04 March 2015

Επιστολή Forbes σε Τσίπρα – Βαρουφάκη

Αποδείξτε μας πως κάνουμε λάθος! Θα είναι η καλύτερη εκδίκησή σας
Πηγή: Forbes, 4/3/2015
Με μια τρισέλιδη επιστολή προς τον Έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα και τον υπουργό Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, ο αρχισυντάκτης του περιοδικού Forbes, Στιβ Φόρμπς, τους ενημερώνει για το πως... βλέπουν οι αγορές την Ελλάδα και τους δίνει συμβουλές για το τι πρέπει να κάνουν.
Ο Φόρμπς μιλά για απελπιστική κατάσταση της Ελλάδας και κατηγορεί ουσιαστικά την κυβέρνηση πως επιχειρεί να εκβιάσει τους δανειστές αλλά δεν το καταφέρνει γιατί δεν υπάρχουν περιθώρια!
«Κύριε πρωθυπουργέ Τσίπρα και κύριε υπουργέ Οικονομικών Βαρουφάκη,Μπορεί να έχετε κερδίσει μια τετράμηνη αναστολή από τους πιστωτές σας, αλλά η κατάστασή σας είναι απελπιστική και αυτό το γνωρίζει ο καθένας και πιο συγκεκριμένα ο ταμίας της Ευρώπης, η Γερμανία. 
Το μάθατε οδυνηρά πως η ικανότητά σας να εκβιάσετε τους πιστωτές σας είναι ελάχιστη. Οι επιχειρήσεις, οι τράπεζες και άλλοι, είχαν αρκετό χρόνο για να προετοιμαστούν για το χειρότερο σενάριο: την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Οι δικοί σας πολίτες δεν σας έχουν καμία εμπιστοσύνη, όπως αποδεικνύεται από τις μαζικές αναλήψεις μετρητών από τις ελληνικές τράπεζες και την έξοδο κεφαλαίων από την Ελλάδα προς δήθεν ασφαλέστερα καταφύγια», ξεκινά την τρισέλιδη επιστολή του ο γνωστός δημοσιογράφος. 
Όπως λέει απευθυνόμενος στους κ.κ. Τσίπρα και Βαρουφάκη, έχουν δίκιο πως το υπάρχον πρόγραμμα δεν βγαίνει αλλά «οι ιδέες σας για υψηλότερους φόρους στους πλούσιους, περισσότερους κυβερνητικούς γραφειοκράτες, πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων και αύξηση των κατώτατων μισθών, είναι χειρότερα». Και συμβουλεύει την κυβέρνηση: «εάν θέλετε πραγματικά να σώσετε τη χώρα σας και τους ανθρώπους της από αυτή τη φοβερή οικονομική καταστροφή, υπάρχουν βασικά βήματα που θα έπρεπε να πάρετε, έτσι ώστε να προωθηθεί άμεσα η οικονομική ανάπτυξη, με την ανεκτίμητη πολιτική ευκαιρία που σας δίνει η Τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ και η ΕΕ, δηλαδή η Γερμανία)». 
Επίσης, καλεί την Ελλάδα να πατάξει τη φοροδιαφυγή και να βάλει έναν φόρο 10% για τα προσωπικά εισοδήματα, να προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις, να μη διώχνει Έλληνες ή ξένους επενδυτές, να πατάξει τη γραφειοκρατεία για την ίδρυση επιχειρήσεων, να αλλάξει τους εργατικούς νόμους και κυρίως να μη σκεφτεί να φύγει από την ευρωζώνη! 
«Και για όνομα του Θεού μην κάνετε κούρεμα καταθέσεων όπως στην Κύπρο» λέει ο Φόρμπς και κλείνει την επιστολή του ως εξής: «Σας παρακαλώ αποδείξτε πως κάνουμε λάθος εμείς οι σκεπτικιστές, βάζοντας αποφασιστικά τη χώρα σας στο δρόμο για να γίνει Χονγκ Κονγκ, Σιγκαπούρη και Ελβετία της Μεσογείου. Η επιτυχία θα είναι η καλύτερη εκδίκησή σας».


