Ένα συνέδριο για τον Επίκουρο

(click)

Μνημόσυνο για ένα φιλέλληνα αρχαιολόγο

Στη μνήμη του Robert «Flash» Bollt

Όπως έγραψα πριν από σχεδόν δύο χρόνια, τον Μάρτιο του 2009 ξεκίνησαν δύο φίλοι, ο Γιάννης Βουλιουρής και ο Θύμιος Γάτος, για ένα μακρινό ταξίδι, αρχικά στην Κεντρική Αμερική (Κόστα Ρίκα) και στη συνέχεια στην Πολυνησία του Ειρηνικού, ακολουθώντας περίπου τα βήματα του μεγάλου ζωγράφου Paul Gauguin (Γκωγκέν, 1848–1903).

Υπήρχε αρχικά πρόθεση να στέλνουν οι δύο φίλοι καθημερινά κείμενα, φωτογραφίες, ίσως και μικρά βίντεο, τα οποία θα ανέβαιναν σ’ αυτό το blog και θα ενημέρωναν τους αναγνώστες για την πορεία του ταξιδιού.

Δημοσιεύτηκαν πράγματι μερικά κείμενα με φωτογραφίες αλλά, πες η δυσκολία για τακτική σύνδεση μέσω Internet, πες η κούραση της κάθε μέρας που δεν επέτρεπε στους ταξιδιώτες την επεξεργασία φωτογραφιών και τη συγγραφή κειμένων με το τεράστιο πλήθος των εντυπώσεων, η καλή πρόθεση δεν μετουσιώθηκε στα αναμενόμενα.

Τώρα που έχει τελειώσει το ταξίδι προ πολλού και έγινε η επεξεργασία εικόνων και βίντεο, ελπίζω να μπορέσουμε να συνεχίσουμε εκείνη την ενημερωτική προσπάθεια για άλλους ανθρώπους κι άλλα μέρη. Όμως, ορισμένα αξιοσημείωτα γεγονότα που συνέβησαν σ’ αυτό το ταξίδι αυτονομήθηκαν λόγω της δυναμικής που αναπτύσσεται μερικές φορές τελείως απρόβλεπτα.

Οι δύο φίλοι γνώρισαν στο Νότιο Ειρηνικό ένα 37χρονο Αμερικάνο αρχαιολόγο, με όνομα Robert Bollt, τον οποίο όλοι φώναζαν με το ψευδώνυμό του «Flash». Ο Flash, κάτοικος της Χαβάης και καθηγητής του Πανεπιστημίου της Χαβάης, με απώτερη καταγωγή από τη Ρουμανία και την Ελλάδα, είχε ειδικευτεί στους πολιτισμούς του Νότιου Ειρηνικού και αποτέλεσε ένα πολύ σημαντικό σύμβουλο και ξεναγό στην 12ήμερη κρουαζιέρα στα νησιά των Μαρκησίων με το φορτηγό/κρουαζιερόπλοιο «Aranui». Σ' αυτό βοήθησε και ο ευχάριστος και ευπροσήγορος χαρακτήρας του, ένας τύπος ανθρώπου που πιάνει εύκολα και ανιδιοτελώς φιλίες, και έτσι έγινε αμέσως εκλεκτό μέλος της παρέας.

(click)

.

Στο βίντεο που ακολουθεί φαίνεται ο Flash να ιππεύει ένα άλογο που βρέθηκε στο νησί Ua Pou των Μαρκησίων, στο σημείο αποβίβασης από το πλοίο, στις 14/4/2009.

Στο επόμενο βίντεο ο αρχαιολόγος δίνει διάλεξη στις 18/4/2009 στο νησί Hiva Oa των Μαρκησίων. Ένας Γάλλος μεταφράζει τις εξηγήσεις που δίνει ο Flash:

Στα νησιά του ανατολικού Ειρηνικού εκτελούσε ο Flash ανασκαφές, μαζί με διάφορους άλλους ερευνητές, ανάμεσά τους και Πολυνήσιους. Στις φωτογραφίες που ακολουθούν δίνονται παλαιότερα στιγμιότυπα από το χώρο των ανασκαφών με τον Flash να σημειώνεται με βέλος.

(click)

Εννοείται, ο Flash είχε σπουδάσει ως αρχαιολόγος και τους ευρωπαϊκούς πολιτισμούς και ειδικότερα τον ελληνικό και ρωμαϊκό, γι' αυτό και είχε επισκεφτεί παλαιότερα μερικές φορές την Ελλάδα. Αυτός είναι και ο λόγος που δημιουργήθηκε μια ιδιαίτερη φιλία με τους δύο Έλληνες φίλους, η οποία απέδωσε ενδιαφέρουσες συζητήσεις, τόσο για τα νησιά του Ειρηνικού όσο και τις εντυπώσεις του Flash από τις επισκέψεις στη χώρα μας.

Κάποια στιγμή το ταξίδι ολοκληρώθηκε, οι δρόμοι των επισκεπτών χωρίστηκαν, όπως συμβαίνει πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο θα αποτελούσαν ισχυρά στοιχεία για να διατηρηθούν φιλίες και η ανάμνηση στο ωραίο ταξίδι. Αλλά και ο ίδιος ο Flash είχε δηλώσει ότι με πρώτη ευκαιρία θα ερχόταν στην Ελλάδα και θα ξανασυναντούσε τους δύο φίλους.

(click)

Οι δύο Έλληνες φίλοι σε πρώτο πλάνο και πίσω στη μέση ο Flash

Επανερχόμενοι στην Ελλάδα οι δύο φίλοι έστειλαν στη Χαβάη ηλεκτρονικά μηνύματα, συνοδευόμενα από τις απαραίτητες φωτογραφίες και βίντεο από το αξέχαστο ταξίδι. Ο Flash απάντησε δεόντως και φαίνεται πως άρχιζε μια σταθερή επικοινωνία, με προοπτική μια νέα συνάντηση είτε σε κάποιο άλλο ταξίδι είτε σε κάποια επίσκεψη του Flash στην Ελλάδα είτε (γιατί όχι;) σε κάποια επίσκεψη των φίλων μας στην εξωτική Χαβάη.

Τελευταία επικοινωνία με τον Flash ήταν τις γιορτές των Χριστουγέννων 2009. Ανταλλαγή ευχών και κάποιων μικρών δώρων. Μετά σιωπή! Μπήκε ο Ιανουάριος 2010, αλλά η σιωπή συνεχίστηκε και μετά τις γιορτές...

Όμως τίποτε δεν προμήνυε το απίστευτο μήνυμα που έφτασε στις 2 Φεβρουαρίου από ένα συνταξιδιώτη της παρέας. Λακωνικό και τραγικό: «Μάθαμε πως ο ξεναγός και θαυμάσιος φίλος μας Robert Bollt πέθανε ξαφνικά. Είμαστε συντετριμμένοι!».

Ακολούθησαν αγωνιώδεις προσπάθειες για την επιβεβαίωση της ειδήσεως. Με την κρυφή ελπίδα, όπως πάντα, να έχει γίνει κάποιο λάθος, κάποια παρανόηση, ίσως ακόμη και κάποιο κακόγουστο αστείο. Όμως, όπως και πάλι συμβαίνει συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις, η είδηση ήταν δυστυχώς αληθινή.

Νέες προσπάθειες για να εντοπισθεί η σύζυγος του Flash, η οποία θα έριχνε κάποιο φως. Τελικά η επικοινωνία πραγματοποιήθηκε και το τραγικό συμβάν επιβεβαιώθηκε οριστικά: ο Flash είχε πάθει ανακοπή μετά από συνδυασμό έντονης οινοποσίας και ζεστού μπάνιου.

Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα θλίψης μαθεύτηκε και η επιθυμία που είχε εκδηλώσει σε ανύποπτο χρόνο ο Flash, να σκορπιστεί η τέφρα του σε ελληνικό έδαφος και μάλιστα σε αρχαιολογικό χώρο, κάτι που πήγαζε από την αγάπη του για την (αρχαία) Ελλάδα!

Οι δύο φίλοι, αφού συνήλθαν από το σοκ και ψέλλισαν τα απαραίτητα συλλυπητήρια, προσφέρθηκαν να βοηθήσουν τη χήρα του Flash, να την συναντήσουν όταν έρθει στην Ελλάδα και να την συνοδεύσουν στην τελευταία κατοικία του άτυχου φίλου. Η κυρία Bollt ανέφερε ευγενικά ότι θα προτιμούσε να βρίσκεται εκείνη την ιερή στιγμή σε στενό οικογενειακό περιβάλλον.

