10 October 2018

ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ... ΚΙ ΟΣΑ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ!


Γεροντικές αταξίες!
της Ισμήνης

Κυρία με τα όλα της που λένε, κομψή αεράτη. Μπορεί να είχε άσπρα μαλλιά, αλλά αυτό  δεν ήταν πια καταστροφικό, απεναντίας, της έδινε έναν κάποιο αέρα αρχοντιάς διότι διανθιζόταν από σκερτσόζικες κόκκινες και μοβ ανταύγειες!
Όμως το μάτι της γυάλιζε, τι γυάλιζε θα μου πείτε, χάντρα ήτανε; Όχι καλέ γυάλιζε σε κάθε  αρσενικό που  της τράβαγε το ενδιαφέρον και να  εξηγούμεθα ανεξαρτήτως ηλικίας! Δεν ήτανε στην 1η νεότητα, ούτε στην 2η, ούτε στην 3η, κάπου μεταξύ 3ης και 4ης νεότητας!
Το έλεγε η περδικούλα της  και όχι μόνο, η φωτιά της  δεν περιοριζότανε μόνο σε καυτές ματιές, αλλά την μετατόπιζε και στις ερωτογενείς της ζώνες, μπορώ να πω μετά μανίας μάλιστα!



Ας πούμε σταμπάριζε κάποιο αρσενικό που κατά τη γνώμη της μπορούσε να πληροί τις προδιαγραφές ενός μελλοντικού και δραστήριου  παρτενέρ της στις ερωτικές της φαντασιώσεις και όχι μόνο  βέβαια! Άφηνε ένα εύλογο χρονικό διάστημα  να δηλώνει την παρουσία της, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Μετά τον πλεύριζε με αφορμή κάποιας πληροφορίας και προσπαθούσε να ανιχνεύσει  κατά πόσο  ήταν διατεθειμένος ο κύριός να υπηρετήσει τις ορέξεις τις!
Τώρα θα μου πείτε, σιγά που οι άντρες ερεθίζονται από  μεγαλύτερες γυναίκες; Μην βάζετε στοίχημα γιατί η κυρία μας, ο μέσο όρος ηλικίας των εραστών της ήταν από την δική της ηλικία – 20 χρόνια.
Τι να κάνουμε γούστα  είναι  αυτά! 
Αν δεν ήταν διαθέσιμος ο κύριος πάμε γι’ άλλον!!
Κάποια φορά  την πολιορκούσε ένας  μάλλον απροσδιορίστου ηλικίας ή κατά την κρίση της κοντά στην δική της. Τι να γίνει στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι σκέφθηκε!
Αφέθηκε λοιπόν στο φλερτ  του και στα διακριτικά χουφτώματα εντός θαλάσσης, καλοκαίρι γαρ, άσε δε που η θάλασσα τα ανυψώνει όλο και δεν καταλαβαίνεις  την ρευστότητα της σάρκας, μπερδεύεται με του νερού!
Και με αυτά και τα άλλα αποφάσισε να τον καλέσει στο σπίτι της για  τα περαιτέρω και ό,τι άλλο θέλει προκύψει.
Στολίζεται, παρφουμαρίζεται, χαμηλώνει τα φώτα  εν αναμονή του όψιμου εραστή, είπαμε στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι.
Καταφθάνει  ο Ρωμαίος μας φουριόζος και φουντωμένος, ποιος ξέρει τι φανταζότανε και τι περίμενε.
 Εκεί λοιπόν στο κορύφωμα  των περιπτύξεων, των χαϊδεμάτων, των ασπασμών, των στεναγμών, όπου ο  καθένας προσπαθούσε να δώσει τον καλύτερο εαυτό του σε διάρκεια και σε πείρα, συνέβη το   τραγικό ατύχημα... έπεσε η μασέλα του Ρωμαίου μας, ανάμεσα στα πόδια της Ιουλιέτας του!!! Δεν χρειάζεται να σας περιγράψω τι επακολούθησε και που κατέληξε η ατυχής ερωτική συνεύρεση!!!
Την επομένη  ο Ρωμαίος μας εξαφανίστηκε από το θέρετρο, η δε  Ιουλιέτα μας συνέχισε την αναζήτηση για ανεύρεση συντρόφου, αφού πρώτα επιμελώς παρατηρούσε την οδοντοστοιχία  κάθε αρσενικού και αν στην ομιλία του πρόφερε το «σ» συριχτό!!!