Επιστροφή στην δραχμή

www.bankingnews.gr, 2/3/2015
Συνολικά 16 παραδείγματα που αποδεικνύουν γιατί η επιστροφή της Ελλάδος στην δραχμή θα ήταν αυτοκτονία
Κατά καιρούς, πολιτικοί, οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες επιχειρηματολογούν αναφέροντας ορισμένα πλεονεκτήματα που θα είχε η Ελλάδα αν διέθετε εθνικό νόμισμα δηλαδή δραχμή και όχι υπερεθνικό νόμισμα δηλαδή ευρώ, αποφεύγοντας ωστόσο σκόπιμα ή από άγνοια να παρουσιάσουν τα τεράστια μειονεκτήματα μιας τέτοιας ιστορικά επιζήμιας απόφασης.
Πρωτίστως να αναφέρουμε ότι η Ελλάδα περίπου πριν 14-15 χρόνια εγκατέλειψε την δραχμή για να ενταχθεί στο ευρώ στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα.


Προφανώς η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη να ενταχθεί στο ευρώ, επικράτησε ελλείψει ελέγχων μια ακραία ανατίμηση των παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών δυσανάλογη της πραγματικής δυναμικής της οικονομίας και ταυτόχρονα υπήρξε ακραία ανατιμητική κερδοσκοπία.
Η είσοδος της Ελλάδος στο ευρώ αποκάλυψε το τραγικό πρόσωπο των νεοελλήνων, πολλοί εξ αυτών κοινών απατεώνων, κερδοσκόπων της μιζέριας και της εύκολης καλοπέρασης.
Αυτά συνέβησαν και δεν έχει νόημα να επεκταθούμε πολύ.
Θα θυμίσουμε όμως σε όσους έχουν επιλεκτική μνήμη τι σημαίνει επιστροφή στην νέα δραχμή ή στην παλαιά δραχμή.
Η επιστροφή στην δραχμή αποτελεί μια διαχρονική ανοησία όσων υποστηρίζουν ότι αν φύγουμε από το ευρώ και επιστρέψουμε στην δραχμή θα είμαστε καλύτερα.
Η επιστροφή στην δραχμή τι σημαίνει;
Ας δώσουμε 16 παραδείγματα
1) Η διαδικασία μετάβασης της Ελλάδος από το ευρώ στην δραχμή (και δεν αναφερόμαστε μόνο στο σκέλος της εκτύπωσης των νέων δραχμών) θα είναι η περίοδος της απόλυτης φτωχοποίησης του έλληνα.
Ξαφνικά η χρηματοδότηση από το εξωτερικό θα μηδενιστεί και η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να δεσμεύσει καταθέσεις για να πληρώσει μισθούς συντάξεις ή να επιβάλλει έκτακτο φόρο στις καταθέσεις.
2) Η επιστροφή της Ελλάδος στην δραχμή και η αποχώρηση από το ευρώ θα οδηγήσει σε μια μαζική έξοδο των ξένων από το ελληνικό χρηματιστήριο και τα ελληνικά ομόλογα.
Το χρηματιστήριο, οι μετοχές των τραπεζών και των εταιριών θα καταρρεύσουν.
Οι τιμές των ομολόγων θα πέσουν στα επίπεδα χρεοκοπίας και οι αποδόσεις θα εκτιναχθούν σε επίπεδα χρεοκοπίας.
3) Η Ελλάδα θα υποβαθμιστεί σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας από όλους τους οίκους πιστοληπτικής διαβάθμισης.
4) Η Ελλάδα θα δεχόταν δύο ισχυρότατα σοκ της άμεσης αποεπένδυσης, της μαζικής και καθολικής αποχώρησης των ξένων και ταυτόχρονα η νέα δραχμή – με όποια συναλλαγματική ισοτιμία εμφανιζόταν έναντι του ευρώ και του δολαρίου – θα δεχόταν ακραίες κερδοσκοπικές πιέσεις ιστορικών διαστάσεων.
