Ανεργία και κοινωνικές επιπτώσεις

...

«Είναι η χειρότερη περίοδος της ζωής μου. Ολη η καθημερινότητά μου έχει αλλάξει. Εχω γίνει νευρικός και το καταλαβαίνω. Ντρέπομαι το πρωί όταν βγαίνω από το σπίτι και στην πραγματικότητα δεν έχω πού να πάω», λέει ο 53χρονος Νίκος Μωυσίδης, άνεργος εδώ και ενάμιση χρόνο. «Αλλάζει η ζωή σου. Αισθάνεσαι ότι οι κόποι μιας ζωής, τα όνειρα που είχες, όλα πήγαν χαμένα. Σαν ένα αόρατο χέρι να τα γκρέμισε ξαφνικά. Σε αυτή την ηλικία χωρίς δουλειά, με τα χρέη να τρέχουν και τρία παιδιά που χρειάζονται την πατρική υποστήριξη, αισθάνομαι αποτυχημένος. Δεν έχω τίποτα να προσφέρω στα παιδιά μου...

»Η ανεργία σε αυτή την ηλικία βιώνεται ως τραυματική εμπειρία. Ανατρέπει τα πάντα και αναστέλλει κάθε προσδοκία. Από την ημέρα που έμεινα χωρίς δουλειά, παρατηρώ ότι κλείνομαι στον εαυτό μου και αποφεύγω τις πολλές κοινωνικές συναναστροφές. Ντρέπομαι να δηλώσω στον περίγυρό μου ότι ακόμη είμαι στην ανεργία, ότι δεν κατάφερα να βρω μια άλλη δουλειά» εξηγεί ο κ. Μωυσίδης. «Κάθε προοπτική που είχα για μένα και την οικογένειά μου έχει καθηλωθεί, και μαζί καθηλώνομαι κι εγώ. Αργία μήτηρ πάσης κακίας· δεν αντέχεται η ανεργία...

»Ο φαύλος κύκλος της φτώχειας και της ανεργίας σε γερνάει πρόωρα. Δεν εννοώ σωματικά, αλλά κυρίως ψυχικά. Χάνεις τα ενδιαφέροντά σου, τα μικρά αυτά πράγματα στην καθημερινότητα που μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί. Αισθάνομαι πλέον αποστασιοποιημένος απ’ όσα συμβαίνουν κοινωνικά, διότι το μόνο που με απασχολεί είναι η κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειας και η αναζήτηση μιας δουλειάς. Και επιπλέον, αισθάνομαι το βάρος της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μου, που προκύπτει από το παράδειγμα που τους δίνω. Τι συμβουλές να δώσω στα παιδιά, που θα βγούν αύριο στη ζωή, όταν προσωπικά νιώθω ότι δεν τα κατάφερα; Ποιο θα είναι το πρότυπό τους; Ο απολυμένος άνεργος και πάμφτωχος πατέρας;» (πλήρες κείμενο>>>)

(Καθημερινή, 3/12/2006)

Συντηρητισμός - δεξιός και αριστερός

Μετά την πυρηνική σύντηξη

Είναι σίγουρο πως αν προχωρήσει το σχέδιο Iter για την πυρηνική σύντηξη οι ελληνικές εφημερίδες θα υποδεχθούν την είδηση περίπου ως εξής: «Πυρηνική σύντηξη, κινδυνεύουν οι θέσεις εργασίας 10.000 λιγνιτωρύχων. Κινδυνεύει με μαρασμό η Δυτική Μακεδονία». Η πιο αριστερή εκδοχή θα είναι «Σχέδιο των ΗΠΑ και Ε.Ε. για να πετάξουν στο δρόμο 10.000 λιγνιτωρύχους». Σίγουρα θα υπάρξουν και οικολογικές εκδοχές: «“Πυρηνική σύντηξη με πολλούς κινδύνους”, προειδοποιεί το κέντρο περιβαλλοντικών ερευνών της Γουατεμάλα».

Ο συντηρητισμός έχει πολλά ποδάρια. Δεν εκφράζεται μόνο από το τρίπτυχο «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», αλλά από την αμυντική στάση της κοινωνίας σε κάθε νέο φαινόμενο ή κάθε καινούργια πρόκληση. Ποιος θυμάται άραγε τη μεγάλη καμπάνια που έγινε εναντίον της «συνθήκης Σένγκεν» στην Ελλάδα, τότε που από διαφορετικές αφετηρίες θρησκόληπτοι κι αριστεροί αντιτάχθηκαν σε μια συμφωνία με την οποία σήμερα μπορούμε να ταξιδεύουμε μόνο με την ταυτότητά μας στις χώρες της Ε.Ε.; Και από τις δύο πλευρές προβλήθηκε ο αντίστοιχος του φαντασιακού τους μπαμπούλας: οι μεν φοβούνταν τον «Αντίχριστο» και οι δε τον «Μεγάλο Αδελφό».