11 September 2018

Ο Εμφύλιος πόλεμος μέσα από τις σελίδες του «Φιλελεύθερου»

του Σάκη Μουμτζή, Liberal, 10/9/18
Ξεκινάμε σήμερα το εγχείρημα να παρουσιάσουμε τα σημαντικότερα γεγονότα του Εμφυλίου πολέμου 1943-1949, μέσα από τις σελίδες του «Φιλελεύθερου».
Επειδή θέλω να είμαι τίμιος με τον αναγνώστη ξεκαθαρίζω, ευθύς εξ αρχής, πως η ερμηνεία μου δεν θα είναι αντικειμενική, γιατί δεν υπάρχει αντικειμενική εξιστόρηση. Με δεδομένο πως ο χώρος της ιστορικής επιστήμης είναι ένα πεδίο όπου διεξάγεται έντονος ιδεολογικός αγώνας, είναι λογικό ο κάθε ιστορικός, επαγγελματίας ή ερασιτέχνης, να προσεγγίζει και να ερμηνεύει τα γεγονότα υπό το πρίσμα των γενικότερων πεποιθήσεων του. Ουδέτερη ερμηνεία δεν υπάρχει στην ιστορική επιστήμη.



Συνεπώς, η δική μου ματιά γίνεται από τον χώρο στον οποίο πρόσκειμαι ιδεολογικά και πολιτικά και έχει καταχωρηθεί στην ιστορία ως ο χώρος των νικητών. Σκοπός μου είναι μέσα από την ακολουθία αυτών των κειμένων, που υπακούουν σε μια χρονολογική σειρά, να δώσω στον αναγνώστη να κατανοήσει όλα τα γεγονότα που, επί δεκαετίες, αποκρύπτει ή διαστρεβλώνει η αφήγηση των ιστορικών της Αριστεράς.
Η Αριστερά μετά την πτώση της δικτατορίας στήριξε την ηγεμονία της πάνω στην ερμηνεία που αυτή έδωσε και επέβαλε για τον Εμφύλιο πόλεμο. Την κατέστησε καταστατική αρχή της Μεταπολίτευσης. Αν θέλουμε λοιπόν να τσακίσουμε αυτήν την ηγεμονία, οφείλουμε πρώτα-πρώτα να αποδομήσουμε το συγκεκριμένο ερμηνευτικό σχήμα.
Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, ας μην γκρινιάζει και μην μεμψιμοιρεί μετά. Ο ιδεολογικός αγώνας είναι σκληρός και δεν χωρούν εκπτώσεις και παραχωρήσεις. Η αντίληψη «τι τα θες και τα σκαλίζεις τώρα», έφερε την πλήρη επικράτηση των ιδεών της Αριστεράς, καθώς αυτή «θέλει και τα σκαλίζει». Και άριστα πράττει από την σκοπιά της.
Μονομερής υποστολή της σημαίας των ιδεών μας είναι ιδεολογικός κατευνασμός, που είναι ό,τι χειρότερο για μια μεγάλη παράταξη. Οι μεγάλες παρατάξεις είναι υπερήφανες για την ιστορία τους. Δεν ντρέπονται και δεν κρύβονται, πολύ δε περισσότερο όταν η εξέλιξη των γεγονότων τις δικαίωσε πλήρως.
Στην πατρίδα μας συμβαίνει το πρωτοφανές. Οι ηττημένοι του Εμφυλίου, οι ηττημένοι της Ιστορίας, να είναι νικητές στην μάχη των ιδεών, γιατί ο αντίπαλος δεν κατέβηκε καν να αγωνιστεί. Η Αριστερά, μέχρι πρότινος, κέρδιζε άνευ αγώνος.
Γνωρίζω πως πονάνε αυτά, αλλά πρέπει να τα λέμε. Οι μπούρδες πως «τιμάμε την Αριστερά και τους αγώνες της», αντί να συμφιλιώσουν αποθρασύνουν, γιατί ο ιδεολογικός αντίπαλος δεν θέλει να συμφιλιωθεί. Και γιατί να το κάνει άλλωστε; Αφού νικά!
Στα κείμενα μου που θα δημοσιευθούν στον «Φιλελεύθερο» θα προσπαθήσω να αναδείξω τις λησμονημένες πτυχές του Εμφυλίου πολέμου, να φωτίσω, στο μέτρο των δυνάμεων μου, τις πολλές γκρίζες περιοχές του και στο τέλος να κάνω τον αναγνώστη, που είχε την υπομονή να τρέξει παρέα με τον «Φιλελεύθερο» αυτόν τον Μαραθώνιο, να αισθανθεί υπερήφανος που βρίσκεται στο στρατόπεδο των νικητών.
Καλή ανάγνωση.

