05 July 2016

Μπαρουφολογία I

του Χρήστου Ράπτη, iefimerida, 5/7/2016
Αν ήταν απλά ένας κοινός τσαρλατάνος που μεταμφιέστηκε σε οικονομολόγο (και υπουργό Οικονομικών), θα είχε πλάκα να τον ποτίζουμε ρακές και να τον βάζουμε να μας εξηγεί στις ταβέρνες πώς θα άλλαζε την Ευρώπη και τον κόσμο.


Αν ήταν απλά ένα ψώνιο, κάτι σαν τον Δελαπατρίδη που παριστάνει τον λόγιο σε κάτι (άφραγκα και ξιπασμένα) αστικά σαλόνια, θα ήταν και πάλι χαριτωμένος -το πολύ πολύ να τον στέλναμε σε κάνα διαγωνισμό bodybuilding για να νιώσει έστω και λίγο την αντρική βαρβατίλα.
Ο άνθρωπος όμως είναι βαριά κυνικός, βαριά ανεύθυνος που ρήμαξε τη χώρα ετοιμάζοντας εκτροπές που λίγο έλειψε να μας οδηγήσουν σε τραγωδία.
Για τον λόγο αυτό η μελλοντική πλειοψηφία οφείλει να τον παραπέμψει στο Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Για να μην υπάρξουν στο μέλλον άλλοι Μπαρουφάκηδες που θα θελήσουν να παίξουν με την υπόσταση και την ίδια την ύπαρξη ενός ολόκληρου έθνους.

του Θάνου Οικονομόπουλου, iefimerida, 5/7/2016
Ομολογώ ότι δεν αντιλαμβάνομαι όλη αυτή την.. ταραχή που ξέσπασε με τις αποκαλύψεις του Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε, για τις εγκληματικές κινήσεις και μεθοδεύσεις Βαρουφάκη έναν ακριβώς χρόνο πριν.
Τι το καινούργιο, που δεν ξέραμε ήδη, αποκαλύπτει ο Αμερικανός σύμβουλος του πρώην παλιάτσου-υπουργού; Δεν είναι γνωστές οι παρασκηνιακές προετοιμασίες για... κατάληψη του Νομισματοκοπείου, σύλληψης του Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος και εθνικοποίηση του ιδρύματος, για επιστράτευση των δημοσίων υπαλλήλων, για πληρωμή μισθών και συντάξεων, μετά την επιστροφή στην δραχμή, με υποσχετικές;
Και τι... όψιμη πρεμούρα έχει πέσει για παραπομπή του εγωπαθούς καραγκιόζη στο Ειδικό Δικαστήριο; Σύμφωνοι, βαρύνεται με εγκλήματα κατά της χώρας, όσο... “χαριτωμένα” και με κραυγές “ουάου!” κι' αν τα διέπραττε. Και του αξίζει κάποια τιμωρία- αν υποτεθεί ότι οι “εξεταστικές” και τα “εδικά δικαστήρια” καταλήγουν ποτέ σε τιμωρίες...
Αλλά, μια στιγμή: όλη αυτή η μυστική συνωμοσία, το περιβόητο “Plan X”, του Βαρουφάκη με συμμετοχή υπουργών και κυβερνητικών συμβούλων δεν προετοιμαζόταν; Το περιβόητο “ο στρατός εγγυάται την σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας ...” που εκστόμισε δημοσίως ο Καμμένος εκείνη την κολασμένη περίοδο, ένα χρόνο πριν, του... ξέφυγε σαν από χαζό παιδί χαρά γεμάτο; Και επιτέλους, κάποιος Αλέξης Τσίπρας ... που βρισκόταν και τι δουλειά έκανε πέρσι τέτοιες μέρες; Δεν ήξερε τίποτε για τα εξυφαινόμενα, δεν είχε πάρει πρέφα τι προετοίμαζαν υπουργοί του;
