Δκεμβριανά XIV

 Τα «σύνορα» της Αθήνας εκείνο τον Δεκέμβρη

Καθημερινή, 17/2/2024

Σας γράφω με αφορμή το πρόσφατο αφιέρωμα της «Κ» στα Δεκεμβριανά του 1944.

Την 6η Δεκεμβρίου 1944, μια μονάδα του ΕΛΑΣ υπό τη διοίκηση πρωτοκαπετάνιου φθάνει στις παρυφές προαστίου της Αθήνας. Πρώτα «εξουδετερώθηκαν» οι επτά χωροφύλακες... Μετά αναλαμβάνει η ΟΠΛΑ: Να συλληφθούν τρεις για εκτέλεση. Ένας ήταν ο Ν., φανατικός βενιζελικός και στη συνοδεία του Βενιζέλου στην Κωνσταντινούπολη και αλλού. Ξημερώματα, τρεις το πρωί, κτυπούν την πόρτα του σπιτιού του. Μέσα ο Ν. με τη σύζυγό του και τα δύο τους παιδιά, 13 και 9 ετών. «Εμένα θέλουν», τους λέει. Μπαίνουν τρεις οπλισμένοι άνδρες. «Πού είναι ο άνδρας σου, μωρή;» ρωτούν τη σύζυγό του τραβώντας την από τα μαλλιά. Μετά στρέφονται στον μεγάλο γιο, τον ρίχνουν απάνω στον καναπέ και τον κτυπούν. Φεύγουν άπραγοι...

Ο Ν. πήδηξε από το δεξί μεσαίο πλαϊνό παράθυρο της μονοκατοικίας και πλησίασε την μπροστινή μεριά κρυμμένος πίσω από τα πυράκανθα. Σήκωσε το πιστόλι που είχε κρυμμένο κατά τη διάρκεια της Κατοχής, σημάδεψε τον τέταρτο οπλισμένο που φρουρούσε εμπρός στο σπίτι. Ευτυχώς δεν εκπυρσοκρότησε! Στον θόρυβο όμως που έκανε, άκουσε τον φρουρό να ρωτά: «Εσύ είσαι, Μήτσο;» – νομίζοντας ότι ήταν ένας από τους συντρόφους του. «Ναι», απάντησε χαμηλόφωνα ο Ν. «Μείνε εσύ εκεί και εγώ πάω αριστερά μη μας ξεφύγει», ήρθε η απάντηση του φρουρού.

Ο Ν. πήδηξε το πλαϊνό συρματόπλεγμα και, καταματωμένος, με σκισμένη πιτζάμα, πήγε σε φιλικό κοντινό σπίτι. Το πρωί γύρισε σπίτι του, πήρε τη γυναίκα και τα δύο παιδιά του. Ανέβηκαν τα Τουρκοβούνια, έπεσαν στο Γαλάτσι και έφθασαν στην πλατεία Αγάμων, στο σπίτι συγγενικού προσώπου, με τα πόδια όλη αυτή την απόσταση. Το μικρό διαμέρισμα ήταν ισόγειο, κοιμόντουσαν στο πάτωμα. Απέξω οι Ελασίτες φώναζαν με το χωνί «κλείστε τα παράθυρα και ανοίξτε τις πόρτες». Έμειναν στο σπίτι αυτό οκτώ μέρες. Η Αθήνα υπό τον πλήρη έλεγχο του ΕΛΑΣ. Με χίλιες προφυλάξεις, μέσα από παράδρομους, έφτασαν στην οδό Σόλωνος και Σίνα. Εκεί ήταν τα «σύνορα». Μπροστά από τους εθνοφύλακες, η σύζυγος του Ν. σωριάστηκε στον δρόμο λιπόθυμη από την αγωνία και την εξάντληση. Από εκεί, στην οδό Ομήρου σε φιλικό σπίτι. Σώθηκαν...

Ο δεύτερος έλειπε στην Αθήνα. Ο τρίτος εκτελέστηκε με φρικτό τρόπο στα Σίδερα Χαλανδρίου. Άραγε, όλο αυτό είναι κάτι φανταστικό, είναι ένας εφιάλτης, ίσως μια κακή ανάμνηση; Ό,τι κι αν είναι...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΡΑΚΑΤΟΣ Χαλάνδρι

Δεκεμβριανά III

Άλλος για οδοφράγματα

του Σ.Φρ.

Η περιοχή πάνω και κάτω από την οδό Πατησίων, στο ύψος της πλατείας Κολιάτσου και ευρύτερα, υπαγόταν στο ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, με τακτικές περιπολίες κλπ. Όμως, τις ημέρες των Δεκεμβριανών είχαν καταλάβει το αστυνομικό τμήμα οι αντάρτες και κυρίαρχες δυνάμεις στην περιοχή ήταν ο «Εφεδρικός ΕΛΑΣ» και η «ΟΠΛΑ». Ο πρώτος ήταν οι αντάρτικες ομάδες των πόλεων, σε αντιδιαστολή με τον ΕΛΑΣ στα βουνά και αλλού. ΟΠΛΑ ήταν, κατ’ αναλογίαν, η αντικατασκοπία, δηλαδή οι ομάδες ανταρτών που προστάτευαν τους ΕΛΑΣίτες από πράκτορες, τιμωρούσαν τους «εχθρούς» κτλ.

Ένα από αυτά τα πρωινά, πριν ξημερώσει ακόμα, βγήκε ο μαστρο-Γιώργης από το σπίτι του στην περιοχή Κολιάτσου για τη δουλειά, στην οικοδομή. Αναγνωρισμένος τεχνίτης ο μαστρο-Γιώργης, απόφοιτος τεχνικής σχολής, είχε ειδικευτεί στο καλούπωμα και στο μπετόν, αναλάμβανε δε εργολαβίες από γνωστούς μηχανικούς της Αθήνας. Μόλις έκανε μερικά βήματα στον κατηφορικό δρόμο για να πάει με τα πόδια στη δουλειά, «ξεκόλλησαν» από ένα τοίχο τρεις σκιές και ήρθαν καταπάνω του. Στάθηκαν μπροστά του και τον κοίταξαν διερευνητικά. Επειδή δεν είχε ξημερώσει ακόμα καλά, ήθελαν μάλλον να βεβαιωθούν ότι βρίσκεται μπροστά τους πράγματι αυτός που ζητούσαν.

Ο μαστρο-Γιώργης είδε τους τρεις, μάλλον ψηλούς νεαρούς, και προσπάθησε να καταλάβει, αν ήταν γείτονες ή κάποιοι παλιοί συνεργάτες του στην οικοδομή που θα του ζήταγαν να τους απασχολήσει για μεροκάματο. Φορούσαν και οι τρεις τραγιάσκα, αλλά τραγιάσκα φορούσε και ο μάστορας που ήταν τότε σύνηθες κάλυμμα του κεφαλιού για τα κρύα του χειμώνα. Εκείνη τη στιγμή, όμως, κατάλαβε ο μαστρο-Γιώργης ότι είχε κάνει τελείως λάθος. Και οι τρεις είχαν τουφέκια στον ώμο, ο δε μεσαίος εξ αυτών και μάλλον ο μεγαλύτερος σε ηλικία, είχε και περίστροφο χωμένο πίσω από τη ζώνη του παντελονιού.

Αυτός ο μεσαίος ξεκίνησε την κουβέντα: «Συναγωνιστή, ξέρουμε ότι είσαι καλός μάστορας και ήρθαμε να σου ζητήσουμε να βοηθήσεις τον αγώνα του λαού κατά των μοναρχοφασιστών». Ο «συναγωνιστής» ήταν βέβαια από νεαρής ηλικίας οικοδόμος και ο «φυσικός» πολιτικός χώρος του ήταν η Αριστερά, ο ίδιος δεν είχε όμως ποτέ οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα και μάλλον προς το εκάστοτε πολιτικό κέντρο έγερνε στις εκλογές. Με την κουβέντα που του άνοιξαν οι τρεις άγνωστοι, κατάλαβε βέβαια ότι μίλαγε με εκπροσώπους τους εφεδρικού ΕΛΑΣ ή της ΟΠΛΑ.

«Και πώς ακριβώς θέλετε να βοηθήσω παιδιά;» ρώτησε δήθεν ψύχραιμα ο μαστρο-Γιώργης. «Θέλουμε συναγωνιστή να αναλάβεις την κατασκευή οδοφραγμάτων από μπετόν σε ορισμένους μεγάλους δρόμους», του λέει ο επικεφαλής. Τώρα, μάλιστα, μπλέξαμε άγρια, σκέφτηκε ο μάστορας. «Και μη φοβάσαι», συμπλήρωσε ο ένοπλος «έχουμε αρκετά γερά παιδιά που θα βοηθήσουν, δεν θα κάνεις εσύ το χαμαλίκι. Θα μαζευτούμε μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Ελευθερίου στα Κάτω Πατήσια και θα αρχίσουμε τις κατασκευές».

Καλά, ο μαστρο-Γιώργης δεν φοβόταν τη σωματική καταπόνηση, τους κινδύνους στους οποίους έμπαινε σκεφτόταν, είτε έλεγε ναι, είτε όχι, τη στιγμή μάλιστα που απέφευγε εδώ και χρόνια επιμελώς τα «μπλεξίματα».

«Ξέρετε παιδιά», λέει προβληματισμένος, «δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό που ζητάτε, χρειάζονται πολλές εργασίες, χρειάζονται πρώτα γερά θεμέλια, αλλιώς θα τσουλήσει ο τοίχος με την πρώτη κλωτσιά, όσα σίδερα κι αν βάλετε, όσο μπετόν κι αν ρίξετε. Χρειάζονται βαθιά σκαψίματα πρώτα, μετά χρειάζονται σίδερα, τσιμέντα, άμμος, χαλίκι, αυτά θέλουν οργάνωση και προετοιμασία, χρειάζονται μηχανικοί και εργοδηγοί.» Ξεροκατάπιε ο μαστρο-Γιώργης για να κερδίσει χρόνο, να σκεφτεί τι θα πει και αμέσως μετά ήρθε στο ψητό:

«Αλλά, να σας πω και το άλλο, εγώ είμαι οικογενειάρχης, έχω τρία παιδιά στο σπίτι, το ένα μόλις ενός έτους, δεν μπορώ να δουλεύω στον αέρα. Χωρίς μεροκάματο θα πεινάσουμε όλοι. Με περιμένει τώρα ο μηχανικός για να ρίξουμε πλάκα στην οικοδομή και πρέπει να φύγω. Αφήστε να το σκεφτώ και θα σας απαντήσω άλλη στιγμή». Και έκανε να φύγει...

Ο επικεφαλής παραμέρισε να περάσει ο μάστορας, αλλά ξαφνικά του πιάνει το μπράτσο και τον καθυστερεί: «Πρόσεχε συναγωνιστή, η βοήθεια στον αγώνα είναι υποχρέωση όλων των εργατών. Μη μας απογοητεύσεις!» «Θα τα πούμε το βράδυ, μετά την οικοδομή» λέει ο μαστρο-Γιώργης και άνοιξε το βήμα για να φύγει.

Όταν έφτασε στην οικοδομή είχε σχεδόν ξημερώσει και ο μηχανικός έκανε ήδη έλεγχο στα καλουπώματα με τα σχέδια του ξυλότυπου στα χέρια. Ο μαστρο-Γιώργης τον χαιρέτησε, χαιρέτησε και τους εργάτες και πήρε τον μηχανικό στην άκρη, να μην ακούν οι υπόλοιποι. Κοίταζε το σχέδιο και του έδειχνε με το δάκτυλο, δήθεν λεπτομέρειες, αλλά του μίλαγε για τελείως άλλα πράγματα. Το και το του λέει, με σταμάτησαν τρία παιδιά από την ΟΠΛΑ και μου ζήτησαν να φτιάξω οδοφράγματα. Φοβήθηκα ότι θα με έπαιρναν μαζί τους, αλλά είπαμε ότι θα το συζητήσουμε το βράδυ γιατί έχω να ρίξω πλάκα. «Τι να κάνω;»

Ο μηχανικός κούνησε προβληματισμένος το κεφάλι και του λέει με αποφασιστικότητα, μάζεψε την οικογένεια και φύγε αμέσως από εκεί, θα σας ταλαιπωρήσουν άσχημα, αν δεν κάνεις αυτά που θέλουν. «Ταλαιπωρία» εκείνες τις μέρες, σ' εκείνες τις συνθήκες, σήμαινε εκτέλεση επί τόπου! Πού να πάω, αναρωτήθηκε και ρώτησε ταυτόχρονα ο μαστρο-Γιώργης, πού να βρω σπίτι για πενταμελή οικογένεια; Και δεν θα με βρουν νομίζεις, αν κρυφτώ; Ο μηχανικός έκανε μερικά βήματα σε κύκλο και λέει στον μάστορα: «Το μεσημέρι, πριν τελειώσουμε εδώ τη δουλειά, φύγε εσύ και πήγαινε να πάρεις την οικογένεια, να την φέρεις στην οδό Πεσματζόγλου που είναι το γραφείο μου. Έχω δίπλα ένα δωμάτιο ελεύθερο, μείνε εκεί όσο θέλεις».

Η οδός Πεσματζόγλου που ξεκινάει στην Πανεπιστημίου, κόβει κάθετα τη Σταδίου και βγαίνει στη γωνία Σοφοκλέους-Αριστείδου, βρισκόταν στην «εγγλέζικη ζώνη», τη λεγόμενη «Σκομπία» (=κράτος του Σκόμπυ), η οποία άρχιζε κάποια τετράγωνα πιο πέρα. Η ζώνη αυτή που ελεγχόταν από τον αγγλικό στρατό με άρματα και πολυβόλα, ήταν περιφραγμένη με συρματόπλεγμα, δεν επιτρεπόταν δε να μπει κάποιος μέσα, αν δεν είχε επίσημο έγγραφο για το σκοπό της εισόδου. Ίσως το έκαναν αυτό για να αποφύγουν την πολυκοσμία, ίσως να φοβόντουσαν και «εισοδισμό» ανταρτών. Πάντως, σ' αυτή την αγγλική ζώνη είχε καταφύγει ήδη πολύ κόσμος που εγκατέλειπε τις γειτονιές της Αθήνας, επειδή φοβόταν τη δράση των ΕΛΑΣιτών και της ΟΠΛΑ. Μερικοί είχαν κατασκηνώσει στους χώρους μπροστά και πίσω από το Πανεπιστήμιο, την Ακαδημία και τη Βιβλιοθήκη, στην πλατεία Κλαυθμώνος και άλλους ελεύθερους χώρους του κέντρου.

Ο μαστρο-Γιώργης φεύγει, λοιπόν, κατά το μεσημέρι από την οικοδομή και παίρνει την οδό Ιωάννου Δροσοπούλου, από την Κυψέλη προς τα Πατήσια. Εννοείται ότι δεν κυκλοφορούσαν εκείνες τις μέρες λεωφορεία και τραμ, τα οποία θα προσέφεραν στους αντάρτες άριστο εξοπλισμό για οδοφράγματα. Η κίνηση στην οδό Πατησίων ήταν επικίνδυνη για πεζούς, γιατί κάθε τόσο έβγαιναν αντάρτικες ομάδες από τα στενά και αντάλλασσαν πυροβολισμούς με αστυφύλακες ή εθνοφύλακες που φρουρούσαν στα σταυροδρόμια.

