Όλοι οι πιθανοί διάδοχοι στα μέτρα του Τζέφρι...

Γιάννης Κουρτάκης, Πρώτο Θέμα, 5/12/2011

Οι νέες αποκαλύψεις για τις πολιτικές επιλογές του τέως πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα προκαλούν έντονο προβληματισμό και αφήνουν πολλά ερωτηματικά.

Μετά το λάθος για το δημοψήφισμα, το οποίο η χώρα, το ΠΑΣΟΚ και ό ίδιος προσωπικά πλήρωσαν πολύ ακριβά, η πρότασή του να αναλάβει πρωθυπουργός κοινής αποδοχής στη μεταβατική κυβέρνηση η κυρία Έλσα Παπαδημητρίου κινείται στα όρια του παραλόγου.

Είναι άγνωστο με πιο σκεπτικό και ποια κριτήρια ο κ. Παπανδρέου κατέληξε σ' αυτή την πρόταση. Η ανεξάρτητη βουλευτής Αργολίδας ούτε κοινής αποδοχής μπορεί να θεωρηθεί ούτε τις γνώσεις έχει για να χειρισθεί μια τόσο δύσκολη κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας και το εξωτερικό, ούτε διαθέτει το ειδικό πολιτικό βάρος που χρειάζεται, για να ηγηθεί μιας κυβέρνησης τριών κομμάτων, να καθοδηγεί και να συντονίζει άλλα στελέχη, σαφώς πιο έμπειρα και ικανά από εκείνη.

Οι γνώσεις της κυρίας Παπαδημητρίου για τα οικονομικά είναι σαφώς περιορισμένες (έχει σπουδάσει αρχιτέκτονας) ούτε έχει εμπειρία σε ανάλογο κυβερνητικό τομέα. Η χώρα βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο από το τέλος του εμφυλίου, κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή με χρεοκοπία, μπορεί να βρεθεί εκτός ευρωζώνης, είναι σε εξέλιξη δύσκολες διαπραγματεύσεις για το «κούρεμα» των ομολόγων, η κοινωνία καταρρέει και όλα αυτά θα τα διαχειριζόταν η κυρία Παπαδημητρίου;

Είναι προφανές πώς, μέχρι να κατανοήσει τις έννοιες και να αντιληφθεί τους μηχανισμούς λειτουργίας, η χώρα θα είχε καταρρεύσει, πιθανόν κι από τα γέλια! Μόνο και μόνο το ενδεχόμενο στη σύνοδο κορυφής της Παρασκευής, στη διάρκεια της οποίας θα κριθεί το μέλλον της ευρωζώνης, αντί για τον κ. Παπαδήμο να συμμετείχε η κυρία Παπαδημητρίου, προκαλεί τρόμο. Η Έλσα από τη μία και η Μέρκελ με τον Σαρκοζί από την άλλη θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνθεση, στο πλαίσιο κάποιας θεατρικής επιθεώρησης ασφαλώς.

Κι όμως ο κ. Παπανδρέου αγνόησε τα προφανή και πρότεινε σοβαρά-σοβαρά την κυρία Παπαδημητρίου για πρωθυπουργό, δίνοντας τροφή σε σχόλια που αναφέρουν ότι ορισμένες αποφάσεις υπαγορεύονται καθαρά από την λογική της τοποθέτησης στην θέση του πρωθυπουργού ενός «ελεγχόμενου διαδόχου», με γνώμονα και κριτήριο τις φιλικές-προσωπικές σχέσεις και όχι τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα του τόπου.

Μοιάζει τόσο εξωφρενική η πρόταση αυτή του κ. Παπανδρέου, ώστε ορισμένοι στο ΠΑΣΟΚ ήλπιζαν να μην είναι ακριβής.

Όμως, στα πρακτικά της συνεδρίασης των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, περιέχεται η πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου για την ανάληψη της μεταβατικής πρωθυπουργίας από την Έλσα Παπαδημητρίου, γεγονός που έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο το χθεσινό δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος».

Πέραν τούτου, η σχετική πληροφορία επιβεβαιώνεται, τόσο από το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού, όσο και από την πλευρά του προέδρου της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά. «Πράγματι, κατά την διάρκεια των διαβουλεύσεων ετέθη και το όνομα της κυρίας Παπαδημητρίου» υποστηρίζουν πρόσωπα που βρίσκονται πολύ κοντά στον Μεσσήνιο πολιτικό.

