Κι άλλη καταδίκη της Ελλάδας από το ΕΔΑΔ

in.gr, Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Συστημικό πρόβλημα» στην απονομή της δικαιοσύνης στην Ελλάδα, διαπιστώνει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), σε μια πιλοτική, όπως τη χαρακτήρισε, απόφαση, με την οποία καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος σε μία δίκαιη και εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος δίκη καθώς και του δικαιώματος υποβολής μιας πραγματικής προσφυγής. 

Η Ελλάδα πρέπει, εντός ενός χρόνου, να λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση αυτού του συστημικού προβλήματος στην απονομή της δικαιοσύνης, υπογραμμίζει στην απόφαση του το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου εκκρεμούν για εκδίκαση πάνω από 250 υποθέσεις που αφορούν τη μεγάλη διάρκεια της ποινικής διαδικασίας, εκ των οποίων 50 και πλέον αφορούν ποινικές υποθέσεις.

Η απόφαση εκδόθηκε με αφορμή προσφυγή του Ιωάννη Μιχελιουδάκη, που κατατέθηκε στο Δικαστήριο στις 4 Σεπτεμβρίου 2010. Ενώ ο Μιχελιουδάκης καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 22 μηνών για ψευδορκία στις 5 Φεβρουαρίου του 2003, η συνολική διάρκεια της ποινικής διαδικασίας εναντίον του διήρκεσε πάνω από επτά χρόνια.

Δικαιώνοντας τον, το ΕΔΑΔ τού επιδίκασε αποζημίωση για ηθική βλάβη 3.000 ευρώ και υποχρέωσε την Ελλάδα να πληρώσει 1.230 ευρώ για δικαστικά έξοδα και δαπάνες.

Στο σκεπτικό της απόφασης του το Δικαστήριο σημειώνει μεταξύ άλλων ότι δεν υπάρχουν στην Ελλάδα δικαστήρια στα οποία να μπορεί να καταφύγει κάποιος διαμαρτυρόμενος για την υπερβολική διάρκεια της δίκης του ή των ποινικών εναντίον του διαδικασιών.

Από το 2001 μέχρι και το 2011, το Δικαστήριο έχει εκδώσει πάνω από 300 καταδικαστικές αποφάσεις για παραβίαση του δικαιώματος προσφυγής σε μία δίκαιη και εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος δίκης. 

Μέτρα που λαμβάνονται στην Ελλάδα, όπως η αύξηση του αριθμού των δικαστών, η κατασκευή καινούργιων δικαστηρίων, η μηχανοργάνωση των δικαστικών μητρώων, δεν οδηγούν στην επίλυση του συστημικού προβλήματος, που αφορά την υπερβολικά μεγάλη καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης στη χώρα.

Η κατάσταση αυτή, υπογραμμίζει το Δικαστήριο, είναι πλήρως ασυμβίβαστη με τα όσα προβλέπει η Σύμβαση Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και εξαιτίας της υποχρεώνεται η Ελλάδα να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, για την επίλυση του συστημικού αυτού προβλήματος, υπό την παρακολούθηση της Επιτροπής των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Ο Χρυσελεφάντινος Δίας

Βιβλία, βιβλία 

 Στέλιου Αρώνη: «Ο ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΑΣ», Εκδόσεις Μάριος Βερέττας 

Ιστορικό Μυθιστόρημα Επιστημονικής Φαντασίας με κεντρικό θέμα το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία στην Ολυμπία. 

«…Εγκατέλειψαν τον ιππόδρομο και, ανοίγοντας με δυσκολία δρόμο ανάμεσα στους χιλιάδες επισκέπτες, έφτασαν στοναό του Δία. Ο συνωστισμός θύμισε στο Νεοκλή το κέντρο της Αθήνας της εποχής του. «Πολύς κόσμος, αδελφέ μου», φώναξε στον Τιμολέοντα που προπορευόταν. 

«Θα μπορέσουμε να δούμε τίποτα;» Τον είχε καταλάβει η ανυπομονησία να δει το άγαλμα του πατέρα των θεών, αμφέβαλλε όμως αν θα τα κατάφερνε. Οι συνθήκες που επικρατούσαν στο ναό εκείνη τη στιγμή ήταν απαγορευτικές για παρατήρηση του αριστουργήματος του Φειδία. 

 Μπήκαν μέσα, αλλά στάθηκε αδύνατο να πλησιάσουν κοντά στον χρυσελεφάντινο Δία. Ο Νεοκλής πήρε μια γεύση απ’ το ωραιότερο γλυπτό όλων των εποχών, έμεινε όμως ανικανοποίητος. «Πάμε να φύγουμε», παρακίνησε τον Τιμολέοντα. «Καλύτερα να έρθουμε άλλη φορά. 

Μια εποχή που δεν θα γίνονται αγώνες». Ο Τιμολέων τον κοίταξε συνωμοτικά. «Αυτό μπορούμε να το κάνουμε αμέσως», του είπε χαμογελώντας πονηρά. «Το καταλαβαίνω, αλλά δεν είναι ανάγκη», του το ξέκοψε εκείνος. «Θα προτιμούσα να επιστρέφαμε στην εποχή μας, εντάξει; Μην ξεχνάς ότι αύριο πρωί-πρωί πρέπει να ξεκινήσω την προσπάθεια που έχω αρχίσει. Θα ήταν προτιμότερο να το επιχειρούσαμε κάποια άλλη φορά. Δε νομίζω ότι χάθηκε ο κόσμος». 