Φτάνει ο μαστρο-Γιώργης σπίτι και βρίσκει εκεί να τρώνε για μεσημέρι αμέριμνοι, εκτός από την οικογένεια, τον πατέρα του, παππού των παιδιών, και τον κουνιάδο του, αδελφό της γυναίκας του. Ο κουνιάδος είχε εκεί κοντά μια μάντρα με υλικά οικοδομών και ερχόταν πότε πότε για φαγητό στην αδελφή του. Ήταν δε και πολύ καλοδεχούμενος γιατί έπαιζε με τα παιδιά, τους διηγόταν ιστορίες και άλλα σχετικά. Αφηγείται ο μαστρο-Γιώργης στην ολομέλεια τα καθέκαστα και συμφωνούν όλοι, τρομαγμένοι και αναστατωμένοι, ότι καλύτερη λύση είναι να φύγει η οικογένεια για το κέντρο. Αλλά να πάνε μαζί στο γραφείο του μηχανικού και οι δύο επισκέπτες, ο παππούς και ο κουνιάδος, διαφορετικά θα γίνονταν θύματα αντιποίνων, όταν καταλάβαιναν οι ΕΛΑΣίτες ότι είχε εξαφανιστεί ο μαστρο-Γιώργης με την οικογένειά του.

Μαζεύουν λοιπόν τα απαραίτητα σε μια μικρή βαλίτσα, κυρίως ρούχα για τα παιδιά, και ξεκινάνε νωρίς το απόγευμα για το κέντρο της Αθήνας τέσσερις ενήλικες και τρία παιδιά, με συννεφιασμένο ουρανό και κρύο, δυνατό κρύο του Δεκέμβρη. Πήραν το δρόμο προς Κυψέλη μέσα από τις ερημιές στα παλιά νταμάρια, εκεί που είναι σήμερα η Άνω και η Νέα Κυψέλη, μακριά από τους δρόμους κοντά στην οδό Πατησίων. Μέχρις εκεί ήταν όλα ήσυχα, δεν συνάντησαν κανέναν άνθρωπο. Από κει και πέρα άρχισαν τα δύσκολα.

Φεύγοντας από την Πλατεία Κυψέλης, θα πέρναγαν μέσα από το Πολύγωνο, το οποίο ήταν τότε παραγκούπολη προσφύγων από τη Μικρά Ασία και, βγαίνοντας, στην οδό Ευελπίδων είχαν απέναντί τους την αλάνα μπροστά στη Σχολή Ευελπίδων, τα σημερινά δικαστήρια. Στη θέση της αλάνας είναι τώρα η οδός Μουστοξύδη, η γέφυρα που ενώνει το χώρο της παλιάς Σχολής με το πάρκο και το υπόγειο γκαράζ αυτοκινήτων.

Ήδη περπατώντας μέσα στα σοκάκια του Πολυγώνου άκουγαν οι φυγάδες πυροβολισμούς. Σε μερικά σημεία συνάντησαν μεμονωμένους νεκρούς και οι περαστικοί επιτάχυναν το βήμα για να προσπεράσουν το θέαμα, ίσως και για να διαγράψουν από το μυαλό τους το γεγονός αυτών των θανάτων. Μόνο τα παιδιά έδειχναν ενδιαφέρον για τα πτώματα «Μπαμπά, εδώ ένας πεθαμένος», «Μαμά, κι άλλος πεθαμένος εκεί». Βγαίνοντας όμως στην Ευελπίδων άκουγαν καθαρά πλέον τις σφαίρες στον ανοικτό χώρο που ανταλλάσσονταν μεταξύ της φρουράς της Σχολής Ευελπίδων και των ανταρτών, οι οποίοι ήταν κρυμμένοι στο Πεδίο του Άρεως. Στον ελεύθερο χώρο της αλάνας ήταν εκτεθειμένα αρκετά πτώματα, πιθανόν περαστικοί που βρέθηκαν σε διασταυρούμενα πυρά, ίσως να ήταν όμως και από τους εκατέρωθεν μαχητές.

Ο μαστρο-Γιώργης είχε το μωρό, ενός έτους, στην αγκαλιά του, ο κουνιάδος είχε το αγόρι της οικογένειας, 3 ετών περίπου, καβάλα στους ώμους και η μητέρα κράταγε την κόρη, περίπου 5 ετών, από το χέρι. Ο παππούς ακολουθούσε από πίσω, σταυροκοπιόταν και μουρμούριζε ψαλμούς. Κάποια στιγμή κόπασαν οι πυροβολισμοί, μόνο σποραδικά και μακριά ακούγονταν ακόμα κάποιοι, οπότε βρίσκουν ευκαιρία και ξεχύνονται διάφορα μπουλούκια που ήταν κρυμμένα στα σοκάκια της παραγκούπολης για να διασχίσουν την αλάνα. Πιθανόν, σε κάθε μπουλούκι επικρατούσε η εντύπωση ότι είναι οι μοναδικοί που θέλουν να περάσουν απέναντι, τρέχοντας όμως, κατάλαβαν ότι όλοι μαζί ήταν ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων.

Στη μέση περίπου της διαδρομής, ακριβώς μπροστά από τη σχολή Ευελπίδων, άρχισαν πάλι οι πυροβολισμοί, πάνω από τα κεφάλια των αλαφιασμένων ανθρώπων. «Κατέβασε το παιδί από τους ώμους σου», φωνάζει ο μαστρο-Γιώργης στον κουνιάδο του, ο οποίος είχε ξεχαστεί και περπατούσε σκυφτός μεν, αλλά με το παιδί στους ώμους, κοντά στα 2 μέτρα συνολικό ύψος. Τελικά, πέρασαν την αλάνα, η οποία πρέπει να τους φάνηκε ατελείωτη, πέρασαν και το ρέμα που ήταν τότε ένα τμήμα της σημερινής οδού Βαλτινών και προχώρησαν προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και το Κέντρο.

Χωρίς νεότερα επεισόδια έφτασαν, κάποια στιγμή, στο «σύρμα» της Λεωφ. Αλεξάνδρας, το σύνορο μεταξύ αγγλικής ζώνης και ανταρτοκρατούμενης Αθήνας. Μπροστά στο σύρμα και κατά μήκος του στέκονταν πολλές δεκάδες πολίτες, όπως όταν παρακολουθούν παρελάσεις, αλλά εδώ ήταν οι άνθρωποι εφοδιασμένοι με καλάθια, βαλίτσες, μπογαλάκια και παιδιά. Όλοι τους υποψήφιοι εσωτερικοί πρόσφυγες! Πίσω από το σύρμα στέκονταν αραιά Άγγλοι στρατιώτες, με πλήρη πολεμική εξάρτυση και βλέμμα όλο περιέργεια γι’ αυτά που συνέβαιναν μπροστά τους.

Ο μαστρο-Γιώργης παραμέρισε μερικούς και προσπάθησε να εξηγήσει στο φρουρό μπροστά του ότι πρέπει να περάσει… αλλά, φυσικά, όλοι είχαν λόγους που έπρεπε και ήθελαν να περάσουν και κανείς δεν είχε άδεια, όπως ποτέ δεν έχουν επίσημα έγγραφα μετοικεσίας οι πρόσφυγες. Οι στρατιώτες, όσοι απαντούσαν στις παρακλήσεις των εξαθλιωμένων μετακινούμενων, έδειχναν παρακάτω, να πάτε από εκεί, άλλοι έδειχναν στην αντίθετη κατεύθυνση. Έτσι, είχε δημιουργηθεί κατά μήκος του σύρματος, περιμετρικά στην αγγλοκρατούμενη περιοχή, ένα ρεύμα περιπατητών που έψαχναν να βρουν πέρασμα. Πού να φαντάζονται οι σημερινοί οδηγοί που κινούνται στη Λεωφ. Αλεξάνδρας περιμετρικά για να μην παραβιάσουν το δακτύλιο του κέντρου ότι πριν από 60 και πάνω χρόνια έκαναν την ίδια διαδρομή πεζοπόροι φυγάδες των αθηναϊκών συνοικιών, όχι για να αποφύγουν, αλλά για να βρουν ένα πέρασμα να μπουν στο κέντρο.

Το όριο μεταξύ της αγγλοκρατούμενης και της ανταρτοκρατούμενης περιοχής πρέπει να διέτρεχε την οδό Εμμ. Μπενάκη, ίσως και ένα ή δύο παράλληλους δρόμους πάνω. Ο μαστρο-Γιώργης έφτασε κάποια στιγμή με την ακολουθία του, περπατώντας από το ένα φυλάκιο στο άλλο, κατάκοποι όλοι, ιδίως τα παιδιά, στα Χαυτεία, στο τμήμα της οδού Αιόλου μεταξύ Πανεπιστημίου και Σταδίου. Εκεί υπήρχε επίσης μια πύλη προς την αγγλοκρατούμενη περιοχή, με πολλούς ελεγκτές στρατιωτικούς και 2-3 άρματα μάχης. Από την εξωτερική πλευρά ήταν μαζεμένοι πολλοί που περίμεναν με την ελπίδα ότι θα βρουν ευκαιρία να περάσουν «μέσα».

Κάπου εκεί αρχίζει το μωρό που είχε στην αγκαλιά του ο μαστρο-Γιώργης, ένα δυνατό κλάμα, σαν ουρλιαχτό. Μετά από τόσες ταλαιπωρίες στο δρόμο, βρεγμένο, άυπνο και πεινασμένο, λογικό ήταν να κλαίει απαρηγόρητο. Να το κουνάει η μαμά, τίποτα, ούρλιαζε αυτό, να το παίρνει αγκαλιά ο μπαμπάς, ακόμα χειρότερα. Ταυτόχρονα έκλαιγαν κι άλλα μωρά και μεγαλύτερα παιδιά γύρω, αλλά αυτό έκλαιγε σαν καραμούζα, ταλαιπωρώντας τά, έτσι κι αλλιώς τεντωμένα, νεύρα όλων των κουρασμένων και πεινασμένων που περιφέρονταν. Έτσι, μέσα στην ατέλειωτη αναμονή μπροστά στο σύρμα, βρήκαν όλοι απασχόληση με το μωρό και το κλάμα του. Αυτό όμως δεν καταλάβαινε τίποτα, έκλαιγε γοερά σαν σκασμένο.

Πάνω εκεί βγαίνει από ένα σταθμευμένο εγγλέζικο στρατιωτικό τζιπ μια αδελφή του Ερυθρού Σταυρού, και κατευθύνεται στο σύρμα για να προσφέρει βοήθεια στο ταλαιπωρημένο μωρό. Ο κόσμος γύρω, ιδίως οι γυναίκες, άρχισαν εκείνη τη στιγμή να φωνάζουν, θα πεθάνουμε εδώ, θα πεθάνουν τα παιδιά μας, κάντε κάτι που μας έχετε εδώ στημένους τόσες ώρες. Μερικοί τα έλεγαν και στα αγγλικά. Πάει κοντά η αδελφή, πιάνει το μωρό, το παίρνει στην αγκαλιά της και άρχισε να το κουνάει ρυθμικά, να του χαμογελάει, να του μιλάει, αγγλικά και ακαταλαβίστικα για τους παριστάμενους, οπότε το μωρό, άνοιξε διάπλατα τα μάτια να δει το αλλαγμένο σκηνικό, ένα κόκκινο πρόσωπο με φακίδες και ένα τεράστιο καπέλο σαν φτερούγα που φορούσαν παλαιότερα οι αδελφές νοσοκόμες. Όλη η ηρεμία κράτησε όμως μόνο μερικά δευτερόλεπτα, γιατί το μωρό άρχισε εκ νέου το κλάμα, ίσως πιο δυνατά τώρα, μάλλον φοβισμένο από το άγνωστο πρόσωπο που έβλεπε μπροστά του.

Κάνει προσπάθειες η νοσοκόμα, τίποτα, φωνάζει η μαμά στην αδελφή, ελληνικά, δώστο μου να το ηρεμήσω εγώ, λέει ο μπαμπάς πήγαινε εσύ να το πάρεις, κατάλαβε ο φρουρός από τις κινήσεις των χεριών, κάνει μια και σηκώνει το σύρμα να περάσει η μαμά να πάρει το μωρό. Μέχρι να καταλάβει αυτός τί γίνεται, είχαν χωθεί από κάτω 15-20 άτομα! Βάζει ο φρουρός τις φωνές να έρθουν οι συνάδελφοί του που έκαναν σουλάτσο σε μικρές αποστάσεις, αλλά ώσπου να φτάσουν αυτοί και να σπρώξουν πίσω τους «εισβολείς», είχαν απομακρυνθεί αρκετοί στα ενδότερα της εγγλέζικης περιοχής — άντε να τους μαζέψεις τώρα.

Η οικογένεια του μαστρο-Γιώργη έφτασε έτσι, χωρίς άλλα επεισόδια, στην οδό Πεσματζόγλου, ανεβαίνοντας την οδό Σταδίου, και εγκαταστάθηκε στο γραφείο τού μηχανικού. Έμεινε εκεί σχεδόν μία εβδομάδα, όπου όλοι τρώγανε από το μεγάλο καζάνι με φαγητό στρατοπέδου που μαγείρευαν οι Εγγλέζοι στο Αρσάκειο — για πλύσιμο και άλλες πολυτέλειες ούτε λόγος. Κάποια στιγμή ήρθε το μήνυμα ότι είχαν υποχωρήσει οι αντάρτες στα προάστια της Αθήνας και μπορούσαν οι φυγάδες να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Όταν έφτασε ο μαστρο-Γιώργης με την οικογένεια στα Πατήσια, βρήκε το σπίτι τους λεηλατημένο και καμένο. Πηγαίνοντας το βράδυ οι αντάρτες να συνεννοηθούν με τον «συναγωνιστή» για τις δουλειές, διαπίστωσαν ότι αυτός είχε διαφύγει οικογενειακώς, οπότε κατέστρεψαν το σπίτι του για να τον εκδικηθούν.

J.Haydn Flute concerto D-dur

Αυτό το κοντσέρτο που κυκλοφορεί ως έργο του Joseph Haydn, έχει στην πραγματικότητα δημιουργό του τον Βιενέζο Leopold Hofmann (1738-1793), ένα σημαντικό συνθέτη, οργανοπαίκτη και δάσκαλο μουσικής στη Βιέννη, ο οποίος κινήθηκε λόγω των συνθηκών της εποχής, στη σκιά των Haydn και Mozart. O εκδότης της παρτιτούρας του κοντσέρτου προτίμησε να το εκδώσει με το όνομα του Haydn, όταν όλοι οι ενδιαφερόμενοι είχαν ήδη πεθάνει, γιατί έτσι θα είχε η έκδοση μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία.

2022

 

«Αγίων» μ π ι ν ε λ ι κ ί ω ν Απάνθισμα

Σε τρία επεισόδια.

