22 September 2014

Ό,τι πίνει ο πρόεδρος...

Συνάδελφος μηχανικός και εκπαιδευτικός μου διηγήθηκε προ ετών την εξής ιστορία:
Έμενε στην Πολιτεία Κηφισιάς και πήγαινε μερικές Κυριακές με τη σύζυγο για γεύμα σε γνωστό εστιατόριο πολυτελείας εκείνης της περιοχής…
Κάποια Κυριακή, αρχές της δεκαετίας του '80, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, μπαίνει στο εστιατόριο ο Ανδρέας Παπανδρέου με δύο κυρίες, ίσως συνεργάτριές του, άγνωστες στο φίλο μου. Κάθονται σε κάποιο τραπέζι και παραγγέλνουν. Φωνάζει ο φίλος το γκαρσόνι και του λέει, την καλύτερη σαμπάνια του καταλόγου από μένα στον πρόεδρο.
Πηγαίνει το γκαρσόνι τη σαμπάνια στο τραπέζι του Ανδρέα, δείχνει πόθεν η παραγγελία, εκδηλώνονται με κινήσεις του κεφαλιού και ύψωση των ποτηριών ευχαριστίες, οπότε σηκώνεται ο φίλος και πάει στο τραπέζι του Ανδρέα, του εύχεται κι από κοντά καλή όρεξη και υγεία και του δηλώνει: «Πρόεδρε, η σαμπάνια για σας και την εκλεκτή παρέα σας από την Τ.Ο. του ΠΑΣΟΚ Πολιτείας».
Έκπληκτος ο Ανδρέας ρωτάει: «Μα υπάρχει οργάνωση του Κινήματος στην Πολιτεία;».
«Βεβαίως», απαντάει ο φίλος, «και πρόεδρός της είμαι εγώ, Τάδε Ταδόπουλος, μηχανικός και καθηγητής!»
«Συγχαρητήρια, καλή επιτυχία…» κ.λπ. κ.λπ. Τα ίδια περίπου απαντάει και ο φίλος μου και, πηγαίνοντας πίσω στο τραπέζι, όπου έτρωγε ακόμα η σύζυγος, λέει στο γκαρσόνι: «Ό,τι πίνει ο πρόεδρος στο λογαριασμό μου!»
Δεν πέρασε πολλή ώρα και μπαίνουν στο μαγαζί 2-3 φίλοι του Ανδρέα με συζύγους – όλοι γνωστοί τραπεζικοί και επιχειρηματίες. Αρχίζουν τις σαμπάνιες, ίδιες με την ακριβή που παράγγειλε αρχικά ο φίλος –να μην ανακατέψουμε τα ξίδια, θα σκέφτηκε ο πρόεδρος-, εις υγείαν του προέδρου, της κυβέρνησης, του ΠΑΣΟΚ κ.ο.κ. Τον φίλο μου τον έζωσαν μαύρα φίδια, αλλά τι να πει;
Κάποια στιγμή, αποχωρεί η παρέα του προέδρου, κάνει νεύματα αποχαιρετισμού ο Ανδρέας προς τον φίλο μου και βγαίνουν όλοι έξω. Σε λίγο έρχεται και ο λογαριασμός: σε σημερινά λεφτά μόνο οι σαμπάνιες κάπου 3.000 €. Περίπου 2 μηνιαίοι μισθοί εκείνης της εποχής… Ασπρίζει ο φίλος, αλλά τι να πει πάλι; Του τα ψέλνει χαμηλόφωνα και η γυναίκα του, οπότε φτάνει κοντά να σαλτάρει ο φίλος με τις αλαζονικές ανοησίες και την επίδειξη μεγαλείου που θέλησε να προβάλει.
Λέει λοιπόν στο γκαρσόνι, μένει εδώ η γυναίκα μου και πετάγομαι εγώ να φέρω λεφτά… Πάει στο σπίτι, αλλά πού να βρει κυριακάτικα λεφτά, πιστωτικές κάρτες και ΑΤΜ δεν υπήρχαν - τότε πληρωνόμασταν ακόμα με μετρητά στο τόπο εργασίας. Κάνει μια γύρα στους γείτονες στην πολυκατοικία, ήταν και φίλοι, μαζεύει το χρήμα σε δανεικά και επιστρέφει στο εστιατόριο για να πληρώσει.
Στους γείτονες δεν είπε, βέβαια, ότι χρεώθηκε επειδή κέρασε μια παρέα του Παπανδρέου τις ακριβότερες σαμπάνιες του καταλόγου - όλοι εκεί στην Πολιτεία ήταν Νεοδημοκράτες. Κάτι για συγγενή του που αρρώστησε αιφνίδια μουρμούρισε και τη Δευτέρα πήγε στην τράπεζα για μικρό δάνειο 


