Όσα παίρνει... κι όσα φέρνει ο άνεμος

Η κυρία και το σκυλάκι

της Ισμήνης

Η κυρία μας ήταν φιλόζωος, καλά πολύ καλά κάνει, απλά το παράκανε! Είχε ένα σκυλάκι, Παναγιά μου κακομαθημένο και στριμμένο, αλλά γι’ αυτήν ήτανε θεός ο σκύλος της.

Μετά το θάνατο του άντρα της αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι στο σκυλί της, που τελικά κάποια στιγμή πάει άφησε κι αυτό τον μάταιο τούτο κόσμο!

Από τότε όπου  έβλεπε σκυλί  έτρεχε   το χάιδευε, του μιλούσε, το τάιζε, έπιανε με τις ώρες κουβέντα με τον ιδιοκτήτη του σκύλου και ανέλυε τα προβλήματά του, έδινε συμβουλές κλπ. κλπ.  

Άσε που σε όποια ταβέρνα πήγαινε, περιφερόταν στα τραπέζια και μάζευε τα αποφάγια για να ταΐσει τα  αδέσποτα σκυλιά της  περιοχής ή της γειτονιάς της. Είχε γίνει  κομματάκι γραφική για όσους ήταν αδιάφοροι στα ζώα, αλλά από την άλλη μεριά βέβαια οι έχοντες ζώα την λάτρευαν!

Κάποτε, σε μια έξαρση φιλοζωισμού, πήρε ένα παρατημένο  σκυλί από ένα μαγαζί  ζώων  για να το  μεγαλώσει.

Το εν λόγω σκυλί όμως απεδείχθη μεγάλος μπελάς  και της έφερε τα πάνω –κάτω στην τακτοποιημένη  πλέον ζωή της. Αποφάσισε λοιπόν να το επιστρέψει και μάλιστα μια φίλη της, της σύστησε μια κυρία που ενδιαφερότανε να το κρατήσει.

Το έδωσε λοιπόν το σκυλί ελαφρώς ανακουφισμένη αλλά και   ξαλαφρωμένη από κάμποσα ευρώ, διότι  όσο διάστημα είχε το σκυλί, το στείρωσε, το κούρεψε, του έκανε εμβόλια, το πήγε σε γιατρό, του πήρε τα σέα του και τα μέα του! Τέλος πάντων το φιλοσόφησε, άλλωστε οικονομικό πρόβλημα δεν είχε, οπότε θεώρησε το έξοδο αυτό μια καλή πράξη  και ένα πετραδάκι στο βιογραφικό της  για την ώρα που θα δώσει ραπόρτο στον άγιο Μόδεστο  για να εισέλθει στον παράδεισο!

Κάποια στιγμή η φίλη της που της σύστησε την άλλη κυρία που πήρε το σκυλί, της είπε ότι έχει την υποχρέωση σαν φιλόζωη που είναι να βοηθάει οικονομικά την  ιδιοκτήτρια πλέον του σκυλιού να αντεπεξέλθει στα έξοδα και μάλιστα προθυμοποιήθηκε να δίνει και αυτή ένα ποσό μηνιαίως!!!

Και αυτό το φιλοσόφησε, το εξέλαβε  όμως σαν καλή πράξη προς τρίτους αλλά  και άλλο ένα θετικό για τον άγιο Μόδεστο,  όπως είπαμε!

Τώρα να σας πω το τέλος;  Η φιλόζωη κυρία σκάει κάθε μήνα ένα πόσο συν το ποσό της φίλης της που της λέει ότι λόγω κωλύματος υγείας  αδυνατεί να πάει στην Τράπεζα να σηκώσει λεφτά.

- Δώστα εσύ και θα στα δώσω, είναι η μόνιμη απάντηση.  

Η δε κυρία που έχει το σκυλί  και καρπούται  μηνιαίως το επίδομα  βοηθείας  για  να αντεπεξέλθει στα έξοδα  συντήρησης του σκύλου, όταν της ζήτησε να πάει το σκυλί να το δει βρε αδελφέ, της απάντησε ότι το αυτοκίνητό της είναι Land Rover  και δεν μπορεί να παρκάρει στα στενά που είναι το σπίτι της φιλόζωης κυρίας μας!