Πράγματι έτσι έγινε. Στο τέλος του Μαΐου του 2009 η τέφρα του αξέχαστου φιλέλληνα αρχαιολόγου σκορπίστηκε κάτω από μια ελιά δίπλα στον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Αυτή η θέση κάτω από το δέντρο δεν ήταν τυχαία. Ο ίδιος αναζητούσε πάντα τη σκιά, λόγω του ανοιχτόχρωμου δέρματος.

Δύο φωτογραφίες που έφθασαν ηλεκτρονικά βοήθησαν στον εντοπισμό του δέντρου. Την 1η Αυγούστου οι φίλοι του Flash έφθασαν στο Σούνιο, για να αποθέσουν λίγα λουλούδια στο έδαφος, εκεί που είχε καταλήξει η τέφρα του. Βρήκαν εύκολα την ελιά, απόθεσαν τα λουλούδια και έμειναν σε κάποια απόσταση σε ευλαβική στάση για να τιμήσουν το φίλο που εγκατέλειψε τον κόσμο τόσο αναπάντεχα.

Εκεί που στέκονταν, παρατηρώντας και βινεοσκοπώντας τον περιβάλλοντα χώρο για να διατηρήσουν μια τελευταία ανάμνηση, εμφανίζεται, περίπου από το πουθενά, μια πέρδικα και, πλησιάζοντας με αργά αλλά σταθερά βήματα, αρχίζει αυτή να τσιμπάει τα λουλούδια που είχαν αποτεθεί στο έδαφος στη μνήμη του Flash…

Κάποιοι που είδαν την σκηνή, είτε στην πραγματικότητα είτε στην αποτύπωσή της στο βίντεο, έδωσαν στο γεγονός μια μεταφυσική ερμηνεία... μια συμβολική παρουσία της ψυχής του αδικοχαμένου φίλου για να υποδεχθεί την προσφορά των αγαπημένων του ανθρώπων... Βέβαια, εκεί κοντά υπάρχει ένα εκτροφείο για πέρδικες, οι οποίες αλητεύουν τριγύρω για να τσιμπήσουν κάτι διαφορετικό από το τακτικό φαγητό τους. Ο καθένας φαντάζεται όμως αυτά που θα του άρεσε να έχουν συμβεί...

Στο βίντεο που ακολουθεί έχει καταγραφεί όλο το περιστατικό με τα λουλούδια και την πέρδικα.

Αποχαιρετούμε κι εμείς από αυτό εδώ το blog τον μακαρίτη φιλέλληνα αρχαιολόγο Robert «Flash» Bollt, έστω κι αν δεν έτυχε να τον γνωρίσουμε προσωπικά! Ας είναι απαλό το αεράκι της Αττικής που δροσίζει τη στάχτη του.

.