Η ΤτΕ χωρίς να διαθέτει συναλλαγματικά διαθέσιμα θα ήταν πανεύκολος στόχος.Η χώρα θα ζούσε σκηνές πανικού καθώς οι επιθετικές υποτιμήσεις της νέας δραχμής θα μηδένιζαν το όφελος της εκτύπωσης νέου χρήματος.Ότι θα κέρδιζε η Ελλάδα από την νέα δραχμή θα το έχανε από τις επιθετικές υποτιμήσεις.
5) Η ΕΚΤ ακόμη και αν αποδεχόταν μια κλειδωμένη συναλλαγματική ισοτιμία με την νέα δραχμή….η ΤτΕ δεν θα μπορούσε να αποκρούσει τις κερδοσκοπικές πιέσεις.
6) Τα επιτόκια της νέας δραχμής θα εκτοξεύονταν στο 20% με 30%.Η Ελλάδα δεν θα ήταν απλά απομονωμένη από τις αγορές θα αντιμετώπιζε συνθήκες μεσοπολέμου λόγω του πληθωρισμού που θα εκτοξευόταν.
7) Ο βασικός μισθός των ελλήνων θα ήταν αποτιμημένος σε ευρώ στα 180 ευρώ από 586 ευρώ σήμερα.
8) Η Ελλάδα θα διαθέτει χρέος το οποίο είναι σε αγγλικό δίκαιο που σημαίνει τεράστιες υποχρεώσεις.Το χρέος δεν θα μπορούσε να διαγραφεί.... αμέσως όλα τα διεθνή δικαστήρια θα δέσμευαν την περιουσία του ελληνικού κράτους στο εξωτερικό.
Τα συναλλαγματικά αποθέματα θα έχουν καταστραφεί από την προσπάθεια της ΤτΕ να αποκρούσει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις.
9) Οι τράπεζες θα καταστρέφονταν και με όρους ρευστότητας και με όρους κεφαλαίων.
Τα NPLs θα έφθαναν σε επίπεδα ρεκόρ, το σύστημα θα δεχόταν ένα κραχ ιστορικών διαστάσεων.
10) Οι πολίτες θα προσπαθούσαν άρον άρον να διαφυλάξουν τα ευρώ τους σκληρό νόμισμα έναντι του ασθενικού και αδύναμου ελληνικού της νέας δραχμής.
11) Τα ελληνικά προϊόντα θα αποκτούσαν μια αυξημένη ανταγωνιστικότητα σε σχέση με το σήμερα αλλά το όφελος από αυτό θα ήταν πενιχρό εμπρός στην ζημία που θα προκαλούσε η επιστροφή στην νέα δραχμή.
12) Με όρους ΑΕΠ θα μειωνόταν έως 20% που σημαίνει θα χανόταν σε ελάχιστους μήνες 36 δισεκ. ευρώ αξίας εθνικού πλούτου.
13) Ο πληθωρισμός θα εκτόξευε στα ύψη τιμές και επιτόκια.
Ο τραπεζικός δανεισμός απλά θα ήταν μια ιστορία που θα δίδασκαν οι γονείς στα παιδιά τους.
14) Η αγορά ακινήτων θα κατέρρεε.Με βάση ορισμένα στατιστικά μοντέλα που προσομοιάζουν της Αργεντινής μια πρόσθετη πτώση στις τιμές των ακινήτων περίπου 35% με 40% από τις υφιστάμενες τιμές δεν θα αποτελούσε έκπληξη.
15) Το χρέος ως προς το ΑΕΠ λόγω της μεγάλης μείωσης του ΑΕΠ και της δραματικής υποτίμησης της περιουσίας της Ελλάδος από 177% του ΑΕΠ θα εκτοξευόταν στο 230% με 240%.
16) Η Ελλάδα με την νέα δραχμή τουλάχιστον για τα πρώτα δύο χρόνια δεν θα ήταν γη της επαγγελίας αλλά ένα απολειφάδι μιζέριας, φτώχειας και κακομοιριάς.