Και όσα καταλάβατε, καταλάβατε  γιατί εγώ  τα πήρα στο κρανίο όταν άκουσα την ιστορία!

Do somthing!

του Φώτη Γεωργελέ, Athensvoice, 5/6/2013

Την προηγούμενη εβδομάδα, η τηλεοπτική εκπομπή «Φάκελοι» είχε μία από τις καλύτερες στιγμές της. Στην ίδια εκπομπή παρουσίασαν, τη μια μετά την άλλη, τις συνεντεύξεις δύο ανθρώπων που δεν αποτελούσαν δύο διαφορετικές πολιτικές προτάσεις απλώς, αλλά δύο διαφορετικές οπτικές, δύο διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης της ζωής, δύο διαφορετικούς κόσμους.

Ο πρώτος ήταν ένας σοβαρός, μεγάλος κύριος, αυστηρός, στρυφνός, μελαγχολικός. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος. Στον απαισιόδοξο λόγο του υπήρχε μόνο η αισιοδοξία της αυτενέργειας. Μόνο εμείς αν αντιδράσουμε, μόνο εμείς αν αλλάξουμε, θα οικοδομήσουμε μια Ελλάδα που θα ξεφύγει από την κρίση. Φταίει το πολιτικό σύστημα που αρνείται να αλλάξει τις παρωχημένες δομές, φταίει η Ευρώπη που δεν βρίσκει πιο γρήγορα το δρόμο της ενοποίησης, φταίει η κοινωνία μας που εθελοτυφλεί αρνούμενη να αλλάξει και προσπαθεί να διατηρήσει αδύνατα κεκτημένα. Εσείς δεν φταίτε, κύριε υπουργέ; Φυσικά, απαντάει απορώντας και με την ίδια την ερώτηση, υπουργός ήμουνα, μέρος του πολιτικού συστήματος. Αλλά τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε άλλο καθυστέρηση, τώρα πρέπει να ξεχωρίσουν οι δυνάμεις της αλλαγής από τις δυνάμεις της συντήρησης που κρατούν μια χώρα καθηλωμένη.

Ο δρόμος θα είναι δύσκολος, θα ματώσουμε, αλλά δεν υπάρχει άλλος. Γιατί το πρόβλημά μας δεν ήταν απλώς να μειώσουμε το έλλειμμα, ο σκοπός είναι να αλλάξουμε το σύστημα, να φτιάξουμε μια χώρα που δεν θα παράγει άλλα ελλείμματα. Και για να το επιτύχουμε αυτό, πρέπει να αλλάξουμε όσα πιστεύαμε, πρέπει να λέμε μόνο αλήθειες, πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπίες. Να σταματήσουμε πια, λέει κάνοντας τη χαρακτηριστική χειρονομία αριστερό χέρι γροθιά - δεξί ζητιανιά, να μιλάμε επαναστατικά ζητώντας ταυτόχρονα δανεικά. Να αλλάξουμε, δηλαδή, την κυρίαρχη ιδεολογία.

Η επόμενη καλεσμένη ήταν μια διεθνούς ακτινοβολίας σταρ ακτιβίστρια και συγγραφέας. Η Ναόμι Κλάιν. Μικρότερη, λαμπερή, χαμογελαστή, συμπαθέστατη. Και επί μία ώρα έλεγε όλα αυτά τα χαριτωμένα μικρά τίποτα που τόσο πολύ καλά ξέρουμε και στη χώρα μας. Ποιος φταίει για την κρίση; Οι Ευρωπαίοι που σας έπεισαν ότι φταίτε εσείς. Ποιος φταίει για το ρατσισμό; Τα μέσα ενημέρωσης που σας τρομοκρατούν. Τι να κάνουμε; Να φύγετε από το ευρώ. Να φύγετε από την Ευρώπη, να πάρετε και δυο τρεις άλλους μαζί σας νότιους, αλλά κι αν δεν βρείτε, φύγετε μόνοι σας. Ξέρετε, προσπαθούσε να την προσγειώσει η δημοσιογράφος, εμείς χρειαζόμαστε κάθε χρόνο δανεικά, αυτό είναι το πρόβλημά μας. Κι άλλα χαμόγελα, αμηχανίας αυτή τη φορά, να κάνετε κάτι, βρε αδελφέ, do something! Να μην ψάχνετε για φυσικό αέριο, γιατί δεν υπάρχει, αλλά κι αν υπάρχει θέλετε να το εκμεταλλευτείτε γιατί βρίσκεστε σε οικονομική κρίση, αλλά τότε κάνετε κακό στο περιβάλλον. Δηλαδή, γενικά οι χώρες δεν πρέπει να εκμεταλλεύονται τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους; Ποτέ; Πρέπει να γυρίσουμε στα άλογα και στα αλέτρια; Έτσι κάνουν αυτοί στον Καναδά;

