«Χάιλ Χίτλερ» στη Βουλή το 1963

iefimerida.gr, 17/5/2013

Στη σκιά των όσων τραγελαφικών σημειώθηκαν το πρωί της Παρασκευής, εμφανίζεται ένα κείμενο από μια άλλη εποχή της ελληνικής δημοκρατίας, οργισμένη και βίαιη, όταν το «Χάιλ Χίτλερ» ακούστηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο της συνεδρίασης του Κοινοβουλίου.

Τις τελευταίες ώρες παρακολουθούμε ένα απίστευτο θέατρο του παραλόγου με τα όσα λυπηρά συνέβησαν εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου με βουλευτές της Χρυσής Αυγής να μιλούν για «γίδια» και «ξεφτιλισμένους», δείχνοντας ελάχιστο σεβασμό στον χώρο και να ακούγεται η απαράδεκτη φράση «Χάιλ Χίτλερ» σε μια πολύ άτυχη στιγμή του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Πάντζα.

Αυτομάτως ξεκίνησε ένας πόλεμος ανακοινώσεων μεταξύ των κομμάτων και, όπως ήταν αναμενόμενο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά.

Ο χρήστης, Γιάννης Νικολόπουλος, ανέβασε στο twitter ένα εκπληκτικό απόσπασμα από ένα κείμενο με τα πρακτικά της Βουλής του 1963 όταν ακούστηκε για πρώτη φορά το «Χάιλ Χίτλερ» εντός Κοινοβουλίου, το οποίο ακολούθησαν αντεγκλήσεις, ύβρεις και ξυλοδαρμοί ανάμεσα σε βουλευτές της ΕΡΕ και της ΕΔΑ.

Είναι μια περίοδος ιδιαίτερα εκρηκτική όπου τα εμφυλιακά πάθη δεν έχουν κοπάσει και οι εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961 συνεχίζουν να απλώνουν τη σκιά τους πάνω από την πολιτική ζωή του τόπου.

Σε πρώτο πλάνο ιστορικές μορφές της Αριστεράς όπως ο Ηλίας Ηλιού και ο Γρηγόρης Λαμπράκης, οποίος δολοφονήθηκε δύο περίπου μήνες μετά στη Θεσσαλονίκη και βουλευτές της ΕΡΕ, όπως ο αμφιλεγόμενος Κώστας Παπαδόπουλος, υπό το βλέμμα του Κώστα Καραμανλή.

Αναλυτικά:

«Τα ''Χάιλ Χίτλερ'' στη Βουλή το 1963. Στις 13 Μαρτίου 1963, πριν από 50 χρόνια,ο βουλευτής της ΕΔΑ, Ηλίας Ηλιού, προσπαθεί να τοποθετηθεί στη Βουλή, εκφράζοντας για μια ακόμη φορά, τη διαμαρτυρία του κόμματός του, για όσα είχαν προηγηθεί στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, με αφορμή τη συζήτηση μιας σειράς τροποποιήσεων στον νόμο περί Εσωτερικής Ασφάλειας του Ελληνικού Κράτους. Ο Ηλιού διακόπτεται συνεχώς από την πτέρυγα των εδράνων, όπου βρίσκονται καθισμένοι οι βουλευτές της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Πρωτεργάτης των συνεχών διακοπών, είναι ο βουλευτής Κιλκίς, Κώστας Παπαδόπουλος γνωστός οπλοφόρος αρχηγός της δεξιάς, παρακρατικής οργάνωσης Εθνικός Ελληνικός Στρατός (ΕΕΣ) που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς την περίοδο της Κατοχής.