Όπως, λένε όσοι γνωρίζουν καλά το παρασκήνιο στο σκεπτικό της πρότασης Παπανδρέου, είχε συμπεριληφθεί (μεταξύ των άλλων) και το γεγονός ότι η ανεξάρτητη βουλευτής διατηρούσε φιλικές σχέσεις με την πεθερά του προέδρου της Ν.Δ. Ο τέως πρωθυπουργός, έχοντας ενημερωθεί από τη μητέρα του, Μαργαρίτα, για τη συγκεκριμένη σχέση, πίστευε ότι δεν θα δυσκολευόταν να πείσει τον κ. Σαμαρά.

Στη Συγγρού, μάλιστα, σκέφτονται σοβαρά να καταθέσουν αίτημα, προκειμένου πριν από τις εκλογές, να δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά των συζητήσεων που πραγματοποιήθηκαν στις αρχές Νοεμβρίου υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Οι καλά γνωρίζοντες, επισημαίνουν ότι: «θα πέσει πολύ γέλιο». Και αυτό γιατί, πέραν της Έλσας Παπαδημητρίου, θα αποκαλυφθούν και οι υπόλοιπες προτάσεις του Γιώργου Παπανδρέου, αναφορικά με τα πρόσωπα που είχε επιλέξει για τη θέση του πρωθυπουργού. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει γνωστά τα ονόματα των Φίλιππου Πετσάλνικου και Απόστολου Κακλαμάνη.

Ανεξάρτητα, όμως, από τα παραπάνω, αξίζει να σημειωθεί και η πληροφορία, σύμφωνα με την οποία, ο πρώην πρωθυπουργός επικοινώνησε τηλεφωνικά με την Έλσα Παπαδημητρίου, στην οποία και ανακοίνωσε την απόφασή του να την προτείνει για την πρωθυπουργία της μεταβατικής κυβέρνησης.

Κληθείς να σχολιάσει το δημοσίευμα του «Θέματος», σχετικά με την πρόταση που κατέθεσε ο Γιώργος Παπανδρέου, ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργος Καρατζαφέρης είπε με νόημα: «Αν εγώ άκουγα περί Έλσας, θα κατάπινα τα χαρτιά που θα βρίσκονταν στο τραπέζι».

Άμα ήταν φίλη με την πεθερά του Σαμαρά και επειδή είχε άριστες σχέσεις και με την κ. Μαργαρίτα, η Έλσα ήταν ασυζητητί η καλύτερη υποψήφια για τη θέση του πρωθυπουργού, κάτι μεταξύ Πετσάλνικου και του ίδιου του χαζο-Γιώργου. Να ξέρουμε με ποια αξιοκρατικά κριτήρια επιλέγουν αυτά τα τσόλια συνεργάτες και υποψήφιους βουλευτές. Και να ξέρουμε επίσης πόσες φορές θα μας έχει γελοιοποιήσει παγκοσμίως... Άμα εκλέγουν τέτοιο πρωθυπουργό, φαντάσου πόσο ηλίθιοι είναι και οι ίδιοι οι Έλληνες!

Aπό τον τηλεοπτικό Ακάλυπτο στον αληθινό Απλήρωτο

της Mαριάννας Tζιαντζή, 3/12/2011

Κάποιες στιγμές, μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Ομως, τούτη τη φορά 60 μόνο λέξεις ζωγράφισαν ένα τοπίο ζόφου και αδικίας. Λέξεις γραμμένες σε μια κάρτα που κυλούσε αδιάκοπα στην οθόνη του Alter την Τετάρτη, ημέρα της απεργίας στα ΜΜΕ. Εκατοντάδες χιλιάδες μάτια πρέπει να είδαν, εκεί στο ζάπινγκ, τη σχετική ανακοίνωση των απλήρωτων εργαζομένων του σταθμού και ίσως κάποιες καρδιές να σφίχτηκαν:

«Εδώ και ενάμιση χρόνο η διοίκηση του Αlter μάς κοροϊδεύει. Καθυστερεί τους μισθούς μας, μας υπόσχεται ημερομηνίες πληρωμής που ποτέ δεν τηρεί και μας οδηγεί στην ανέχεια (...) και πλέον έχουμε όλοι πρόβλημα επιβίωσης».

Στη δεκαετία του ’90 έκανε θραύση ο Ακάλυπτος (o Αντώνης Καφετζόπουλος στη σειρά «Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή»), ένας παμπόνηρος τύπος που δεν πλήρωνε ποτέ. Τώρα όμως ήρθε η εποχή του Απλήρωτου, που εργάζεται και δεν πληρώνεται. Μόνο που ο Απλήρωτος δεν έχει γίνει τηλεοπτικός ήρωας.