Λόγω της κρίσης έχουν έρθει να σας πάρουν τις κρατικές επιχειρήσεις σας. Γιατί εσείς δεν τις είχατε ιδιωτικοποιήσει, όπως οι άλλες χώρες της Δύσης. Δηλαδή το πρόβλημα είναι που θα αποκρατικοποιηθούν ή που αυτό δεν έγινε πριν 30 χρόνια, όπως στις άλλες χώρες της Δύσης; Να τις κρατήσουμε; Γιατί ξέρουμε κι άλλες χώρες που τις είχαν όλες τις επιχειρήσεις κρατικές, αλλά κατέρρευσαν πριν 30 χρόνια. Αυτό μας προτείνει η γλυκιά Ναόμι; Ούτε ξέρει τι μας προτείνει. Do something, όμως, βρε αδελφέ. Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Εύκολα, βολικά, επιπόλαια, αντιφατικά.

Η μικρή χαμογελαστή Ναόμι είναι η συντηρητική πολιτική. Η φοβισμένη, η αντιδραστική. Που δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα της Ευρώπης, αλλά ζητά την αδύνατη επιστροφή. Στη διάλυση της Ευρώπης, στην επιστροφή σε εθνικά, μικρά, αδύναμα κράτη. Η αντι-παγκοσμιοποίηση είναι μια αντιδραστική αντίληψη. Η λάθος μάχη. Η επιστροφή προς τα πίσω είναι αδύνατη και επικίνδυνη. Δεν είναι η παγκοσμιοποίηση υπεύθυνη για τα προβλήματά μας, αλλά εμείς οι ίδιοι. Είναι το εδώ και 20 χρόνια ανεπαρκές μοντέλο ανάπτυξης και ο δανεισμός που συσσωρεύσαμε προσπαθώντας να το διατηρήσουμε. Η πολιτική επιλογή της μικρής Ναόμι είναι εντούτοις η γερασμένη πολιτική. Αυτή που βλέπει τον κόσμο με τα γυαλιά της προηγούμενης 20ετίας. Που δεν καταλαβαίνει τον κόσμο σήμερα. Που προσπαθεί να παγώσει το χρόνο.

Η αριστερά της Ναόμι Κλάιν είναι η συντηρητική αριστερά. Η αριστερά των προνομιούχων της προηγούμενης ευδαίμονος περιόδου. Γιατί όταν δεν αντιμετωπίζεις το πρόβλημα, όταν προτείνεις την ίδια του την άρνηση, την ακινησία, τα αποτελέσματα δεν είναι ότι δεν θα συμβούν. Όταν η Ευρώπη χάνει συνεχώς σε παραγωγικότητα, όταν οι εξαγωγές της μειώνονται και οι εισαγωγές τριπλασιάζονται σε μια δεκαετία, δεν είναι ότι οι επιπτώσεις δεν θα έρθουν. Όταν προσπαθείς να διατηρήσεις το παλιό μοντέλο, οι επιπτώσεις θα πλήξουν τους ασθενέστερους περισσότερο και οι ισχυρότεροι απλώς θα διατηρήσουν καλύτερα τα κεκτημένα. Το είδαμε πολύ ανάγλυφα 3 χρόνια στην Ελλάδα. Η άρνηση της πραγματικότητας δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Τα ελλείμματα μειώθηκαν γιατί κανείς δεν μας δανείζει. Αλλά η κορυφή της πελατειακής πυραμίδας διατήρησε προνόμια και προσόδους. Οι άλλοι απλώς έχασαν περισσότερα.