Η έξοδος της Ελλάδος από το ευρώ θα είχε συνέπειες στην ελληνική κοινωνία όσο ακόμη 3-4 ακραίας λιτότητας μνημόνια μαζί.


26 February 2015

Μακροζωϊας ἐπιτίμιον

του Κ.Ν., "Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ."/Τεῦχος 176/Φεβρουάριος 2015
Ἡ ζωή καί ὅταν εἶναι σκυλίσια, εἶναι γλυκιά. Γι’αὐτό λέμε στούς γάμους «νά ζήσετε» καί στίς γιορτές «χρόνια πολλά». Ἀπό τήν ἀρχαιότητα οἱ θρησκεῖες τοῦ Μονοθεϊσμοῦ μᾶς λένε, ὅτι ἄν εἴμαστε καλοί σ’αὐτήν, μετά τόν θάνατο θά ἔχουμε μιάν ἄλλη ζωή, πολύ καλλίτερη καί ἀτελεύτητη. Ἀλλά ἐπειδή δέν συναντήσαμε ποτέ κανέναν πού νά ἐπέστρεψε ἀπό τόν "ἄλλο κόσμο" γιά νά μᾶς ἀφηγηθῆ τί γίνεται ἐκεῖ, οἱ δέ πνευματιστικές συνεδριάσεις δέν εἶναι πειστικές, ἀκόμη καί μεταξύ τῶν ἱεραρχῶν μας ἐπικρατεῖ ἀμφιβολία γιά τό ἄν θά ἀπολαύσουμε ὄντως τήν αἰώνια ζωή. Καί ἀγωνίζονται γιά τήν παράταση τῆς παρούσης.
Χαιρόμαστε λοιπόν πολύ, ὅτι ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς ἔχει αὐξηθῆ σημαντικά στίς μέρες μας χάρις στά ἐπιτεύγματα τῆς ἰατρικῆς καί τῆς τεχνολογίας πού τήν ὑποστηρίζει. Αὐτό ὅμως ἤδη μᾶς δημιουργεῖ ἕνα σοβαρό πρόβλημα: Τά ἀσφαλιστικά ταμεῖα πληρώνουν τίς συντάξεις γήρατος ἐπί πολύ περισσότερα χρόνια. Οἱ κυβερνήσεις θέλουν νά μειώσουν τήν ζημιά τοῦ κοινωνικοασφαλιστικοῦ συστήματος αὐξάνοντας τόν ἀριθμό τῶν ἐτῶν ἐργασίας πού δίνουν τό δικαίωμα σύνταξης. Στίς χῶρες ὅπου οἱ πολῖτες ἔχουν τό δικαίωμα νά διαφωνοῦν, οἱ συνταξιοῦχοι ἀντιστέκονται στήν αὐξηση τῶν ἐτῶν τῆς ἐργασίας, λέγοντας ὅτι κουράστηκαν σ’ αὐτά σημαντικά καί δέν μποροῦν πιά νά ἐργαστοῦν ἄλλο.


Τό πόσο γερνοῦμε πλέον πολύ ἀργότερα ἀπό ὅ,τι παλιά, φαίνεται ἀπό τήν διασωθεῖσα εἴδηση τῶν ἀθηναϊκῶν ἐφημερίδων «ἅμαξα ἐλαύνουσα ἀπό ῥυτῆρος παρέσυρε πεντηκοντούτην γέροντα».
Ὁ στρατηγός Δαγκλῆς ἀφηγούμενος τήν ζωή του ἔλεγε, πώς ὅταν παντρεύτηκε στά νειᾶτα του, παρίστατο περιχαρής στόν γάμο ὁ πεθερός του, ὁ ἀγαθός πενηντάρης γέρων.