19 November 2017

Τα τριζόνια, Εσείς κι εγώ... και μία τσούχτρα

της Ισμήνης, 19/11/2017

Ερώτηση: Έχεις πάει στα Τριζόνια; με ρωτήσανε σε μια παρέα που βρέθηκα.
Απάντηση: Όχι, δεν έχω πάει, τα μόνα τριζόνια που ξέρω είναι αυτά που πετάνε τα βράδυα στον κήπο μου και βγάζουνε έναν εξαίσιο ήχο!
Απαξιωτικό βλέμμα ακολουθεί την απάντησή μου και ταυτόχρονα καπάκι έρχεται το ρήμα εις διπλούν: χάνεις, χάνεις!!!!
Ωραία χάνω αλλά καιρός να βρω πια τι και που είναι αυτά τα Τριζόνια, πλην του υπέροχου τραγουδιστή μου «μον τρεζορ», έτσι βάφτισα τον γρύλο μου, που μου κάνει συντροφιά τα βράδια! Και ω! του θαύματος, ετοιμάσθηκε ημερήσια εκδρομή από τον Σύλλογο μια ωραία καλοκαιρινή ημέρα στα Τριζόνια!
Γεμάτη χαρά, ανοίγω την ιντερνετική πλέον εγκυκλοπαίδεια και πληροφορούμαι ότι: Τα Τριζόνια είναι το μοναδικό κατοικημένο νησί του Κορινθιακού, βρίσκονται μια… δρασκελιά από τη στεριά, σε απόσταση μόλις 500 μέτρων από τις ακτές της Φωκίδας. Τα καΐκια από τον απέναντι οικισμό Γλυφάδα μεταφέρουν το ένα πίσω από το άλλο, σε μερικά λεπτά, όσους αποζητούν να απολαύσουν λίγες στιγμές ηρεμίας και να κάνουν και τη βουτιά τους στις πεντακάθαρες ακτές του μικρού αυτού νησιού με τις γωνιές που μοιάζουν να βγαίνουν από άλλη εποχή. Μόλις 2,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με μέγιστο μήκος τα 3 χλμ., διεκδικεί επάξια τον τίτλο ενός από τα μικρότερα νησιά της χώρας.
Τα χρωματιστά του σπίτια, οι ελιές και ατελείωτες πικροδάφνες συνθέτουν τον χρωματικό πίνακα. Τα αυτοκίνητα απαγορεύονται διά νόμου στο αγαπημένο νησί των ντόπιων και από τις δύο πλευρές – και από τη Φωκίδα και από την Αχαΐα.
Για την προέλευση του ονόματος του νησιού υπάρχουν τρεις εκδοχές. Η μία θέλει να το οφείλει στο συμπαθές ομώνυμο έντομο, μια άλλη από παραφθορά της λέξης «τριονήσια», καθώς με αυτό το όνομα περιέγραφαν οι ντόπιοι το σύμπλεγμα των Τριζονίων που περιλαμβάνει τα τρία μεγαλύτερα νησιά, και μια τρίτη σχετίζεται με την ύπαρξη τριών θαλάσσιων ζωνών, απ’ όπου μπορεί κανείς να επισκεφτεί το νησί, δηλαδή από Ιόνιο (δυτικά), από Πειραιά (ανατολικά) και από Πελοπόννησο (νότια).
Ένας μικρός οικισμός 50 σπιτιών (οι κάτοικοί του δεν ξεπερνούν τους 160), ένα μικρό λιμάνι, μια εκκλησία, μια μαρίνα, μερικές ταβέρνες που απλώνουν τα τραπέζια τους μέχρι εκεί που χτυπάει το κύμα και τέσσερις παραλίες. Και αυτές στα… μέτρα του νησιού.