Ο Ηλιού αρχίζει να ξετυλίγει το δράμα ενός χωριού του Κιλκίς, όπου ενώ το 1958 έχουν ψηφίσει 164 κάτοικοι την ΕΔΑ, τρία χρόνια μετά, η ΕΔΑ δε λαμβάνει καμιά ψήφο, χωρίς να έχει υπάρξει κάποια μεταβολή στους εκλογικούς καταλόγους και ενώ έχουν πληθύνει οι καταγγελίες για όργιο βίας εναντίον των κατοίκων. Ο Παπαδόπουλος συνεχίζει να τον διακόπτει και να τον ειρωνεύεται. Ακολουθεί ο εξής διάλογος (διορθωμένα Πρακτικά της Βουλής, καθώς αφαιρέθηκαν ή περικόπηκαν ολόκληρα κομμάτια): Ηλίας Ηλιού (ΕΔΑ): Τα περί φασισμού και δημοκρατίας δε θα ημπορούσαν να φωτισθούν καλύτερα από το φως του γεγονότος ότι 164 ψήφοι της Αριστεράς ''εξηφανίσθηκαν'' και δεν έμεινε ''ούτε ένας'', όπως μας είπε ο μέγας δημοκράτης κ. Παπαδόπουλος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι φασίσται οι οποίοι επί Γερμανών έδρασαν, οι φασίσται αυτοί εξακολουθούν και σήμερον με το προσωπείον της ελευθερίας και της δημοκρατίας να εφαρμόζουν τας αυτάς φασιστικάς μεθόδους. Μη νομίζετε ότι η επίκλησις λέξεων κενών περιεχομένου περί δημοκρατίας και ελευθερίας όταν απουσιάζουν τα γεγονότα, είναι δυνατόν να νομιμοποιήσουν τα φασιστικά μέτρα.

Κώστας Παπαδόπουλος (ΕΡΕ): Το ότι είμαι μέγας δημοκράτης το κρίνουν τα έργα μου και η μεταστροφή του πραγματικά δημοκρατικού λαού του Κιλκίς, που επολέμησε ηρωικά και με ψηφίζει συνεχώς και με φέρνει ως Λεωνίδαν πάντοτε μεταξύ των 300 βουλευτών. Ο λαός του Κιλκίς μου δίδει 22.500 ψήφους. Τι σημαίνει τούτο; Ότι τα έργα μου μετέστρεψαν τον λαό και τον έφεραν εις την πραγματικήν Δημοκρατίαν. Ηγωνίσθημεν και αγωνιζόμεθα υπερασπιζόμενοι την πραγματικήν Δημοκρατίαν έναντι του κόκκινου φασισμού. Αι μέθοδοι που φέρνετε από τας στέπας και τα τέλματα της Ανατολής θα ταφούν εκεί όπου εξεκίνησαν. Τον μεγάλον σας πατερούλην τον Στάλιν μέχρι χθες τον ελατρεύατε και τον υμνούσατε, σήμερον ούτε το όνομά του δεν θέλετε να ακούτε. Αυτή είναι η Δημοκρατία σας. Επέρασε η εποχή του σφαξίματος και της κονσέρβας. Συνέλθετε και αλλάξατε μυαλά, σας προειδοποιούμεν ότι δεν πρόκειται να επιζήσετε σε αυτόν τον τόπο, θα σας θάψωμεν, θα σας θάψη ο ελληνικός λαός, διότι αι θεωρείαι σας είναι απηρχαιωμέναι, επέρασεν η εποχή της Δημοκρατίας σας, του μαχαιριού και της κονσέρβας. Μια για πάντα ο κ. Ηλιού ας καθήση και ας κυττάξη τα χάλια του. Ημείς σώσαμεν τη Δημοκρατία από τους δολοφόνους.

Ηλίας Ηλιού (ΕΔΑ): Ο κύριος συνάδελφος ημπόρεσε να βάλη εις την ναφθαλίνην την στολήν του Γερμανού αξιωματικού, την οποίαν έφερε, δεν ημπόρεσεν όμως να βάλη... (θόρυβος, φωναί, διαμαρτυρίαι, κωδωνοκρουσίαι, σφοδρά αναταραχή εις την αίθουσαν)

Πρόεδρος: Διακόπτεται η συνεδρίασις δια πέντε λεπτά.

Τι έχει συμβεί εκεί που τα πρακτικά αναφέρουν θόρυβος, φωναί, διαμαρτυρίαι κτλ, το περιγράφει ο δημοσιογράφος Τάσος Κωστόπουλος στο βιβλίο του «Η αυτολογοκριμένη μνήμη - Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη», εκδόσεις Φιλίστωρ, 2005.

Ένας βουλευτής: Χάιλ Χίτλερ! 

Κώστας Χιωτάκης (ΕΔΑ): Στην Κατοχή, Παπαδόπουλε, τι έκανες!; 

Γρηγόρης Λαμπράκης (ανεξάρτητος βουλευτής, συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ): Ήσουν αξιωματικός των Ες - Ες! 