Σέ ἕνα μυθιστόρημα του ὁ G. H. Wells βάζη τήν ἡρωϊδα του νά λέει μέ θλίψη πώς τριαντάρησε, ἔχει δηλαδή ἀρχίσει νά γερνᾶ. Ἀλλά πρίν ἀπό μερικά χρόνια ἡ καλλονή Κα Δήμητρα Λιάνη πού ξετρέλανε ἕναν πρωθυπουργό, τόν Ἀντρέα, ἔλεγε πώς τήν ζηλεύουν γιατί εἶναι 40 ἐτῶν.
Ὅταν πέθαινε παλαιά κάποιος στά εἰκοσιπέντε του θεωρούσαμε, ὅτι ἔφυγε κάπου 35 χρόνια νωρίτερα ἀπό τό ἀναμενόμενο. Σήμερα ξέρουμε, ὅτι ὁ θάνατος τόν βρῆκε ἐξαιρετικά νωρίς καί ἡ θλίψη μας γι’αὐτόν εἶναι πολύ μεγαλύτερη. Συγχρόνως ἐπιβάλλεται ἡ αὔξηση τῆς φροντίδας του νά μήν ὑποστῆ ἕνα ἀτύχημα πού θά διακόψη τήν ζωή του, πού ἔχει ἐπιμηκυνθῆ.
*
 *
Ἀπό τά πρῶτα δυσάρεστα πού μαθαίνει ἕνα παιδάκι, εἶναι ὅτι ἡ ζωή δέν εἶναι μιά δεδομένη κατάσταση. (Ἤ ὅπως ἔλεγε ὁ θυμόσοφος καθηγητής τῆς μαιευτικῆς Διονύσης Ἀραβαντινός, ὅτι ἀπό τήν στιγμή πού γεννιόμαστε εἶναι προγραμματισμένο νά πεθάνουμε.) Ὅτι ὁ μπαμπάς του ἤ ἡ μαμά του εἶναι δυνατόν κάποια μέρα νά φύγουν ἀνεπιστρεπτί κι αὐτό νά ὀρφανέψη. Ὅποτε τοῦ ἔλεγαν, γιά νά τό παρηγορήσουν, ὅτι ὑπάρχει μιά μετά θάνατον ζωή στόν οὐρανό, τήν ὁποίαν ρυθμίζουν οἱ ἄγγελοι, μιά τυπική ἀντίδραση τοῦ μικροῦ εἶναι νά δεθῆ ὅλη ἡ οἰκογένεια μέ ἕναν σπάγγο, ὥστε ἄν τραβήξη ἕνα μέλος της ὁ ἄγγελος, νά ἀνεβοῦν καί τά ὑπόλοιπα μαζί στόν οὐρανό.
*
 *
Τό προσδόκιμον τῆς ζωῆς ἔχει φθάσει διευρωπαϊκά τά 87 καί συνεχῶς αὐξάνει. Στά ἀγγελτήρια τῶν κηδειῶν εἶναι πολλοί πού διαβάζουμε ὅτι εἶχαν ὑπερβῆ τά 90. Γι’αὐτους χρησιμοποιοῦνταν ἄλλοτε εἰρωνικά ἡ ἔκφραση "κορακοζώητος", διότι τό κοράκι πιστεύεται (ἐσφαλμένα) ὅτι εἶναι τό πιό μακρόβιο πουλί. Ἡ ὑπέρβαση τῶν 100 ἐτῶν ἦταν ἄλλοτε ἡ πολύ σπάνια ἐξαίρεση. Τείνει τώρα νά γίνη ὁ κανόνας. Τήν προηγούμενη χρονιά πέθαναν στήν χώρα μας τρεῖς σοφοί, πού εἶχαν ὑπερβῆ τά 100. Ὁ Σακελλαρίου, ὁ Μητσόπουλος καί ὁ Κριαρᾶς. Ὁ τελευταῖος στά 108. Ὁ Κωνσταντῖνος Δεσποτόπουλος, ὁ διαπρεπής καθηγητής τῆς φιλοσοφίας τοῦ δικαίου, πού ἔκλεισε αὐτές τίς ἡμέρες τά 103, ἐξακολουθεῖ νά γράφει μέ ἐξαιρετική σαφήνεια γιά τά νομικά καί τά ἐθνικά μας ζητήματα, πού τόν ἀπασχολοῦν. Διάβασα σέ ἀξιόπιστη ἐφημερίδα γιά ἕναν κάτοικο τῆς Ἀκράτας 103 ἐτῶν πού ἐξακολουθεῖ νά κολυμπᾶ ὁλοχρονίς καί νά ἀνανεώνει τήν ἄδεια ὁδήγησης.
