Όσα παίρνει ... κι όσα φέρνει ο άνεμος

Η αρρώστια της διπλανής πόρτας

της Ισμήνης

Πόσα και πόσα πράγματα έχουν αλλάξει με το πέρασμα των αιώνων, αλλά για να είμαι πιο ακριβής, με το πέρασμα των χρόνων. Είναι φυσικό μέσα σε όλο αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα να αλλάζουν καταστάσεις και δεδομένα, αλλά εκείνο βέβαια που εκπλήσσει  είναι η ταχύτητα  των αλλαγών που συντελείται  με το πέρασμα των χρόνων και πολλές φορές μπροστά στα μάτια μας που  αδυνατούμε να το πιστέψουμε!

Πρώτα,  30 χρόνια ισοδυναμούσαν  με μια γενιά! Άντε τώρα να προλάβεις τα νέα παιδιά. Εδώ αδέλφια με κάποια διαφορά ηλικίας 5 ετών και πάνω και δεν καταλαβαίνονται. Και περιμένει μάταια ο γονιός  των 35-40  ετών  που έχει κάνει παιδί, όταν αυτό φτάσει  στα 15 να πορεύεται μαζί του! Αμ  δε ... φιλαράκο μου, εσύ είσαι πια 50 ετών, στην καλύτερη περίπτωση, και το σπλάχνο σου είναι 15, άρα με τα καινούργια δεδομένα απέχετε 3,5 γενιές έτη φωτός. Και καλά  κρασιά λοιπόν !

Κάποιες αρρώστιες που τα παλιά  χρόνια ήτανε δεδομένες να τις περάσει ένας άνθρωπος, τώρα πια έχουν γίνει ανάμνηση!   Π.χ. η  φυματίωση, χτικιό  τη λέγανε. Κατά τη διάρκεια του 1935-55  θέριζε κόσμο και κοσμάκη! Μέχρι και ταμπέλες με «απαγορεύεται το πτύειν»  είχαν αναρτήσει στα τραμ και  λεωφορεία! Ο δάγκειος πυρετός, η χολέρα, η ελονοσία, η ευλογιά, η βουβωνική πανώλη κ.ά. είναι πια μια οδυνηρή ανάμνηση!

Αλλά υπάρχουν και ασθένειες που εμφανίστηκαν προ αρχαιοτάτων χρόνων  και εξακολουθούν να  υφίστανται, απλά στον 21^ο αιώνα υπάρχουν διαφορετικοί και  ενίοτε πιο αποτελεσματικοί τρόποι  αντιμετώπισης.

Ο καρκίνος είναι η ασθένεια της διπλανής πόρτας  πλέον. Πρόσφατα  3 προσφιλή μου άτομα χτυπήθηκαν από καρκίνο. Το παλεύουν θαρραλέα και με ελπίδα ίασης -και το εύχομαι ολόψυχα- πράγμα που παλαιότερα δεν ήταν αυτονόητο.

Πρέπει να φοβόμαστε τον καρκίνο; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ένα σίγουρο ναι ή όχι!

Πρέπει  όμως και είναι υποχρέωση μας, να μην τον αγνοούμε. Δεν έχουμε περιθώρια να πιστεύουμε ότι  σε μένα δεν θα τύχει. Γιατί είναι πολύ απλό κάποια στιγμή κάποιο αναθεματισμένο κύτταρο να μεταλλαχθεί! Ο καρκίνος  που έχει γίνει πλέον ασθένεια της διπλανής πόρτας, στις περισσότερες περιπτώσεις  χτυπάει την πόρτα, πριν εισβάλει στο σπίτι μας!

Πρέπει απλά  να προλαμβάνουμε. Γιατί  για να προστατεύσουμε την περιουσία μας, βάζουμε πόρτα ασφαλείας, διπλές και τριπλές κλειδαριές, συναγερμό και ένα σωρό άλλα συστήματα, ώστε να  αποθαρρυνθεί ο εισβολέας- κλέφτης  να μπει στο σπίτι;

 Έτσι πρέπει να κάνουμε και με το σώμα μας που είναι το πιο σπουδαίο μας σπίτι, να κάνουμε εξετάσεις προληπτικές ώστε να αποτρέψουμε τον εισβολέα–καρκίνο να εισβάλλει και να εγκατασταθεί !