του ευσεβέστατου Ροΐδη

 1ο επεισόδιο (έτος 2007)

Ενώ ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ετοίμαζε τις βαλίτσες του για ολιγοήμερο ταξίδι αναψυχής (Ελευθεροτυπία 12.02.07), μια ομάδα μητροπολιτών συγκέντρωνε τις τελευταίες υπογραφές. Οι μητροπολίτες σε τετρασέλιδη επιστολή τους προς τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο δηλώνουν αδυναμία, όπως λένε, να ακολουθήσουν την εκκλησιολογική εκτροπή του σχεδίου νόμου για τα εκκλησιαστικά δικαστήρια. Όπως αναφέρουν απευθυνόμενοι στον Αρχιεπίσκοπο «το σχέδιο νόμου που έγινε από επιτροπή που ήσασταν πρόεδρος «προσβάλλει» κραυγαλέως την εκ της πίστεως ημών απορρέουσαν εκκλησιολογίαν, επί της οποίας εδράζεται η υπόστασις της Αγίας και Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας».

Δηλαδή πρόκειται για απάντηση των 12 μητροπολιτών που τον περασμένο Δεκέμβριο απευθύνθηκαν στο Φανάρι ζητώντας την παρέμβασή του για όσα «αντικανονικά» προβλέπει το σχέδιο νόμου για τα εκκλησιαστικά δικαστήρια. Τότε ο Αρχιεπίσκοπος έστειλε επιστολές στους μητροπολίτες κατηγορώντας τους για «αντιδεοντολογική» συμπεριφορά γιατί απευθύνθηκαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και όχι μέσω της Ιεράς Συνόδου. Υπογραμμίζουν το ρόλο τού εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχη εντός της Εκκλησίας. Έχει, όπως αναφέρουν, την ευθύνη για τη διασφάλιση της εφαρμογής των όρων και των προϋποθέσεων του Αυτοκέφαλου. Και μιλούν για δύο ειδών αρχιερείς εντός της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εκείνους που υπάγονται στην Εκκλησία της Ελλάδος και εκείνους που ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο (Νέες Χώρες). Φαίνεται ξεκάθαρα ότι με κάθε κόστος οι μητροπολίτες θα συνεχίσουν να τηρούν την ίδια στάση αγνοώντας τον Χριστόδουλο.

Η επιστολή προς το Φανάρι, προκάλεσε την αντίδραση του Χριστόδουλου, είχαν υπογράψει τον περασμένο Δεκέμβριο οι μητροπολίτες: Θηβών Ιερώνυμος, Περιστερίου Χρυσόστομος, Μυτιλήνης Ιάκωβος, Νέας Ιωνίας Κωνσταντίνος, Μαντινείας Αλέξανδρος, Τρίκκης Αλέξιος, Γουμενίσσης Δημήτριος, Φιλίππων Προκόπιος, Ιερισσού Νικόδημος, Διδυμοτείχου Νικηφόρος, Ζακύνθου Χρυσόστομος και Μεγάρων Βαρθολομαίος. Ο Ιωαννίνων Θεόκλητος είχε απευθυνθεί στον Οικουμενικό Πατριάρχη όσο και στον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο για το θέμα του σχεδίου νόμου για τα εκκλησιαστικά δικαστήρια έχοντας τις ίδιες θέσεις με τους άλλους 12 μητροπολίτες. («Ελευθεροτυπία» 12.02.07)

2ο επεισόδιο (2007)

Αιφνιδιαστικά και χωρίς προειδοποίηση, ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ανακοινώνει ένα απόγευμα Σαββάτου έκτακτη σύγκλιση της Ιεραρχίας για να γίνουν εκλογές στις Μητροπόλεις Μεσσηνίας και Τριφυλία. Σχεδιάζει την «επιστροφή του Ασώτου Θεοκλήτου Κουμαριανού», είχε κάνει βεβαίως τις παρασκηνιακές του κινήσεις, τηλέφωνα κλπ. κλπ. Ο Θεόκλητος με τη παραίτησή του πριν δυο χρόνια, λειτούργησε σαν κυματοθραύστης και ως άλλοθι της «εκκλησιαστικής κάθαρσης» (όποιος την είδε να μου το γράψει). Οι καταγγελίες για «ανήθικο βίο» και «εκκλησιαστική παρέκκλιση» δεν βρήκαν το στόχο τους. Από πρώην Θεσσαλιώτιδος ο Θεόκλητος έγινε μητροπολίτης Βρεσθένης.

Αυτόν λοιπόν τον Θεόκλητο Βρεσθένης θέλησε να τον επιβάλει για την θέση του Μητροπολίτη Μεσσηνίας και Τριφυλίας. Στις εκλογές λοιπόν, ο δήμαρχος Καλαμάτας Παναγιώτης Νίκας αντιτάχθηκε στην υποψηφιότητα Θεόκλητου, δηλώνοντας ότι δεν επιθυμεί μητροπολίτη που έχει γίνει γνωστός «για καλό ή για κακό».

Στην λεγόμενη «εκκλησιαστική αντιπολίτευση» της Ιεραρχίας, υπήρξαν αντιδράσεις. Στέλνει και μια επιστολή ο μητροπολίτης Χρυσόστομος από τη Ζάκυνθο προς τα μέλη της. Στο κείμενο αναφέρει ότι δέχτηκε τηλεφώνημα από το μητροπολίτη Βρεσθένης Θεόκλητο, ο οποίος του ζήτησε την ψήφο του. «Σας υπενθυμίζω, δήλωσε, ότι πρόκειται περί του Κέντρου του «Τσουναμιού», το οποίο έπληξε αποκλειστικώς το περιβάλλον του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Αναφέρει ειρωνικά για την «Αλληλεγγύη μας» (την ΜΚΟ) και στην συνέχεια γράφει: «Σεβασμιότατοι και οι δύο προαναφερόμενοι ποντάρουν στις δικές Σας ασθενείς αντιστάσεις, οι οποίες, εάν επιτέλους δεν αφυπνισθούν ενώπιον αυτής της νέας και κραυγαλέας περιφρονήσεως του λαϊκού φρονήματος, δικαίως θα ομιλούν εκείνοι περί «ποίας καθάρσεως», μουρμουρίζοντας φωναχτά πλέον "Ασ’ τους, μωρέ, όλοι τους τα ίδιοι είναι!"…»

Σε ελάχιστο χρόνο ομάδα πιστών οργάνωσε «συντονιστική επιτροπή κατά της εκλογής Θεόκλητου» και με κείμενό της σχεδόν ταυτίστηκε με τις θέσεις του μητροπολίτη Ζακύνθου που ζητούσε την αφύπνιση των ιεραρχών στους σχεδιασμούς Χριστόδουλου.

«Εμβρόντητος ο μεσσηνιακός λαός πληροφορήθηκε ότι ο αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος προτείνει ως διάδοχο του μακαριστού επισκόπου μας κυρού Χρυσοστόμου τον πρώην Θεσσαλιώτιδος κ. Θεόκλητο. Εναν κληρικό, ο οποίος φέρεται αναμεμειγμένος στο παραδικαστικό κύκλωμα και εξαιτίας του επί μήνες διεσύρετο η Εκκλησία στα ΜΜΕ», αναφέρουν μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή τους τα μέλη της συντονιστικής επιτροπής και συνεχίζουν σε άλλο σημείο: «Μας είναι αδιανόητο ότι αυτά τα πνευματικά αναστήματα θα τα διαδεχτεί ο μέντορας του προφυλακισμένου Γιοσάκη και του αποσχηματισμένου Κουλουσούσα. Ο εν λόγω κληρικός παραδέχθηκε ότι προωθούσε σε καίριες θέσεις της εκκλησιαστικής διοίκησης τον Γιοσάκη και τελικά παραιτήθηκε από τον θρόνο του. Μας είναι αδιανόητο ότι γι’ αυτά τα κατορθώματά του θα του δοθεί ως «έπαθλο» η διαποίμανση της τοπικής μας εκκλησίας».

Υπό το βάρος των πολιτικών πιέσεων όχι μόνο παραγόντων της πόλης της Καλαμάτας που προέρχονται από τη Δεξιά, αλλά και στελεχών της κυβέρνησης, ο αρχιεπίσκοπος δεν τήρησε την υπόσχεση που έδωσε στο πνευματικό του τέκνο.

Μετά την απόσυρση της υποψηφιότητας Θεόκλητου, ο αρχιεπίσκοπος κατέληξε στον αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Σαββάτο…

Ο Θεόκλητός μας λοιπόν μένει «Βρεσθένης», δεν γίνεται Μεσσηνίας.

3ο επεισόδιο (2007)

Το Ποντίκι στις 22.3.2007 μας πληροφορεί ότι:
Οι της Ιεράς Συνόδου για να βρουν τους «Φρουρούς της Ορθοδοξίας» που έκαναν άνω-κάτω δεσποτάδες, αρχιμανδριτάδες, εφημέριους, διακάκια και πιστούς τις παραμονές των εκλογών των νέων μητροπολιτών Μεσσηνίας και Τριφυλλίας και Ολυμπίας με τα ανυπόγραφα κείμενα που εστάλησαν σε όλα τα μέλη της Ιεραρχίας και στους διάφορους οφικιάλιους της Μονής Πετράκη, ένθα κατοικοεδρεύει η κορυφή της ημετέρας Ορθοδοξίας. Δεν βρήκαν άκρη κι επιστράτευσαν ακόμη και ιδιωτικούς ντετέκτιβ, ορισμένους από τους οποίους απολαμβάνουμε στα τηλεοπτικά πρωινάδικα και μεσημεριανάδικα.

Το μόνο συμπέρασμα που κατάφεραν να βγάλουν οι σύγχρονοι «Σέρλοκ Χολμς» ήταν πως πιθανώς οι αποστολείς των εμετικών φακέλων στα γραφεία της οδού Ιασίου της Ιεράς Συνόδου πρέπει να είναι παπάδες της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, έμπλεοι χριστιανικής αγάπης, που ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας τη βρόμικη δουλειά για να πλήξουν πρόσωπα και υπολήψεις των πρωτοκλασάτων της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.

Aπάνθισμα επιθέτων
Θέλετε, καλοί μας χριστιανοί, για την επιμόρφωσή σας να πάρετε μια γεύση απ’ αυτό το απάνθισμα φράσεων, λέξεων, επιθέτων, για να δείτε τι πλούτο λεξιλογικό έχουν οι ερίφηδες όταν είναι να θάψουν ο ένας τον άλλον;

Ακούστε πώς στόλιζαν τους εν Χριστώ αδελφούς τους:
Αρσενική πόρνη, πουστόγερος, γομάρι, έκφυλος, κίναιδος, αρχικίναιδος, πισωγλέντης, γυναικωτός, λούστρος, τομάρι, αλήτης, γύφτος, πόρνος, μιζαδόρος, μαέστρος της διαπλοκής, τρέμων από τα οπίσθια, πορνικό στοιχείο, αποδεδειγμένα κλέφτης και ομοφυλόφιλος.

Κι ακόμη παραθέτουν τα εξής χριστιανικά: κλέφτης χηρών και ορφανών, κλέφτης των παγκαριών, ρασοφόρος δαίμονας, θαμών δυσόσμων νεανικών δωματίων, Εωσφόρος, πόρνη αδερφή, Αντίχριστος, γυνή που γυρίζει μονίμως τα οπίσθια, βιτσιόζος, σιδηροδέσμιος αδελφάτου.

Κι αν δεν φτάνουν αυτά, οι ευσεβείς ρίχνουν… κι άλλα κοσμητικά επίθετα που, αν τα άκουγε ένας κανονικός άνθρωπος, θα έπαιρνε πέτρες και δεν θα άφηνε αρτιμελή να κυκλοφορεί δίπλα του.

Απολαύστε κι’ άλλα:
Ηλίθιος, ρεμάλι, καραγκιόζης, γουρούνι, «Γανυμήδης», μαύρος ως πίθηκος, ανίκανος και ανώμαλος, τσαρλατάνος, άπατος και αχόρταγος, βοθρώδης, δαιμονοκρατούμενος, ανθρωποειδές, ανήθικος, διεφθαρμένος και αλήτης, αρχιαλήτης, σατανικό πρόσωπο, σατανικό καρκίνωμα της Εκκλησίας, Αγιος πανούργος, φουκαριάρης που έγινε πάμπλουτος, ανάξιος, φιλοχρήματος, πρώην περιπτεριούχος, μούτσος ηλεκτρολόγος και ξενοδοχοκαμαριέρης που φόρεσε το ράσο, δοτός.

«Αγια» μπινελίκια

Θέλετε κι άλλα; Δώστε βάση αν το βαστάει η καρδιά σας και η όρεξή σας να ακούει εκκλησιαστικά… μπινελίκια:
Ασήμαντος χωρικός, δέσμιος δαιμονικών ατόμων, πρωτομάστορας της οικονομικής ρεμούλας, ρασπουτίνος, ρασπουτίνος πατερούλης, πωρωμένος, καλοπερασάκιας, πρώην ρακένδυτος που τα κονόμησε, αχαρακτήριστος, άπληστος με το ένα πόδι στον τάφο, άθλιος με τα δυο πόδια στην κόλαση, σβούρας, μονίμως χασμώμενος και ντοπαριζόμενος, συνεταίρος του εκκλησιαστικού υποκόσμου, πιόνι, συνεταίρος του Πάπα, φαιδρός αγιότατος, σαμάρι, «βεντούζα» και «πεθερά», «σύζυγος αρσενικοθήλυκου», υπηρέτης πορνικών και υλικών αμαρτιών, αρχιρουφιάνος, ωραιοπαθής και βλαξ, φαιδρός, έχων σαθρά και δαιμονική καρδία, «μαύρος».

Και πάει λέγοντας...

Φίλε Νίκο Μπίστη

του Κώστα Κούρκουλου, 8/2/2019

Όταν ο Σουλιώτης αγωνιστής Κίτσος Τζαβέλας επιχείρησε, ως υπουργός στρατιωτικών του Όθωνα, να παραπλανήσει τη Βουλή υποδυόμενος ότι δήθεν δεν γνώριζε κάτι που γνώριζε, ένας βουλευτής, επικαλούμενος ότι και οι δυο τους ήταν παιδιά του Αλή Πασά, του θύμισε το εξής περιστατικό:

Ο Αλή Πασάς έβαλε έναν δικό του άνθρωπο να δείρει κάποιον. Αφού εκπληρώθηκε η επιθυμία του, το θύμα του ξυλοδαρμού πήγε στον ίδιο τον Αλή Πασά και κατήγγειλε την κακοποίηση. Ο Πασάς αμέσως κάλεσε τον δράστη και αφού τον «κατσάδιασε» για τον ξυλοδαρμό του υπηκόου του, τον οποίο όμως ο ίδιος είχε διατάξει, του ζήτησε από πάνω και εξηγήσεις!

Και τότε ο δράστης, τρελαμένος από τη συμπεριφορά του πασά, απάντησε: «Και με ξέρεις και σε ξέρω. Και σε ξέρω και με ξέρεις. Και τα ξέρεις και τα ξέρω. Και τα ξέρω και τα ξέρεις»!  Να λοιπόν Νίκο τι ξέρουμε και οι δύο:

Ότι την εποχή που η κυβέρνηση Σημίτη είχε εγείρει το θέμα των ταυτοτήτων, συνέβησαν τα εξής: α) Ο τότε υποψήφιος πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής «στηνόταν στην ουρά» για να υπογράψει στο δημοψήφισμα του Χριστόδουλου, ο οποίος απαιτούσε να μας καθηλώσει στον Μεσαίωνα. β) Οι παλαιοσταλινικοί του ΚΚΕ, υποκρινόμενοι ότι δεν έχουν σημασία τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά μόνον το τι κάνουν οι Αμερικανοί στο Αφγανιστάν, έκλειναν το μάτι στους δερβίσηδες του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. γ) Τα στίφη των «αυριανιστών», που πάντοτε πλειοψηφούσαν στο ΠΑΣΟΚ ως ο «αγνός λαός», δια χειλέων κ. Λαλιώτη, αποκαλούσαν «παράδοση» την αντιδημοκρατική απαίτηση του Χριστόδουλου. δ) Και ο «λαός» με τις «λαοσυνάξεις», απαιτούσε να καταπατηθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα των «άλλων».