Καί παίρνω γιά παράδειγμα τήν ἀτομική μου περίπτωση. Διανύω τό 87ο, πρᾶγμα πού δέν εἶχε συμβῆ ποτέ πρίν στήν οἰκογένειά μου. Ὁ πατέρας μου, πού ἦταν ὁ μακροβιότερος πρίν ἀπό ἐμένα ἀπό δικούς μου, πέθανε πρίν φτάση τά 80. Τόν κινοῦσαν σέ μιά πολυθρόνα γιατί δέν μποροῦσε πιά νά βαδίση καί σκεπτόταν μέ δυσκολία. Ἐγώ σήμερα, 40 χρόνια ἀργότερα, κάνω καθημερινῶς πολλούς ποδαρόδρομους καί ἐλπίζω νά συμφωνεῖς, φίλε ἀναγνώστη, ὅτι δέν ἔχει φυράνει τό μυαλό μου.
*
 *
Ὁ θεατρικός συγγραφέας καί δοκιμιογράφος Bernard Shaw, πού θαυμάστηκε γιά τό σπινθηροβόλο πνεῦμα του περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον στόν 20ο αἰώνα, ὅταν ἔληξε ὁ Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ἦταν ἀπελπισμένος γιά τήν ἀνθρωποσφαγή πού εἶχε συμβεῖ. Θά ἔπρεπε, σκέφθηκε, νά καλυφθῆ τό κενό μέ τήν παράταση τῆς ζωῆς τῶν ἐπιβιωσάντων. Ἔγραψε λοιπόν ἕνα χαριτωμένο θεατρικό ἔργο, ἐπιγραφόμενο «Ἐπιστροφή στόν Μαθουσάλα», στό ὁποῖο οἱ ἄνθρωποι ἐπιτυγχάνουν νά παρατείνουν συνεχῶς τό ὅριο τῆς ζωῆς. Τελικά ὁ θάνατος καταργεῖται!
Τό ἀστειάκι εἶναι ἐφιαλτικό. Ἄν δέν πέθαιναν οἱ ἄνθρωποι, δέν θά ὑπῆρχε χῶρος στόν πλανήτη μας οὔτε γιά νά ζοῦν ὄρθιοι.
*
 *
Στήν πραγματικότητα τείνουμε σέ ἕναν μέσο ὅρο ζωῆς 200 ἐτῶν. Ἀναμένεται ὅτι θά ἀνέβη στά 250. Ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει πώς θά γίνουμε ἀπρόσβλητοι ἀπό ἀρρώστειες καί ἀπό ἀτυχήματα. Γιά τήν διατήρηση στήν ζωή τοῦ γερασμένου πληθυσμοῦ τῆς γῆς, πού θά εἶναι καί τό μεγαλύτερο, θά χρειάζεται ἀπό τό ἄλλο, τό μικρότερο, νά διαθέτει πολύν μόχθο καί μεγάλο ποσοστό τοῦ κοινωνικοῦ προϊόντος. Εἶναι μεγάλη σκλαβιά νά παραστέκεσαι 24 ὧρες τό μερόνυχτο ἕναν ἄνθρωπο πού δέν μπορεῖ νά ὁρίζη τά πόδια, τά χέρια καί τό πεπτικό του σύστημα.
Ἡ μακροζωϊα θά ἔχει ἕνα βαρύ ἐπιτίμιο.