Στην μπερδεμένη, καλομαθημένη εποχή μας, ο συντηρητικός λόγος της Ναόμι Κλάιν ακούγεται ευχάριστα. Γιατί είναι ο τρέχων λόγος που αστραπιαία μεταδίδεται στα κοινωνικά δίκτυα. Εύκολος, χωρίς κόστος, στην πραγματικότητα χωρίς ιδεολογικό πρόσημο, εύπεπτος για να καταναλωθεί από αριστερά και δεξιά. Φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι, όλα είναι ένα «κόλπο» των κακών. Όπου ο καθένας βάζει εύκολα έναν ξένο κακό της προτίμησής του. Οι Γερμανοί, οι μετανάστες, οι ξένοι, η σιωνιστική συνωμοσία, οι τραπεζίτες, η παγκοσμιοποίηση, η κακούργα κοινωνία. Like! Εμείς ηρωικά αντιστεκόμαστε, φωνάζουμε συνθήματα οι προδότες στο Γουδί, αφήνουμε ανώνυμα σχόλια αγανάκτησης, unfollow! Τόσο εύκολα, τόσο ηρωικά. Τόσο ανεύθυνα. Do something! Κυρίως κάντε το λάθος. Αγανακτήστε για τους λάθος λόγους και με το λάθος εχθρό. Εναντίον της προόδου, εναντίον της παραγωγής, εναντίον της συνεργασίας, εναντίον της Ευρώπης.

Πέρα κι από πολιτικές επιλογές, οι δύο διαφορετικές ρητορικές παρουσιάζουν δύο διαφορετικές ματιές για τον κόσμο και τον εαυτό μας. Η μία έχει μόνο θέλω, η άλλη πρέπει. Η μία αναζητάει παντού εχθρούς και συνωμοσίες. Η άλλη σου βάζει μπροστά τον καθρέφτη, είναι η προσωπική ευθύνη, είναι οι επιλογές που κάνουν οι κοινωνίες αυτές που καθορίζουν το μέλλον της ζωής σου. Η μία υπόσχεται μια μάταιη επιστροφή σε ένα αδύνατο παρελθόν, τότε που η Δύση κυριαρχούσε στον κόσμο. Έστω κι αν ο κόσμος αλλάζει δραματικά από μέρα σε μέρα. Η άλλη ζητάει κόπο, δουλειά, έμπνευση, προσπάθεια.

Η μία, εύκολη, πιασάρικη, χωρίς θυσίες, ακούγεται νεανική, αλλά είναι ηλικιωμένη. Μάχεται για κεκτημένα, για να μην αλλάξει τίποτα. Την ώρα που αλλάζουν όλα. Και τι περίεργο, η άλλη, η αυστηρή, η σοβαρή, έχει μέσα της περισσότερη ζωντάνια και ενεργητικότητα. Δεν φοβάται τα ρίσκα, δεν αντιμετωπίζει με δέος το σημερινό κόσμο της ασύλληπτης ταχύτητας, έχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της κοινωνίας. Δεν αναζητάει εχθρούς για να τους φορτώσει το κρίμα, ψάχνει τις εσωτερικές δυνάμεις του καθένα και της κοινωνίας. Οι εικόνες καμιά φορά εξαπατούν. Ιδίως όταν τη Ναόμι δεν τη λένε Κάμπελ.

Περιμένοντας νέο κλειδάριθμο ΔΟΥ

του Σεραφείμ Κωνσταντινίδη, Καθημερινή,1/6/2013

Κατέρρευσε ο μύθος, σύμφωνα με τον οποίο η πληροφορική και οι εφαρμογές της κάνουν πιο εύκολη της ζωή μας. Ίσως ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις αλλά σίγουρα όχι για τις φορολογικές υπηρεσίες. Όλοι πρέπει να υποβάλλουν ηλεκτρονικά, τις φορολογικές δηλώσεις και μέσα σε όλους και οι φορολογούμενοι μεγάλης ηλικίας που είναι αμφίβολο αν έχουν την δυνατότητα. Μπορούν να πάνε στα ΚΕΠ, είπαν, αλλά απαιτείται να έχουν κλειδάριθμο! Έτσι, τα περήφανα γηρατειά, όπως λέγαμε κάποτε μπήκαν στην διαδικασία να αποκτήσουν κλειδάριθμο που δεν ξέρουν τι να τον κάνουν. Η ΔΟΥ που έχει τα στοιχεία όλων των φορολογούμενων μπορούσε να ταχυδρομήσει και το κλειδάριθμο αλλά αυτό θα ξεκούραζε τους φορολογούμενους, επιδίωξη που δεν περιλαμβάνεται στα ενδιαφέροντά τους. Άλλωστε οι πολίτες στη χώρα αυτή, υπάρχουν για να εξυπηρετούν τις δημόσιες υπηρεσίες…