Ποιος θυμάται την καταδίκη της συμφωνίας Μάαστριχτ που θα υπηρετούσε τις πολυεθνικές και θα καταδίκαζε σε φτώχεια τις χώρες της Ε.Ε. Σήμερα η συμφωνία αυτή πήρε το όνομα Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) στην οποία μπήκαμε δόξη και τιμή και σώσαμε την ελληνική οικονομία από μύριους κινδύνους. Ποιος δεν θυμάται την κινδυνολογία σε σχέση με την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ («μια μετοχή κι αυτή ν’ ανήκει στο κράτος») διότι αλλιώς θα υπονομευόταν η εθνική ασφάλεια;

Το αστείο είναι ότι η Ελλάδα ευνοήθηκε από τις αλλαγές που ο δεξιός και αριστερός συντηρητισμός ελεεινολογούσε. Αποδείχθηκε τοις πράγμασι ότι ΕΟΚ δεν ήταν των μονοπωλίων, αλλά μια μεγαλύτερη πολιτική αρένα στην οποία παλέψαμε μαζί με άλλες χώρες και πήραμε τέσσερα κοινοτικά πλαίσια στήριξης. Η συνθήκη του Μάαστριχτ δεν ήταν όπως έλεγε το ΚΚΕ «ένα βήμα εμπρός για να εξαπολυθεί μια πρωτοφανέρωτη επίθεση στην εργατική τάξη, στους λαούς γενικότερα». Μας έφερε νομισματική σταθερότητα. Μπορεί να φοβόμαστε την παγκοσμιοποίηση, σε συνθήκες ανοιχτών συνόρων, ο ελληνισμός πρόκοψε, είτε με τη ναυτιλία, είτε με τα καραβάνια που έφευγαν από την ηπειρωτική Ελλάδα για τα Βαλκάνια και την εγγύς Δύση.

Σήμερα ο συντηρητισμός στην Ελλάδα εμφανίζεται σε κάθε μέτωπο όπου επιχειρείται κάποια αλλαγή: από την απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων, μέχρι την αναθεώρηση του άρθρου 16 και μέχρι την αλλαγή του Νόμου-Πλαίσιο για τα πανεπιστήμια. Ενώ είναι πασιφανές ότι το παλιό μοντέλο οργάνωσης έχει καταρρεύσει αυτό που προτάσσεται στον δημόσιο διάλογο είναι κάποιοι μελλοντικοί κίνδυνοι και η έκκληση να μείνουν τα πράγματα ως έχουν διότι «ποτέ δεν ξέρεις».

Βέβαια, για να πούμε και του συντηρητικού το δίκιο, πραγματικά «ποτέ δεν ξέρεις». Κάθε αλλαγή, κάθε βήμα εμπεριέχει και κινδύνους. Για παράδειγμα, ακόμη και η μεγαλύτερη ανακάλυψη του ανθρώπου, η φωτιά, είχε αποτέλεσμα τις πυρκαγιές και χιλιάδες πέθαναν απ’ αυτή. Το ερώτημα είναι αν μεταξύ ενός αποδεδειγμένα αποτυχημένου μοντέλου και ενός (στη χειρότερη περίπτωση) πιθανώς αποτυχημένου μοντέλου η κοινωνία αποφασίζει να ρισκάρει το δεύτερο. Αν αισθάνεται την αυτοπεποίθηση να δοκιμάσει νέα πράγματα και να διορθώσει τις αρνητικές επιπτώσεις τους.

Είναι σίγουρο πως αν προχωρήσει το σχέδιο Iter για την πυρηνική σύντηξη πολλά θα ανατραπούν. Θα έχει θετικές και αρνητικές επιπτώσεις στο υπάρχον μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας. Το ερώτημα είναι τι θα προτάξουμε. Τους κινδύνους ή τις ευκαιρίες;

(του Πάσχου Mανδραβέλη/ pmandravelis@kathimerini.gr, 2/12/2006)

Σουμέριοι θεοί

...

Είναι ενδιαφέρουσα η ομοιότητά τους με τους αντίστοιχους μυκηναϊκούς, αν και αυτοί είναι καλλιτεχνικά αρτιότεροι. Το συμπέρασμα είναι ότι ήδη οι θεοί εκείνης της εποχής είχαν ανατολική προέλευση και προσαρμόζονταν δεόντως στις ανάγκες των ανθρώπων του ελλαδικού χώρου.

(click)

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)