Τότε λοιπόν εσύ Νίκο, με ελάχιστους ακόμη, στάθηκες απέναντι στο πάνδημο αντιδημοκρατικό ρεύμα. Και αυτό με έκανε περήφανο, ως φίλο σου. Διότι υπερασπιζόσουν τον πυρήνα της δημοκρατίας. Ο οποίος δεν είναι μόνον η εφαρμογή των κανόνων της πλειοψηφίας αλλά και η τήρηση των αρχών του κράτους δικαίου. Διαφορετικά,  η δημοκρατία εκπίπτει σε «τυραννία της πλειοψηφίας».

Αργότερα, διαβάζοντας το βιβλίο σου «Προχωρώντας και αναθεωρώντας» – το προτείνω πάντοτε ως ένα από τα καλύτερα για την κατανόηση της σύγχρονης ιστορίας μας – διαπίστωσα ότι η στάση σου αυτή δεν ήταν τυχαία. Αποτελούσε εκδήλωση μιας ειλικρινούς δημοκρατικής συνείδησης.

Τα ίδια και με το Κυπριακό, όπου δίδαξες πάλι την ηθική της ευθύνης.

Εκεί τέλος που αναδείχτηκες σε έναν από τους πιο αφοσιωμένους υπερασπιστές της δημοκρατίας, ήταν στην «πιο σκοτεινή ώρα». Τότε που αυτό το απίθανο μάγμα συνωμοσιολογικού πρωτοφασισμού, νεοσταλινικής αριστεράς και πρωτοπασοκικού τυχοδιωκτισμού, υπό το «ιστορικό» όνομα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μεθόδευε το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της χώρας: Την καταστροφή της ευρωπαϊκής της πορείας και των δημοκρατικών της θεσμών. Και σου αξίζει ο δημόσιος έπαινος, διότι άντεξες τη βία, τη συκοφαντία και την λοιδορία του αντιδημοκρατικού αυτού μετώπου.

Και θα πεις τώρα με τη σειρά σου: Μα αυτοί οι άνθρωποι που ονομάζεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν μπορούν να αλλάξουν και από εχθροί της δημοκρατίας, όπως τους λες, να γίνουν μέχρι και λειτουργοί της; Κι εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου, ότι μπορούν πράγματι να αλλάξουν. Άλλωστε, μόνον ο ρατσιστής θεωρεί τον άλλο “μη μεταστρέψιμο”. (Κ. Καστοριάδης, «Οι ρίζες του μίσους»).

Άρα το ερώτημα στο οποίο οφείλουμε να απαντήσουμε, δεν είναι αν μπορούν να αλλάξουν, αλλά αν άλλαξαν. Αν δηλαδή είναι αλήθεια αυτό που διαδίδουν οι ίδιοι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και ασμένως διακινούν οι φίλοι τους, ότι «άλλαξαν από το 2015» και ότι έκτοτε σταμάτησαν να είναι εχθροί της δημοκρατίας και της ευρωπαϊκής μας πορείας. Ή αν αυτό είναι απλώς η νέα μυθολογία του ΣΥΡΙΖΑ, για να  προσφέρει μεταμφίεση σε όσους ήταν «έτοιμοι από καιρό», να πάνε στην αυλή του. Ας δούμε λοιπόν αν άλλαξαν από το 2015.

Μετά το 2015 ήταν Νίκο, όταν έδωσαν τον νέο «πόλεμο των λέξεων». Όταν δηλαδή με μετωνυμίες, ψευδώνυμα, ευφημισμούς και φτηνά «κόλπα», εμπορεύτηκαν τη νέα δημαγωγική κατασκευή: Ότι η συμμόρφωσή τους με το μνημόνιο που συνήψαν και η εφαρμογή του, δεν ήταν συμμόρφωση και εφαρμογή, αλλά έξοδος από τα μνημόνια! Και επειδή το ψέμα ήταν παρανοϊκό και τερατώδες, έγινε πιστευτό! Διότι πώς να υποψιαστείς ότι μπορεί κάποιος να σε κοροϊδεύει τόσο αναίσχυντα! Έλα όμως που μία δημοκρατική πολιτεία δεν μπορεί να στηρίζεται  στην αναισχυντία του ψέματος.

Μετά το 2015 ήταν Νίκο, όταν κατασκεύασαν τη μεγαλύτερη δικαστική συνωμοσία που γνώρισε ποτέ η χώρα: Την υπόθεση  “Novartis”. Με δύο μάλιστα στόχους: α) Την συγκάλυψη της πραγματικής διαφθοράς, ώστε να παρασχεθεί ασυλία στις συμμορίες του χώρου της δημόσιας υγείας (εμπλεκόμενους γιατρούς και προμηθευτές) και β) Την ηθική δολοφονία των πολιτικών τους αντιπάλων, τους οποίους ανακήρυξαν  σε «υποκατάστατους ενόχους», στη θέση των πραγματικών.

Για την οφειλόμενη στάση μας στην δικαστική αυτή συνωμοσία, σου θυμίζω Νίκο, αυτό που είπε ο Καρλ Γιάσπερς στους συμπολίτες του Γερμανούς, μετά το ολοκαύτωμα:  Το να συμβιώνεις με το κακό χωρίς να αντιτάσσεσαι σ’ αυτό μέχρις εσχάτων ή το να σώζεις την ζωή σου, όταν οι άλλοι οδηγούνται στο ολοκαύτωμα, σε κάνει ένοχο. («Το πρόβλημα της γερμανικής ευθύνης», Εκδόσεις «Έρασμος»). Το να μην αντιδρούμε λοιπόν Νίκο στη συνωμοσία που οργάνωσε η κυβέρνηση κατά των πολιτικών της αντιπάλων, όποιο λόγο και αν επικαλεστούμε, μας μετατρέπει ρητά σε συνενόχους!

Μετά το 2015 ήταν Νίκο, όταν στήριξαν τη μεγαλύτερη δικαστική ατιμία που είδαμε, με το όνομα «Υπόθεση ΕΛΣΤΑΤ».  Διότι στις 4-8-2016 ήταν – και όχι πριν το 2015 – όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγελλε από την «Αυγή» τα στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ ως προδότες και κακούργους, επειδή έπραξαν το καθήκον τους και μας είπαν την αλήθεια για το έλλειμμα της χώρας. («Εξαπάτησαν τη χώρα και τους Έλληνες με ψεύτικα στοιχεία, συμπράττοντας με ξένα συμφέροντα….», τους κατηγορούσαν). Και όλα αυτά, για να συνεχίσει η μεγάλη απάτη, ότι δήθεν δεν υπήρχε κρίση, αλλά την έφεραν τα μνημόνια.

Μετά το 2015 ήταν Νίκο, που ζήσαμε και τη μεγαλύτερη προστυχιά. Όταν, με την ίδια ξετσιπωσιά που συκοφαντούσαν τα στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ ως προδότες, είδαμε τον πρωθυπουργό να δηλώνει και το αντίθετο, αναφερόμενος στον επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ κ. Γεωργίου: «Δεν κρύψαμε ποτέ ότι αναγνωρίζουμε τα αριθμητικά στοιχεία του……»!!

Μετά το 2015 είναι Νίκο, που ψάχνουν ακόμη για λιοντάρια στους αεροδιαδρόμους του Ελληνικού με σκοπό να αποτρέψουν την επένδυση, η οποία θα έδινε την δυνατότητα σε χιλιάδες παιδιά μας να βρουν δουλειά. Και αν κάποιος τους αποδείξει – δεν γνωρίζω τον τρόπο – ότι δεν υπάρχουν πια λιοντάρια στο Ελληνικό, τότε θα ανακαλύψουν ελέφαντες. Διότι θέλουν κοινωνία εθισμένη σε επιδόματα. Στην οποία, όσο οι εξαρτημένοι από τα επιδόματα θα ζητούν αύξηση της «δόσης» τους, τόσο θα παραιτούνται από την ιδιότητα του πολίτη.

Και όπως ξέρεις Νίκο, η δημοκρατία δεν δημιουργήθηκε από «τοξικοεξαρτημένους» σε επιδόματα της εξουσίας υπηκόους, αλλά από «ελεύθερους παραγωγούς» (Βλ. Καστοριάδης, «Η Αρχαία Ελληνική Δημοκρατία…», εκδόσεις «Ύψιλον»).

Μετά το 2015 είναι Νίκο, όταν η κυβέρνηση εξήγγειλε δια του πρωθυπουργού, ότι οι θεσμοί της δημοκρατίας είναι «θεσμικό εμπόδιο»! Και τώρα ακριβώς παρακολουθούμε μία από τις εφαρμογές αυτής της αντίληψης: Την έκπτωση των κοινοβουλευτικών κανόνων σε παρωδία, με τον συνειδητό διασυρμό της ίδιας της Βουλής και τον αυτοδιασυρμό του προέδρου της. Με βουλευτές δύο χρήσεων, που μας οδηγούν στην πιο αποκρουστική ευτέλεια.   Και όλα αυτά, με ένα και μόνο σκοπό: Γελοιοποιώντας τη δημοκρατία, να της στερήσουν το μοναδικό της θεμέλιο: Τον σεβασμό και την αποδοχή της από τους πολίτες.  Ώστε να υποκατασταθούν οι θεσμοί από έναν πρωθυπουργό, ο οποίος παραληρεί με τη λέξη «ΕΓΩ» και το κτητικό «μου». (Η ψυχοπαθολογία του υπερδιογκωμένου «εγώ» και του κτητικού «μου» του πρωθυπουργού, πρέπει να εξεταστεί από αρμοδιότερους).

Μετά το 2015 είναι Νίκο και μάλιστα στο τέλος της θητείας τους, που ναρκοθετούν την οικονομία με όρους δολιοφθοράς, ώστε να «σκάσει» στα χέρια των επόμενων.

Μετά το 2015 είναι Νίκο, όταν είδαμε έναν τυφλωμένο από ανευθυνότητα πρωθυπουργό, να εκθειάζει ακόμη και μέσα στη Βουλή τον Καμμένο ως σωστό πατριώτη, επειδή δεν δέχεται σύνθετο όνομα για την Βόρεια Μακεδονία, εκπέμποντας τα σχετικά μηνύματα στους ακραίους.  Που πάει να πει πως, παίζοντας μέχρι και τον ρόλο του προβοκάτορα εις βάρος της χώρας, συνεχίζει να ενεργεί κυνικά και με πλήρη απουσία συναίσθησης της ευθύνης. Κάτι που σημαίνει και το άλλο: Ότι το μακεδονικό λύθηκε χάρις στην «πανουργία» της ετερογονίας των σκοπών. (Να διαλύσουν την αντιπολίτευση πήγαιναν και χωρίς να το καταλάβουν, προέκυψε η λύση χάρις στους εταίρους μας και τους συμμάχους, οι οποίοι επέβαλαν το σχέδιο που ψηφίστηκε).

Μετά το 2015 είναι Νίκο, που επαναφέρουν τον πελατειασμό του παρελθόντος ως «μοιραίο» μέλλον, εξασφαλίζοντας και με αυτόν τον τρόπο, την προσεχή κατάρρευση της χώρας.

Μετά το 2015 είναι Νίκο, όταν μέσα σε ένα χρόνο  – το 2018 – πέσαμε 7 θέσεις στον κατήφορο της διαφθοράς, φτάνοντας την Σενεγάλη. Και όπως μας λένε οι μελέτες της «Διεθνούς Διαφάνειας», η διαφθορά αυξάνεται εκεί όπου υποχωρεί η δημοκρατία και το κράτος δικαίου.

Μετά το 2015 είναι Νίκο που, για πρώτη φορά σε καθεστώς κοινοβουλευτισμού, η εξουσία απαγόρευσε τις ερωτήσεις. Βεβαίως, θα μου πεις, ότι κάθε εξουσία ποθεί έναν «μακάριο κόσμο», από όπου έχουν εξοριστεί οι ερωτήσεις.  Όμως εδώ δεν μένουν στον «πόθο». Κλείνουν μέχρι και τηλεοπτικούς σταθμούς, επειδή τους κάνουν ερωτήσεις.  Και όταν δεν μπορούν να τους κλείσουν,  επιβάλλουν εμπάργκο σε όποιον επιμένει να κάνει ερωτήσεις.  Ταυτόχρονα μεθοδεύουν, ακόμη και με βοσκοτόπια, το άνοιγμα τηλεοπτικών σταθμών, από όπου θα δέχονται μόνον τις εξής «ερωτήσεις»: α) Γιατί είναι τόσο καλοί β) Γιατί είναι τόσο σπουδαίοι γ) Γιατί αγαπούν τόσο πολύ τον λαό και δ) Γιατί τους αγαπά τόσο πολύ ο λαός.  Όπως δηλαδή κάνει η ΕΡΤ.

Και εδώ σταματώ, διότι ο «πληθωρισμός του κακού» το μεταμφιέζει σε κοινοτοπία.

Όμως Νίκο, δεν είναι δυνατόν να αδιαφορήσεις μπροστά στην κυβερνητική αυτή δυστοπία. Ιδιαίτερα όταν γνωρίζεις αυτό που εκκωφαντικά μας είπε η Χάνα Άρεντ από την Ιερουσαλήμ: Ότι η αδιαφορία μπροστά στο τέρας, μπορεί να φέρει μεγαλύτερες συμφορές, από όλα μαζί τα θηριώδη ένστικτα που κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι.

Berliner Mauer

59 χρόνια από την εγκατάσταση τού τείχους του Βερολίνου 

Η εφημερίδα του ΚΚΕ Ριζοσπάστης στη σελίδα για τα γεγονότα στις 13/8/ περασμένων ετών:

ΛΔ Γερμανίας και ΓΛΔ είναι η Ανατολική Γερμανία (DDR) 

1961 Ξεκινά η ανέγερση του τείχους του Βερολίνου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η έντονη στρατιωτικοποίηση στο δυτικό τμήμα της Γερμανίας αποτέλεσε σοβαρό παράγοντα ανησυχιών για τις σοσιαλιστικές χώρες και ειδικά για τη ΛΔ Γερμανίας. Η πολιτική των ανοιχτών συνόρων, ιδιαίτερα με το Δυτικό Βερολίνο, δημιουργούσε στη ΛΔ Γερμανίας πολύπλευρους και σοβαρούς κινδύνους ακόμα και για την κρατική της υπόσταση. Εκτός από το άνετο και συνεχές πέρασμα κατασκόπων και δολιοφθορέων, η καταλήστευση ανθρώπινων και οικονομικών πόρων της Λαϊκής Δημοκρατίας έπαιζε σημαντικό ρόλο στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Όπως είχε ομολογήσει σχετικά ο Δυτικογερμανός σοσιαλδημοκράτης καθηγητής Φρ. Μπάαντε, «σε έναν ορισμένο βαθμό, η ευημερία μας είναι ένα αποτέλεσμα των διακρίσεων εις βάρος της ΓΛΔ».