Στα βήματα του Gauguin VII

Πρώτες ημέρες στο Papeete – πανσιόν Te Miti (συνέχεια >>>) 02-04-2009 Σήμερα Πέμπτη, κατεβήκαμε πάντα με το λεωφορείο στην πόλη για να κάνουμε κάποιες αναγκαίες δουλειές για το υπόλοιπο ταξίδι. Ετσι πήραμε κάποιες σημαντικές τουριστικές πληροφορίες. Στο Papeete θα μέναμε μόνοι μας έως το Σαββάτο στις 4 Απριλίου. Εκείνη την ημέρα, στις 22:30 θα έρχονταν από την Αθήνα η κόρη του Γιάννη Ειρήνη, η γυναίκα του Νανά και η αδελφή μου Πέπυ, όπως είχαμε προγραμματίσει. Καθώς πλησίαζε η στιγμή αφίξεως των γυναικών αύξανε όλο και περισσότερο ο πυρετός της προετοιμασίας για τη διαμονή τους και την ξενάγησή τους επειδή η παραμονή τους στην Tahiti και στα γύρω νησιά θα ήταν πολύ σύντομη. Υπήρχαν πολλές αιτίες γι' αυτή τη στενότητα χρόνου: Μία ήταν φυσικά το οικονομικό διότι όπως ανέφερα η ακρίβεια στην Πολυνησία είναι δυσβάσταχτη. Αυτό βεβαίως θα μπορούσε να παρακαμφθή έστω και με κάποιο χρέος. Εκείνο όμως το οποίο έκανε τα χρονικά περιθώρια άκαμπτα ήταν το ότι στις 11 Απριλίου στις 10 το πρωί θα έπρεπε να είμαστε στο λιμάνι του Papeete για να επιβιβαστούμε στο πλοίο Aranui για το δεκατετραήμερο ταξίδι μας στα νησιά του πελάγους Tuamotu και των Μαρκησίων νήσων. Από την άλλη πλευρά, η Νανά, η οποία ήταν η μόνη εργαζομένη από εμάς, πήρε την πασχαλινή της άδεια ως εκπαιδευτικός -με τα χίλια βάσανα- κάπως διευρυμένη και δεν μπορούσε να αφήση μεγαλύτερο περιθώριο χρόνου δηλ. να έρθη ενωρίτερα. Η ίδια έλεγε επίμονα: Τη Bora Bora θέλω να πάω να τη δω όπωσδήποτε ακόμη και για μία ώρα. Κι εγώ ήθελα με κάθε θυσία να δω τη Bora Bora, όμως ήθελα να δω και τη Huahine η οποία ήταν μόνον 20 αεροπορικά λεπτά μακριά και για την οποία είχα ακούσει ότι είναι ακόμη ωραιότερη αν και όχι τόσο γνωστή. Ο συνδυασμός όλων των δεδομένων δηλαδή αυτών που αναφέρθηκαν και των υπαρχουσών πτήσεων υπαγόρευσαν μόνο μία δυνατότητα: Οι κοπέλλες μπορούσαν να δουν μόνο μία ημέρα την Tahiti, δηλ. την Κυριακή 5 Απριλίου ενώ στην Bora Bora θα μέναμε για 29 ώρες μεταξύ 6ης και 7ης και στην Huahine περίπου 49 ώρες, μεταξύ 7ης, 8ης και 9της Απριλίου. Επομένως αν αφαιρούσαμε τις ώρες ύπνου τις ώρες πτήσεως και τις ώρες αναμονής στα αεροδρόμια ο χρόνος που απέμενε ήταν ελάχιστος. Για να αξιοποιηθή αυτό το εξαιρετικά στενό χρονικό διάστημα, από την άφιξή τους μέχρι την επιβίβασή μας στο πλοίο, και να ζήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από ένα ταξίδι που είναι μοναδικό στη ζωή τους έπρεπε να γίνη σχεδόν μαθηματικός σχεδιασμός. Εμείς στο κάτω κάτω είχαμε ζήσει ήδη πολλά στην Costa Rica και είχαμε ήδη προηγηθή και στα νησια της Tahiti κατά μία εβδομάδα. Οι συζητήσεις που έγιναν μεταξύ εμένα και του Γιάννη επάνω σ' αυτό το θέμα θύμιζαν λίγο αντίστοιχες συζητήσεις των οργανωτών του “Ο γύρος του Κόσμου σε 8Ο ημέρες”. Αυτό το όντως πολύπλοκο επιχειρησιακό πρόβλημα δεν θα μπορούσε να αναλάβη άλλος από το Γιάννη. Έτσι πρότεινε να ενοικιάσουμε ένα αυτοκίνητο για το Σαββατοκύριακο για να μπορούμε να κινηθούμε άνετα τόσο για να περιδιαβάσουμε την Tahiti όσο και να διευκολυνθούμε στις άλλες μετακινήσεις μας από και προς το αεροδρόμιο και από την πανσιόν Te Miti, όπου μέναμε αρχικώς, στην Πανσιόν Ahtea όπου θα μέναμε με τις γυναίκες. Αυτή σκοπίμως είχε επιλεγεί στο κέντρο της πόλεως. Όπως απεδείχθη δεν ήταν μόνον η πιο άνετη αλλά και η πιο οικονομική λύση, αν λάβουμε υπ' όψιν το πλήθος και βάρος των αποσκευών μας και το πόσο ακριβά είναι τα ταξί. Επίσης ο Γιάννης φρόντισε να τηλεφωνήση και να κλείση ένα σύντομο tour στην Bora Bora για τις 7 Απριλίου. Κατόπιν πήγαμε στα γραφεία της ναυτιλιακής εταιρείας του πλοίου Aranui γαι να δούμε άν είχε αλλάξη κάτι στο δρομολόγιο και να γνωρίσουμε τη Soraya την οποία ξέραμε μόνον μέσω του Ιnternet. Βασικά ο Γιάννης είχε μαζί της ανταλλάξει πολλά μηνύματα για τα εισιτήρια και άλλες πληροφορίες. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Soraya είχε εκφράσει αμφιβολίες στον Γιάννη αν εγώ λόγω ηλικίας θα ήμουνα σε θέση να κάνω αυτό το απαιτητικό σε αντοχές και ανοχές ταξίδι. Η ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία, η οποία λόγω πρόσφατης βροχής ήταν αυξημένη, ήταν ανυπόφορη κυρίως για το Γιάννη και ο αρκετά μακρύς δρόμος μέχρι τα γραφεία ήταν εξουθενωτικός. Υπήρχε ακόμη μια εκκρεμότητα: έπρεπε να πάμε στην νέα μας πανσιόν Ahitea, να δούμε αν όλα ήταν εν τάξει γιατί και αυτή, όπως όλα τα άλλα, είχε κανονισθή μέσω Internet και είχαμε κάποια ανασφάλεια, αν είχε γίνη καλή συνεννόηση. Η πανσιόν ήταν σε μια πολύ υποβαθμισμένη γειτονιά αλλά παρ' όλα αυτά ήταν πολύ περιποιημένη. Ο δρόμος οδηγούσε μέσα από χαμόσπιτα και ήταν γεμάτος από λακκούβες με λάσπη. Υπήρχε και ένα κανάλι με βρώμικο σχεδόν στάσιμο νερό το οποίο μύριζε σαν υπόνομος και το οποίο περιέργως είχε ζωντανά ψάρια μέσα. Μέσα από τα παραπήγματα πρόβαλαν αγριεμένοι σκύλοι (ευτυχώς δεμένοι) γαβγίζοντας εκνευριστικά. Μετά κάποιες προσπάθειες καταφέραμε τελικώς να συνεννοηθούμε (ούτε εγώ ούτε και ο Γιάννης ήμασταν βέβαιοι για τη συνεννόηση αυτή) με την κάπως βαριεστημένη και ασαφή στη σκέψη της Πολυνησία βοηθό, πράγμα που δεν ήταν συνηθισμένο από την εμπειρία που είχαμε μέχρι τότε. Για το βράδυ του Σαββάτου είχαμε σχεδιάσει μεγαλοπρεπή πολυνησιακή υποδοχή στο αεροδρόμιο. Αυτή έπρεπε να πραγματοποιηθή με παραδοσιακή εμφάνιση. Γι' αυτό πήγαμε και αγοράσαμε λουλουδάτες Ταϊτιανές πουκαμίσες και εγώ αγόρασα και μια Ταϊτιανή βερμούδα. Λουλουδένιες πλεξούδες για να τους τις φορέσουμε κατά την άφιξη θα αγοράζαμε τελευταία στιγμή για να είναι φρέσκες. Μετά από κάποιες περιπλανήσεις ακόμη εντός και εκτός Papeete φθάσαμε στην πανσιόν Te Μiti κατάκοποι και χωρίς να βρούμε χρόνο να κολυμβήσουμε παρ' ότι κουβαλούσαμε όλη τη μέρα μαζί μας βατραχοπέδηλα, μάσκες κλπ. 03-04-2009 Η πανσιόν Te Miti ήταν σχεδόν απλοϊκή και ήταν κάθε άλλο παρά δικαιολογημένο το ποσό που πληρώναμε όπως άλλωστε όλα σχεδόν τα είδη στην Tahiti. Ομως ήταν έξω από την πόλη και σε μία θαυμάσιας φυσικής ομορφιάς τοποθεσία. Ετσι για σήμερα είχαμε αποφασίσει να κάνουμε πολύ πρωί (δεν υπήρχε άλλος διαθέσιμος χρόνος) μία βόλτα στο ανηφορικό δρομάκι το οποίο υποσχόταν πολλά. Δυστυχώς μετά από μερικές δεκάδες μέτρα ο δρόμος γινόταν ιδιωτικός μ ε απαγόρευση διελεύσεως. Ετσι γυρίσαμε άπρακτοι και πήραμε το πρόγευμα μας στις επτά στην πανσιόν. Για το απόγευμα είχαμε προγραμματίσει να πάμε στο θέατρο γιατί υπήρχε μία παράσταση με ταϊτιανούς χορούς. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι την ώρα που τελείωνε η παράσταση δεν υπήρχε κανένα μεταφορικό μέσο (στην Tahiti σταματούν όλα πολύ ενωρίς καθώς στις 6μμ είναι ήδη νύχτα.) εκτός ίσως από ταξί τα οποία είναι δυσεύρετα και πανάκριβα. Επομένως βρήκαμε ότι η καλύτερη λύση θα ήταν το αυτοκίνητο που λογαριάζαμε να ενοικιάσουμε την επομένη ημέρα να το παίρναμε από σήμερα. Ετσι θα πηγαίναμε με αυτό στην παράσταση, θα γυρίζαμε με αυτό στην πανσιόν και το πρωί θα κάναμε μια μικρή εξερεύνηση του νησιού. Κατευθυνθήκαμε λοιπόν στα γραφεία της Europ Car όπου μας εξυπηρέτησε μία πενηντάρα ευγενεστάτη Tαϊτιανή η οποία γνώριζε και καλά Αγγλικά και μας έδωσε και άλλες χρήσιμες πληροφορίες. Το νησί αποτελείται στην πραγματικότητα από δύο νησιά, το Tah iti Nui (μεγάλη Tahiti) και το Tahiti Iti (μικρή Tahiti) -υπολείμματα παλαιών ηφαιστείων- τα οποία ενώνονται με μία μικρή λωρίδα ξηράς. Υπάρχει ένας περιφερειακός ασφαλτοστρωμένος δρόμος καλής ποιότητος κατά μήκος της παραλίας και μερικοί άλλοι παράπλευροι δρόμοι οι οποίοι οδηγούν στο εσωτερικό ορεινό μέρος του νησιού εν μέρει ασφαλτοστρωμένοι και μετρίας έως κακής ποιότητος. Όπως είπαμε στην Tahiti θα έρχονταν να μας συναντήσουν οι κοπέλες το Σαββάτο, όπως είχαμε προγραμματίση. Έτσι είχαμε δύο ημέρες χρόνο στη διάθεσή μας να εξερευνήσουμε λίγο το νησί και να προετοιμάσουμε τον ερχομό τους. Με άλλα λόγια να βρούμε τι αξιοθέατα υπάρχουν και να τα δουν μαζί μας την Κυριακή. Πήραμε τον περιφερειακό δρόμο ο οποίος είναι διπλής κατευθύνσεως. Ακολουθήσαμε την κατεύθυνση με τη φορά των δεικτών του ωρολογίου και σταματούσαμε όπου υπήρχε κάτι ιδιαιτέρως αξιόλογο. Από την αριστερή πλευρά του δρόμου ήταν η ακτή την οποία σφυροκοπούσαν τα κύματα του Ειρηνικού ενώ από την άλλη κατέβαιναν συνήθως απότομες κατάφυτες πλαγιές πολλές φορές χαρακωμένες από μικρούς καταρράκτες. Θαρρείς όλο το βουνό έσφυζε από χυμούς οι οποίοι ξεχείλιζαν βρίσκοντας δρόμο προς τη θάλασσα. Σε κάποιο σημείο υπήρχε ένα αξιοσημείωτο αξιοθέατο η λεγομένη Trou de Soufleure (τρύπα ξεφυσήματος). Εκεί υπάρχει προφανώς ένα φυσικό υπόγειο άνοιγμα από τη βραχώδη ακτή έως και την άλλη πλευρά του δρόμου. Έτσι κάθε φορά που έρχεται ένα μεγάλο κύμα εισχωρεί μέσα στη σήραγγα, και μέσα από τις ρωγμές των βράχων της πλαγιάς που πέφτει σχεδόν κατακόρυφα, ακούγεται ένας βρυχηθμός και σηκώνεται ένας πίδακας από σταγονίδια νερού σαν δράκος του παραμυθιού που ξεφυσάει. Προχωρήσαμε ακόμη με το αυτοκίνητο και θα είχαμε κάνει έως τριάντα χιλιόμετρα όταν πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Κάπου είδαμε μία πινακίδα η οποία ανέφερε την ύπαρξη κάποιου καταρράκτη. Επειδή αναζητούσαμε και οι δύο κάτι τέτοιο ως φυσικό αξιοθέατο προχωρήσαμε σ' αυτόν τον παράπλευρο δρόμο. Μετά από μία συγκλονιστική διαδρομή από απόψεως ομορφιάς αλλά και από απόψεως δύσβατου δρόμου φθάσαμε σε ένα πλάτωμα όπου έπρεπε να αφήσουμε το αυτοκίνητο. Από εκεί μέσω ενός μονοπατιού, το οποίο πήγαινε πλάι σε ένα ποταμάκι κυριολεκτικά σκεπασμένο με φυλλωσιές θάμνων και δέντρων, φθάσαμε στον πρώτο από τους τρεις καταρράκτες. Ένα εκπληκτικό θέαμα!! Έπεφταν νερά από πολύ μεγάλο ύψος σχηματί ζοντας τον κύριο καταρράκτη και πολλούς πλευρικούς δημιουργώντας ένα απίθανο φυσικό σκηνικό το οποίο πλαισίωνε φοβερή τροπική βλάστηση και αμέτρητα λουλούδια. Στη βάση του δημιουργούσε μία μικρή φυσική λίμνη στην οποία δυστυχώς δεν επιτρεπόταν το μπάνιο λόγω του φόβου κατολισθήσεως βράχων παρασυρμένων από το νερό. Το σκηνικό ομόρφαινε ακόμη περισσότερο από μία νεαρή Tαϊτιανή μοντέλο, την οποία φωτογράφιζε ένα συνεργείο για κάποια δαφήμιση ή περιοδικό. Ήταν πραγματικά ένα δροσερό πλάσμα με μαύρα μακριά μαλλιά μέχρι τη μέση, όχι παραπάνω από δεκαεπτά ετών, γεμάτο ζωή και έντονα πολυνησιακά χαρακτηριστικά. Δεν έχασα την ευκαιρία και βάλθηκα να την φωτογραφίζω και να την βιντεοσκοπώ πράγμα που έγινε από αυτήν αντιληπτό και μου χαμογέλασε φιλάρεσκα. Είναι απίθανο το πώς οι γυναίκες εδώ αντιλαμβάνονται περισσότερο από αλλού, σχεδόν με έκτη αίσθηση, όταν τις θαυμάζης και ανταποκρίνονται αμέσως με ένα χαμόγελο. Επιστρέφοντας στον κύριο δρόμο συνεχίσαμε την πορεία προς το Papeete. Κάπου συναντήσαμε μία άλλη πινακίδα η οποία μας πληροφορούσε για την ύπαρξη ενός εθνικού δρυμού προς το εσωτερικό του νησιού. Χωρίς να το πολυσκεφθούμε πήραμε το εσωτερικό δρομάκι που ανέφερε η πινακίδα και βρεθήκαμε σε ένα απίστευτα δύσβατο δρόμο. Όσο αργά και αν πηγαίναμε χοροπηδούσαμε σαν να είμασταν σε αγώνα Motor Cross. Πάντως παρά την αυξημένη παραγωγή αδρεναλίνης δεν παραιτηθήκαμε γιατί το τοπίο γινόταν όσο πήγαινε και αγριότερο και ομορφώτερο. Μακριά φαινόταν ένας άλλος μεγαλοπρεπής καταρράκτης ενώ στο βάθος μπορούσες να διακρίνης άγρια απότομα και γεμάτα βαθειές χαράδρες βουνά που κάποτε είχαν ξεπηδήσει μέσα από την κόλαση της υφαιστειακής δραστηριότητας, χαρακτηριστικά ηφαιστειογενών νησιών. Ηταν κυριολεκτικώς φορτωμένα με πράσινο ενώ η κορυφή τους ήταν χαμένη μέσα στα σύννεφα. Κάθε τόσο έπιανε και μία καταιγίδα η οποία έκανε την οδήγηση πιο δύσκολη. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε ότι είχαμε δει αρκετά αλλά και ότι δεν είχε έννοια με τέτοιες συνθήκες να ξαναρθούμε με τις γυναίκες και επιστρέψαμε. Επειδή την επομένη ημέρα θα φεύγαμε πολύ πρωί από την πανσιόν Te Miti μετακομίζοντας στην πανσιόν Ahitea καλύτερης ποιότητας και στο κέντρο της πόλεως για να βολεύη και τις από κοινού μετακινήσεις μας με τις γυναίκες, κανονίσαμε το λογαριασμό με τον Fred, το νεαρό Γάλλο ιδιοκτήτη της Te Mite, και φύγαμε με το αυτοκίνητο για το θέατρο. Το θέατρο ευρισκόταν στις παρυφές της πόλεως δηλαδή σε αρκετή απόσταση από την πανσιόν Te Miti. Το πρόβλημα δεν ήταν το πώς θα πάμε αλλά η επιστροφή διότι δεν θα υπήρχαν πλέον μετά το τέλος της παραστάσεως λεωφορεία. Η λύση που δώσαμε με την ενοικίαση του αυτοκινήτου δημιούργησε ένα καινούργιο πρόβλημα, το που θα παρκάρουμε. Αυτό δεν ήταν και τόσο εύκολο δεδομένου ότι ήταν μία πολυσύχναστη περιοχή την οποία αλλωστε δεν γνωρίζαμε και λόγω του θεάτρου ο συνωστισμός ήταν μεγαλύτερος. Αναγκαστικά παρκάραμε πολύ μακριά και σε ένα λίγο σκοτεινό μέρος πράγμα που μας δημιουργούσε κάποια ανασφάλεια. Η παράσταση ήταν ένα πάνθεο χρωμάτων και παραδοσιακής μουσικής. Είχε χορευτικές αναπαραστάσεις από τη ζωή των πρώτων χρόνων των Πολυνησίων μετά την εγκατάστασή τους στα νησιά του Ειρηνικού, προερχόμενοι από κλαδους των Maori της Νεας Ζηλανδίας και των νήσων Tonga καθώς και από μαλαϊκά φύλα της νοτοανατολοκής Ασίας κατά την επικρατούσα θεωρία. Χορευτές υποδυόμενοι τρομερούς πολεμιστές και πολύχρωμα στολισμένες κοπέλες οι οποίες τους ξεπροβόδιζαν πριν φύγουν για τη μάχη “όργωναν” τη σκηνή σε ένα άγριο ξεφάντωμα χαράς και αισιοδοξίας για τη νίκη στους ρυθμούς των τυμπάνων. Μετά άλλαζε το σκηνικό και την άγρια χαρά την διαδεχόταν κάτι το αργό και νοσταλγικό, η νοσταλγία της αναμονής για την επιστροφή των αγαπημένων τους προσώπων. Ενιωθα γεμάτος όταν γύρισα στο αυτοκίνητο και στα αυτιά μου ηχούσαν ακόμη οι χτύποι του τυμπάνου. Πάλι καλά που ήταν ο Γιάννης νηφάλιος γιατί εγώ όπως ήμουν φευγάτος δεν θα εύρισκα ποτέ που είχαμε παρκάρει το αυτοκίνητο. Εκεί συνέβη και ένα περίεργο περιστατικό. Μόλις είχαμε μπη στο αυτοκίνητο μας χτύπησε το τζάμι μία κυρία γύρω στα 40. Μας έκανε εντύπωση γιατί εκείνη την ώρα έξω ήταν ερημιά και θεοσκότεινα και αυτή εμφανίστηκε από το πουθενά. Μας παρακάλεσε να την πάρουμε μαζί μας και να την πάμε στο σπίτι της γιατί ήταν πολύ κουρασμένη για να πάη με τα πόδια. Ο Γιάννης, ο οποίος ήταν και οδηγός προσπάθησε να το αποφύγη λέγοντας ότι είμαστε ξένοι και δεν ξέρουμε την πόλη ούτε την περιοχή. Αυτή επέμεινε και είπε ότι δεν μένει μακριά και ότι θα μας καθοδηγούσε η ίδια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή εγώ δεν είχα πάρει θέση αλλά δεν έβλεπα και με άνεση να πάρουμε μία άγνωστη έστω και γυναίκα που ξεφύτρωσε μέσα στη νύχτα σε μία πόλη που την ξέραμε μόνο μερικές ημέρες και δεν είμασταν ενήμεροι για την κοινωνία της ούτε είχαμε διαβάσει κάτι γι' αυτήν. Εκτίμησα όμως ότι δεν μπορούσε να μας συμβή τίποτε εφ' όσον ήμασταν δύο. Πέραν αυτού μου έδωσε την εντύπωση ότι ήταν και έγκυος. Έτσι όταν ο Γιάννης με ρώτησε: Τι λες Θύμιο να την πάρουμε; Είπα χωρίς δυσταγμό ναί. Η απόσταση που διασχίσαμε πράγματι δεν ήταν μεγάλη και έτσι δεν είχαμε χρόνο να ρωτήσουμε και πολλά. Μας είπε μόνον ότι ήταν από την Raiatea ένα μεγάλο νησί των νήσων Society της Γαλλικής Πολυνησίας. (συνεχίζεται >>>)