 Συνειδητοποίησε ότι είχε αναφέρει τη λέξη "αύριο" και του ήρθε να γελάσει. Τελικά ο Τιμολέων είχε δίκιο. Η έννοια του χρόνου δεν ήταν αυτή που ο περισσότερος κόσμος νόμιζε. Το αύριο που είχε εκστομίσει, ουσιαστικά βρισκόταν δεκάδες αιώνες μετά, κι όμως εκείνοι θα το συναντούσαν πολύ σύντομα…»

Όσα παίρνει κι όσα... φέρνει ο άνεμος...

Ο κυρ-Θόδωρος ο μπακάλης. 

της Ισμήνης

Στη γωνία του δρόμου που είναι το πατρικό μου σπίτι στο Παγκράτι και πριν τη λαίλαπα της αντιπαροχής, σε ένα ισόγειο μαγαζί ήταν το μπακαλικο της γειτονιάς, όπως είχαν όλες οι γειτονιές.

Ο μπακάλης ήτανε ο κυρ-Θόδωρος με βοηθό εννίοτε την γυναίκα του που δεν θυμάμαι το ονομά της.

Όσοι έχετε ζήσει στην Αθήνα τις δεκαετίες 50-60 θα θυμόσαστε πώς ήτανε οι γειτονιές και τα μαγαζιά, όχι μόνο το μπακάλικο, αλλά το μανάβικο, ο φούρνος, το καφεκοπτείο, ακόμα και τα φαρμακεία ήταν διαφορετικά και δεν πούλαγαν παπούτσια όπως σήμερα. Ας επανέλθουμε όμως στον κυρ-Θόδωρο τον μπακάλη μας.

Μόλις έμπαινες στο μαγαζί σκουντουφολούσες πάνω στα τσουβάλια με το ρύζι, τα φασόλια, το αλεύρι, τα κουκιά, όλων των ειδών τα όσπρια... βλέπεις δεν υπήρχανε τυποποιημένα τα προϊόντα τότε.

Στο βάθος το ψυγείο με τα τυριά και μπροστά αραδιασμένα ξύλινα κασελάκια με ρέγγες, κουτιά με παστές σαρδέλλες, τσίρους λακέρδα, και παραδίπλα τα βαρελάκια με τις εληές Καλαμών, πράσινες τσακιστές, Αμφίσσης κλπ. και βέβαια το καλάθι με τα σαλιγκάρια που η πιτσιρικαρία τα χάζευε και προσπαθούσε να τα πιάσει από τις κεραίες τους όταν σεργιανίζανε έξω από το καλάθι. Ο κυρ-Θόδωρος με την ρόμπα του που από άσπρη είχε γίνει μπεζ, προθυμότατος να καλημερίσει όλη την πελατεία του με το μικρό όνομα και να την εξυπηρετήσει. Το μπακάλικο ήταν και τόπος συνάντησης και κοτσομπολιού. Μεταξύ του:

– Βαλε 100 δράμια κασσέρι και 1 οκά λάδι,

ο κυρ –Θόδωρος ρωτούσε για την οικογένεια και μάθαινε τα νέα της γειτονιάς.

Πέταγε ο κύρ-Θόδωρος πάνω στο ένα πιάτο της ζυγαριάς το τυρί ή ό,τι άλλο είχες πάρει και στο άλλο πιάτο έβαζε τα βαριά μπρούτζινα δράμια, άλλοτε καλογυαλισμένα και άλλοτε λιγδιασμένα από τα λάδια και τις ρέγκες.

Εκείνα τα ζύγια με μαγεύανε και δεν μπορούσα να καταλάβω πώς έβρισκε ο κυρ Θόδωρος το ακριβές βάρος προσθέτωντας ή αφαιρώντας τα δράμια.

Τράβαγε ο κυρ-Θόδωρος το μολύβι από το αυτί του και πάνω στο στρατσόχαρτο που σου τύλιγε το προιόν που αγόρασες, στο άψε–σβήσε, έκανε πολλαπλασιασμό, πρόσθεση, αφαίρεση, διαίρεση και σου έγραφε το ποσό που έπρεπε να πληρώσεις.

– Να τα γράψω ή θα πληρώσεις, ρώταγε.

Τις περισσότερες φορές του λέγανε γράφτα, οπότε άνοιγε ένα λαδωμένο τετράδιο και δίπλα στο όνομα έγραφε το ποσό της αγοράς, ενημερώνωντας τον πελάτη του.

– Κυρά Μαρία, αυτό τον μήνα χρωστάς 20 δραχμές και 3 από τον προηγούμενο.

– Εντάξει κυρ-Θόδωρε την άλλη εβδομάδα θα στα ξεπληρώσω όλα, έρχεται ο άντρας της κόρης μου ο ναυτικός και θα φέρει λεφτά.

Ο λόγος ήταν λόγος και όχι αέρας κοπανιστός. Η κάθε κυρά Μαρία όταν έλεγε μεθαυρίο ή την άλλη εβδομάδα εννούσε ότι θα ξεπλήρωνε τον κάθε κυρ Θόδωρο.

Τώρα θα μου πείτε γιατί τα έγραψα όλα αυτά! Τι να σας πω...

Πήγα στο περίπτερο προχθές και αγόρασα 5 εισιτήρια, ενα κουτάκι τσίχλες και εφημερίδα. Ο περιπτεράς έβγαλε το κομπιουτεράκι να κάνει την πρόσθεση και μετά να αφαιρέσει το ποσό από τα 10 ευρώ που του έδωσα για να μου δώσει τα ρέστα.

– Α ρε κυρ-Θοδωρε πού είσαι, αναλογίστηκα!