Έτσι, στις 12 και 13 Αυγούστου 1961, έπειτα από κοινή έκκληση των κρατών-μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας και καθώς είχε φτάσει στο αποκορύφωμα η ιμπεριαλιστική κατάχρηση των ανοιχτών συνόρων της ΓΛΔ, ένοπλοι σχηματισμοί της, με την υποστήριξη του Κόκκινου Στρατού, κατάφεραν αστραπιαία, σε μία και μόνο νύχτα, να ασφαλίσουν τα σύνορα με το Δυτικό Βερολίνο. Έκτοτε, το τείχος του Βερολίνου θα γίνει για πολλά χρόνια βασικό συστατικό στοιχείο της αντικομμουνιστικής υστερίας, ακόμα και μετά την κατεδάφισή του στις 9/11/1989.

Σχόλιο: Κι επειδή δεν έχουν να δείξουν κάποια επιτυχία σε σχέση με το τείχος, προβάλλουν ότι η οικοδόμησή του έγινε "αστραπιαία, σε μια και μόνο νύχτα", ενώ είναι γνωστό ότι επί εβδομάδες και μήνες έχτιζαν ένα προς ένα τους τσιμεντόλιθους. Έτσι κι αλλιώς η οριοθέτηση των περιοχών μεταξύ Σ.Ε. και Δυτικών ήταν γνωστή και δεν άλλαξε, μέχρι που κατέρρευσε το τείχος.

::

::

::

Ο Ελ. Βενιζέλος και ο Βασιλέας Γεώργιος

του Φώτη Σαραντόπουλου

 to

Δύο επαναστάτες της εποχής τους

Στις 8 Αυγούστου 1910 έγιναν εκλογές. Συμμετείχαν οι παλαιοί πολιτικοί (Θεοτόκης, Ράλλης, Ζαΐμης) αλλά και πολλοί νέοι, που αν και τυπικά ανήκαν στα παλαιά κόμματα, ουσιαστικά ανήκαν σε ένα σωρό τάσεις.

Το αποτέλεσμα ήταν πρωτοφανές.

Παλαιοί πολιτικοί καταποντίστηκαν ή εξελέγησαν οριακά. Τα 5 παλαιά κόμματα εξέλεξαν 200 Βουλευτές ενώ εξελέγησαν 165 Βουλευτές που υποστήριζαν το πρόγραμμα και τις θέσεις του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Η πλειοψηφία των Βουλευτών εξελέγη για πρώτη φορά. Άλλοι πάλι εξελέγησαν, δηλώνοντας απλά «ανεξάρτητοι».

Ο Βενιζέλος εξελέγη πρώτος σε ψήφους στην Αττικοβοιωτία, χωρίς να είναι καν στην Ελλάδα. Ήταν στη Λουκέρνη της Ελβετίας.

Η εκλογή του δεν ήταν μία συνηθισμένη εκλογή Βουλευτή αλλά ένα πραγματικό δημοψήφισμα. Δημιουργήθηκε κόμμα που του ζήτησε να ηγηθεί! Κάτι τέτοιο, δημιουργία κόμματος εκτός Βουλής, δεν είχε ξαναγίνει ποτέ.

Ο Βενιζέλος ζύγισε τα πράγματα και δέχθηκε. Επιστρέφοντας από την Ελβετία για τα Χανιά πέρασε πρώτα από τη Ρώμη, όπου συναντήθηκε με τον Υπουργό Εξωτερικών Σαν Τζουλιάνο. Αυτός τον ενθάρρυνε να προχωρήσει, δίνοντας τη διαβεβαίωση ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις θα αγνοούσαν τις διαμαρτυρίες της Τουρκίας για το γεγονός ότι σαν Κρητικός ήταν Οθωμανός και όχι Έλληνας υπήκοος. Στα Χανιά, κατέθεσε το αξίωμα της Κρητικής Πρωθυπουργίας και της ηγεσίας του κόμματός του. Και δυο μέρες μετά πήρε το πλοίο για την Αθήνα.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1910 έβγαλε τον πρώτο του λόγο στο Σύνταγμα. Τι έμεινε στη μνήμη από την ομιλία αυτή; Ο διάλογος με τα συγκεντρωμένα πλήθη. Η βοή και η άρνηση του ρήτορα. Οι κραυγές και η προσταγή:

«Οι εκλογείς εκλήθησαν προς συγκρότησιν διπλής αναθεωρητικής Βουλής»

«Συντακτική θέλουμε! Συντακτική !!!»

«Επαναλαμβάνω: Διπλής αναθεωρητικής Βουλής!»

«Συντακτική! Συντακτική!»

«Είπα! Αναθεωρητικής !!!»

«….» (σιγή)

Από την ώρα εκείνη, η Ελλάδα είχε κυβερνήτη.

Δεν τον ανακήρυξε η φωνή αλλά η σιωπή του λαού … Το βράδυ εκείνο, όταν οι πολίτες γύρισαν σπίτια τους, σκεπτόντουσαν τι είχε συμβεί.

Ως τότε, όταν διέκοπταν τους ρήτορες, αυτοί απαντούσαν πάντα «Ορθώς διέκοψεν ο αγαπητός συμπολίτης». Αυτόν εδώ ήθελαν να τον αποθεώσουν, ήθελαν να του δώσουν τα πάντα, και αυτός απάντησε «ΟΧΙ»!

Οι διάφοροι αυλοκόλακες προσπάθησαν να πείσουν τον Βασιλέα ότι στην ομιλία του ο Βενιζέλος καταφέρθηκε εναντίον του θρόνου. Αυτός όμως, με την εμπειρία των 47,5 χρόνων βασιλείας του, κράτησε αποστάσεις από όλους αυτούς. Και κάλεσε τον Βενιζέλο στα Ανάκτορα.

Η συνάντηση έγινε την 1η Οκτωβρίου 1910. Ως τότε ο Βασιλιάς είχε γνωρίσει τρεις γενεές σημαντικών Ελλήνων. Και είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η «νεοελληνική εξυπνάδα» ήταν το μεγαλύτερο ελάττωμα του έθνους.

Όταν ο Υπασπιστής ανήγγειλε τον Κρητικό πολιτικό, πιθανότατα σκέφτηκε «άλλος ένας πολύ έξυπνος». Όμως, ο Βενιζέλος του ενέπενεε μεγαλοφυΐα.

Δεν ήταν Θεοτόκης που τον γέμιζε πάντα με αμφιβολίες ούτε ο ορμητικός Ράλλης με την ακατάστατη σκέψη. Ούτε ο Ζαΐμης που η σοβαρότητα του συνίστατο στο να αφήνει τα πάντα όπως τα βρήκε ούτε ο Δραγούμης που δεν τον καταλάβαινε.

«Μεγαλειότατε, δύο δρόμοι ανοίγονται: Η επάνοδος εις το πρώην καθεστώς και η άγουσα προς την ανόρθωσιν! Εάν το στέμμα τεθή επί κεφαλής του ανορθωτικού αγώνος, Σας υπόσχομαι ότι, εντός δύο ετών, η Ελλάς θα είνε αγνώριστος.»

Το ύφος αυτό ήταν εντελώς νέο για τον Γεώργιο. Η συζήτηση συνεχίστηκε και την επομένη ημέρα και στο τέλος ο Γεώργιος ανέθεσε στον Βενιζέλο την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης, ενώ ενέκρινε να δημοσιευθεί το ακόλουθο διάγγελμα:

«Κατά την σημερινήν μεταμεσημβρινήν συνάντησιν του κ. Βενιζέλου μετά του Βασιλέως, η Α.Μ ευαρεστήθη να ανακοινώση ότι μελετήσας καλώς τα λεγχθέντα αυτώ υπό των διαφόρων αρχηγών των κομμάτων, κατέληξε εις το να εγκρίνη καθ’ ολοκληρίαν τας γνώμας του κ. Βενιζέλου και απεφάσισε, τιθέμενος επί κεφαλής του ειρηνοποιού ανορθωτικού αγώνος, να περιβάλη τον κ. Βενιζέλον με την απόλυτον εμπιστοσύνην αυτού, δια την εφαρμογήν του εκτεθέντος εις την Α.Μ. προγράμματός του.

Ανάκτορα Αθηνών, 2 Οκτωβρίου 1910»

Τέτοια διακήρυξη δεν είχε δημοσιεύσει ξανά ο Γεώργιος, στις τόσες δεκαετίες της Βασιλείας του.

Οι Βασιλείς δεν επαναστατούν εύκολα.

Αυτός το έκανε.

Η Ελλάδα της Μοναρχίας και η Ελλάδα της Επανάστασης στο Γουδή, είχαν πλέον ηγεσία ενωμένη.

Σαμαράς:Σκευωρία Novartis

Σφοδρή επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Αλέξη Τσίπρα εξαπέλυσε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς για την σκευωρία Novartis, το παραδικαστικό κύκλωμα Ρασπούτιν αλλά και για τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις που βλέπουν το τελευταίο διάστημα το φως της δημοσιότητας και αποτυπώνουν τον τρόπο με τον οποίο η προηγούμενη κυβέρνηση επιχείρησε να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας και να εξοντώσει πολιτικά και ηθικά τους βασικούς της πολιτικούς αντίπαλους.

Ο πρώην πρωθυπουργός υπογράμμισε πως «Υπάρχουν πράγματα στην Πολιτική, που δεν είναι θέμα "επιλογής": Πρέπει να τα κάνεις! Τελεία και παύλα…Είναι αυτό που ονομάζουμε Χρέος!  Χρέος! Έτσι το 'μαθα εγώ... Χρέος είναι πέρα από την τρέχουσα Πολιτική. Χρέος είναι η Πυξίδα της Πολιτικής, όταν η πολιτική χάνει το δρόμο της…» για να εξηγήσει: «Όταν ανακαλύπτεις παραδικαστικό κύκλωμα, δεν μπορείς να κάθεσαι και να το κοιτάς:  Έχεις Χρέος να το ξεριζώσεις. Με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αλλά να το ξεριζώσεις! Αλλιώς, το παραδικαστικό θα πνίξει τη Δικαιοσύνη...Δεν είναι ζήτημα "επιλογής"! Είναι θέμα Χρέους!».

Ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε και στα εθνικά θέματα λέγοντας: «Και πάνω απ’ όλα είναι υπέρτατο Χρέος, όταν σου παραβιάζουν την εθνική σου κυριαρχία, να την υπερασπιστείς! Δεν μπορείς να το ανεχθείς. Και ας το ακούσουν καλά οι «πειρατές»: Είμαστε Έλληνες και την Πατρίδα μας ξέρουμε να την υπερασπιζόμαστε… Ας ακουστεί παντού, ας το καταλάβουν όλοι: Είμαστε Έλληνες και ξέρουμε το Χρέος μας στις κρίσιμες εθνικές στιγμές! Είμαστε μια γροθιά, έτοιμοι να απαντήσουμε σε κάθε αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και θα το κάνουμε μέχρι τέλους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, λοιπόν, δεν αναρωτιόμαστε τι πρέπει να κάνουμε. Κάνουμε το Χρέος μας! Και το κάνουμε στο ακέραιο. Μέχρι τέλους».

Ο πρώην πρωθυπουργός ανέφερε ότι ηθικός αυτουργός της σκευωρίας ήταν ο κ. Παπαγγελόπουλος και φυσικοί αυτουργοί οι εισαγγελείς διαφθοράς για να προσθέσει απευθυνόμενος στην αξιωματική αντιπολίτευση: «διακρίνω πως ανησυχείτε και για το ότι θα διερευνηθεί, κάποια στιγμή, και ποιοι άλλοι συμμετείχαν στην «εγκληματική οργάνωση» και πάνω από τον Παπαγγελόπουλο. Δηλαδή, αν ο κ. Τσίπρας, εκτός από «όμηρος» του Παπαγγελόπουλου, ήταν και ο "ιθύνων νους" της σκευωρίας!».

Παράλληλα απευθυνόμενος στον κ. Τσίπρα επισήμανε: «Καταλάβατε κ.Τσίπρα ότι στην πραγματικότητα δεν σας κυνηγάει ο Σαμαράς, όπως κολακεύεστε να πιστεύετε ή όπως φαντάζεστε;  Οι δικοί σας σάς κυνηγάνε! Οι πομπές σας. Ο Νίκος ο Παπάς και ο Μανόλο Πετσίτης. Ο Καλογρίτσας, η Τράπεζα Αττικής και τα βοσκοτόπια. Η Ρένα Δούρου και η Όλγα Γεροβασίλη. Ο Παπαγγελόπουλος και η Τουλουπάκη.  Οι δήθεν «αδιάφθοροι» που κατηγορούνται τώρα για διαφθορά! Κι ένας Θεός ξέρει τι άλλα έχετε κάνει και ποιοι άλλοι θα αποκαλυφθούν. Δικά σας παιδιά, όλοι τους. Παιδιά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, της «πρώτης φοράς αριστερά».Και σας πείραξε η μήνυσή μου;».

Αναλυτικά η ομιλία του κ. Σαμαρά έχει ως εξής:

«Κυρίες και κύριοι βουλευτές, θα τα πούμε όλα σήμερα…

Όταν άρχισε να ξετυλίγεται αυτή η άθλια σκευωρία, τον Φεβρουάριο του 2018 είχα πει:

«Καταλαβαίνω ότι τους ενοχλεί η παρουσία μου. Τώρα θα καταλάβουν κι αυτοί, ότι θα τους πάω μέχρι τέλους».

Ήταν αυτό στο οποίο επέμενα τότε. Και είναι αυτό για το οποίο βρισκόμαστε σήμερα εδώ…

Πρώτα-πρώτα, το «μέχρι τέλους» ήταν η αντίδραση ενός πρώην Πρωθυπουργού όταν άνοιξε μια δικογραφία και είδε ότι κατηγορείται από δύο απίθανους κουκουλοφόρους ψευδομάρτυρες. Ότι δήθεν ένα μεσημέρι στο πάρκινγκ του Μεγάρου Μαξίμου – άσε που δεν έχει πάρκινγκ το Μαξίμου – έφτασε με την άνεσή του ένας διευθύνων σύμβουλος μιας φαρμακευτικής εταιρίας, και κουβαλώντας μια τροχήλατη βαλίτσα γεμάτη χαρτονομίσματα, άνοιξε τις πόρτες του Μαξίμου, πέρασε χαλαρά από την ασφάλεια και τους αστυνομικούς, άνοιξε και την πόρτα του πρωθυπουργού και τον… δωροδόκησε!

Και όταν στη δικογραφία ο πρωθυπουργός έψαξε να βρει τι ερωτήσεις έκαναν μετά οι Εισαγγελείς στον μάρτυρα, διαπίστωσε έκπληκτος ότι δεν τον ρωτήσανε τίποτα! Μα τίποτα! Έστω και την πιο απλή ερώτηση: «εσείς κ. Μάρτυς που το ξέρετε; Ήσασταν εκεί»;

Το «μέχρι τέλους» ήταν η αγανάκτηση ενός πρωθυπουργού όταν είδε ότι κατηγορείται, επίσης, πως επειδή είχε σπουδάσει στο Χάρβαρντ έγινε …προς τιμήν του ολόκληρο πρόγραμμα δωροδοκίας από την ίδια εταιρία με τελικό αποδέκτη τον ίδιο και με το ποσό 1 εκατ. Ευρώ. Σε αυτή την περίπτωση όμως, αντίθετα από πριν, οι Εισαγγελείς, έκαναν μια μεν, αλλά ...συγκλονιστική ερώτηση:

«Μήπως θα μπορούσαν να ήταν 2 τα εκατομμύρια και όχι ένα;».