Η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία , λέγανε και οι παλιοί γιατροί!

 (βλέπε επίσης μια σειρά δημοσιεύσεων: Ο καρκινοπαθής της διπλανής πόρτας >>>)

 

Ο πορφυρός μανδύας του πρύτανη και η Έκθεση PISA

της Σοφίας Βούλτεψη, Ελεύθερη Ζώνη, 5/12/2013

Οργή, θλίψη και απογοήτευση προκαλεί το γεγονός ότι στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα θεωρείται φυσιολογικό να συζητούμε αν ορθώς ή όχι ένας πρύτανης επιλέγει να κάνει επίδειξη των υποκριτικών του ικανοτήτων στην Πόλη του Φωτός, τυλιγμένος σε έναν κόκκινο μανδύα, την ώρα που το πανεπιστήμιό του παραμένει κλειστό επί τρεις μήνες και οι φοιτητές του κινδυνεύουν να χάσουν το εξάμηνό τους, με τους χειμαζόμενους από την κρίση γονείς τους να πληρώνουν άνευ ανταλλάγματος ενοίκια, τροφεία και ένα σωρό άλλα έξοδα.

Η πειθαρχική δίωξη του πρύτανη για μια επιεικώς ανάρμοστη συμπεριφορά, που δείχνει ότι αδυνατεί να αποκτήσει έστω και για μια στιγμή συναίσθηση των ευθυνών του, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, πρωτοστατούντος  του τμήματος Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, που θεώρησε σωστό να επιλέξει ως επιχείρημα ότι δεν ευθύνεται ο πρύτανης για τη μη λειτουργία του Πανεπιστημίου!

Δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζεται τη γελοιότητα – άλλωστε ο καθένας μπορεί να γελοιοποιείται όσο θέλει και ο καθένας μπορεί να υπερασπίζεται κάθε γελοιότητα.

Είναι πως ο κάθε λογικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ακόμη κι’ αν δεν ευθύνεται για μια δυσμενή εξέλιξη στον χώρο ευθύνης του (όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ), οφείλει να διαθέτει την αναγκαία ευσυνειδησία και να μην εγκαταλείπει τον χώρο που δήθεν υπερασπίζεται – και μάλιστα για να παίξει θέατρο στο Παρίσι.

Το 2001 στη Γερμανία είχε ξεσπάσει σάλος όταν ο τότε Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Άμυνας Ρούντολφ Σάρπινγκ, εκ των βομβαρδιστών της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ταξίδεψε με πολεμικό αεροπλάνο στη Μαγιόρκα για να κάνει τις διακοπές του με τη φιλενάδα του, την ώρα που Γερμανοί στρατιώτες έφευγαν για τα Σκόπια.

Ο γερμανικός Τύπος είχε δημοσιεύσει φωτογραφίες του υπουργού πλάι στην πισίνα, με την κόμισσα Πιλάτι, την ώρα που στη γερμανική Βουλή ξεκινούσε η συζήτηση για τη συμμετοχή Γερμανών στρατιωτών στη νατοϊκή αποστολή «Αναγκαία Συγκομιδή», που σκοπό είχε να μαζέψει τα απόνερα από τους βομβαρδισμούς και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Είχε τότε αρνηθεί να παραιτηθεί, αλλά τελικά υποχρεώθηκε να το πράξει ένα χρόνο αργότερα, υπό το βάρος πλέον (και) ενός σκανδάλου χρηματισμού.

Αλλά εδώ όλα επιτρέπονται και όλα θεωρούνται φυσιολογικά.

Την ίδια ώρα, όλοι εκείνοι που ολοφύρονται για την πειθαρχική δίωξη του πρύτανη, όλοι εκείνοι που φωνασκούν ότι δεν χρειάζεται αξιολόγηση σε καμία βαθμίδα της εκπαίδευσης, όλοι οι τέλειοι και οι αναντικατάστατοι, όλοι οι υπερασπιστές των «ανεύθυνων» που δεν φταίνε για την κατάντια της εκπαίδευσης στη χώρα μας, διότι φταίει πάντα το… σύστημα, δεν έχουν ακόμη βρει μια λέξη να πουν για την μόλις δημοσιευθείσα έκθεση PISA του ΟΟΣΑ.