Στα βήματα του Gauguin VI

Πρώτες ημέρες στο Papeete – πανσιόν Te Miti (συνέχεια >>>) 30-03-2009 Ο Fred, ένας νεαρός χαρούμενος και λαλίστατος Γάλλος μας περίμενε στο αεροδρόμιο και μας μετέφερε, εμάς και έναν ακόμη επισκέπτη, στην πανσιόν Τe Μiti 18 χιλιόμετρα έξω από το PAPEETE. Miti θα πη “θάλασσα”, μας εξήγησε, και Te είναι το άρθρο. Αρα Τe Μiti στα Ταϊτιανά θα πη “Η θάλασσα”. Έτσι μάθαμε τις πρώτες Ταϊτιανές μας λέξεις. Στο δρόμο προς την Πανσιόν μάθαμε ότι ο συνταξιδιώτης μας είναι Λιβανέζος. Γνώριζε πολύ καλά Γαλλικά αλλά και Αγγλικά. Δεν είχε μαζί του καμία αποσκευή πράγμα που μας έκανε εντύπωση. Λίγο περίεργος τύπος ερχόταν λέει από το RAPANUI γνωστό νησί των GALAPAGOS. Όπως μας είπε οι αποσκευές του είχαν χαθή κατά την άφιξή του και ότι θα έπρεπε να ξεκινήση τη διαδικασία για την ανεύρεσή τους. Μόλις ξημέρωσε πήραμε το πρωινό μας μαζί με τους λιγοστούς ενοίκους και την οικογένεια η οποία είχε την Πανσιόν. Μεταξύ των επισκεπτών ήταν και δύο νεαρές και όμορφες Σουηδέζες 19 και 21 ετών. Ο Γιάννης τους έπιασε κουβέντα και μάθαμε ότι είχαν πριν αρκετό καιρό ξεκινήσει ένα ταξίδι ανά τον κόσμο. Μου έκανε εντύπωση που ήταν πολύ ευγενικές μαζί μας και πολύ ομιλητικές αν λάβη κανείς υπ' όψιν του τη διαφορά ηλικίας με εμάς. Δυστυχώς δεν ομιλούσε καμία τους γερμανικά (περίεργο αλήθεια για Σουηδέζες) και εγώ δεν μπορούσα να συμμετέχω πολύ στην κουβέντα, η οποία γινόταν στα αγγλικά. Η επικοινωνία είναι για μένα πολύ σπουδαίο πράγμα και όταν δεν είναι εφικτή αισθάνομαι αμήχανα, ώστε σε τέτοιες περιπτώσεις αποφεύγω τις επαφές. Σε λίγο ήρθε και ο Λιβανέζος στο τραπέζι με τον οποίον είχαμε συνταξιδέψει την προηγουμένη από το αεροδρόμιο. Έτσι μπήκε και αυτός στην κουβέντα και αισθάνθηκα ανακούφιση με το να μην νιώθω υποχρέωση να διατηρήσω την κουβέντα. Αργότερα πήραμε το λεωφορείο και κατεβήκαμε στην πόλη καθώς το βράδυ που φθάσαμε πήγαμε κατ' ευθείαν στην πανσιόν και δεν είδαμε τίποτα από την πρωτεύουσα. Το Papeete είναι μία μικρή πόλη με ευρωπαϊκή όψη, αν εξαιρέση κανείς τα τροπικά δένδρα, την υγρή θερμή ατμόσφαιρα και την ποικιλομορφία των χρωμάτων του δέρματος των κατοίκων σε όλες τις αποχρώσεις του καφέ - από καφέ σκούρο με σγουρά άγρια μαύρα μαλλιά, αυτοί που πρέρχονται από τους Maori, έως ανοικτό καφέ σχεδόν μελί με ίσα μαύρα μαλλιά, φύλων μαλαϊκής προελεύσεως. Φυσικά βλέπει κανείς και όλες τις επιμιξίες αυτών και πολλούς τουρίστες, κυρίως Γάλλους, αλλά και Nεοζηλανδούς και Αυστραλούς. Κάνουν εντύπωση οι καλοντυμένες συνήθως ωραίες γυναίκες με το λουλούδι στο αυτί ή πολλές φορές και με λουλουδένια πλεξούδα στο λαιμό ή στεφάνι στο κεφάλι και τα συνήθως μακρυά φορέματα με κλαρωτές παραστάσεις από εξωτικά λουλούδια. Πολλές φορές συναντάς στο δρόμο αυτοσχέδιες ορχήστρες συχνά με αυτοσχέδια κρουστά όργανα να παίζουν και να τραγουδούν, έτσι για το κέφι τους, ενώ πολλοί από τους παρευρισκομένους τραγουδούν μαζί τους. Μία τέτοια ορχήστρα έπαιζε σε έναν από τους δρόμους όπου σεργιανούσαμε και βαλθήκαμε να την βιντεοσκοπούμε. Ο δρόμος θαρρείς ήταν γεμάτος μουσική αλλά κυρίως αρώματα από τα πολυάριθμα λουλούδια ιδίως το Frangipani και το Tiare – το εθνικό άνθος της Tahiti. Εικόνες που κάποτε νόμιζα ότι βρίσκουμε μόνο σε τουριστικές εκδηλώσεις, είναι εδώ απλή καθημερινότητα. Περπατούσαμε για να γνωρίσουμε την πόλη, βγάζαμε φωτογραφίες και βίντεο και παίρναμε πληροφορίες που θα μας χρησίμευαν στη συνέχεια του ταξιδιού μέχρι την ώρα του φαγητού στο εστιατόριο Oasis. Κατόπιν πήγαμε στην καφετερία Retro, στον επάνω όροφο του οποίου πέθανε ο τραγουδιστής Joe Dassin, όπως μας πληροφορούσε μία ανηρτημένη πινακίδα και πήραμε ένα τροπικό κοκταίηλ. Γυρίσαμε πίσω στην πανσιόν γύρω στις πέντε. Εκεί μάθαμε ότι η Christelle, η σύζυγος του Fred που είχε την πανσιόν και ήταν έγκυος στις μέρες της, είχε πάει στην κλινική. Εμείς αφού πήραμε τον κατάλληλο εξοπλισμό, πήγαμε στη θάλασσα. Εγώ είχα και στην Ινδονησία κάνει μπάνιο με μάσκα και πέδιλα και ήμουν κάπως εξοικειωμένος με τον τροπικό βυθό. Αντιθέτως ο Γιάννης βρέθηκε σε ένα μαγικό κόσμο με κοράλλια και πολύχρωμα ψάρια και δεν χόρταινε να βλέπη. Στην πραγματικότητα όμως ούτε τα κοράλλια ήταν τόσο πλούσια ούτε τα ψάρια τόσο πολυποίκιλα, αλλά και το νερό δεν ήταν τόσο κρυστάλλινα διαυγές όσο στις τροπικές θάλασσες όπου είχα βουτήξει στο παρελθόν. Το βράδυ φάγαμε σε μία υπαίθρια καντίνα -εδώ ονομάζεται Roulotte- για να διαπιστώσουμε ότι στην Τahiti δεν είναι τίποτε φθηνό ακόμη και αν παραιτηθής από κάποιες αυτονόητες ανέσεις. 