15 September 2014

Τι το θέλεις το τεστ DNA;

του Θάνου Τζήμερου, 15/9/2014
Είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν χωράει αμφιβολία. Και μάλιστα με κατευθείαν γραμμή. Ας ξεσκονίσουμε λίγο την ιστορία:
Η γιαγιά του Μ. Αλεξάνδρου, Ευρυδίκη, μαζί με τον εραστή και… γαμπρό της Πτολεμαίο, δολοφόνησαν τον σύζυγό της Αμύντα Γ' (παππού του Μ. Αλεξάνδρου) και τον πρωτότοκο γιο της Αλέξανδρο Β΄. Ο Πτολεμαίος είχε παντρευτεί την κόρη της Ευριδίκης, Ευρυνόη, δηλαδή την αδελφή του Φιλίππου Β’. Πτολεμαίος και Ευρυδίκη ανέλαβαν την εποπτεία του ανήλικου διάδοχου Περδίκκα Γ’. Όταν ο Περδίκκας Γ' ενηλικιώθηκε, μαζί με τον Φίλιππο Β’ δολοφόνησαν τον Πτολεμαίο. Ο Περδίκκας σκοτώθηκε σε μια εκστρατεία, κι ο Φίλιππος Β’ βούτηξε τον θρόνο από τον γιο του Περδίκκα και ανιψιό του, Αμύντα Δ΄.
Ο Φίλιππος Β’ παντρεύτηκε 8 φορές. Η Ολυμπιάδα, μητέρα του Αλέξανδρου, ήταν η 4η γυναίκα του. Τελευταία του σύζυγος ήταν η 17χρονη Κλεοπάτρα από τον οίκο των Ατταλιδών. Μαζί της έκανε τον Αρριδαίο τον νεότερο.
Αλλά πήγαινε και με άντρες. Ένας από αυτούς ήταν ο αρχηγός της φρουράς του, Παυσανίας. Ο Άτταλος, θείος της μικρής Κλεοπάτρας, έβαλε στρατιώτες να βιάσουν ομαδικά τον Παυσανία. Ο Φίλιππος παράτησε τον Παυσανία για χάρη άλλου νέου και ο Παυσανίας τον σκότωσε. Οι αξιωματικοί του Φιλίππου Περδίκκας και Λεονάτος, σκότωσαν επί τόπου τον Παυσανία.
Η Ολυμπιάδα διέταξε τη θανάτωση του γιου του Φιλίππου Β’ (από την τρίτη γυναίκα του, Φιλίνα), Φιλίππου Αρριδαίου και της συζύγου του Ευρυδίκης. Ανάγκασε τη 17χρονη Κλεοπάτρα που ήταν λεχώνα να αυτοκτονήσει και έκαψε το νεογέννητο! Επίσης έδωσε εντολή να δολοφονηθεί ο αδελφός του Κασσάνδρου, Νικάνωρ. Ο Κάσσανδρος δολοφόνησε την Ολυμπιάδα, τον γιο του Αλέξανδρου, Αλέξανδρο Δ΄ και τη μητέρα του Ρωξάνη. Ο στρατηγός του Αλέξανδρου Πολυσπέρχων δολοφόνησε τον άλλο γιο του Αλεξάνδρου, τον Ηρακλή, μαζί με την μητέρα του, την Περσίδα Βαρσίνη.
Ούτε ταινία τρόμου να ήταν! Αναφέρθηκα στην οικογένεια και τους στενούς συγγενείς για να μην σας κουράσω με τους στρατηγούς του που ξεπάστρεψε ο Μέγας Αλέξανδρος και κυρίως με τους πολέμους των επιγόνων του όπου λάμπει το μεγαλείο της φυλής! Όσες φορές κι αν τους διάβασα δεν κατάφερα να θυμάμαι ποιος ήταν με ποιον. Ήταν τόσες πολλές οι ευκαιριακές συμμαχίες, τόσοι οι φίλοι που γινόντουσαν την άλλη στιγμή εχθροί, τόσες οι ατιμίες, οι προδοσίες, οι αλληλοσφαγές, που χάνεις το μέτρημα.
Είμαστε απόγονοι και με τη βούλα. Δεν πιστεύω να υπάρχει κανένας που θεωρεί αναγκαίο ένα test DNA;