Μια έκθεση-κόλαφο, που καλύπτει την τριετία 2009-2012, με 510.000 μαθητές από 65 χώρες να έχουν λάβει μέρος στο τεστ αξιολόγησης και με την Ελλάδα να έχει κατρακυλήσει  κατά 17 θέσεις στην κατάταξη, καταλαμβάνοντας την 42η θέση.

Σύμφωνα με την έκθεση, στη χώρα μας αυξήθηκε  το ποσοστό των 15χρονων μαθητών με χαμηλές επιδόσεις στην κατανόηση κειμένου, στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες.

Το 22,6% των 15χρονων στη χώρα μας αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην κατανόηση κειμένου, την ώρα που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 17,8%.

Το 35,7% παρουσιάζουν χαμηλές επιδόσεις στα μαθηματικά, με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο στο 22,1%.

Το 38% παρουσιάζουν χαμηλές επιδόσεις στις φυσικές επιστήμες, με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο στο 16,6%.

Οι χώρες που έχουν επιτύχει τον στόχο του 15% δεν είναι όλες «πλούσιες».

Εκτός από τη Φινλανδία, την Ολλανδία, τη Γερμανία, τη Δανία, βρίσκουμε εκεί και την Εσθονία, την Ιρλανδία, την Πολωνία.

Το αναφέρω, γιατί κάποιοι σίγουρα θα σπεύσουν να πουν πως φταίει το… μνημόνιο!

Ότι δηλαδή λόγω του μνημονίου τα παιδιά δεν καταφέρνουν να κατανοήσουν ένα κείμενο.

Μόνο που μέχρι το 2012 δεν υπήρχε καμιά κινητικότητα και καμιά διαθεσιμότητα – εκτός κι’ αν κάποιοι θελήσουν να μας πουν ότι επειδή κόπηκαν οι μισθοί, έπαψε και η διδασκαλία των κειμένων και ό,τι άλλο συνεπάγεται η εκπαίδευση.

Πρέπει δε να σας πω ότι όποιος παρακολουθεί αυτές τις εκθέσεις εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, θα διαπιστώσει πως καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα:

Τα 15χρονα παιδιά στην Ελλάδα παρουσιάζουν δυσκολίες στην κατανόηση κειμένου, στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες και στην κλασσική παιδεία.

Πριν από δέκα και δεκαπέντε χρόνια, βέβαια, δεν υπήρχε μνημόνιο, ούτε περικοπές, ούτε κινητικότητα.

Υπήρχε, όμως, (και εξακολουθεί να υπάρχει) μια άλλη κατάρα.

Και εκεί μπορεί κανείς να συμπεριλάβει ό,τι θέλει – ακόμη και τον πορφυρό μανδύα του πρύτανη.

Όλοι οι ιδιωτικοί πόροι υπέρ δημόσιου χρέους

του Νίκου Ξυδάκη, Καθημερινή, 4/12/2013

Στις ερχόμενες αρκετές εβδομάδες, με πρώτο ορόσημο την 18η Δεκεμβρίου, κρίνεται το μέλλον της μικροϊδιοκτησίας στην Ελλάδα. Στις 18 Δεκεμβρίου εκπνέει η νομοθετική προστασία κατά πλειστηριασμών στα σπίτια των μη εξυπηρετούμενων στεγαστικών δανείων· η ελληνική κυβέρνηση και η Βουλή καλούνται να ανανεώσουν την προστασία ή να επιτρέψουν την απελευθέρωση των πλειστηριασμών. Η πίεση της τρόικας υπέρ της απελευθέρωσης είναι αφόρητη· ευλόγως: ζητεί να εφαρμοστεί το μεσοπρόθεσμο που έχει υπερψηφίσει η Βουλή. Η ελληνική πλευρά βρίσκεται, ακόμη μια φορά, απροετοίμαστη, τεχνοκρατικά και πολιτικά.