31-03-2009 Το πρωί στο πρόγευμα διαπιστώσαμε ότι ο Λιβανέζος είχε εξαφανισθή. Πιθανώς να πήγε να αναζητήση τις βαλίτσες του. Επίσης δεν εμφανίστηκαν και οι Σουηδέζες. Κρίμα γιατί είχα ετοιμάσει κάποιους διαλόγους στα αγγλικά για να μπορώ και εγώ να αρθρώνω κάποια κουβέντα. Μετά το πρωινό φύγαμε από την πανσιόν με το αστικό λεωφορείο για την πόλη όπως και την προηγουμένη ημέρα. Όπως η προηγούμενη ημέρα και αυτή καταναλώθηκε κατά παρόμοιο τρόπο. Κάναμε βόλτες, επιβεβαιώσαμε τα αεροπορικά εισητήριά μας στην Air Tahiti για την Bora Bora και την Huahine, καθώς επίσης αναζητήσαμε μία άλλη παραλία για μπάνιο έτσι για αλλαγή. Κάναμε μεγάλο δρόμο στα τυφλά, χωρίς να έχουμε κάποιο συγκεκριμένο προορισμό. Κατά μήκος του δρόμου υπήρχαν μικρές ιδιοκτησίες, μάλλον Γάλλων, οι οποίες δεν επέτρεπαν την πρόσβαση στην ακτή. Τελικώς κάπου βρήκαμε ένα πέρασμα προς την παραλία και κάναμε επιτέλους μπάνιο. Όπως και τις προηγούμενες φορές, δεν έμεινα ικανοποιημένος από απόψεως βυθού. Για το λόγο αυτό είχαμε πει με το Γιάννη να πάμε μέχρι το φράγμα των κοραλλιών κολυμπώντας ένα χιλιόμετρο από την παραλία. Αυτό όμως απαιτούσε πέδιλα θαλάσσης λόγω των ισχυρών ρευμάτων. Ο Γιάννης δεν διέθετε επειδή δεν έφερε από την Ελλάδα τα δικά του, λόγω χώρου και βάρους, και δεν ήθελε να διαθέση τα 4Ο Euro που μας ζήτησαν σε κάποια καταστήματα όπου ρωτήσαμε. Στην επιστροφή αποφασίσαμε να μην ξαναπληρώσουμε αυτές τις παράλογες τιμές για φαγητό μια και ήμασταν μόνοι μας χωρίς τις γυναίκες και δεν μας πείραζε η λιτή ζωή. Έτσι αγοράσαμε από το μικρό μπακάλικο ψωμί, τυρί νερό και ένα γιαουρτάκι και περάσαμε το βράδυ. 1-04-2009 Μετά το πρωινό φύγαμε με το λεωφορείο στις 8 πμ από την πανσιόν για το λιμάνι. Από καιρό σχεδιάζαμε την πρώτη μας εξόρμηση να την κάνουμε σε ένα διπλανό νησί την Moorea. Είναι μόνο 45 λεπτά με το Katamaran από την Tahiti. Η Moorea είναι ένα πανέμορφο νησί περικυκλωμένο από κοράλλια όπως συνήθως είναι τα νησιά των τροπικών θαλασσών. Τα κοράλλια είναι σε ένα βάθος που ποικίλλει από μισό μέτρο έως ίσως και τριάντα και με την άμπωτη μπορεί να φθάσουν έως και στην επιφάνεια, έτσι προσδίδουν στη θάλασσα φανταστικά χρώματα από βαθύ γαλάζιο έως ανοικτό γαλαζοπράσινο. Όταν έχει κύμα, αυτό σκάει επάνω στα αβαθή κοράλλια και σχηματίζει ατέλειωτες δαντέλες από άσπρους αφρούς καταμεσής στη θάλασσα. Αυτό ειδοποιεί τα πλοία για ύπαρξη υφάλου. Σε πολλές περιπτώσεις η αλυσίδα των κοραλλιών διακόπτεται αφήνοντας περάσματα. Από ένα πέρασμα γλυστράει το Katamaran και μπαίνει με μικρή ταχύτητα στα ήσυχα σμαραγδένια νερά της λιμνοθάλασσας (Lagoon). Η θέα είναι απερίγραπτη... Πυκνό τροπικό δάσος παντού και στην κορυφή του νησιού ένα τελείως απότομο βουνό σαν λεπίδα ορθώνεται πάνω από το δάσος. Η κορυφή του κρυμμένη μέσα στα σύνεφα –μία εικόνα που άλλαζει συνεχώς λόγω του ευμετάβλητου του καιρού– χρειάστηκε να περιμένουμε πολλή ώρα για να τη δούμε καθαρά και να δικαιολογήσουμε το τοπικό όνομά της “δόντι του καρχαρία”. Πήραμε ένα λεωφορείο για να δούμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του νησιού και κατευθυνθήκαμε στο γνωστό “όρμο του Cook” (“Cook's Bay”). Αφού περιπλανηθήκαμε με τα πόδια μερικά χιλιόμετρα καταλήξαμε σε ένα μπακαλικάκι όπου πήραμε από ένα μπουκάλι νερό και την πληροφορία ότι δεν θα υπήρχε λεωφορείο επιστροφής παρά μόνον μισή ώρα πριν φύγει το τελευταίο πλοίο για το Papeete. Αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες ασκόπως, αφού δεν υπήρχε τίποτε να κάνουμε εκεί. Ματαίως αναζητήσαμε ταξί ή άλλο μέσο. Ο Γιάννης αισθανόταν λόγω της ζέστης και της υγρασίας τόσο ταλαιπωρημένος ώστε, παρά τις αντιρρήσεις μου, αποφάσισε να κάνη autostop, χωρίς όμως επιτυχία. Τέλος μάθαμε ότι λίγο πιο κάτω υπάρχει ένα τουριστικό ξενοδοχείο όπου θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να βρούμε ένα μεταφορικό μέσο. Πράγματι η κοπέλλα της ρεσεπσιόν τηλεφώνησε σε κάποια υπηρεσία και σε λίγο ήρθε και μας πήρε ένα Shuttle (mini bus). Σκοπός μας ήταν να βρεθούμε σε μία πλαζ κοντά στο αεροδρόμιο, ώστε και να κάνουμε μπάνιο και να είμαστε σε ένα μέρος, όπου σίγουρα θα υπήρχε τρόπος να φθάσουμε εγκαίρως στο λιμάνι για την επιστροφή. Στη θαυμάσια γεμάτη κοκοφοίνικες παραλία απολαύσαμε μπάνιο με πέδιλα και μάσκα εν μέσω πολυχρώμων ψαριών και κοραλλιών κάπως περισσότερο ενδιαφερόντων από τις άλλες φορές. Επίσης έχοντας εξασφαλίσει την επάνοδο χαρήκαμε ανέμελα την ξάπλα επάνω στην κατάλευκη ζεστή κοραλλιογενή άμμο. Κατόπιν πήραμε με τα πόδια το δρόμο για το αεροδρόμιο, το οποίο βρισκόταν σε μικρή απόσταση, σκεπτόμενοι ότι εκεί θα υπήρχε τουλάχιστον ταξί. Δεν είχαμε πλέον πολλά περιθώρια χρόνου γιατί τα πλοία που κάνουν την διαδρομή Moorea-Tahiti εκτελούν το δρομολόγιο μόνο μέχρι το απόγευμα. Αν χάναμε το τελευταίο πλοίο θα έπρεπε να διανυκτερεύσουμε στην Moorea. Στο αεροδρόμιο βρήκαμε αυτόν που μας είχε προηγουμένως μεταφέρει και μας είπε ότι σε μία ώρα θα έφευγε για το λιμάνι. Αυτό μας βόλευε θαυμάσια γιατί μας έδινε την ευκαιρία να εκμεταλλευθούμε αυτή την ώρα και να περιεργαστούμε το χώρο του αεροδρομίου. Το μοναδικό κτίσμα ήταν ουσιαστικά μία καλύβα πολυτελείας παραδοσιακά κτισμένη. Εντός υπήρχαν δύο-τρεις boutiques για pareo, μαργαριτάρια, άλλα τουριστικά είδη και ένα εστιατόριο. Ήταν και ένα μονοκινητήριο αεροπλανάκι που περίμενε στο διάδρομο απογειώσεως και το οποίο προφανώς εκτελούσε το δρομολόγιο Tahiti-Moorea. Αυτό μάλιστα ήταν αρκετά αστείο επειδή ήταν ολοκληρωτικά ζωγραφισμένο με πολύχρωμα λουλούδια, λες και ανήκε σε κάποιο τσίρκο. Στην Πολυνησία είναι ένα είδος εθνικού sport να ζωγραφίζουν και να στολίζουν τα πάντα με λουλούδια. Μέσα σε όλα τα άλλα και μία... γάτα που κυκλοφορούσε ελεύθερη μεταξύ των επιβατών σαν να ήταν σπίτι της. Βρήκαμε και χρόνο να τσιμπήσουμε κάτι στο εστιατόριο. Όταν πέρασε η ώρα πήγαμε και βρήκαμε τον οδηγό ο οποίος μας μετέφερε στο λιμάνι και πήραμε εγκαίρως το πλοίο της επιστροφής για το Papeete το καταμαράν Aremiti. (συνεχίζεται >>>)