Κώστας Παπαδόπουλος (ΕΡΕ): Σκάστε ρε πούστηδες!

Ο Παπαδόπουλος σηκώνεται από το έδρανο και συνεπικουρούμενος από άλλους βουλευτές της ΕΡΕ και έναν κλητήρα της Βουλής επιτίθεται και γρονθοκοπεί τον βουλευτή της ΕΔΑ Αντώνη Μπριλλάκη πριν ο Γρηγόρης Λαμπράκης τον ρίξει στο πάτωμα, ο οποίος με τη σειρά του δέχεται επίθεση από τους υπόλοιπους εφορμούντες. ''Πυροσβέστης'' αναλαμβάνει ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Κώστας Παπακωνσταντίνου που κατηγορεί την ΕΔΑ για οργανωμένη επίθεση κατά των βουλευτών. Η συνεδρίαση λήγει με το Προεδρείο να καταδικάζει ''το πρωτοφανές γεγονός διότι εφθάσαμεν εις το σημείον να ίδωμεν αίματα εις την αίθουσαν αυτήν από μωλωπισμούς''.

Όταν δύο μήνες μετά ο Λαμπράκης θα δολοφονηθεί στη Θεσσαλονίκη, ορισμένοι θα θυμηθούν τα προηγούμενα και για έναν επιπλέον λόγο: Ο Ξενοφών Γιοσμάς, ο καθοδηγητής των Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη υπήρξε οργανωμένος διοικητής δοσιλογικού τμήματος οπλοφόρων, στον ΕΕΣ του Παπαδόπουλου [για την ακρίβεια, των Παπαδόπουλων, Αντώνη,Κώστα και Κυριάκου (που δεν είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους, αλλά κοινή, ποντιακή καταγωγή)] με περιοχή ευθύνης και δράσης τα Πιέρια Όρη.

(πηγές, Στράτου Δορδανά, «Η Γερμανική Στολή στη Ναφθαλίνη», εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 2011, Τάσου Κωστόπουλου, «Η αυτολογοκριμένη μνήμη - Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη», εκδόσεις Φιλίστωρ, 2005)».

Άλλη μια απεργία κατασκευασμένη για να ηττηθεί

του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice, 14/5/2013

Πες ότι είναι μια δουλειά, αυτή η εφημερίδα ας πούμε. Που χρειάζεται 100 ανθρώπους για να βγαίνει. Και παίρνουμε ένα χιλιάρικο ο καθένας. Αλλά έχω και κάτι συγγενείς και φίλους να βολέψω, όχι πολλούς, άλλους 30 που μπαίνουν στο μισθολόγιο. Ο μισθός μας γίνεται 700 ευρώ. Πολλοί είμαστε, περισσεύουμε, φτιάχνουμε ωραίους κανονισμούς εργασίας, γράφουμε 16 με 21 ώρες τη βδομάδα, μαζί με τα «διοικητικά» δεν είμαστε στα γραφεία πάνω από 30 ώρες. Η δουλειά όμως δεν βγαίνει, οι φίλοι και συγγενείς κάπου έχουν χαθεί σε πιο πολυτελείς δραστηριότητες, πολιτιστικές εκδηλώσεις, γραφεία δημοσίων σχέσεων, φτιάχνουν τη βιβλιοθήκη της εφημερίδας, ένα γυμναστήριο, ένα εκκλησάκι, γιατί πώς να ζήσει ο άνθρωπος αν δεν καλλιεργήσει την ψυχή του.

Προσλαμβάνουμε για να βγει η δουλειά άλλους 20 ωρομίσθιους, να γράφουν άρθρα με το κομμάτι. Ο μισθός μας πάει στα 500 ευρώ. Χωρίζουμε και τη δουλειά σε στάδια, αμειβόμενα ξεχωριστά, επίδομα διόρθωσης άρθρου, επίδομα επιτήρησης έκδοσης πριν το τύπωμα του φύλλου. Τα έσοδα είναι ίδια πάντα, ο μισθός μας πάει τώρα στα 400 ευρώ. Δεν βγαίνουμε και πολλοί από μας αρχίζουν να πουλάνε ιδιωτικώς άρθρα, στήνουν τα προσωπικά τους μπλογκ και εισπράττουν απευθείας, συνήθως χωρίς να πληρώνουν ΦΠΑ, εφορίες και άλλες τέτοιες αηδίες. Τα έσοδα πέφτουν, λεφτά για υπολογιστές δεν υπάρχουν, τα γραφεία είναι εγκαταλελειμμένα, εικόνα διάλυσης. Η εφημερίδα απαξιώνεται συνεχώς, οι αναγνώστες την εγκαταλείπουν, χάνουμε τη δουλειά μας. Δεν χάνουμε απλώς τους μισθούς μας, πληρώνουμε κι από πάνω φόρους, «χαράτσια» της ΔΕΗ, για να αναπληρώσουμε τους φόρους που δεν πληρώνουμε όταν κάνουμε ιδιαίτερα προσωπικά μπλογκ.