Και πραγματικά φθάνοντας εκεί με το καΐκι «Άγιος Νικόλαος»  επιβεβαιώνεται η περιγραφή που διάβασα!!! Όλα στα μέτρα της συμπαθητικής οικειότητας και της ανθρώπινης υπόστασης που έχει χαθεί στις ημέρες μας στα άλλα μεγάλα κοσμοπολίτικα νησιά!! 
Τα γαλανά νερά του κόλπου μας καλούν να κάνουμε ένα δροσερό μπανάκι! Οι καλύτερα οργανωμένες  με μαγιώ, πετσέτες,  σωσίβια, μπρατσάκια, βατραχοπέδιλα, μάσκες, αναπνευστήρες βουτάμε στα κατακάθαρα γαλανά νερά!!
Με απλωτές σε ρυθμό κολύμβησης ολυμπιακών αγώνων κάνουμε συναγωνισμό σαν μικρά παιδιά και τότε ξαφνικά στη μέση του πουθενά ένας οξύς πόνος πάνω στο δεξί μου πόδι, τη γάμπα μου! Αναδύεται μια μικρή τσούχτρα, μα τόσο μικρή με μια εμφανή ικανοποίηση στο διάφανο κάλυμμά της, που μου την έφερε γιατί μπήκα στα μέρη της! Μπορεί να ήτανε και «τσούχτρος» που μαγεύτηκε από τα καλλίγραμμα πόδια μου και τα πέρασε για πλοκάμια του αντίστοιχου θηλυκού, ή να τα πέρασε για διαιρεμένη ουρά γοργόνας από το παραμύθι του Άντερσεν ή τη γοργόνα του Μεγαλέξανδρου, κανείς δεν ξέρει τι είχε στο μυαλό του το ασπόνδυλο, εγώ μόνο ξέρω ότι μου προξένησε μια πολύ ωραία κοκκινίλα με τσούξιμο που χρειάσθηκε να περάσουν 3 εβδομάδες για να φύγει το σημάδι που μου άφησε!
Τέλος πάντων, διασκεδάσαμε το συμβάν και αποζημιωθήκαμε με τα ωραία φαγητά που γευτήκαμε και την άψογη περιποίηση στην ταβέρνα που κάτσαμε. Η επόμενη στάση ήτανε για καφέ στην υπέροχη Ναύπακτο!  Η Ναύπακτος είναι πόλη με μεγάλη ιστορία. Λέγεται ότι πήρε το όνομά της από τις λέξεις ναυς και πήγνυμι, που σημαίνει «κατασκευάζω πλοίο». Η πόλη ονομαζόταν από τους Έλληνες Έπακτος ή Έπαχτος ή Λεπάντο.
Το 1571 έγινε η Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Πρόκειται για τη ναυμαχία, που έλαβε χώρα στο στόμιο του Πατραϊκού κόλπου, αποτέλεσε δε την πιο εντυπωσιακή φάση του πολέμου για την κατάκτηση της. Η ναυμαχία αυτή υπήρξε ιστορικό γεγονός, γιατί σ’ αυτήν αναχαιτίσθηκε η απειλητική για την Ευρώπη τουρκική ναυτική δύναμη. Εντυπωσιακά αξιοθέατα της πόλης είναι, το καλοδιατηρημένο Κάστρο που δεσπόζει στο λόφο με το πευκοδάσος πίσω από την πόλη, το Ενετικό λιμάνι, τα παραδοσιακά σπίτια στο κέντρο της πόλης και τα πλακόστρωτα καλντερίμια της!

Αποχαιρετήσαμε την πλευρά της Αιτωλοακαρνανίας περνώντας την εντυπωσιακή γέφυρα Ρίου–Αντιρρίου «Χαρίλαος Τρικούπης» και αργά το απόγευμα φθάσαμε στην Αθήνα μετά από μια γεμάτη ημέρα με εντυπώσεις και ένα σωρό δραστηριότητες!