Στα βήματα του Gauguin V

Άφιξη στην Ταϊτή (συνέχεια >>>) Κι άλλες φωτογραφίες από την πρωτεύουσα της Ταϊτής, Παπετέ: (click) Νούφαρα στο παρκάκι BOUGAINVILLE Στη λαϊκή αγορά του PAPEETE Παντού άγνωστα δέντρα με παράξενα φρούτα (εδώ αρτόδεντρο με καρπούς) Πλανώδιοι μουσικοί σε κεντρικό δρόμο του PAPEETE (συνεχίζεται >>>)

Στα βήματα του Gauguin IV

Άφιξη στην Ταϊτή (συνέχεια >>>) Η επικοινωνία με την Ταϊτή και τις Μαρκίσιες Νήσους δεν ήταν σταθερή κι ετσι η αποστολή κειμένων και φωτογραφιών καθυστέρησε. Εδώ μερικές φωτογραφίες και σύντομα ένα ραπόρτο από την Ταϊτή! (click) Το αεροπλάνο της TAHITI NUI το οποίο μας μετέφερε από το LOS ANGELES στην πρωτεύουσα της TAHITI το PAPEETE. Η αυλή του Δημαρχείου και το PAPEETE όπως φαίνεται από την βεράντα του Δημαρχείου. Μπροστά ένα TIKI, δηλ. αρχαίο ιερό είδωλο. Το PAPEETE χαράματα, όπως φαίνεται πλησιάζοντας το λιμάνι. (συνεχίζεται >>>)

Στα βήματα του Gauguin III

Άφιξη στην Ταϊτή (συνέχεια >>>) Στην πρωτεύουσα της Ταϊτής φθάσαμε μετά από ένα ήσυχο ταξίδι 8 ωρών. Είχε ήδη νυχτώσει και τα φώτα της πόλεως φαίνονταν κατά μήκος της παραλίας. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι λόγω του πολύ πιο βροχερότερου κλίματος στο εσωτερικό των νησιών προτιμούν να κατοικούν στις παραλίες. Έτσι δεν υπάρχουν χωριά στο εσωτερικό. Όταν προχωρήσαμε προς την πύλη που οδηγούσε στην παραλαβή των αποσκευών μας, περίμενε μια ευχάριστη και λίγο πολύ αναμενόμενη υποδοχή. Δύο νεαρές όμορφες καθαρόαιμες Ταϊτινές είχαν από ένα πανέρι με tiare (το εθνικό λουλούδι της Ταϊτής, ένα κάτασπρο πολύ αρωματικό λουλούδι με επτά πέταλα σε ακτινωτή διάταξη) το οποίο προσέφεραν μαζί με ένα χαμόγελο σε κάθε διερχόμενο από την πύλη. Αμέσως μετά υπήρχε ένα μικρό τυπικό μουσικό συγκρότημα το οποίο μας καλωσόριζε με την χαρακτηριστική τοπική μουσική, με ήχους από ukulele. πρόκειται για ένα μικρό έγχορδο σαν μπάντζο, κιθάρες και ένα άλλο όργανο το οποίο αποτελείτο από μόνο μία χορδή η οποία κατέληγε στο κέντρο ενός αντηχείου σαν τύμπανο. Ένα ξύλινο στέλεχος το οποίο στηριζόταν με το ένα του άκρο στην περιφέρεια του τυμπάνου χαλαρά ενώ στο άλλο του άκρο είχε στερεωμένη τη χορδή και την κρατούσε τεντωμένη. Ο οργανοπαίχτης με το ένα χέρι χτυπούσε τη χορδή όπως στην άρπα ενώ με το άλλο ρύθμιζε την τάση της χορδής, αναλόγως κινώντας το ξύλινο στέλεχος στο οποίο ήταν στερεωμένη, και επομένως και το ύψος του ήχου. :: Ήταν πραγματικά μία παράσταση την οποία συχνά έχουμε δει σε κάποια σχετική ταινία, αλλά άλλο είναι να δης κάτι τέτοιο και άλλο να το ζήσης εκ του φυσικού ως επιβράβευση της υπομονής που είχες να κάνης αυτό το τεράστιο ταξίδι. (συνεχίζεται >>>)

Στα βήματα του Gauguin II

Βόλτες στο Los Angeles (>>> συνέχεια) Αποχαιρετώντας την Κοσταρίκα κατευθυνόμεθα μέσω Phoenix προς το Los Angeles, όπου θα μείνουμε μια νύχτα, ώσπου να πάρουμε το επόμενο αεροπλάνο για την Tahiti. Στο Los Angeles φθάσαμε απόγευμα. Μετά την τακτοποίησή μας στο ξενοδοχείο, κάναμε μια μεγάλη βόλτα για να πάρουμε μία ιδέα από την πόλη. Φυσικά περιορισθήκαμε στο Down Town αφού το ξενοδοχείο μας βρισκόταν σε αυτό. Το Down Town αποτελείται από μία πλειάδα ουρανοξυστών με πολύ μοντέρνα εμφάνιση. Η πρώτη εντύπωση ήταν πως επρόκειτο για μία περιποιημένη και καθαρή πόλη. Μας έκανε όμως εντύπωση ότι πολύ γρήγορα άρχισαν οι δρόμοι να νεκρώνουν και τα μαγαζιά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Σκεφθήκαμε ότι πρέπει να φάμε κάτι και μετά βίας βρήκαμε ένα κινέζικο εστιατόριο ανοικτό. Οι άνθρωποί του ήταν εξαιρετικά περιποιητικοί και το φαγητό πραγματικά πλουσιοπάροχο. Γυρίζοντας στο ξενοδοχείο δεν είχαμε το αίσθημα ασφαλείας που νιώσαμε την πρώτη στιγμή. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει περίεργες φιγούρες και πόρνες τελευταίας υποστάθμης... Το επόμενο πρωί κάναμε μια μεγαλύτερη βόλτα. Ήταν Κυριακή και τα καταστήματα κλειστά. Αποφασίσαμε να πάρουμε το μετρό και να πάμε στην τύχη δύο στάσεις για να πάρουμε μία εικόνα από αυτό. Στην είσοδο του μετρό υπήρχαν αυτόματα για να βγάλης εισιτήριο. Η συναλλαγή μπορούσε να γίνη με πιστωτική κάρτα αλλά και με χαρτονομίσματα του ενός, των πέντε, των δέκα και των είκοσι δολαρίων. Υπήρχε υποδοχή που έβαζες το χαρτονόμισμα και σου έδινε και τα ρέστα αφού προηγουμένως σε καθοδηγούσε να προσδιορίσης τη διαδρομή. Για τους περπατημένους στην Αμερική αυτά είναι κοινοτοπίες. Για μένα όμως που ερχόμουν για πρώτη φορά εδώ ήταν πρωτόγνωρα. Όταν μήκαμε μέσα στο βαγόνι υπήρξε η κοινή εντύπωση ότι έβλεπες πολύ υποβαθμισμένους ανθρώπους. Φτωχή εμφάνιση, ταλαιπωρημένα πρόσωπα. Κατά τα άλλα πολύ πρόθυμοι να βοηθήσουν και πολύ εξυπηρετικοί. Η πρόχειρη εξήγηση που δώσαμε ήταν ότι οι εύποροι Αμερικανοί έχουν όλοι αυτοκίνητα για να κινούνται από και προς τους προορισμούς τους. :: Κατεβήκαμε όπως είχαμε αποφασίση δύο στάσεις παρακάτω. Διαπιστώσαμε ότι ήμασταν στην λατινόφωνη συνοικία. Παντού ισπανικές επιγραφές για διαφημιζόμενες πραμάτειες, σκουρόχρωμοι να χαζεύουν ή να περπατούν νωχελικά στους δρόμους ενώ από παράθυρα ή μαγαζιά έβγαίνε κυρίως μεξικάνικη μουσική. Δεν σου ενέπνεε και πολύ εμπιστοσύνη να περπατάς σε αυτούς τους δρόμους και οι κάτοικοι τους φαίνεται να μην ένοιωθαν άνετα γιατί τα σπίτια τους και τα μαγαζιά τους ήταν σιδερόφρακτα και επιπροσθέτως φραγμένα με αγκυλωτό συρματόπλεγμα. Προχωρώντας και βγαίνοντας από τη συνοικία αυτή παρατηρήσαμε και άλλα περίεργα πράγματα. Πάρα πολλοί περιθωριακοί άνθρωποι στο δρόμο κυρίως έγχρωμοι αλλά όχι μόνον. Όλοι χαρακτηρίζονταν από το ότι είχαν ένα σακίδιο στην πλάτη ή και ένα σακί στο χέρι όπου προφανώς είχαν μέσα όλα τους τα υπάρχοντα. Πολλοί από αυτούς φαίνονταν προβληματικοί άνθρωποι. Επίσης πολλοί από αυτούς φαίνονταν να είναι ρακοσυλλέκτες κουβαλώντας τεράστιες σακούλες μαζί τους κυρίως με άδεια κουτιά κονσέρβες και άδεια κουτιά από αναψυκτικά, τα οποία έβρισκαν στους σκουπιδοτενεκέδες. Πιθανώς κάπου έβρισκαν και τα πουλούσαν. Παρακάτω σε ένα πάρκο είδαμε πολλούς να έχουν στρώση κάτω ένα πανί και από επάνω μια κουβέρτα και να ετοιμάζονται να κοιμηθούν. Άνθρωποι εγκαταλειμμένοι από την κοινωνία στην τύχη τους; Και όμως σου δινόταν η εντύπωση ότι στην Αμερική, όποιος ήθελε έβρισκε δουλειά. Δηλαδή αυτοί οι εξαθλιωμένοι άνθρωποι δεν ήθελαν να δουλέψουν και να ενταχθούν στο σύστημα; Και γιατί η πολιτεία δεν τους υποχρέωνε να δουλέψουν προσφέροντάς τους υποχρεωτικά δουλειά με έστω μία μειωμένη αμοιβή. Το να τους κάνης να νοιώθουν χρήσιμοι προσφέροντας είναι τόσο για αυτούς καλό όσο και για την κοινωνία. Ίσως όμως αυτό δεν το επιτρέπει η δημοκρατική αντίληψη να υποχρεώνεις κάποιον, έστω για το καλό του. Έτσι προτιμάς να τον εγκαταλείπης στην τύχη του. Αυτές τις σκέψεις κάναμε σεργιανίζοντας στους δρόμους του Los Angeles αυτό το πρωινό του Μαρτίου. Δεν ήξερα άν έπρεπε να τα γράψω αυτά, γιατί δεν ανήκουν στο θέμα της αυτής της περιπλανήσεως που σκοπό έχει περισσότερο την μελέτη της ζούγκλας τα πολυποίκιλα είδη και τους αδυσώπητους νόμους της, τα ηφαίστεια, τους βυθούς και της φύσεως γενικότερα. Όμως είπα ότι η μεγαλούπολη είναι και αυτή μια μορφή ζούγκλας όχι πολύ μακρυά από τον καθένα μας. Αύριο φεύγουμε για το Papeete την πρωτεύουσα της Tahiti - ένα μεγάλο ταξίδι και πρέπει να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο για να προετοιμασθούμε. Πρέπει να χωρίσουμε τα πράγματα, τα οποία θα πάρουμε μαζί μας στο αεροπλάνο από αυτά τα οποία δημιουργούν προβλήματα κατά τον έλεγχο στο αεροδρόμιο και επομένως θα τα στείλουμε ως αποσκευές. Έτσι θα επικοινωνήσουμε πάλι από την Ταϊτή. Προς το παρόν σας χαιρετούμε. (συνεχίζεται >>>)