Αν πεις σ’ έναν κανονικό άνθρωπο αυτό το παράδειγμα, θα σου απαντήσει, ε, ναι, τι δεν καταλαβαίνεις; Το περίεργο είναι ότι πολλοί δεν το καταλαβαίνουν, ιδίως αυτοί που δεν έχουν καν το άλλοθι του εργοδότη που θέλει κέρδη. Αυτοί που εργοδότης τους είναι ο ελληνικός λαός ο οποίος πληρώνει με τους φόρους του. Μέχρι το 2009, ακόμα και μέχρι σήμερα, για μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας, το κράτος ήταν μια μηχανή που τύπωνε λεφτά και εμείς οφείλαμε απλώς να θέλουμε περισσότερα. Ότι κάποιοι πλήρωναν πάντα αυτά τα λεφτά, κανέναν δεν απασχολούσε.

Με την πρόσφατη απεργία στις πανελλαδικές, αναπτύχθηκαν δύο αντιδράσεις. Η μία, η «θυμωμένη», που λέει, πληρώστε επιτέλους κι εσείς κάτι, οι καλομαθημένοι, που τινάζετε στον αέρα τα νεύρα 100 χιλιάδων παιδιών γιατί πρέπει να δουλέψετε 24 λεπτά τη μέρα παραπάνω. Και η άλλη, η «αγαπησιάρικη», που επαναλαμβάνει τα γνωστά, για τις δυσκολίες του επαγγέλματος, για τις μειώσεις των μισθών. Νομίζω ότι και οι δύο δεν βοηθάνε τους εκπαιδευτικούς. Ιδίως αυτή που υποτίθεται ότι τους υπερασπίζεται. Γιατί στην πραγματικότητα δεν υπερασπίζεται αυτούς. Αλλά το πελατειακό κράτος το οποίο κρύβεται βάζοντας τους εκπαιδευτικούς μπροστά.

Η απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις μοιραία θα ηττηθεί. Γιατί είναι προκλητική απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία που έχει δεχτεί να υποστεί πολύ περισσότερα. Το χειρότερο όμως είναι ότι ήταν μια απεργία κατασκευασμένη ακριβώς για να ηττηθεί. Η κορυφή της πυραμίδας του πελατειακού κράτους διατηρεί όσα προνόμια μπορεί να κρατήσει και αφήνει πια τη βάση εκτεθειμένη. Χωρίς τα δανεικά, δεν υπάρχουν πια λεφτά για όλους. Οι υπόλοιποι χάνουν και οι παράλογες απεργίες σαν κι αυτή έχουν ως μόνο στόχο μια ακόμη παραπλάνηση: Δεν φταίμε εμείς που χάνετε, αλλά η Μέρκελ, τα μνημόνια, οι νεφελίμ.

Όμως πριν τις συζητήσεις για τα ωράρια των εκπαιδευτικών, έχουμε συζητήσει πολλά άλλα πράγματα. Ο χώρος της εκπαίδευσης ήταν ένα προνομιακό πεδίο πελατειακών σχέσεων. Με τον πολλαπλασιασμό των ειδικοτήτων τα τελευταία 20 χρόνια, το σύστημα πέτυχε να διοχετεύει στο κράτος υπεράριθμους, να το φουσκώνει και να το αδειάζει με γρήγορες συνταξιοδοτήσεις για να το γεμίσει ξανά. Από το 1993 ως το 2013 οι πανεπιστημιακές σχολές διπλασιάστηκαν με μόνο στόχο τη βιομηχανική παραγωγή πτυχίων κατάλληλων μόνο για τη μοριοδότηση στο δημόσιο. Σχολές Κοινωνικής Θεολογίας και Κοινωνικής Εκπαιδευτικής Πολιτικής φύτρωσαν σε κάθε πόλη. Εφηύραμε ένα νέο επάγγελμα, του «αδιόριστου καθηγητή», οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης ήταν εν δυνάμει εκπαιδευτικός.