Σχετικά εύκολα μπορεί κανείς να βρει ένα πιάτο φαγητό – μέχρι στιγμής. Τι συμβαίνει όμως όταν κάποιος δεν έχει ξυραφάκι για να ξυριστεί, πάνες για να αλλάξει το μωρό, χρήματα για το εισιτήριο του λεωφορείου; Πώς εικονογραφείται η ντροπή του σαραντάρη που αναγκάζεται να ζητάει χαρτζιλίκι από τον πατέρα του; Ακόμα και η απελπισία της ξανθιάς, της ώριμης ξανθούλας που βλέπει τη μαύρη (ή και την άσπρη) ρίζα να θεριεύει – κι αυτό δεν είναι αστείο. Σπάνια οι τετριμμένες εικόνες της μικρής καθημερινής φτώχειας φτάνουν στην οθόνη. Μόνο όταν κάποιος χρεοκοπημένος επιχειρηματίας ή άνεργος σαλτάρει στο κενό, η προσωπική τραγωδία γίνεται είδηση. Στο Διαδίκτυο αναφέρθηκε ότι κάποιοι από τους Απλήρωτους διανυκτερεύουν στo κτίριο του Alter γιατί τους έχουν κάνει έξωση και δεν έχουν πού αλλού να μείνουν. Εκεί από όπου κάποτε παρήλαυναν οι λαμπερές τηλεβεντέτες, τώρα κάποιοι άγνωστοί μας δημοσιογράφοι, υπάλληλοι, κοιμούνται, παλεύουν και ονειρεύονται...

Μα η Ελλάδα έχει περισσότερα κανάλια από όσα αντέχει η αγορά. Γνωστό και λογικό το επιχείρημα. Μόνο που ο εξορθολογισμός του τηλεοπτικού τοπίου δεν μπορεί να περνάει μέσα από την οδύνη των αθώων και την αθώωση των ενόχων – γιατί σίγουρα κάποιοι φταίνε.

Ετσι τελειώνει ο παλιός τηλεοπτικός μας κόσμος. Οχι με έναν πάταγο, όπως λένε οι γνωστοί στίχοι, αλλά μ’ ένα λυγμό που ας ελπίσουμε ότι δεν περνάει απαρατήρητος.

Δεν κλαίγω τα «Παρατράγουδα» και το «Κους κους». Δεν κλαίγω το κανάλι, δεν κλαίγω τους τηλεστάρ. «Μόν’ κλαίγω την Ξανθούλα με τα ξανθά μαλλιά».

Όσα παίρνει... κι όσα φέρνει ο άνεμος...

Η ευτυχία γράφεται με «Ε»

της Ισμήνης

Ένα βροχερό απόγευμα ανεβασμένη στο πατάρι προσπαθώ να βάλω μια τάξη μέσα στην αταξία που έχουν όλα τα πατάρια. Κούτες και κουτάκια, τσάντες και τσαντάκια αραδιασμένα και πεταμένα σπρωγμένα από άλλα πράγματα άχρηστα μεν, αλλά τα κρατάμε μπας και κάποια στιγμή τα χρειαστούμε! Βλέποντας όλα αυτά με έπιασε μια νοσταλγία για όλα τα παλιά μεν, αλλά διαχρονικά δε.

Άνοιγα κούτες και περιεργαζόμενη το περιεχόμενο, έκανα χρονολογικές κατατάξεις. Η κούτα με τα υφάσματα, τι μου θύμησε ... δεκάδες κομμάτια από υφάσματα που είχαν μείνει μετά την ολοκλήρωση του ραψίματος, του φορέματος, του παλτού, του ταγιέρ, του μαντώ!

Αναρωτήθηκα αν χρειάστηκα ποτέ τα κομμάτια από ύφασμα από όλα αυτά τα ρούχα που μου έραψε η μοδίστρα πριν 20 χρόνια, μπας και κάνω μεταποίηση όπως έλεγε η γιαγιά μου.

Αλλά φευ! κάποια στιγμή όλα αυτά τα ρούχα πήραν την άγουσα για δόσιμο. Εκεί όμως που έψαχνα βρήκα μια κούτα με παιδικά βιβλία που κατά κόρον ερχότανε σε γιορτές και γενέθλια των παιδιών. Τραβάω ένα στην τύχη και ήτανε τα ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Κλασσικό πια βιβλίο για την εποχή εκείνη βέβαια. Αμφιβάλλω αν τα τωρινά παιδιά γνωρίζουν τον συγγραφέα. Το βάζω στη άκρη με προσοχή, το ανοίγω με συγκίνηση και αρχίζω να διαβάζω σκόρπια κάποια κομμάτια του που τόσο με είχαν συνεπάρει τότε. Με τα σημερινά δεδομένα η γραφή εκείνη είναι απλοϊκή, αλλά τόσο όμορφη.