Στα βήματα του Gauguin I

Πέρασμα και αποχαιρετισμός στην Κοσταρίκα Είμαστε στο τέλος του ταξιδιού στην Κοσταρίκα. Σήμερα, 28 Μαρτίου, σχεδόν δύο εβδομάδες από την αναχώρησή μας από την Ελλάδα ήρθαμε πάλι στο αεροδρόμιο SANTA MARIA του SAN JOJE, όπου μετά από αστείες έως γελοίες διαδικασίες (μας βάλανε να βγάλουμε και τα παπούτσια μας) μπήκαμε στο αεροπλάνο της US AIRLINES και αυτή τη στιγμή πετάμε πάνω από το Μεξικό. Η Κοσταρίκα είναι μία θαυμάσια χώρα με ακραίες φυσικές ομορφιές. Στα δάση της (τα RAIN FORESTS τα οποία ευρίσκονται κάτω από 800 μέτρα υψόμετρο, τα CLOUD FORESTS τα οποία ευρίσκονται σε μεγαλύτερο υψόμετρο, όπου μέσα από τα δέντρα λικνίζεται η ομίχλη κάθε πρωινό, τα LOWLAND FORESTES, τα οποία έχουν αραιότερα δεντρα και περισσότερα λιβάδια, και τα έλη ΜΑΓΚΡΟΒΙΩΝ όπου είναι το βασίλειο των κροκοδείλων και άλλων αμφιβίων) είδα ότι πιο μεγαλειώδες έχει να παρουσιάση η φύση. Είναι όλα σε τόσο υπερφυσικές διαστάσεις που νομίζεις ότι είναι ψεύτικα. Καμία περιγραφή, καμία φωτογραφία κανένα VIDEO δεν μπορεί να περιγράψη αυτό που βλέπεις και πολύ περισσότερο το δέος που αισθάνεσαι. Δεν μπορεί να φαντασθή κανείς τι είναι να κάνης πορεία μέσα στη ζούγκλα την ώρα που τελειώνει η πρωινή βάρδια των ζώων και αρχίζει η νυχτερινή. Ακόμη και οι ήχοι αλλάζουν. Τα τζιτζίκια οι πίθηκοι και τα πουλιά πάνε να κοιμηθούν ενώ τη θέση τους την παίρνουν οι γρύλοι και τα βατράχια. Επίσης κυκλοφορούν σαν φαντάσματα μέσα από τις σκοτεινές και πυκνές φυλλωσιές τα διάφορα αρπακτικά με ελπίδα να ξετρυπώσουν κάποιο άτυχο πλάσμα που δεν φρόντισε να προφυλαχθή αρκετά. Η πραγματικά αόρατη απειλή είναι όμως τα φίδια, τα οποία είναι θανάσιμα δηλητηριώδη. Ακόμη και τη μέρα μή ορατά, άριστα καμουφλαρισμένα αποτελούσαν και για μας σοβαρή απειλή. Πολύ βαριά παπούτσια με υψηλό λαιμό, σκληρό jean, καπέλο αλλά και ένα αλουμινένιο μπαστούνι το οποίο προανήγγηλε την παρουσία μας, μας παρείχαν κάποια σχετική ασφάλεια. Η Κοσταρίκα δεν έχει να παρουσιάση καλλιτεχνικό έργο ούτε καν αξιόλογη εθνική μουσική και χορούς. Είναι όμως ένα απέραντο οικολογικό πάρκο όπου μπορεί να σπουδάση κανείς τη φύση σε όλες τις ακραίες της εκδηλώσεις: Μία σειρά ηφαιστείων, άφθονα ποτάμια και καταρράκτες, ποικιλία άγριας ζωής και ανθρώπους με εξαιρετική ευαισθησία για το περιβάλλον. :::: Αύριο φεύγουμε για έναν άλλο οικολογικό και περιπετειακό παράδεισο στο Νότιο Ειρηνικό. Περιμένετε νέα μας!

(βλέπε επίσης >>>)

(συνεχίζεται >>>)

Στα βήματα του Gauguin

Ο κόσμος είναι ένα βιβλίο! Όποιος δεν ταξιδεύει, έχει διαβάσει μόνο μία σελίδα από αυτό!

Ο Eugène Henri Paul Gauguin (Γκωγκέν, 1848–1903), από καταγωγή Λατινοαμερικάνος, ήταν Γάλλος μετα-ιμπρεσιονιστής ζωγράφος, ο οποίος επηρέασε πολύ σημαντικά τις εικαστικές τέχνες. Μετά το 1891 εγκαταστάθηκε στις νήσους της γαλλικής Πολυνησίας, αρχικά στην Ταϊτή και τελικά στις Μαρκησίες νήσους, όπου και πέθανε.

Όπως συνέβη ήδη μια φορά πριν από σχεδόν 20 χρόνια, δύο φίλοι ξεκίνησαν σήμερα Κυριακή, 15/3/2009, για ένα μακρινό ταξίδι, αρχικά στην Κεντρική Αμερική (Κοσταρίκα) και στη συνέχεια στην Πολυνησία του Ειρηνικού, ακολουθώντας περίπου τα βήματα του μεγάλου ζωγράφου.

Αυτό το ταξίδι των δύο φίλων θα παρακολουθήσουμε από αυτό το blog, δημοσιεύοντας κείμενα, φωτογραφίες, ίσως και μικρά βίντεο των δύο ταξιδιωτών, του Γιάννη Βουλιουρή και του Θύμιου Γάτου. Σύντομα θα παρουσιαστεί εδώ το πρώτο κείμενό τους...