Ρήτορες της συμφοράς με αρχηγό-φάντασμα
του Κ. Αγγελόπουλου, Ελευθεροτυπία, 2/11/2011
Οι «πολιτικές» αντιδράσεις των κυβερνητικών παραγόντων απέναντι στα όσα δραματικά συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2011 είναι καταπληκτικές. Θα μπορούσε να είναι και διασκεδαστικές, αν δεν ήταν τόσο πολύ άσχημα τα πράγματα για τη χώρα και σχεδόν για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.
Δυστυχώς, σήμερα είναι εξαιρετικά δύσκολο να χαμογελάσουν οι πολίτες ακούγοντας ακόμη και τις πιο μεγάλες ανοησίες πολιτικών προσώπων που βρίσκονται στην εξουσία.
Παραζαλισμένοι οι μετέχοντες στο τιτάνιο κυβερνητικό έργο της εθνικής σωτηρίας ομιλούν δημοσίως, λέγοντας ό,τι προχείρως τους έρχεται στο νου, μπερδεύοντας πραγματικότητα, επιθυμίες, ευχές, φαντασιώσεις, ξόρκια, όλα αυτά σε ένα πακέτο ασυνάρτητου «πολιτικού» λόγου, απ' τον οποίον άκρη δεν μπορεί να βγάλει κανείς. Το μόνο που σίγουρα αντιλαμβάνονται τα ακροατήρια των μελών της κυβέρνησης είναι ότι αυτοί οι ρήτορες της συμφοράς τα έχουν χαμένα, ότι κάποιοι από αυτούς, «κορυφαίοι», μάλιστα εμφανίζουν φαινόμενα ήπιας νοητικής υστέρησης και ότι γενικώς δεν είναι πλέον κατάλληλοι για να συνεχίσουν να αναλαμβάνουν κυβερνητικές ευθύνες. Το τελευταίο κατόρθωμα του διαταραγμένου κ. Παπανδρέου περί «δημοψηφίσματος» λέει πολλά... Πολιτική ασυναρτησία και τυχοδιωκτισμός σε όλο το μεγαλείο τους!
Πιασμένοι πλέον στην αιματηρή παγίδα που οι ίδιοι κατασκεύασαν «υπέρ πατρίδος» τον Μάιο 2010, ο κ. Γ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του σπαρταρούν σήμερα γεμάτοι πληγές, έχοντας χάσει κάθε δυνατότητα διανοητικής καθαρότητας, που θα τους επέτρεπε τουλάχιστον μια ψύχραιμη ανάγνωση και κατανόηση των διαστάσεων του κακού.
Υπουργοί εμφανίζονται στα μέσα ενημέρωσης είτε σαν νεοφερμένοι εκ του εξωτερικού στην ελληνική σκηνή, πολιτικά αμόλυντοι, κατάπληκτοι, χωρίς παρελθόν, είτε ως πολιτικά πρόσωπα-μάρτυρες που στωικά υποφέρουν για το καλό της αγαπημένης τους πατρίδας, γνωρίζοντας, όπως λένε θλιμμένα, πόσο πολύ δίκιο έχουν οι πολίτες που τους πετούν αβγά και γιαούρτια και δεν τους αφήνουν να περπατήσουν δέκα μέτρα στο δρόμο χωρίς γιουχαΐσματα.
Αλλοι πάλι, θύματα έντονων παραισθήσεων, εμφανίζονται ενώπιον του κοινού ως σπουδαίοι δημοσιογράφοι, που με θαρραλέα ρεπορτάζ... αποκαλύπτουν και περιγράφουν τα κακώς κείμενα και την πολιτική αθλιότητα των καιρών! Αλλοι εμφανίζονται πονηρά ως αρθρογράφοι «αναλυτές», που διατυπώνουν, με διάφορες προχειρογραμμένες «προτάσεις», τι θα έπρεπε να γίνει προκειμένου να βελτιωθεί η εθνική κατάσταση. Ακραίες περιπτώσεις αρθρογραφικών «παρεμβάσεων» εντοπίζονται σε κείμενα κυβερνώντων, ταλαντούχων του κυνισμού, με πλούσιο πλην πολιτικά άχρηστο παρελθόν, τραγικό παρόν, αλλά διψασμένων πολύ για μελλοντικές πολιτικές δόξες, οι οποίοι ζητούν «τολμηρά» έως και αναδιοργάνωση του κράτους από «μηδενική» βάση -φυσικά με τους ίδιους... επικεφαλής του μεγάλου εγχειρήματος!
Το χειρότερο για τη χώρα τούτη την ώρα είναι ότι ο πρωθυπουργός είναι πλέον ένα πολιτικό πρόσωπο-φάντασμα, που δεν είναι σε θέση να κρατά το τιμόνι της κυβέρνησης, έχοντας απολέσει κάθε κύρος και αξιοπιστία, που είναι στοιχεία παγίως απαραίτητα για τη δουλειά ενός αρχηγού. Η εικόνα του πρωθυπουργού αυτό τον καιρό είναι «για κλάματα». Ετσι, εν μέσω οξείας οικονομικής κρίσης, η πάσχουσα ελληνική κοινωνία δηλητηριάζεται καθημερινά από την εμμονή του πολιτικά ρακένδυτου κ. Γ. Παπανδρέου να αρνείται το άνοιγμα του δρόμου προς εκλογές και να προκαλεί με τη συμπεριφορά του σύγχυση και ανασφάλεια μεγάλη στο οικονομικό πεδίο, αύξηση κοινωνικών εντάσεων και εκδηλώσεων βίας.
Η διενέργεια των εκλογών δεν θα έλυνε φυσικά τα τεράστια προβλήματα της χώρας, αλλά, πρώτον, θα προκαλούσε σ' αυτή τη φάση μια αλλαγή ψυχολογικού κλίματος στην οργισμένη και με «σπασμένα νεύρα» κοινωνία της χώρας και, δεύτερον, οι εκλογές θα παρήγαγαν, ανάλογα με τα αποτελέσματά τους κάποια δεδομένα για ένα άλλο κυβερνητικό σχήμα, ευρύτερα αποδεκτό από τη λαϊκή βάση, έστω για ένα όχι μακρύ, αλλά πάντως κρίσιμο χρονικό διάστημα.
Οπως έχουν σήμερα τα πράγματα, μια μεγάλη, θυμωμένη κοινωνική πλειοψηφία ερεθίζεται ακόμη και στη θέα των πολιτικών που θεωρεί ευθέως υπεύθυνους για τα δεινά της. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να προκαλείται γενικότερος διασυρμός της ιδιότητας του πολιτικού και να μεγαλώνει ο βαθμός περιφρόνησης του όλου πολιτικού συστήματος από τους πολίτες. Τίποτε από αυτά δεν φαίνεται να κατανοεί ο εκ των πραγμάτων «καταργημένος» πλέον πρωθυπουργός, που περιφέρει περιδεής τη σκιά του σε μια κυβερνητική σκηνή που βρίσκεται σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Ο κ. Γ. Παπανδρέου αποτελεί σήμερα πλέον το κέντρο του πολιτικού δράματος.