Έχει μέσα και ποιήματα, αλλά ποιος τα θυμάται τώρα:

Ένας κόκορας ολάσπρος
Με ψηλό λειρί
Καμαρώνει και φουσκώνει
Και λιλιά φορεί
Και θαρρεί πως το κοτέτσι
Μόλις τον χωρεί

Άμα βρει κανένα σπόρο
Μέσα στην αυλή,
Το κεφάλι του σηκώνει
Και το διαλαλεί
Να το μάθουνε σε δύση και σ’ ανατολή

Τη στιγμή που σουλατσάρει
Με το βήμα αργό,
«δεν ξανάδα, λεν οι κότες,
Τέτοιο στρατηγό»...
Μα κι ο ίδιος συλλογιέται :
«μωρέ τ’ είμαι ‘γω» ! 

Ξάφνου βλέπει ένα γεράκι....
Αχ! την ώρα αυτή
Το βαρύ περπάτημά του
Έχει μπερδευτεί.
Κι αστραπή μες στο κοτέτσι
Τρέχει να κρυφτεί.

Αμ το άλλο:

Σε μια ρώγα από σταφύλι
Έπεσαν 8 σπουργίτες
Και τρωγόπιναν οι φίλοι
Τσιρι-τίρι, τσιριτρό,
Τσιριτρί
Τσιριτρό 

Εχτυπούσανε τις μύτες
Και κουνούσαν τις ουρές,
Κι είχαν γέλια και χαρές
Τσιρι-τίρι, τσιριτρο,
Τσιριτρί
Τσιριτρό 

Πώπω πώπω σε μια ρώγα
Φαγοπότι και φωνή !
Την αφήκαν αδειανή
Τσιρι-τίρι, τσιριτρο,
Τσιριτρί
Τσιριτρό 

Και μεθύσαν κι όλη μέρα
Πάνε δώθε, πάνε πέρα
Τραγουδώντας στον αέρα
Τσιρι-τίρι, τσιριτρο,
Τσιριτρί
Τσιριτρό

Μου θύμισε ένα άλλο βιβλίο που είχα διαβάσει την εποχή που πήγαινα στο Δημοτικό. Δεν θυμάμαι καθόλου τον συγγραφέα, αλλά θυμάμαι τον τίτλο και την υπόθεση: ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΑΤΑΡΙΑ. Με απλά λόγια ο συγγραφέας αναφέρεται για μια οικογένεια από το χωριό Ελαταριά, χωρίς βέβαια να λέει πού είναι αυτό το χωριό, που στην δεκαετία του 1955-1965, τότε που ξεκίνησε η φρενίτιδα της αντιπαροχής, ήρθαν στην Αθήνα και γίνανε θυρωροί σε μια πολυκατοικία, με διαμονή στο υπόγειο, όπως ήτανε τότε η κατοικία του θυρωρού. Είχαν κι ένα κοριτσάκι, το οποίο μετά από λίγα χρόνια διαμονής στο ανήλιο και υγρό υπόγειο αρρώστησε σοβαρά και ο γιατρός συνέστησε το παιδί να γυρίσει πίσω στο χωριό, για να γίνει καλά.

Περιγράφει λοιπόν ο συγγραφέας τη επιστροφή της μικρής στο χωριό, στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, όπου το κοριτσάκι να ξαναζεί την ζωή που άφησε πίσω πριν λίγα χρόνια. Πάνε στα χωράφια, μαζεύουνε ελιές, ταΐζουνε τις κότες, αρμέγουνε την κατσίκα, φτιάχνουνε χυλοπίτες και τραχανά με το γάλα, τραβάνε νερό από το πηγάδι, φυτεύουνε λαχανικά, παίζει με τα χώματα, ακούει το πρωί τα πουλιά να κελαηδούνε, και τόσα άλλα που είχε στερηθεί στην πόλη.

Μέσα στον καθαρό αέρα και με την επαφή με την φύση ξαναβρίσκει την χαμένη ζωντάνια, αρχίζει να τρώει, τα μάγουλα κοκκινίζουν.

Το βιβλίο αυτό έγινε κάτι σαν ευαγγέλιο για μένα. Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα και ζούσα μαζί με την ηρωίδα όλες αυτές τις θαυμάσιες εμπειρίες της ζωής του χωριού που κι εγώ από την πλευρά μου δεν τις είχα ζήσει. Και θυμήθηκα μια φράση γραμμένη με μπογιά στον τοίχο:

Η Ευτυχία γράφεται «Ε» και όχι με € !