Και συντετριμμένος ο μάρτυρας … έσπασε και ψέλλισε: «θα μπορούσε»!

Δηλαδή, οι Εισαγγελείς εκμαίευαν από τους μάρτυρες ακόμα πιο επιβαρυντικές καταγγελίες, από τα ήδη εξωφρενικά που τους κατέθεταν…

Να πάρει ο Σαμαράς μίζα 1 εκατομμύριο ευρώ ή και 2 εκατομμύρια -αφού έτσι ..βόλευε τους Εισαγγελείς - κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, για ποιο λόγο;

Μήπως επειδή ως πρωθυπουργός λάμβανε σκληρές αλλά απαραίτητες αποφάσεις για τον περιορισμό της σπατάλης στα φάρμακα;

Δηλαδή να μου δώσουν μίζα από την...χαρά τους που τους έκοβα τα χρήματα;

Γι’ αυτό και από το πρώτο δευτερόλεπτο, με τη μήνυσή μου, τους ονόμασα «συμμορία». Από τον τότε Πρωθυπουργό μέχρι και όλους τους Εισαγγελείς Διαφθοράς και τους ψευδομάρτυρές τους!

Συμμορία!

Δεν είχα δικαίωμα να δώσω ούτε ένα δράμι αξία στις συκοφαντίες τους. Είχα υποχρέωση να αντιδράσω. Και ασφαλώς, 43 χρόνια σε αυτή τη Βουλή, κατάλαβα και που το πήγαιναν.

Ήθελαν να πάνε τη χώρα σε εκλογές, με τα κορυφαία στελέχη της ΝΔ, του ΚΙΝΑΛ και της Οικονομίας, υπό την πιο ατιμωτική κατηγορία. Ότι δήθεν όλοι πληρωθήκαμε από τη Νοβάρτις και κατακλέψαμε τον Ελληνικό λαό.

Φανταστείτε να έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ εκλογές με δύο-τρείς από μας προφυλακισμένους!

Κι απλά σκεφτείτε, τι θα είχε συμβεί μετά σε αυτόν τον τόπο…

Επαναλαμβάνω: εγώ και η κυβέρνησή μου κόψαμε πάνω από το μισό τη δαπάνη στο φάρμακο! Και διαμαρτύρονταν τότε οι φαρμακευτικές εταιρίες και η Νοβάρτις. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τότε υπερασπιζόταν τις εταιρίες, στήριζε τις θέσεις τους και πολεμούσε εμάς που κόβαμε τη σπατάλη. Τέτοιο θράσος…

Το «μέχρι τέλους» ήταν ακόμα, η υπόσχεση ενός ανθρώπου για την αποκατάσταση της τιμής και της υπόληψής του. Ήταν η υπόσχεση για την αναζήτηση της αλήθειας, για την αποκάλυψη της σκοτεινής αυτής σκευωρίας και των πρωταγωνιστών της, για την απόδοση Δικαιοσύνης για τους ενόχους.

Να πάει φυλακή ένας Πρωθυπουργός εάν είναι ένοχος. Ναι!

Κανένας δεν είναι υπεράνω του Νόμου…

Αλλά να πάει στα περίπτερα, κρεμασμένος στα μανταλάκια ως μιζαδόρος, επειδή έτσι θέλουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι, για να τον εξοντώσουν, όχι, ποτέ !

Να παραπεμφθεί με βάση το δόγμα Ρασπούτιν, «στείλτον, κι άσε μετά να τα βρουν τα Δικαστήρια», όχι κύριοι - δεν είναι αυτό Δικαιοσύνη!

Είναι ο «νόμος της ζούγκλας»! «Να βάλουμε μέσα δύο-τρείς, για να κερδίσουμε τις εκλογές»!

Όχι, κύριοι, δεν είναι αυτό Δημοκρατία.

Αυτό βάζει από την πίσω πόρτα τον Ολοκληρωτισμό!

Το «μέχρι τέλους» έγινε η αντίδραση του πολίτη στην αδικία. Έγινε σύνθημα. Viral που λένε και οι νεότεροι. Έγινε κοινωνικό ρεύμα, μπήκε στην πολιτική ορολογία, υιοθετήθηκε ακόμα και από εσάς κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, όπως διάβασα σε κάποιες ανακοινώσεις σας...

Εάν το εννοείτε λοιπόν - που προσωπικά δεν το πιστεύω - κάντε το πράξη σήμερα: Ψηφίστε την παραπομπή του Παπαγγελόπουλου, ώστε να ερευνηθούν οι τυχόν ευθύνες του από την Δικαιοσύνη!

Πραγματικές ευθύνες, σε πραγματικά δικαστήρια, με πραγματικούς μάρτυρες. Όχι σε στημένες σκευωρίες με κουκουλοφόρους ψευδομάρτυρες…

Αν είναι αθώος, δεν έχετε κανένα λόγο να ανησυχείτε…

Αν όμως ο κ.Παπαγγελόπουλος είναι ένοχος - όπως εγώ και η πλειοψηφία της Προανακριτικής Επιτροπής πιστεύουμε - τι ακριβώς υπερασπίζεστε;

Τι υπερασπίζεστε, κ.Τσίπρα; Την πολιτική αθλιότητα;

Το «μαγαζί με τα παραμάγαζα», για να το πω στη γλώσσα του κ. Παπά;

Γιατί, αυτό που κάνετε εσείς και ο Παπαγγελόπουλος μέχρι σήμερα, είναι να προβάλλετε συνεχώς ενστάσεις επί της διαδικασίας, μήπως κι εμποδίσετε την έρευνα της σκευωρίας. Οι παλληκαριές του κ. Παπαγγελόπουλου - που όταν ήταν υπουργός σας δήλωνε ότι θα προτείνει ο ίδιος σύσταση Πρανακριτικής και θα είναι ο πρώτος που θα θελήσει να πάει στο Δικαστήριο - έχουν πια γίνει κλάψες, μουρμούρα, πανικός.

Κοιτάξτε κ.Τσίπρα, το «μέχρι τέλους» δεν είναι ..Μνημόνιο, να «το σκίσετε με ένα νόμο κι ένα άρθρο». Δεν είναι δημοψήφισμα, να το μετατρέψετε σε μιαν ακόμα «κωλοτούμπα». Είναι στάση ζωής! Απαιτεί έναν κώδικα αξιών, που δυστυχώς, εσείς δεν έχετε.

Αλλά το «μέχρι τέλους» είναι και κάτι άλλο, πέρα και πάνω από πρόσωπα. Είναι η δύναμη της Αλήθειας, της Συνείδησης, της Δικαιοσύνης, της Δημοκρατίας. Είναι η φωνή της κοινωνίας και της πολιτικής, η απόφαση για το τέλος των παρα-μηχανισμών παντού! Είναι το «ποτέ ξανά»!

Το «ποτέ ξανά», μέσα από τη σημερινή ψηφοφορία, θα υπηρετήσει και την Πολιτική ζωή του τόπου. Δεν είναι ψήφος εκδίκησης! Είναι ψήφος συνείδησης! Είναι ψήφος αποτροπής. Είναι ψήφος απελευθέρωσης από την μαυρίλα και την παρακμή.

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

Στις 18 Μαίου 2018, από αυτό εδώ το βήμα, είχα πει επί λέξει: «Εγώ έχω πλήρη εμπιστοσύνη στους Έλληνες δικαστές. Εσείς, όμως, να προσέχετε. Δεν γίναμε εμείς όμηροι του Παπαγγελόπουλου. Εσείς γίνατε όμηροι του Παπαγγελόπουλου και θα σας κάψει ο Παπαγγελόπουλος».

Και είχα προσθέσει: «Ο Ελληνικός λαός έχει καταλάβει πια τι γίνεται. Γι’ αυτό κι εγώ είμαι αισιόδοξος! Αλλά αισιόδοξος για μιαν άλλη Ελλάδα! Εσείς κοιτάξτε στον καθρέφτη σας κι αναρωτηθείτε: Αν πρέπει να ντρέπεστε, ή να ανησυχείτε. Ή, μήπως, και τα δύο;»

Να ντρέπεστε, λοιπόν, δεν το βλέπω. Το ότι ανησυχείτε όμως, το βλέπω! Κι ορθώς ανησυχείτε. Διότι από την προανάκριση – και μόνο - προκύπτουν ήδη οκτώ κατηγορίες σε βάρος του κ. Παπαγγελόπουλου. Μεταξύ άλλων: για συμμορία και για κακουργηματική ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας.

Μένει να διερευνηθεί από την κανονική ανάκριση στο επόμενο στάδιο, ποιοι ήταν και οι φυσικοί αυτουργοί στην «κατάχρηση εξουσίας». Δηλαδή ποιοί έδρασαν κάτω από τον Παπαγγελόπουλο - προφανώς οι τρείς εισαγγελείς Διαφθοράς, γνωστοί και ως «μαθητές» του. Οι ευθύνες Τουλουπάκη, Ντζούρα, Μανόλη είναι συγκεκριμένες και κατονομάζονται στο πόρισμα.

Αλλά διακρίνω πως ανησυχείτε και για το ότι θα διερευνηθεί, κάποια στιγμή, και ποιοι άλλοι συμμετείχαν στην «εγκληματική οργάνωση» και πάνω από τον Παπαγγελόπουλο. Δηλαδή, αν ο κ. Τσίπρας, εκτός από «όμηρος» του Παπαγγελόπουλου, ήταν και ο "ιθύνων νους" της σκευωρίας!

Εγώ θα επικαλεστώ, λοιπόν, τον ίδιο τον κ.Παπαγγελόπουλο: Είχε πεί πρίν έναν μήνα:

«Εγώ αναφερόμουν απευθείας στον Τσίπρα που με εμπιστεύονταν…».

Φαντάζομαι βέβαια ότι δεν θα αλλάξει τους ισχυρισμούς του σε λίγο. Ότι θα επιμείνει στους ανακριτές πως «αναφερόταν στον Τσίπρα». Και θα μας πει τι εντολές έπαιρνε από τον Τσίπρα…

Σας είχα πει, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ: θα σας κάψει ο Παπαγγελόπουλος - δεν μ ακούγατε…

Αλλά, για να μην είμαι άδικος, και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ήταν ..ασυγκράτητος σε αυτήν εδώ την αίθουσα. Το είπε πολύ πιο καθαρά:

--«Άντε λοιπόν και την έστησε τη σκευωρία ο Παπαγγελόπουλος. Πως την έστησε αυτή τη σκευωρία; Μόνος του; Ποιος είναι ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και ποιος ήταν ο πρωθυπουργός τότε;»

Σε αυτό συμφωνώ απόλυτα με τον κ. Τσίπρα!

Έτσι είναι, όπως τα λέει…

Μόνο που αυτά τα έλεγαν Τσίπρας και Παπαγγελόπουλος, όταν πίστευαν πως η υπόθεση δεν θα προχωρήσει…

Αλλά προχώρησε…

Αφού λοιπόν μόνοι σας τα ομολογείτε, τι σας πείραξε η μήνυσή μου;

Καταλάβατε κ.Τσίπρα ότι στην πραγματικότητα δεν σας κυνηγάει ο Σαμαράς, όπως κολακεύεστε να πιστεύετε ή όπως φαντάζεστε;

Οι δικοί σας σάς κυνηγάνε! Οι πομπές σας.

Ο Νίκος ο Παπάς και ο Μανόλο Πετσίτης.

Ο Καλογρίτσας, η Τράπεζα Αττικής και τα βοσκοτόπια

Η Ρένα Δούρου και η Όλγα Γεροβασίλη

Ο Παπαγγελόπουλος και η Τουλουπάκη.

Οι δήθεν «αδιάφθοροι» που κατηγορούνται τώρα για διαφθορά!

Κι ένας Θεός ξέρει τι άλλα έχετε κάνει και ποιοι άλλοι θα αποκαλυφθούν..

Δικά σας παιδιά, όλοι τους.

Παιδιά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, της «πρώτης φοράς αριστερά»..

Και σας πείραξε η μήνυσή μου;

Έχετε ακούσει τι ζήτησε ο πρώην αρχηγός του κόμματός σας κ.Τσίπρα, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος; Ζήτησε να διερευνηθούν οι προσωπικές σας ευθύνες για εγκληματική οργάνωση!

Και σας πείραξε η μήνυσή μου;

Έχετε ακούσει κ.Τσίπρα τι σας χρεώνει η πρώην πρόεδρος της Βουλής και τότε στενή σας συνεργάτης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου;

Μήπως έχετε ακούσει τι λέει για εσάς ο μέντοράς σας και προκάτοχός σας κ.Τσίπρα, ο Αλέκος ο

Αλαβάνος; Ότι είστε το σύμβολο της «ηθικής απαξίωσης της Αριστεράς».

Και σας πείραξε η μήνυσή μου;

Δεν σας αποκάλεσε ο Σαμαράς, κ.Τσίπρα, «αριστερόστροφο φασίστα». Ο Μίκης σας το είπε…

Για να μην θυμηθώ τι έλεγε ο Μανόλης ο Γλέζος στα στερνά του για εσάς…

Γι αυτό σας λέω: δεν σας κυνηγάει ο Σαμαράς, κ.Τσίπρα.

Οι δικοί σας σε κυνηγάνε, κ. Τσίπρα. Οι δικοί σας και οι Ερινύες!

Και ξέρετε κάτι; Όπως προκύπτει, και λίγα σας έγραψα στη μήνυση…

Που να ’ξερα ότι η συμμορία είχε επεκτείνει τη δράση της και στο εξωτερικό, ότι είχε "κεντρικό μαγαζί", "παραμάγαζα", outsourcing και ποιος ξέρει τι άλλο…

Ήξερα για Παπαγγελόπουλο και Τουλουπάκη, αλλά πού να φανταστώ την άνεση του κ. Παπά που την αποκαλούσε σε τρίτους πότε... "τύπισσα" και πότε "κορίτσι μου"…

Θα έπρεπε να ντρέπεστε, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ...

Και δεν ντρέπεστε.

Όμως, τώρα πια ανησυχείτε. Ορθώς ανησυχείτε.

Κι απ’ ό,τι φαίνεται, ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή...

Κι αφού δεν κάνετε εσείς την αυτοκριτική σας, να σας βοηθήσω εγώ!