Οι υπάλληλοι αυτοί αμέσως μετά εξαφανίζονταν στους αχανείς διαδρόμους του δημοσίου, σε κόμματα, σε δήμους, στην Αρχιεπισκοπή, σε βουλευτικά γραφεία, σε βιβλιοθήκες και ιδρύματα. Ακόμα και σήμερα, μετά από 4 χρόνια κρίσης, χωρίς φράγκο, έχουμε 4,5 χιλιάδες αποσπασμένους «κάπου». Σε άλλες χώρες το Υπουργείο Παιδείας είναι ένα διώροφο κτίριο με 50 επιτελικούς υπαλλήλους, εδώ είναι μια πολιτεία. Αντί να ζητάνε το τέλος των αποσπάσεων, ζητούσαν κι άλλες προσλήψεις. Κάθε μέρα οι εφημερίδες γράφουν τις πιο εξοργιστικές περιπτώσεις αυτών που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «επίορκους». Κατηγορούμενοι για ποινικά αδικήματα, για πειθαρχικά παραπτώματα, ανενόχλητοι συνεχίζουν να αμείβονται κανονικά από το δημόσιο.

Κυβερνήσεις, κόμματα, υπουργοί, συνδικαλιστές, δικαστές, δεν μπορούν και δεν θέλουν να βρουν έναν τρόπο να τους απομακρύνουν. Αργόμισθοι, με εξωφρενικές δικαιολογίες, αρνούνται να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους γιατί κατά χιλιάδες αντιμετωπίζουν «ψυχολογικά προβλήματα». Οι επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης ανακαλύπτουν ότι σε ολόκληρες περιφέρειες μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών εργάζεται μονοψήφιο αριθμό ωρών την εβδομάδα. Σε κάθε απόπειρα αξιολόγησης, κόμματα και συνδικαλιστικές ηγεσίες αντιστέκονται στην «υποταγή, τη χειραγώγηση, τη μισθολογική καθήλωση, την άρση της μονιμότητας». Το πελατειακό κράτος προστατεύει τους κομματικούς στρατούς. Επίορκοι, αργόμισθοι, αδιάφοροι, χαμένοι μέσα στις δαιδαλώδεις δομές του, αποσπασμένοι κάπου ή στο σπίτι τους, χωρίς να ελέγχονται από κανέναν.

Το σύστημα προστατεύει τις δομές του, φυτεύει στρατόπεδα, σχολές, σχολεία παντού για να πολλαπλασιάζει το μέγεθος και συνεπώς τη δυνατότητά του να πουλάει εκδουλεύσεις. Σε κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού, συγχώνευσης σχολείων σε λειτουργικές εκπαιδευτικές μονάδες στην υπηρεσία των μαθητών και όχι στο παρκάρισμα καθηγητών, ήταν αντίθετοι. Μάχες εναντίον της προσπάθειας να μειωθούν οι αποσπάσεις. Μάχες εναντίον της λειτουργίας των πειθαρχικών. Μάχες εναντίον της αξιολόγησης για να αμείβονται καλύτερα και να προάγονται όσοι δουλεύουν. Μάχες εναντίον της ανακάλυψης των αργόμισθων. Μάχες εναντίον της κατάργησης των οριζόντιων επιδομάτων. Μάχες εναντίον των μεταθέσεων, όχι σε άλλη πόλη, ούτε καν σε άλλη γειτονιά.