Ας δούμε λοιπόν τις οδηγίες: Αν είστε νέος χρήστης για να αποκτήσετε κωδικούς πρέπει να κάνετε αίτηση αρχικής εγγραφής. Συμπληρώνετε την αίτηση στο σχετικό site δηλώνοντας, όνομα χρήστη (username) και κωδικό (password) που επιθυμείτε. Δεν αρκεί να «στείλετε» ηλεκτρονικά την συμπληρωμένη φόρμα! Τυπώνετε την αίτηση και με την ταυτότητά σας πηγαίνετε στο μητρώο της Δ.Ο.Υ. που υπάγεστε και περιμένετε στην ουρά ώστε να παραλάβετε τον κλειδάριθμο. Αν δεν έχετε ήδη δηλώσει όλες τις πιθανές μεταβολές των στοιχείων σας στο μητρώο π.χ. αλλαγή αριθμού ταυτότητας, ή δεν έχετε ενημερωμένη ταυτότητα έχετε μεγαλύτερα προβλήματα αλλά δεν μας αφορούν.

Τώρα αρχίζει η επόμενη φάση της ταλαιπωρίας για την ενεργοποίηση του κωδικού που έχετε παραλάβει μετά από αναμονή στην ουρά. Για την ενεργοποίηση του λογαριασμού πρέπει να μεταφερθείτε στην ηλεκτρονική σελίδα ενεργοποίησης λογαριασμού όπου θα συμπληρώσετε το username και τον κωδικό (password) που επιλέξατε κατά την υποβολή της αίτησης εγγραφής και τον κλειδάριθμο που σας δόθηκε στη Δ.Ο.Υ. με ακρίβεια. Στη συνέχεια πρέπει να… αλλάξετε τον κωδικό πρόσβασης (!) και να επιλέξετε ενεργοποίηση για την επιτυχή ολοκλήρωση της διαδικασίας.

Αφού λοιπόν οι φτωχοί συνταξιούχοι κάνουν την διαδικασία αυτή, θα υποβάλλουν φορολογική δήλωση και θα ξεμπερδέψουν; Όχι! Ασφαλιστικά ταμεία δεν είναι σε θέση να στείλουν βεβαιώσεις αποδοχών για τις συντάξεις που πλήρωσαν, αλλά ακόμα και οι μισθωτοί έχουν πρόβλημα. Πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν μπορούν να εκτυπώσουν τις βεβαιώσεις γιατί την τελευταία στιγμή άλλαξαν οι απαιτήσεις του υπουργείου και πρέπει να γίνουν προσαρμογές στο λογισμικό των λογιστηρίων…

Ένα κράτος που ψάχνει εναγωνίως έσοδα, θα φρόντιζε να υποβληθούν οι δηλώσεις νωρίς ώστε να εισπράξει ταχύτερα φόρους. Όχι το ελληνικό δημόσιο, που είναι κουτοπόνηρο!

Γι αυτό επέβαλλαν ότι πρέπει να δηλωθούν οι τόκοι καταθέσεων (πάνω από 250 ευρώ) για τους οποίους οι τράπεζες κρατούν απευθείας το φόρο και τον αποδίδουν στο δημόσιο. Γι αυτό όσοι έχουν ενοίκια που δεν εισέπραξαν θα πληρώσουν φόρο, ενώ μισθωτοί θα φορολογηθούν και για μισθούς που δεν πληρώθηκαν από του; εργοδότες ενώ όσοι αναξιοπαθείς πήραν επιδόματα αναπηρίας, ανεργίας κλπ θα πληρώσουν… φόρο αλληλεγγύης. Δεν φορολογούνται δίκαια, εισοδήματα που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς αλλά και εισοδήματα που ίσως μπορούσαν να αποκτηθούν.