Τότε νομίζατε ότι θα παραλύσετε την Ελληνική Δικαιοσύνη μέσα στα δίκτυα του παραδικαστικού που είχε στήσει ο κ. Παπαγγελόπουλος, που «βγάζει λεφτά – πολλά λεφτά», όπως εξομολογείται ο ίδιος ο Νίκος Παππάς στο Μυωνή…

Τώρα όμως αποδείχθηκε ότι η Δικαιοσύνη είναι ισχυρότερη από το παραδικαστικό κύκλωμα…

Τότε νομίζατε ότι με το παρακράτος που οργανώθηκε μέσα στο Μαξίμου - το «μαγαζί» - θα παραλύσετε τα ανακλαστικά της Ελληνικής Δημοκρατίας, θα ελέγξετε τους «αρμούς της εξουσίας» και θα εξοντώσετε τους αντιπάλους σας…

Τώρα όμως αποδείχθηκε ότι η Ελληνική Δημοκρατία είναι ισχυρότερη από το παρακράτος σας και από την άθλια συνωμοσία σας …

Τότε νομίζατε ότι θα «τελειώσετε» τους αντιπάλους σας, θα διασπάσετε, τη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ, θα διαλύσετε το πολιτικό σύστημα, τρέποντας μας σε ένοχη φυγή…

Όμως η σκευωρία σας μας έκανε ακόμη πιο δυνατούς, μας συσπείρωσε και μας ένωσε!!

Αυτό ήταν το σχέδιό σας – αλλά απέτυχε οικτρά!

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Οι σκευωροί έκαναν το κλασικό σφάλμα που δεν κάνουν ποτέ πολιτικοί με στοιχειώδη δημοκρατική παιδεία.

Έκαναν το κλασικό λάθος που κάνουν κακομαθημένα παιδιά κομματικού σωλήνα, που νόμισαν ότι η Πολιτική ασκείται όπως οι ίντριγκες ανάμεσα στα αριστερά γκρουπούσκουλα και τις "συνιστώσες". Όπου πάντα επιβραβεύεται ο πιο θρασύς και ο πιο μηχανορράφος.

Από την πολύ αλαζονεία και την έπαρσή τους, υπερτίμησαν τους εαυτούς τους και υποτίμησαν τους αντιπάλους τους – όλους τους αντιπάλους τους.

Και πάντως, για να μιλήσω για τον εαυτό μου, σίγουρα υποτίμησαν εμένα…

Δεν με είχαν διαβάσει σωστά!

Νόμιζαν ότι εγώ θα κάτσω ήσυχος;

Τί περίμεναν; Ότι θα λουφάξω και θα φοβηθώ; Τους .. «τάραξα στη νομιμότητα»!

Δεν φαντάστηκαν ότι από το πρώτο λεπτό θα προσφύγω στη Δικαιοσύνη εναντίον όλων τους…

Μάλιστα, ο κ. Παπαγγελόπουλος λέει τώρα, εδώ κι εκεί, ότι ο Σαμαράς «κάνει μηνύσεις».

Δηλαδή, τι θα έπρεπε να κάνω;

Τι κάνει ένας πολίτης, όταν θίγεται η τιμή και η υπόληψή του;

Καταφεύγει στη Δικαιοσύνη!

Που να πήγαινα, δηλαδή;

Προσέξτε: ένας πρώην υπουργός της Δικαιοσύνης κατηγορεί έναν πρώην Πρωθυπουργό επειδή… κατέφυγε στη Δικαιοσύνη για να βρει το δίκιο του!

Η Επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά...

Ξέρετε κάτι; Εδώ δεν βρίσκομαι να σας μιλήσω για την προσωπική δικαίωσή μου, σε αυτή τη άθλια σκευωρία. Αυτή έχει καταγραφεί από την πρώτη κιόλας στιγμή, καθώς κανείς δεν πίστεψε ποτέ αυτές τις «ψεκασμένες» κατηγορίες

Άλλωστε, ήδη από πέρσι, επί των ημερών ΣΥΡΙΖΑ ακόμα, οι κατηγορίες σε βάρος μου, έχουν όλες καταπέσει! Και έχουν όλες αρχειοθετηθεί.

Οι σκευωροί ίσως νόμισαν ότι "αστική συμπεριφορά" σημαίνει υποχωρητικότητα και δισταγμό.

Ότι "δημοκρατία" σημαίνει ότι καθένας κάνει ό,τι του καπνίσει και ότι ο πιο αδίστακτος, θα πάρει και... "παράσημο" στο τέλος!

Τώρα είναι καιρός να πάρουν ένα πολύτιμο μάθημα:

Η αστική συμπεριφορά είναι πολύ ανεκτική απέναντι στη διαφωνία και τους διαφωνούντες. Αλλά ταυτόχρονα είναι αμείλικτη απέναντι στη σκευωρία και στους σκευωρούς!

Η αστική δημοκρατία είναι πολίτευμα αρχών.

Κι ένας έντιμος πολιτικός, απαντάει πάντα σκληρά όταν τον αδικήσουν!

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Δεν θα μπω στα πραγματικά περιστατικά της σκευωρίας. Τα έχω περιγράψει στην μήνυσή μου. Παρουσιάζονται και αναλύονται συγκλονιστικά στο Πόρισμα της ΝΔ. Αλλά και στο Πόρισμα του ΚΙΝΑΛ.

Θα σταθώ μόνο σε ορισμένα στοιχεία, σε αντιφάσεις των μελών της συμμορίας, που αναδεικνύουν τόσο τα ψέματά τους όσο και το σκοπό και τον ρόλο τους.

Τι ισχυρίζεται μέχρι και σήμερα, ο Παπαγγελόπουλος ;

Ότι δεν ήξερε τίποτε μέχρι τις 5 Φεβρουαρίου 2018 το βράδυ, όταν έκανε και την περιβόητη δήλωση, «ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους»…

Το ίδιο ακριβώς ισχυρίστηκε και στην Προανακριτική, το ίδιο στη Βουλή, το ίδιο και σε αλλεπάλληλες συνεντεύξεις του…

Είναι αλήθεια αυτό;

Όχι, κ. συνάδελφοι! Ψεύδεται!

Ο κ. Παπαγγελόπουλος ήξερε τα πάντα… πριν αυτά συμβούν!

Πάμε, λοιπόν, ένα ακόμα χρόνο πριν δημοσιοποιηθεί η υπόθεση. Πάμε στον Ιανουάριο του 2017. Τότε δεν υπάρχει κανένα έγγραφο από τις ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί δεν έχουν απαντήσει καν, ακόμα, στο αίτημα της τότε Εισαγγελέως Ράϊκου για δικαστική συνδρομή...

Τότε δεν υπάρχει τίποτα για πολιτικά πρόσωπα, δεν υπάρχει κανένας κουκουλοφόρος μάρτυρας. Οι δικές τους καταθέσεις αρχίζουν δέκα μήνες αργότερα…

Αυτά δεν τα λέω εγώ, τα είπε ο ίδιος ο Παπαγγελόπουλος στη Βουλή και σε συνεντεύξεις του...

--Τότε λοιπόν, επαναλαμβάνω, Ιανουάριο του 2017, δεν υπάρχει από πουθενά απολύτως τίποτε.

Κι όμως! 8 Ιανουαρίου του 2017 εμφανίζεται αυτό το δημοσίευμα στο Documento. Εμπλέκει για τη Νοβάρτις «πρώην Πρωθυπουργό» και τρείς πρώην υπουργούς.

* Πάρτε το για τα πρακτικά… [1]

Ερώτηση: Ποιος κατασκεύασε αυτή την πληροφορία και την έδωσε στην εφημερίδα;

-- Στις 11 Ιανουαρίου του 2017, τρείς μέρες μετά, η εφημερίδα «Δημοκρατία» αποκαλύπτει «έκτακτη σύσκεψη» που έγινε μια μέρα πρίν στο Μαξίμου, υπό τον Αλέξη Τσίπρα, με Κοντονή, Παπαγγελόπουλο, Ξανθό, Πολάκη, Καλογήρου και Χρήστου. Με θέμα, τι νομίζετε; Την Νοβάρτις!

Ποια Νοβάρτις; Δεν είχε έλθει τίποτε ακόμα από την Αμερική και δεν υπήρχαν οι ψευδομάρτυρες στην Ελλάδα…

Αφού δεν ήξεραν τίποτε, τι συζητούσαν;

Συζητούσαν πληροφορίες που δεν είχαν;

Η μήπως κατασκεύαζαν «πληροφορίες» που δεν υπήρχαν;

* Πάρτε κι αυτό για τα πρακτικά. [2]

Πάμε στο πιο αποκαλυπτικό:

--Μία ημέρα μετά τη σύσκεψη στο Μαξίμου, δηλαδή στις 12 Ιανουαρίου του 2017, ο κ. Παπαγγελόπουλος, κάνει αποκλειστική δήλωση - πού αλλού; - στην εφημερίδα «Δημοκρατία»: «Η πείρα μου και το ένστικτό μου ως εισαγγελέας μου δημιουργούν την αίσθηση, αν όχι βεβαιότητα, ότι η υπόθεση της Novartis είναι πολύ πιο σοβαρή από την υπόθεση Siemens».

* Πάρτε το κι αυτό το πρωτοσέλιδο…[3]

Πού τα ήξερε αυτά ο κ. Παπαγγελόπουλος τον Ιανουάριο του 2017, κι έκανε και αξιολογικές κρίσεις μάλιστα, όταν μας λέει ότι πληροφορήθηκε τα πάντα μόλις τον Φεβρουάριο του 2018; Ένα και πλέον χρόνο αργότερα…

Αυτός έβγαλε και πόρισμα, πριν υπάρξει οποιαδήποτε κατάθεση ή πληροφορία!

Μ’ άλλα λόγια, κύριοι συνάδελφοι, αυτές οι «αθώες περιστερές», έκαναν συσκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου, διοχέτευαν και πληροφορίες στα δικά τους «μέσα», έκαναν δηλώσεις, έβγαζαν και πορίσματα, για ένα θέμα που τότε δεν υπήρχε καν!

Καταλάβατε; Το μαστορεύανε, το μαγείρευαν, το κατασκεύαζαν επί έναν χρόνο!

Έτσι εξηγείται λοιπόν, πώς, ο κ. Τσίπρας πλέον, σε ομιλίες του στη Βουλή λίγο αργότερα, 1η Φεβρουαρίου και 10 Φεβρουαρίου, του 2017, προσέξτε:

Μιλάει για «υπόθεση που ανοίγει μίζες και μαύρα ταμεία των κομμάτων».

Αναφέρεται, βέβαια, και στη Νοβάρτις, δηλαδή σε υπόθεση που προέκυψε 9 μήνες μετά!

Επομένως, όλοι τους, είτε είχαν το χάρισμα του «προφήτη», είτε έχτιζαν βήμα-βήμα τη σκευωρία από τότε…

* Πάρτε και το σχετικό δημοσίευμα…[4]

-- Πάμε τώρα στον Νοέμβριο του 2017. Ξαναλέω, στο 2017 είμαστε ακόμα:

Ρεπορτάζ της εφημερίδας «Δημοκρατία» αναφέρει ότι Παπαγγελόπουλος-Τζανακόπουλος, έφαγαν μαζί.

* Πάρτε και το δημοσίευμα…

Μάλιστα ο ίδιος ο κ. Παπαγγελόπουλος δήλωσε ότι:

--«Το ενδιαφέρον στο δείπνο μας δεν είναι ο συνδαιτημόνας μου, αλλά το μενού».

Ο δε κύριος Τζανακόπουλος συμπλήρωσε λακωνικά:

--«Θα καταλάβετε προσεχώς»…

Και καταλάβαμε…

Γιατί, δύο μέρες αργότερα εμφανίζεται στην κα. Τουλουπάκη, η ψευδομάρτυρας «Κελέση» και αρχίζει ο οχετός της σπίλωσης στην πράξη…

* Πάρτε και το σχετικό δημοσίευμα. [5]

Υπάρχουν και άλλες πολλές δηλώσεις του κ. Παπαγγελόπουλου εκείνη την εποχή - Οκτώβριο του 2017, Νοέμβριο του 2017, Δεκέμβριο του 2017, Ιανουάριο του 2018 - με τις οποίες προανήγγειλε με «καταπληκτική ακρίβεια», τις εξελίξεις. Αυτός που – σας το ξαναλέω - δεν ήξερε τίποτε και όλα τα έμαθε, υποτίθεται, στις 5 Φεβρουαρίου του 2018.

Δεν θα ασχοληθώ, λεπτομερώς, με όσα έχουν αποκαλυφθεί για το ρόλο της κας Τουλουπάκη. Τα είπαν και άλλοι… Για προσέξτε όμως:

-- Όλη η σκευωρία για τα πολιτικά πρόσωπα, είχε ως «κεντρικό σημείο αναφοράς» τον κ. Φρουζή. Κατά τους κουκουλοφόρους ψευδομάρτυρες, ο Φρουζής τα έκανε όλα. Αλλά – αν είναι δυνατόν! - η κα. Τουλουπάκη, δεν τον κάλεσε ποτέ για κατάθεση!

Για πρώτη φορά ο Φρουζής κατέθεσε σε σας, κύριοι βουλευτές, στην Προανακριτική! Και διέψευσε τις κατηγορίες.

Και μάλιστα και ο Φρουζής και ο Μανιαδάκης και ο Μανίας και ο Βουλκίδης, μίλησαν για πιέσεις που δέχθηκαν από την κα. Τουλουπάκη για να «δώσουν» πολιτικά πρόσωπα.

Σας μοιάζει για «διερεύνηση» της υπόθεσης αυτό;

Ή σας μοιάζει περισσότερο για "στήσιμο" κανονικής σκευωρίας;

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά.

-- Η κα. Τουλουπάκη απέκρυψε κρίσιμα έγγραφα του FBI. Τα απέκρυβε συστηματικά ακόμη και κατά παράβαση εντολών των ανωτέρων της. Τελικά τα έδωσε στη δημοσιότητα ο ίδιος ο προϊστάμενός της, Εισαγγελέας Αγγελής. Και αποδείχθηκε ότι δεν ήταν απόρρητα. Όπως ξέρετε πια όλοι, τα έγγραφα αυτά δεν λένε τίποτε για έρευνα και στοιχεία κατά πολιτικών προσώπων στην Ελλάδα.

Εξ άλλου αυτό φάνηκε κι από το κείμενο συμβιβασμού των Αμερικανικών αρχών με την Νοβάρτις. Εκεί που η κα. Τουλουπάκη επιχείρησε ξανά να παραπλανήσει τις ελληνικές αρχές και την κοινή γνώμη.

Ήλθε όμως η επίσημη μετάφραση της συμβιβασμού, για να αποκαλύψει ότι πράγματι, δεν υπήρχε απολύτως τίποτε για πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα. Και να τη διαψεύσει και πάλι...

* Πάρτε και το σχετικό. [6]

Κι έτσι σήμερα φτάσαμε να κατηγορείται από τη Δικαιοσύνη για Διαφθορά, η ίδια η Εισαγγελέας Διαφθοράς!

-- Όσον για τον βοηθό της κας Τουλουπάκη, τον κ. Ντζούρα, προσέξτε: Λέει στις εξηγήσεις του στον Αρειο Πάγο ότι δήθεν κάλεσε για λόγους συνείδησης την ψευδομάρτυρα «Κελέση» στις 28 Ιανουαρίου του 2018, για να τη ρωτήσει, αν στην κατάθεσή της για την τροχήλατη βαλίτσα στο Μαξίμου, που είχε δώσει 2 μήνες νωρίτερα, ήταν παρούσα. Και μάλιστα δήθεν, "για να μη μ’ αδικήσει", λέει...

Λέει ψέματα!

Αυτό δεν έγινε το 2018 αλλά στις 15 Μαρτίου του 2019 (όπως λέει ο ίδιος στο πόρισμα για την αρχειοθέτησή μου). Δηλαδή 15 μήνες μετά την αρχική κατάθεση! Δηλαδή επί ένα χρόνο και, με «σταύρωναν», γιατί δεν είχαν ψάξει την πιο σημαντική κατηγορία σε βάρος μου.

Αλλά τι λέω «έψαχναν». Αφού δεν έψαχναν. Έστηναν…

* Πάρτε και το σχετικό! [7]

Έτσι λοιπόν, τον Μάρτιο του 2019, η Κελέση απάντησε ότι, ΟΧΙ, δεν ήταν παρούσα στα περιστατικά που η ίδια είχε καταγγείλει! Και λίγο αργότερα με αρχειοθέτησαν!

Με άλλα λόγια, με διέσυραν όλο το 2018 ως "διεφθαρμένο" γιατί …ξέχασαν να ρωτήσουν την υποτιθέμενη μάρτυρα εάν ήταν …παρούσα στο περιστατικό με την τροχήλατη βαλίτσα!

Ενώ, λοιπόν, ο κ. Ντζούρας, έκανε ενάμιση χρόνο να ρωτήσει την πιο βασική μάρτυρα την πιο ουσιώδη λεπτομέρεια, έκανε μόλις λίγα λεπτά, για να σπάσει τις τραπεζικές θυρίδες της γυναίκας μου, Γεωργίας και του αδελφού μου Αλέξανδρου…

Την Γεωργία την πήραν τηλέφωνο και της ζήτησαν να παρουσιαστεί αμέσως για να ανοίξουν τη θυρίδα της, ενώ βρισκόταν μαζί μου στις Βρυξέλλες. Απάντησε ότι θα πάρει την πρώτη πτήση για Αθήνα. Αλλά δεν μπορούσε ο κ. Ντζούρας να περιμένει. Έσπασε τη θυρίδα και δεν βρήκε, φυσικά, τίποτα.

Κι αφού την έσπασε, τότε μόνο θυμήθηκε να ρωτήσει τη διευθύντρια της Τράπεζας, πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε γίνει χρήση της θυρίδας. Για να λάβει την απάντηση: αρκετά χρόνια πριν γίνω πρωθυπουργός...

Την ίδια εποχή, ο αδελφός μου Αλέξανδρος νοσηλευόταν για ένα πρόβλημα υγείας από το οποίο, δόξα τω Θεώ, ανέρρωσε πλήρως. Του ζητήθηκε το ίδιο, ενώ βρισκόταν σε κέντρο αποκατάστασης. Ούτε στην περίπτωσή του μπορούσε να περιμένει ο κ. Ντζούρας. Κι εδώ έσπασε τη θυρίδα και δεν βρήκε φυσικά τίποτα.

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

Οι σκευωροί δεν σεβάστηκαν ούτε εμένα, ούτε τους συναδέλφους ούτε τις οικογένειές μας. Καταστρατήγησαν κάθε έννοια Δικαίου και τσαλαπάτησαν το τεκμήριο αθωότητας!

Όχι μόνο όταν μας πετούσαν τη λάσπη αλλά και τώρα που έχουμε δικαιωθεί….

Τώρα, όμως, καταργήσατε, όχι μόνο το «τεκμήριο», αλλά και την ίδια την αθωότητα!

Αμετανόητοι, ακόμη και τώρα, επιχειρείτε να δημιουργήσετε εντυπώσεις και αμφιβολίες για εμάς…

Αμετανόητοι, απειλείτε ότι η επόμενη φορά θα είναι αλλιώς…

Πως θα είναι δηλαδή; Θα μας συλλάβετε όλους προληπτικά και θα μας καλείτε να αποδείξουμε την αθωότητά μας; Γιατί κάποιοι από εσάς το είπαν και αυτό..

Αμετανόητοι, μιλάτε και για δικαστές που εμποδίστηκαν να ερευνήσουν σκάνδαλα…

Ποιος εμποδίστηκε κ Τσίπρα; Κι από ποιόν;

Εσείς είχατε την εξουσία, εσείς διεξάγατε επί 3 χρόνια την έρευνα!

Ποιος "ξέχασε" να ερευνήσει τους 4.000 γιατρούς; Εσείς!

Ποιος έστρεψε την έρευνα, από τα υπαρκτά ζητήματα διαφθοράς, σε πολιτικά πρόσωπα; Εσείς! Ποιος έστησε εδώ μέσα 10 κάλπες και για ποιους; Εσείς για μάς!

Ποιοι αφού ξεσκονίσατε τα πάντα και δεν βρήκατε απολύτως τίποτα, βάλατε, με βαριά καρδιά, τις υποθέσεις στο Αρχείο; Εσείς!

Φτάσατε στην αθλιότητα, μόλις πριν δύο βδομάδες, να κατηγορήσετε εμένα και – ποιόν άλλο; - τον Παπασταύρου, ότι τάχα πήρα 2,6 εκατομμύρια δολάρια, για να χρηματοδοτηθεί η προεκλογική καμπάνια της ΝΔ τον Ιανουάριο του 2015.

Κι αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για έμβασμα από εταιρία του Μυωνή σε εταιρία του Μυωνή, το 2006! Το 2006 - δέκα χρόνια πριν...

Κι ενώ αυτό, προσέξτε: είχε ερευνηθεί κι είχε αρχειοθετηθεί από τους δικούς σας εισαγγελείς, δηλαδή από το δικό σας «μαγαζί»!

Τόσο γελοία ήταν αυτή η ιστορία, που ακόμα και ο φιλικός σας Τύπος αναγκάστηκε να το παραδεχθεί.

* Πάρτε και το σχετικό δημοσίευμα.[8]

Εσείς, όμως τίποτα! Τη λάσπη τη ρίξατε, και συγγνώμη δεν ζητήσατε…

Για να σας το πω ακόμα πιο καθαρά: εντάξει εμένα, πήγατε να με διαπομπεύσετε την επομένη ημέρα του μεγάλου συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία μας, στην Αθήνα, την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου του 2018. Εγώ ήμουν εκεί, παρών. Αυτές είναι διαχρονικά οι πολιτικές μου απόψεις, δεν τις έκρυψα. Ήμουν εμπόδιο στα σχέδιά σας κ. Τσίπρα, για την επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών. Το ξέρω.

Ενοχλώ. Το ξέρω.

Σας ενοχλούν οι θέσεις μου για τους λαθρομετανάστες. Το ξέρω.

Σας ενοχλώ για τα εθνικά θέματα, το Κυπριακό, την ΑΟΖ, τα Ελληνοτουρκικά. Το ξέρω.

Σας ενοχλώ και σε άλλα ζητήματα;

Αυτό, δεν το ξέρω. Αλλά, αυτές είναι πολιτικές διαφορές.

Δεν λύνονται με στημένες κατηγορίες για …τροχήλατες βαλίτσες στο Μαξίμου!

Κι εμένα βρήκατε να τα κάνετε αυτά;

Το μάτι μου το είχα χάσει, αγνόησα το γιατρό και μπήκα στο αεροπλάνο…

Της γυναίκας μου της ζήτησα να μην εργαστεί ως μηχανικός όσο ήμουν Πρωθυπουργός για να μη δώσω καμία αφορμή, σε κανένα κακόβουλο, να πει το παραμικρό…

Θέλετε κι άλλα;

Το πατρικό μου στην Πύλο, η οικογένειά μου το είχε ήδη πουλήσει, μια γενιά πριν, για την Πολιτική.

Το σπίτι μου στην Κηφισιά, δηλαδή το σπίτι της Πηνελόπης Δέλτα, το κληρονόμησα από τη μητέρα μου!

Αυτή είναι η οικογένειά μου. Η οικογένεια Μπενάκη. Που μόνον έδωσε στην Ελλάδα, δεν πήρε1

Αυτές είναι οι ρίζες μου, αυτές με σημάδεψαν, αυτές με εμπνέουν, αυτές υπηρετώ.

Και μύγα στο σπαθί μου δεν σηκώνω…

Εμένα βρήκατε;

Δεν ντρέπεστε;

Και καλά εμένα…

Για πείτε μου όμως: πώς μπορέσατε να επιχειρήσετε να σακατέψετε τη ζωή ενός απλού πολίτη, μόνο και μόνο επειδή είχε την ατυχία να είναι συνεργάτης μου;

Ναι, μιλάω για τον Σταύρο Παπασταύρου…

Πώς μπόρεσε να αποκρύψει η Δικαιοσύνη της Τουλουπάκη και του Παπαγγελόπουλου την αθωωτική για τον Παπασταύρου δικαστική συνδρομή από την Κύπρο, να την βάλει στα μουλωχτά στο συρτάρι και να του ασκήσει μετά δίωξη;

Δηλαδή είχατε απόδειξη με βούλα ότι ήταν αθώο κι εσείς μετά του ασκήσατε δίωξη!

Πώς μπορέσατε έναν αθώο άνθρωπο να τον διαπομπέψετε στο πανελλήνιο, να τον κάνετε μέχρι και προεκλογικό τηλεοπτικό σποτ του ΣΥΡΙΖΑ, να του δεσμεύσετε τα χρήματά του, τα χρήματα της οικογενείας του, ακόμα και τους λογαριασμούς της υπερήλικής μάνας του, για τέσσερα ολόκληρα χρόνια;

Πώς μπορέσατε να του ζητήσετε να καταθέσει ψευδώς εναντίον της Μαρέβας Μητσοτάκη, για να κερδίσει την ελευθερία του, χάνοντας την συνείδησή του;

Πως μπορέσατε να φερθείτε έτσι σε έναν εντελώς αθώο άνθρωπο; Πως;

Αλήθεια, κανείς σας, μα κανείς σας, δεν αισθάνεται ντροπή;

Την παραμικρή ντροπή;

Αλλά τι λέω; Εδώ η Τουλουπάκη εκτελούσε το κεντρικό δόγμα της συμμορίας:

«Θαψ’ το, γιατί θα σε σκίσουμε»!

Θάψε τον Παπασταύρου, γιατί θα σε σκίσουμε…

Ήταν η πρόβα τζενεράλε, το δόγμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Το δόγμα της ντροπής!

Το δόγμα της μεγάλης ανατριχίλας!

Θάψ’ το γιατί, θα σε σκίσουμε…

Κι εφαρμόστηκε παντού, πάντοτε και για όλους!

Αλλά βρε αθεόφοβοι, φτάσατε να το εφαρμόσετε και στο Μάτι;

Δεν αισχύνεστε που κάηκαν ζωντανοί 102 συνάνθρωποι μας,

κι εσάς το μόνο που σας ένοιαζε ήταν μην τυχόν και σας αποδώσει κανείς ευθύνες;

Και απειλούσατε κι όλας τον αξιωματικό που ερευνούσε;

Κι έχετε το θράσος και την απανθρωπιά να μιλάτε κι από πάνω;

Ακόμα; Σήμερα; Για το Μάτι;

Δεν σας στοιχειώνει τίποτε;

Ξεπουλήσατε τα πάντα για την καρέκλα σας;

Δεν κυλάει αίμα στις φλέβες σας;

Δεν είναι αυτό Πολιτική, κύριοι…

Αυτό είναι ξεδιάντροπος Κυνισμός!

Δεν είναι αυτό Πολιτική…

Αυτό είναι η επιτομή της Ανηθικότητας!

Κρίμα! Ναι, κρίμα!

Και μάλιστα, το κρίμα στο λαιμό σας!

Γι αυτό σας είπα και το ξαναλέω: «ποτέ ξανά»!

Κύριοι βουλευτές,

Οι Θεσμοί είναι προϋπόθεση της Δημοκρατίας, της αστικής Δημοκρατίας. Εάν δεν λειτουργούν, τότε ο πολίτης χάνει τον σεβασμό του στην Πολιτεία - και η Πολιτεία παύει να συμβολίζει την ενότητα έθνους και λαού.

Ο πυρετός του λαϊκισμού, η αμφισβήτηση και η υπονόμευση των θεσμών οδηγούν σε μια βάρβαρη κοινωνία και μια αναξιοπρεπή Πολιτεία.

Αντίθετα, η προάσπιση των θεσμών αποτελεί το επιβεβλημένο καθήκον, όχι μόνον των πολιτών, όχι μόνο όσων τους υπηρετούν, αλλά - και κυρίως- των ταγών του δημοσίου συμφέροντος. Δηλαδή των Πολιτικών!

Αν επικρατούσε το "δίκαιο της συμμορίας", θα είχε καταλυθεί το κράτος Δικαίου!

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, για να το πω ακόμα πιο απλά:

Υπάρχουν πράγματα στην Πολιτική, που δεν είναι θέμα "επιλογής":

να τα κάνεις ή να μη τα κάνεις, να τα αποφύγεις ή να τα αναβάλεις...

Πρέπει να τα κάνεις! Τελεία και παύλα…

Είναι αυτό που ονομάζουμε Χρέος!

Χρέος! Έτσι το 'μαθα εγώ...

Χρέος είναι πέρα από την τρέχουσα Πολιτική.

Χρέος είναι η Πυξίδα της Πολιτικής, όταν η πολιτική χάνει το δρόμο της...

--Όταν ανακαλύπτεις παραδικαστικό κύκλωμα, δεν μπορείς να κάθεσαι και να το κοιτάς:

Έχεις Χρέος να το ξεριζώσεις. Με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αλλά να το ξεριζώσεις!

Αλλιώς, το παραδικαστικό θα πνίξει τη Δικαιοσύνη...

Δεν είναι ζήτημα "επιλογής"! Είναι θέμα Χρέους!

--Όταν ανακαλύπτεις παρακρατικό κύκλωμα, δεν μπορείς να το παραβλέψεις.

Έχεις χρέος να το ξεριζώσεις κι αυτό!

Αλλιώς, σε λίγο θα αναρωτιέσαι "ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο";

Γιατί, το παρακράτος που μένει ανέπαφο, θα στραγγαλίσει τη Δημοκρατία.

Άρα, δεν υπάρχει ζήτημα επιλογής. Είναι - κι αυτό - θέμα Χρέους...

--Και πάνω απ’ όλα είναι υπέρτατο Χρέος, όταν σου παραβιάζουν την εθνική σου κυριαρχία, να την υπερασπιστείς! Δεν μπορείς να το ανεχθείς.

Και ας το ακούσουν καλά οι «πειρατές»: Είμαστε Έλληνες και την Πατρίδα μας ξέρουμε να την υπερασπιζόμαστε…

Ας ακουστεί παντού, ας το καταλάβουν όλοι: Είμαστε Έλληνες και ξέρουμε το Χρέος μας στις κρίσιμες εθνικές στιγμές!

Είμαστε μια γροθιά, έτοιμοι να απαντήσουμε σε κάθε αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και θα το κάνουμε μέχρι τέλους.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, λοιπόν, δεν αναρωτιόμαστε τι πρέπει να κάνουμε.

Κάνουμε το Χρέος μας!

Και το κάνουμε στο ακέραιο. Μέχρι τέλους...

Για τη Δικαιοσύνη, Μέχρι τέλους! Ποτέ ξανά «παραμάγαζα»…

Για τη Δημοκρατία, Μέχρι τέλους! Ποτέ ξανά σκευωρίες…

Για την Πατρίδα, μέχρι τέλους! Αδιαπραγμάτευτο…

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το απόστημα έσπασε. Η κάθαρση είναι στα χέρια σας.

Μέχρι τέλους-Ποτέ ξανά!»