*
 *
Ὁ τολμηρός καί πολυδιάστατος γάλλος διανοητής Albert Camus ἔγραψε τό 1942 ἕνα μακροσκελές δοκίμιο γιά τήν ματαιότητα τοῦ ζῆν. Ἡ θέση του εἶναι ὅτι οἱ ὅποιες ἱκανοποιήσεις καί χαρές προσφέρει δέν ἰσοσταθμίζουν τίς ἀρνητικές πλευρές της. Ἐπικαλεῖται πρός στήριξη τῶν ἐπιχειρημάτων του φιλοσόφους, ποιητές καί ἱστορικούς ἀπό τήν ἀπώτερη ἑλληνική ἀρχαιότητα μέχρι τῶν ἡμερῶν πού ἔγραψε τό δοκίμιο του, τό ὁποῖο τιτλοφόρησε "Ὁ μῦθος τοῦ Σισύφου".
Ὁ Σίσυφος δανεισμένος ἀπό τήν ἑλληνική μυθολογία, εἶναι ἕνας πολύ σοφός ἄνθρωπος, πού ζηλεύοντας οἱ θεοί τήν πνευματική του ἰσχύ τόν καταδίκασαν νά ἀνεβάζει ἕναν ὀγκώδη λίθο (τό προϊόν τοῦ μυαλοῦ του) σέ ἕνα βουνό μέ μυτερή κορυφή, πού ὅταν τήν ἔφθανε τό βάρος τοῦ λίθου τόν ἔκανε νά κατρακυλίση ἀπό τήν ἄλλη πλευρά καί ὁ Σίσυφος ἔπρεπε νά τόν κουβαλήση ξανά στήν κορυφή καί ἡ μάταιη προσπάθεια ἐπαναλαμβανόταν στό διηνεκές.
 Camus ἀνοίγει τό δοκίμιο του μέ τήν φράσεις «Δέν ὑπάρχει παρά ἕνα ἀληθινά σοβαρό φιλοσοφικό πρόβλημα: ἡ αὐτοκτονία. Τό νά κρίνης ἄν ἡ ζωή ἀξίζει ἤ δέν ἀξίζει τόν μόχθο νά ζήσης, εἶναι νά ἀποκριθῆς στό βασικό ἐρώτημα τῆς φιλοσοφίας.»
*
 *
Στήν ἀρχαία Κέα ἄφηναν ἐλεύθερους τούς γέρους καί τίς γρηές πού ὑπερέβαιναν τά 70 καί ἡ παραμονή τους στήν ζωή τούς εἶχε γίνει βάρος, νά αὐτοκτονήσουν ἐάν ἤθελαν, πίνοντας κώνειο. Ὁ θεσμός αὐτός ὀνομάστηκε Κεῖον Νόμιμον, διότι νομιμοποίησε τήν ὑποβοήθηση τοῦ ἐθελούσιου θανάτου ἑνός προσώπου μεγάλης ἡλικίας, πού δέν ἤθελε πιά νά ζεῖ. Διατηρήθηκε μέχρι τούς χρόνους τῆς ρωμαιοκρατίας καί πιθανώτατα καταργήθηκε διότι οἱ Ρωμαῖοι εἶχαν ἐμποτισθῆ ἀπό τήν ἰουδαϊκή ἀντίληψη, ὅτι ἡ αὐτοκτονία ἀποτελεῖ ἁμάρτημα. Ἐμεῖς εἴτε διότι εἴμαστε ἀναθρεμμένοι στήν ἰουδαϊκή θρησκευτική παράδοση, εἴτε διότι φοβόμαστε τόν ποινικό νόμο πού ἀπαγορεύει τήν ὑποβοήθηση σέ αὐτοκτονία, εἴτε γιά νά μήν μπλέξουμε μέ τά προβλήματα τῆς πρόωρης διανομῆς τῆς κληρονομίας, ἀποκρούομε ἕναν θεσμό ὅπως τό Κεῖον Νόμιμον. Ἔτσι ἐμποδίζουμε ἀνθρώπους πού ἡ ζωή τους ἔχει γίνει μαρτυρική, νά θέσουν οἱ ἴδιοι τέλος στά βασανιστήριά τους.
Κ.Ν.