Εν τω μεταξύ, ένα στα τέσσερα στεγαστικά δάνεια δεν εξυπηρετείται, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν με κατασχέσεις κατοικιών περίπου 80-100 χιλιάδες νοικοκυριά· 80 χιλιάδες δανειολήπτες έχουν ήδη ζητήσει την προστασία του νόμου. Ας εντάξουμε στον συλλογισμό μας ένα στοιχείο, τη φούσκα: τα μισά από τα 350 χιλιάδες στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας χορηγήθηκαν την περίοδο της μεγάλης πιστωτικής επέκτασης και της ισχυρής Ελλάδας, την περίοδο 1995-2004, και το ένα τρίτο χορηγήθηκε την περίοδο 2005-2008.

Ταυτοχρόνως, η κυβέρνηση εντάσσει στον προϋπολογισμό του 2014 έσοδα περίπου 2 δισ. από τη νέα φορολόγηση ακινήτων. Ο συνδυασμός των δύο ενεργειών, της απελευθέρωσης πλειστηριασμών και της οριζόντιας, καθολικής υπερφορολόγησης ακινήτων, προκαλεί μια ασύλληπτης έντασης μόχλευση στην ελληνική κοινωνία. Μετά την εξουθένωση που έχουν επιφέρει η εξαετής ύφεση, η απομείωση του εισοδήματος έως και κατά το ήμισυ, και η ανεργία του 27%, οι Ελληνες απειλούνται με συρρίκνωση ή και απώλεια της ακίνητης περιουσίας τους.

Πρόκειται για ανθρωπολογικό σοκ, στο μέτρο που οι μεσογειακές κοινωνίες, και όχι μόνο η ελληνική, σε βάθος πολλών αιώνων είναι διαρθρωμένες υλικά και συνειδησιακά γύρω από τη μικροϊδιοκτησία, ως το πιο πρόσφορο μέσον αποταμίευσης, διασφάλισης προσόδου, αλλά και συγκρότησης μιας πολιτισμικής ταυτότητας. Η μικροϊδιοκτησία, μαζί με το ελεύθερο επάγγελμα, τη μικρομεσαία επιχείρηση, τις πολυσθενείς οικονομικές δραστηριότητες μικρής κλίμακας, τα οικογενειακά και τοπικά δίκτυα, την επένδυση στη γνώση και την κινητικότητα, διασφάλιζαν τη συνοχή, την αντοχή και τη λειτουργικότητα των μεσογειακών κοινωνιών σε ένα γεωπολιτικό και γεωοικονομικό περιβάλλον κατεξοχήν ρευστό και ευμετάβλητο.

Στην παρούσα φάση της παρατεταμένης κρίσης βιώνουμε όχι μόνο ύφεση και ανεργία, αλλά επίσης την κατεδάφιση όλων των παραδοσιακών δυνατοτήτων εργασίας, επιχειρηματικότητας και κατοχής περιουσίας. Αυτό συνιστά πρωτοφανή κοινωνικό μετασχηματισμό, επιβαλλόμενο εκ των άνω, βιαίως και σε εξαιρετικά βραχύ χρόνο, χωρίς μάλιστα να προσφέρονται άλλες εναλλακτικές οδοί, άλλοι τρόποι ανάκαμψης και ανάπτυξης· πρακτικά, δεν έχει υποβληθεί απολύτως κανένα πειστικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας, πλην διαφόρων αδέσποτων θραυσμάτων περί τουρισμού και ενέργειας, και διαφόρων ευχολογίων περί καινοτομίας.

Το μοναδικό ορατό και εφαρμοστέο σχέδιο είναι η μαζική και ταχύτατη ρευστοποίηση των μικρομεσαίων στρωμάτων, της μικροϊδιοκτησίας και της μικροεπιχειρηματικότητας· ουσιαστικά, η υπεξαίρεση όλων των ιδιωτικών πόρων τους για την εξυπηρέτηση του μη βιώσιμου και διαιωνιζόμενου δημόσιου χρέους.