Και τότε γιατί ο Βαρουφάκης δημοσίως και επισήμως τον έχει κατηγορήσει ότι “ήταν απολύτως ενήμερos και είχε δώσει την έγκρισή του για την υλοποίηση του Plan X!”, σπεύδοντας, μάλιστα, να τον προειδοποιήσει σαφώς και σε στιλ... μαφίας, ότι “αν πέσει αυτός, θα πάρει κι' εκείνον μαζί του...”, χωρίς το Μέγαρο Μαξίμου να τολμήσει να βγει και να τον αποκαλέσει κοινό συκοφάντη;
Ο Βαρουφάκης, ο όποιος Βαρουφάκης, δεν θα μπορούσε ποτέ να παρασύρει μόνος του μια ολόκληρη χώρα στην άβυσσο. Κι' αν το αποτολμούσε, θα τον είχαν σταματήσει εγκαίρως. Υπήρξε γενικό σχέδιο “ηρωικής εξόδου” της χώρας από την Ευρώπη και...όραμα λατινοαμερικανοποίησής της. Το κατάπτυστο “δημοψήφισμα”, σε ποια βάση και με ποια “ιδεολογική” υποστήριξη έγινε; Και είναι πάλι τρελός ο Βαρουφάκης, που δηλώνει ότι “εκείνο το βράδυ, πήγα στο Μαξίμου χαρούμενος και αισιόδοξος, γιατί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν αυτό που περιμέναμε, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς μα, αλλά διαπίστωσα ένα κλίμα μεταστροφής και δυσφορίας...”;
Αυτή η μεταστροφή και η αναγκαστική προσγείωση του κ. Τσίπρα στην πραγματικότητα, προφανώς έγινε κατόπιν συμβουλευτικής μεσολαβήσεως. Από έξω, ή ίσως και από μέσα. Κάποιος θα του είπε την κρίσιμη ώρα... “του μεγάλου ναι και του μεγάλου όχι”, ότι όχι μόνο θα βούλιαζε την Ελλάδα, όχι μόνο θα κινδύνευε να διωχθεί επί εσχάτη προδοσία, αλλά θα έβαζε ταφόπετρα για τα καλά για την αριστερά στην Ελλάδα. Ίσως αυτό το τελευταίο, στο ιδεοληπτικό κεφάλι του, να μέτρησε περισσότερο. Ιδίως αν η προειδοποίηση προήλθε από κάποιον παλιό πολιτικό του αντίπαλο, τον οποίο θαύμαζε, εκτιμούσε και διατηρούσε (και διατηρεί...) καλές σχέσεις...
Το μείζον πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα, δεν είναι αν ο Βαρουφάκης, αν ακόμη και ο ίδιος ο Τσίπρας παραπεμφθούν και τιμωρηθούν από ένα Ειδικό Δικαστήριο. Είναι το γεγονός ότι αυτός ο ιδεοληπτικός εσμός που μας κυβερνάει, δεν πήρε το μάθημά του από τα τόσα παθήματα, ούτε έχει αλλάξει μυαλά. Συνεχίζει να λέει ψέμματα στους μέσα και στους έξω, να πιστεύει ότι μπορεί άλλα να λέει και άλλα να κάνει, να αποτελειώνει την (όση της άφησε...) αξιοπιστία της χώρας- το παράδειγμα της γελοίας κουτοπονηριάς Δρίτσα με την συμφωνία με την Cosco, είναι κάτι περισσότερο από ενδεικτικό. Δεν μπορούν ν' αλλάξουν, απλώς επειδή... δεν θέλουν. Κι' αυτό, είναι το πιο επικίνδυνο απ' όλα...
Παραμένουν (και το απολαμβάνουν!) αμετανόητοι ιδεοληπτικοί, ονειρεύονται έναν “άλλο κόσμο”, σημαία τους είναι το όραμα του... τρίτου γύρου του Εμφύλιου! Άπαξ και βρέθηκαν στην εξουσία θα κάνουν τα πάντα (και κωλοτούμπες, και πολιτικές απάτες, και σχέδια καθεστωτικής παγίωσης τους) για να μην την χάσουν. Και δεν το κρύβουν. Για όσους τυχόν αμφιβάλλουν, ας μελετήσουν τα μέτρα ελέγχου των ΜΜΕ που υλοποιούν, τις σκέψεις τους για τον εκλογικό νόμο, την συνταγματική αναθεώρηση “από τον λαό” που μεθοδεύουν...
Καλά ξεμπερδέματα!