10 September 2014

Κι αχ η Αγγλία μας η καημένη (*)

Όπως το διηγήθηκε ο πατέρας μου Γιώργος Φρ. (1904-1993) και το μαγνητοφώνησε η αδελφή μου το 1974

Στα έτη 1916-17 έγινε ο ναυτικός αποκλεισμός και ο βομβαρδισμός της Αθήνας από τους Αγγλογάλλους για να υποχρεωθεί ο φιλογερμανός βασιλιάς Κων/νος να αλλάξει συμμαχικό προσανατολισμό. Ο κόσμος είχε χωριστεί σε βενιζελικούς αγγλόφιλους και βασιλικούς γερμανόφιλους. Τότε έγινε και το "Ανάθεμα του Βενιζέλου" από τον αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο στο Πεδίο του Άρεως. (Υπάρχουν περιγραφές στο Internet, ρίξτε μια ματιά με λέξεις αναζήτησης ναυτικός αποκλεισμός Αγγλογάλλων, ανάθεμα Βενιζέλου, όσοι δεν ξέρετε εκείνα τα γεγονότα)

Ο πατέρας μου ήταν τότε 12-13 ετών και η οικογένειά του ήταν μεν παραδοσιακά με τους παπάδες και τον βασιλιά, αλλά αγγλόφιλοι: υπήρχαν και τέτοιοι συνδυασμοί. 

Κάποια μέρα πιάνει φωτιά ένα γειτονικό σπίτι στου παππού μου στα Πατήσια και οι περίοικοι ειδοποίησαν με το μοναδικό τηλέφωνο της περιοχής την Πυροσβεστική (Ομόνοια). Το σπίτι που καιγόταν περιελάμβανε μάλιστα μια μεγάλη αποθήκη με κρεμμύδια που είχαν μαζευτεί από τα κτήματα των Πατησίων και όλη η περιοχή μύριζε εκείνες τις μέρες ψημένα κρεμμύδια! Μέχρι να φτάσει όμως η βοήθεια από την Πυροσβεστική είχε καεί το σπίτι και όλοι κλαίγανε για τον άτυχο ιδιοκτήτη που υπέστη τέτοια ζημιά. Μόνο που αποκαλύφθηκε αργότερα ότι επρόκειτο για εμπρησμό, ώστε να εισπραχθεί αποζημίωση από την ασφάλεια.

Κάποια στιγμή και πολύ καθυστερημένα ακούστηκαν επιτέλους τα καμπανάκια της Πυροσβεστικής (σειρήνες δεν υπήρχαν τότε) και οι χασομέρηδες τριγύρω άρχισαν να λένε μεταξύ τους "Ευτυχώς, έρχεται η αντλία!", "Έφτασε η αντλία!", όπως ονόμαζε ο κόσμος συνήθως το όχημα της Πυροσβεστικής. Ακούγοντας η γιαγιά τού πατέρα μου, η προγιαγιά μου δηλαδή, η οποία ήταν βαρήκοη, ότι έρχεται η "αντλία", κατάλαβε "Αγγλία". Έτσι, επιβεβαιωμένη πλέον για τις αγγλόφιλες πολιτικές προτιμήσεις της, ανακοίνωνε γύρω της με χαρά: «Είδατε που μας βοηθάει η Αγγλία; Ακόμα και στην πυρκαγιά έρχονται για να μας σώσουν!»



(*) Τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη με τίτλο «Τον Σεπτέμβριο θυμάμαι» από το θεατρικό έργο «Ένας Όμηρος».