Όλες οι μάχες μέχρι τώρα που δόθηκαν με μεγάλη επιτυχία, ήταν μάχες που κέρδιζε το βαθύ κράτος εναντίον του παραγωγικού δημοσίου. Το πελατειακό σύστημα κέρδιζε χρόνο. Οι εκπαιδευτικοί, όμως, είχαν συμφέρον να δουλεύουν. Να δουλεύουν περισσότερο. Να δουλεύουν σωστά. Να πληρώνονται μόνο αυτοί που δουλεύουν. Για να παίρνουν καλύτερους μισθούς. Για να δουλεύουν σε καλύτερες συνθήκες. Όπως οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους. Έδωσαν όλες τις μάχες που ήθελε το πελατειακό κράτος. Και στο τέλος αντιλαμβάνονται ότι, μοιραία, χαμένη θα είναι η βάση της πυραμίδας. Το βαθύ κράτος το καμουφλάρει αυτό με μια «ηρωική έξοδο», με μια εκ των προτέρων προορισμένη να ηττηθεί απεργία. Οι δομές έμειναν σχεδόν άθικτες. Οριζόντια μέτρα επιβάλλονται εκεί που χρειάζεται αλλαγή μοντέλου. Πληρώνουν το λογαριασμό αυτοί που δουλεύουν πραγματικά. Οι άλλοι πληρώνονται απλώς λιγότερο την αργομισθία τους.

«Την παιδεία τη σκοτώνει το μνημόνιο» φωνάζουν τώρα οι δυνάμεις της καθυστέρησης. Η δημόσια παιδεία είχε πεθάνει από τότε που χρειάζονταν φροντιστήριο τα παιδιά από το δημοτικό ακόμα. Οι επαγγελματικές ομάδες του δημόσιου τομέα με κάθε τέτοια οδυνηρή ήττα θα καταλαβαίνουν ότι το συμφέρον των εργαζομένων δεν είναι η υπεράσπιση του παρασιτισμού, αλλά το λειτουργικό, αυστηρά αξιολογούμενο, παραγωγικό δημόσιο που προσφέρει υπηρεσίες στους πολίτες.

Απεργία καθηγητών και στη Γερμανία

Θοδωρής Κουβακάς, Ελευθεροτυπία, 13/5/2013

Απεργιακές κινητοποιήσεις στα σχολεία όλων των βαθμίδων έχει εξαγγείλει η Ένωση Παιδείας και Επιστήμης, συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών στο κρατίδιο του Βερολίνου, γι' αυτή την εβδομάδα. Η απεργία προκηρύχθηκε επειδή οι εκπαιδευτικοί είναι αναγκασμένοι να εργάζονται υπερβολικά πολλές ώρες, σε κακές συνθήκες: 26-28 ώρες διδασκαλίας και πολλές ώρες διοικητικού και εκπαιδευτικού έργου εκτός τάξης.

 Σοβαρές ελλείψεις επισημαίνουν επίσης στην κτιριακή υποδομή και το διαθέσιμο εκπαιδευτικό εξοπλισμό. Έχουν προγραμματιστεί διάφορες επιμέρους απεργιακές δράσεις και γενική απεργία την Παρασκευή. 

Από τους 30.000 εκπαιδευτικούς του κρατιδίου μόνο 8.000 (οι οποίοι δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι) έχουν δικαίωμα να απεργήσουν. Οι υπόλοιποι όμως δεν έχουν δικαίωμα να τους αντικαταστήσουν όταν εκείνοι απεργούν.

Η επικεφαλής της Ένωσης, Ζίγκριντ Μπάουμγκαρντ, δήλωσε στην «Ε» ότι τα μέλη της δεν αναμένεται να απεργήσουν τις ώρες που διεξάγονται οι «εξαιρετικά σημαντικές για την ακαδημαϊκή πορεία των μαθητών» απολυτήριες εξετάσεις (Abitur), «επειδή δεν απεργούμε κατά των μαθητών, με τους οποίους κάθε δάσκαλος έχει αναπτύξει πολύ στενή σχέση. Οι εκπαιδευτικοί δεν θέλουμε να βάλουμε τους μαθητές σε μεγαλύτερη δοκιμασία, αναβάλλοντας τις εξετάσεις».

Ο δήμαρχος/πρωθυπουργός του Βερολίνου, Κλάους Βόβεραϊτ, πέρασε από το 2003 στη Γερουσία του κρατιδίου νόμο με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί δεν προσλαμβάνονται πλέον ως δημόσιοι υπάλληλοι, παίρνουν χαμηλότερες αμοιβές από αυτούς και δεν μπορούν να συνταξιοδοτηθούν πριν από τα 65-67 χρόνια τους, ακόμη και αν έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας.