελευθέρωση του Ιρακινού δημοσιογράφου Μουντάζερ αλ Ζαΐντι, που πέταξε τα παπούτσια του στον Αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους. Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στην περιοχή Σαντρ Σίτι της Βαγδάτης, ζητώντας την απελευθέρωση του «ήρωα», όπως τον χαρακτήριζαν, δημοσιογράφου.

Νωρίτερα, το τηλεοπτικό δίκτυο al-Bagdadia κάλεσε και αυτό να απελευθερωθεί ο Μουντάζερ αλ Ζαΐντι, επικαλούμενο τις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας της έκφρασης «που έχουν υποσχεθεί στον ιρακινό λαό το νέο (ιρακινό) καθεστώς και οι αμερικανικές αρχές».

Την κίνηση του δημοσιογράφου υπερασπίστηκε η λιβανέζικη σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ: «Αυτό ήταν ένα φιλί αποχαιρετισμού εκ μέρους των χήρων και των ορφανών και των ανθρώπων που έχουν σκοτωθεί στο Ιράκ», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η οργάνωση.

Η ενέργεια του αλ-Ζάιντι «αντανακλά το γεγονός ότι ο ιρακινός λαός και όλοι οι λαοί του κόσμου απορρίπτουν κάθε μορφή αδικίας, κατοχής και τυραννίας», αναφέρεται στην ανακοίνωση της Χεζμπολάχ, η οποία χαρακτηρίζει τον Μπους «σύμβολο της τυραννίας».

Ο δημοσιογράφος τιμήθηκε επίσης με βραβείο ανδρείας από μια λιβυκή φιλανθρωπική οργάνωση, της οποίας ηγείται η κόρη του Λίβυου ηγέτη Μουάμαρ Καντάφι. Η οργάνωση Ούα Ατάσιμου κάλεσε την ιρακινή κυβέρνηση να αφήσει ελεύθερο το δημοσιογράφο. Στην ανακοίνωση της οργάνωσης αναφέρεται ότι αποφασίστηκε να απονεμηθεί στον αλ Ζάιντι το βραβείο ανδρείας «επειδή αυτό που έκανε αποτελεί μια νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλο τον κόσμο». Παρά τις εκδηλώσεις υποστήριξης, ο δημοσιογράφος εξακολουθεί να κρατείται.

Η ιρακινή κυβέρνηση τον κατηγόρησε ότι προέβη σε μια «βάρβαρη και επονείδιστη πράξη». Η πράξη του Μουντάζερ αλ Ζαΐντι «έπληξε τη φήμη των Ιρακινών δημοσιογράφων και της ιρακινής δημοσιογραφίας, γενικά» ανέφερε η κυβέρνηση σε ανακοίνωσή της.

Ο Μουντάζερ αλ-Ζαΐντι πέταξε τα δύο του παπούτσια στον Τζορτζ Μπους την Κυριακή κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης τύπου του Αμερικανού προέδρου με τον Ιρακινό πρωθυπουργό Νούρι αλ Μάλικι, φωνάζοντας «είναι το αποχαιρετιστήριο φιλί, σκυλί».

Ο δημοσιογράφος συνελήφθη και καθώς απομακρυνόταν από μέλη των αμερικανικών και ιρακινών υπηρεσιών ασφαλείας φώναξε: «Είστε υπεύθυνος για τον θάνατο χιλιάδων Ιρακινών». Η κίνηση θεωρείται στον αραβικό κόσμο μία εξαιρετικά μεγάλη προσβολή.

«Στρατός» δικηγόρων υπεράσπισης...

Ένας από τους δικηγόρους του Σαντάμ Χουσεΐν δήλωσε ότι προετοιμάζει ήδη την υπεράσπιση του δημοσιογράφου. Ο ίδιος ανέφερε, μάλιστα, ότι υπάρχουν τουλάχιστον άλλοι 200 συνάδελφοί του διατεθειμένοι να προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους στον δημοσιογράφο.

«Αυτή τη στιγμή περίπου 200 Ιρακινοί δικηγόροι, αλλά και άλλοι διαφόρων εθνικοτήτων, μεταξύ των οποίων και Αμερικανοί, εξέφρασαν την επιθυμία να υπερασπισθούν δωρεάν τον δημοσιογράφο» δήλωσε ο δικηγόρος Χαλίλ Ντουλάιμι, ο οποίος βρίσκεται στο Αμάν της Ιορδανίας.

Διαπλοκή κληρικών και δικαστών

...

Μιλώντας σε εκδήλωση της «Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου», περιέγραψε ο κ. Ματθίας, πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ένα «τοπίο αφύσικου εναγκαλισμού» δικαστών, κληρικών και πολιτικής εξουσίας, που ευνοεί τις υποθέσεις που ενδιαφέρουν την Εκκλησία και προωθεί στην ιεραρχία «θεοσεβούμενα πρόσωπα», θίγοντας κατάφωρα με τον τρόπο αυτό την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης στη χώρα.

Βαθύς γνώστης όσων συμβαίνουν στο δικαστικό χώρο, ο κ. Ματθίας ήταν ιδιαίτερα καυστικός. Όπως είπε, οι Έλληνες δικαστές διαπλέκονται με την Εκκλησία είτε γιατί είναι επιρρεπείς σε αναχρονιστικές φυλετικές και θρησκευτικές εμμονές είτε από απλό ωφελιμιστικό υπολογισμό.

Σύμφωνα με τον κ. Ματθία, που ξέρει καλά πρόσωπα και πράγματα στο δικαστικό χώρο, «οι θεοφοβούμενοι δικαστές συχνάζουν σε μονές και εκκλησίες, συναναστρέφονται κατά κανόνα κληρικούς, δεν παρακολουθούν τις κοινωνικές εξελίξεις, είναι αφελείς αλλά και τυπολάτρες, υπερβολικά αυστηροί σε ηθικοθρησκευτικά διλήμματα, στην αναγνώριση ελαφρυντικών υπέρ των κατηγορουμένων και στην επιμέτρηση των ποινών».

Ως παραδείγματα έφερε την ευπιστία κάποιων απέναντι στον Γιοσάκη, τον Αττικής Παντελεήμονα, ηγούμενους και μοναχούς, που τους έκαναν όργανά τους.

«Η τέως πρόεδρος Πρωτοδικών Ροδόπης ευνόησε συνειδητά τον ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου με τη σκέψη, όπως η ίδια παραδέχθηκε, ότι αυτός θα διέθετε την περιουσία που θα του αναγνωριζόταν σε αγαθοεργίες. Ξεχνώντας τη δικαστική της ιδιότητα, μερολήπτησε συνειδητά από θρησκοληψία», είπε χαρακτηριστικά.

Ενδιαφέρον έχει όμως η αναφορά του κ. Ματθία στην ωφελιμιστική προσκόλληση δικαστών στην Εκκλησία. Να πώς περιγράφει την κατάσταση: «Βλέπουν (οι δικαστές) ότι τα θρησκευτικά σύμβολα βρίσκονται σχεδόν σε όλους τους χώρους άσκησης κρατικής εξουσίας, ότι ιερωμένοι τελούν τις επίσημες κρατικές τελετές, ότι λατρευτικές εικόνες είναι αναρτημένες πάνω από την έδρα σε όλα τα ακροατήρια, ότι κάθε χρόνο γίνεται "αγιασμός" στα δικαστήρια, ότι ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης έχει οριστεί "προστάτης των δικαστών", ότι επισκέψεις ιερωμένων σε δικαστικά γραφεία είναι συχνές και πυκνώνουν παραμονές διάσκεψης επί υποθέσεων που "ενδιαφέρουν" την Εκκλησία».

«Βλέπουν επίσης» συνεχίζει ο κ. Ματθίας, «ότι κατά τις προαγωγές από το υπουργικό συμβούλιο στις ηγετικές θέσεις της δικαστικής ιεραρχίας η Εκκλησία στηρίζει τους θεοφοβούμενους δικαστικούς λειτουργούς και ότι καμιά φορά εισακούεται. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η πεποίθηση ορισμένων διαδίκων και δικαστών ότι η Εκκλησία είναι σε θέση να ασκεί σε επίδικες υποθέσεις και στις προαγωγές των δικαστών ουσιαστική επιρροή. Γι' αυτό και κάποιοι διάδικοι επιζητούν και επιτυγχάνουν τη μεσολάβηση κληρικών σε εκκρεμείς δίκες και κάποιοι δικαστές γίνονται τακτικοί "συνομιλητές" μητροπολιτών με την προσδοκία ότι αυτοί θα τους υποστηρίξουν», τονίζει χαρακτηριστικά.

Αποκορύφωμα της αφύσικης αυτής διαπλοκής είναι, κατά τον κ. Ματθία, η από ετών σχεδιαζόμενη οικοδόμηση ναού μέσα στον Άρειο Πάγο. Κατά τον ίδιο, αυτό γίνεται για να υπάρχει ευχερής και τακτική επαφή της Εκκλησίας με μέλη του δικαστηρίου, της Εισαγγελίας και του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, ώστε να μπορεί να ασκείται επιρροή στο δικαιοδοτικό έργο και στη διοίκηση της Δικαιοσύνης».

Οπως λέει, με τις επεμβάσεις στις προαγωγές ελπίζεται ότι θα προωθούνται οι προσκείμενοι στην Εκκλησία δικαστές και εισαγγελείς που ακολούθως θα κατευθύνουν τη Δικαιοσύνη!

Εξίσου καυστικός ήταν και ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Ν. Αλιβιζάτος, ο οποίος τόνισε ότι το ισχύον θεσμικό πλαίσιο δημιουργεί αδικαιολόγητα προνόμια για την Εκκλησία, προσβάλλει βάναυσα το αίσθημα δικαιοσύνης και ευνοεί την αδιαφάνεια.

Ο κ. Αλιβιζάτος, ζήτησε να υπάρξει η βήμα προς βήμα προσέγγιση των εκκρεμοτήτων στις σχέσεις πολιτείας και εκκλησίας. «Μπορεί ο θάνατος του προηγούμενου Αρχιεπισκόπου να αποδυνάμωσε τις φονταμενταλιστικές φωνές στην Εκκλησία, κάθε άλλο όμως παρά τις εξαφάνισε. Η παρουσία των τελευταίων, ας μην το ξεχνάμε, λειτουργεί ως άλλοθι για να μην αλλάξει τίποτα, προς μεγάλη ικανοποίηση των συντηρητικών αλλά και των καιροσκόπων παλαιάς και νέα κοπής στα δύο μεγάλα κόμματα», κατέληξε.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/12/2008

(βλέπε επίσης >>>)

Ax!!… Εμείς οι γυναίκες

της Ισμήνης Μια φορά και έναν καιρό πριν από πάρα πολλά χρόνια, όταν ο καλός μας Θεούλης τέλειωσε την δημιουργία του κόσμου και θαύμαζε το έργο του, του ήρθε μια φαεινή ιδέα και αποφάσισε να κάνει κάτι το παράτολμο, δηλαδή να φτιάξει κάτι (ακόμα δεν ήξερε τι) που να χαίρεται τον κόσμο αυτό και να απολαμβάνει τα αγαθά του. Τι θα μπορούσε όμως να είναι αυτό που θα απολαμβάνει, θα χαίρεται και ταυτόχρονα θα ευχαριστεί με λόγια και με έργα τον Δημιουργό του παραδείσου; Σκέφτηκε–σκέφτηκε και κατέληξε ότι αυτό θα είναι ένα ον, με πόδια, χέρια, μυαλό, καρδιά και στόμα! Κάθισε λοιπόν πήρε χώμα και νερό έκανε λάσπη και δημιούργησε το ον αυτό που του έδωσε την ονομασία άνθρωπος και τον κατέταξε στην κατηγορία άνδρας και μετά από λίγο έφτιαξε και άλλο ένα ον που, ναι μεν ήταν στην ίδια κατηγορία, αλλά του έδωσε την ονομασία γυναίκα. Μετά σκέφτηκε ότι έπρεπε να προικίσει αυτούς τους 2 ανθρώπους με κάποιες αρετές. Έφτιαξε λοιπόν μια λίστα με τα χαρίσματα που διέπουν έναν καλόν άνθρωπο, δηλ: εργατικό, ειλικρινή, ευσεβή, τίμιο, αγαπητό, φιλεύσπλαχνο και ένα σωρό άλλα χαρίσματα και στο τέλος της λίστας έβαλε τη λέξη ψεύτης. Για να τους δοκιμάσει, τους είπε να διαλέξουν πια χαρίσματα θέλουν. Ο άντρας διάλεξε τα δικά του και η γυναίκα τα δικά της και μια στιγμή που είχε γυρίσει ο Θεός το κεφάλι του, η γυναίκα έτσι στα κρυφά διάλεξε και το ψεύτης. Μέχρι εδώ όλα καλά και όλοι ξέρουμε την συνέχεια κατά τας γραφάς… κλπ. κλπ! Κάπως έτσι αρχίζουν όλες οι ιστορίες σαν τα παραμύθια της γιαγιάς. Μετά λοιπόν την ωραιότερη δημιουργία του Θεού –τη γυναίκα– άρχισαν και όλα τα παρατράγουδα και τα δεινά των ανθρώπων επί της γης. Και να πεις ότι δεν φταίμε; Φταίμε και παραφταίμε, αλλά τι να κάνουμε, έτσι μας έπλασε ο Ύψιστος, ναζιάρες, ακατάστατες, ψυχοβγάλτρες, γοητευτικές, ολίγον ψεύτρες μμμμ… μάλλον πολύ –μας έμεινε εκείνο που έβαλε η γυναίκα κρυφά στην λίστα της– αλλά δεν πειράζει ας ονομάσουμε τα ψέματα μας «κατά συνθήκη ψεύδη» και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας… αλλά γι αυτό μας αγαπάτε και δεν μπορείτε χωρίς εμάς. Άλλωστε και το λαϊκόν τραγουδάκι λέει «της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος, πότε κόλαση και πότε ο παράδεισος». Από τον παράδεισο ξεκινάτε από εκεί σαν ανοίγουμε την πόρτα και μετά σφυρίζουμε αδιάφορα λες και όλα αυτά που τυχόν συμβαίνουν σε εσάς από εμάς, είναι κάτι σαν σενάριο από το έργο «Οι ζωές των άλλων» Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με μία γυναίκα, όχι σαν όλες τις γυναίκες, ένα ξεχωριστό είδος που περνάει και καίει καρδιές, που κάνει τα κεφάλια των ανδρών να γυρνάνε σαν του ανεμοδείκτες και που μόλις την βλέπουν, περνάνε την παλάμη του χεριού τους να στρώσουν τα μαλλιά τους. Τέλειωνε την Γαλλική Ακαδημία και ανηφόριζε τη Σκουφά. Μέχρι να φτάσει στο DOLCE είχε γίνει συναγερμός στο δρόμο από τα σφυρίγματα. Ανάλογα τα κέφι της καθότανε να πιει την πιο απίθανη σοκολάτα με σαντιγί που έφτιαχνε τότε η Αθήνα. Σταύρωνε τα ατέλειωτα πόδια της και άρχιζε να γίνεται ένα πηγαδάκι γύρω της από αρσενικά που την χάζευαν ή περίμεναν πότε θα αλλάξει σταυροπόδι για να χαζέψουν κάποιους πόντους παραπάνω σφιχτής σάρκας που εκείνη επίτηδες άφηνε να φαίνεται. Άλλες φορές πήγαινε μέχρι την Πλατεία Κολωνακίου στον ΜΠΙΝΤΕ, πέρναγε μπροστά από του Μπόκολα, έκοβε κίνηση, αν δεν της άρεσε, πήγαινε στη Λυκόβρυση σταματώντας σε ένα σωρό χαιρετούρες φίλων. Αν της έκανε κέφι η παρέα καθότανε, διαφορετικά διάλεγε ένα κεντρικό τραπεζάκι να κάτσει μόνη της, σνομπάροντας όλους αυτούς που ξερογλειφότανε, επιλέγοντας αυτή ποιος ή ποια παρέα θα μοιραστεί το τραπέζι της. Τα γκαρσόνια την ξέρανε και την πειράζανε, πηγαίνοντάς της χαιρετούρες από τα διπλανά ή πιο απομακρυσμένα τραπέζια. Ούτε που μπορούσε να το φαντασθεί ο δικός μας ότι θα έπεφτε το μάτι της πάνω του και θα της άρεσε. Ούτε που μπορούσε να το φαντασθεί ότι θα βγαίνανε ραντεβού, ότι θα τα φτιάχνανε, ότι θα τον ερωτευότανε, ότι θα έκανε σαν τρελή γι αυτόν και τελικά θα ανεβαίνανε τα σκαλιά της εκκλησίας εν χορδές και τυμπάνοις… Αλλά ούτε μπορούσε να φαντασθεί τι θα συνέβαινε μετά από κάμπoσα χρονάκια… (συνεχίζεται...)