13 April 2016

Λίγο πριν πεθάνεις…

Από το «κορίτσι του διπλανού», 
tilestwra.com, Οκτώβριος 2015
Ο παππούς μου ήταν φυσικός. Ήταν και 96 χρονών (όπως ο Μητσοτάκης). Όταν τον ρωτούσαν πόσων χρονών είναι απαντούσε «χοντρικά… λίγο πριν πεθάνω».
Το καλύτερο είναι ότι χαμογελούσε όταν το 'λεγε. Γνήσια, όχι μ' αυτό το χαμόγελο-μορφασμό-κάλυμμα τρόμου. Ο παππούς μου χώρισε από τη γιαγιά μου όταν ήταν 75 χρονών. Όχι γιατί βρήκε γκόμενα αυτός. Όχι επειδή βρήκε γκόμενο η γιαγιά.
Χώρισε γιατί δεν ήθελε να πηγαίνει εκδρομές σε μοναστήρια μαζί της. Σιχαινόταν επίσης τις φίλες της, που αφού γλεντοκόπησαν με συζύγους και εραστές στις Μυκόνους και τα Καζίνα της Ευρώπης, αποφάσισαν να κάνουν πλέον Πάσχα στον πανάγιο τάφο μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκαν ότι έχουν πάρει την άγουσα για τον δικό τους τον τάφο.
«Αυτές παιδί μου είναι συνηθισμένες να τα ρυθμίζουν όλα ζητώντας ρουσφέτια από τους βουλευτάδες τους», μου είπε τότε.
«Ε, δεν μπορώ να τις βλέπω να μετατρέπουν και το θεό σε βουλευτή. Ανάβουν κεριά, κάνουν τάματα, φτιάχνουν φανουρόψωμα, φιλάνε οστά και κάρες αγίων, γιατί αυτή τη φορά είναι γιγάντιο το ρουσφέτι: ρετιρέ στον παράδεισο. Καλύτερα μόνος μου.»
Και πράγματι. Έζησε άλλα 20 χρόνια καλύτερα μόνος του. Η καλή του τύχη του έφερε υγεία – ίσως επειδή δεν το ζήτησε ποτέ από θεούς και δαίμονες, φιλώντας στα ξεκούδουνα την κάρα του Αγίου Μηνά. Επισκεύασε και αποσύρθηκε στο σπίτι της μάνας του σ’ ένα χωριό με δέκα σπίτια κάπου στη νότια Πίνδο.
Κάθε πρωί έκανε μια μεγάλη βόλτα στο βουνό και μετά διάβαζε, έφτιαχνε το φαγάκι του και έπαιρνε ένα υπνάκι. Το απόγευμα πήγαινε στο καφενείο-μπακάλικο-ταβέρνα-πρόχειρο ιατρείο και συναντούσε τους άλλους 16 κατοίκους του χωριού.
Έπιναν το κρασάκι που έφερνε αυτός (είχε τρελές προμήθειες σαββατιανού που ήταν η αδυναμία του), έτρωγαν ομελέτα με αυγά απ’ το κοτέτσι της κυρά Μάγδας και μανιτάρια που μαζεύει ο ανιψιός του Θωμά. Μετά το τρίτο ποτηράκι παίζανε μπιρίμπα ή τάβλι.
Όταν ο παππούς ήταν στα μεγάλα κέφια του τους εξηγούσε τους νόμους που διέπουν τον κόσμο μετά παραδειγμάτων. Η αντοχή των υλικών λ.χ. εξηγήθηκε με το διαζύγιό του. «Μαλώνεις, μαλώνεις για χρόνια και νομίζεις ότι δεν πειράζει. Τα βρίσκεις και συνεχίζεις. Όμως η σχέση έχει κουραστεί. Και όταν μια μέρα ξαφνικά χωρίζεις, απορείς αφού δεν έγινε τίποτα σπουδαίο. Αλλά δεν χρειάζεται να γίνει ένα σπουδαίο. Η καταπόνηση για χρόνια κάποια στιγμή θα φέρει το σπάσιμο. Έτσι και το πανί που το βλέπει ο ήλιος καθημερινά κάποια στιγμή ξαφνικά θα διαλυθεί». Μετά γυρνούσε σπίτι του, διάβαζε λίγο ακόμα και πήγαινε για ύπνο. Ήταν ήρεμος κι ευτυχισμένος. Η μόνη με την οποία μιλούσε στην οικογένεια ήμουν εγώ.
Χτες με ειδοποίησε η κυρά Μάγδα ότι δεν είναι καλά. Πέταξα κι έφτασα δίπλα του σε μισή μέρα. Όταν μπήκα σπίτι του τον βρήκα στο κρεβάτι χάλια αλλά με καθαρές ριγέ πυτζάμες, τριζάτα σεντόνια, μια κούπα χαμομήλι και ένα βιβλίο στο χέρι. Χαμογέλασε με όλο του το μούτρο όταν με είδε. Και μετά με μάλωσε που άφησα τις δουλειές μου και ήρθα.
-Τι κάνεις παππού; τον ρώτησα προσπαθώντας να κρύψω άτσαλα την αγωνία μου.
-Προσπαθώ να καταλάβω ποιες από τις 8 άγνωστες διαστάσεις του σύμπαντος είναι η πιο ωραία για να μετεγκατασταθώ, μου είπε και ανέμισε το βιβλίο. Το πήρα στα χέρια μου. Ήταν ένα βιβλίο που ανέλυε τη θεωρία των υπερχορδών, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της οποίας υπάρχουν, όπως μου εξήγησε, παράλληλα σύμπαντα αόρατα για μας που ζούμε στις τρεις διαστάσεις.
-Σοβαρά τώρα παππού, λες να αληθεύει αυτό; Λες να είμαστε κλεισμένοι σε μια γυάλα σαν ψάρια και να νομίζουμε ότι αυτό είναι όλο, ενώ έξω είναι το σπίτι, η πόλη, ο κόσμος, ο γαλαξίας; Λες να είμαστε κοντόφθαλμοι σαν χρυσόψαρα;
-Θα σου πω σε λίγο μετά λόγου γνώσεως, μου είπε και γέλασε περιπαικτικά. Με ξέρεις εμένα τι ψαχτήρι είμαι. Θα βρω τρόπο, θα βρω ταχυδρόμο με άδεια κυκλοφορίας μεταξύ συμπάντων και θα σε ειδοποιήσω. Υπόσχεση!
Σκάσαμε στα γέλια και αγκαλιαστήκαμε. Το βράδυ πέθανε ήσυχα στον ύπνο του. Και ξαφνικά κατάλαβα τι θα πει ακριβώς «θανάτω θάνατον πατήσας» και τον ζήλεψα.
Καλό ταξίδι παππού. Θα χω το νου μου για τον ταχυδρόμο σου…