Επισκέψεις UFO στη Γαλλία, αλλά όχι στη Βρετανία

...

Χιλιάδες αναφορές μαρτύρων που συλλέχθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια για επισκέψεις ιπτάμενων αντικειμένων αγνώστου ταυτότητας θα δημοσιευθούν στο Διαδίκτυο από τη διαστημική υπηρεσία της Γαλλίας. Το αρχείο, που περιέχει πληροφορίες για περίπου 1.600 περιστατικά, θα είναι διαθέσιμο στο κοινό στα τέλη Ιανουαρίου ή τα μέσα Φεβρουαρίου, δήλωσε στο Reuters ο Ζακ Αρνού, αξιωματούχος του Εθνικού Κέντρου Μελετών Διαστήματος (CNES).

Η βάση δεδομένων του CNES περιλαμβάνει συνολικά 6.000 αναφορές για Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα (ΑΤΙΑ), τις οποίες κατέθεσαν επαγγελματίες της αεροπορίας και απλοί πολίτες. Για πολλά περιστατικά υπάρχουν περισσότερες από μία αναφορές. Είναι πάντως αμφίβολο να εντοπιστούν στη βάση δεδομένων πραγματικές αποδείξεις για επισκέψεις από εξωγήινους.

Μυστική έκθεση για λογαριασμό του βρετανικού υπουργείο Αμυνας, που δημοσιοποιείται έπειτα από έξι χρόνια στην αφάνεια, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Γη δεν δέχεται επισκέψεις από εξωγήινα σκάφη. «Δεν υπάρχουν ενδείξεις που να στηρίζουν την υπόθεση ότι τα παρατηρούμενα φαινόμενα βρίσκονται υπό οποιονδήποτε τύπο ελέγχου πέρα από τις φυσικές δυνάμεις» είναι το συμπέρασμα της έκθεσης, έκτασης 400 σελίδων.

Η έκθεση, αναφέρει την Κυριακή το BBC, δημοσιοποιήθηκε έπειτα από αίτημα Βρετανού ακαδημαϊκού, χάρη στη νέα βρετανική νομοθεσία για την ελεύθερη διακίνηση της δημόσιας πληροφορίας (Freedom of Information Act). Ο συντάκτης του κειμένου παραμένει άγνωστος και ελάχιστα αντίτυπα έχουν κυκλοφορήσει.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα, ακόμα και οι ασυνήθιστες εμπειρίες που σχετίζονται με ιπτάμενα «αντικείμενα» οφείλονται σε σπάνια φυσικά «ηλεκτρικά και μαγνητικά φαινόμενα στην ατμόσφαιρα, τη μεσόσφαιρα και την ιονόσφαιρα», τα οποία παράγουν ασυνήθιστου τύπου κεραυνούς και άλλα οπτικά φαινόμενα.

Επιπλέον, «πεδία που σχετίζονται με την παραγωγή πλάσματος», δηλαδή ιονισμένου αερίου στην ατμόσφαιρα, μπορούν να επηρεάσουν οχήματα αλλά και τον εγκέφαλο των αυτοπτών μαρτύρων, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι είχαν «στενές επαφές» με πράσινα ανθρωπάκια.

Στο ίδιο συμπέρασμα, εξάλλου, είχε καταλήξει και η προηγούμενη έκθεση για λογαριασμό της βρετανικής κυβέρνησης, η οποία συντάχθηκε από την Ομάδα Εργασίας για τους Ιπτάμενους Δίσκους και δημοσιεύθηκε αργότερα στα βρετανικά Εθνικά Αρχεία.

news.in.gr

Αποτυχημένες και πάλι οι αστρολογικές προβλέψεις

...

Σιγά την είδηση θα μου πεις... Όμως, υπάρχουν κορόιδα που πάνε (και πληρώνουν) σε χαρτορίχτρες, αστρολόγους, παπάδες, καφετζούδες κλπ. για να μάθουν ή να επηρεάσουν τα μελλούμενα, να κερδίσουν στο λαχείο, να μεταπείσουν το γαμπρό ή τη νύφη, να κλείσουν θέση στον παράδεισο, να εξασφαλίσουν την αιώνια ευτυχία κλπ. κλπ.

(click)

Από το BHMA, 29/12/2006

Να τα πούμεεεε;

...
Πήρα αφορμή από το blog της Αργυρένιας για να διηγηθώ μια προσωπική ιστορία με τα κάλαντα. Καταρχάς, ούτε εγώ κατάλαβα ποτέ τί σημαίνουν οι στίχοι στα κάλαντα της πρωτοχρονιάς! Λένε ότι είναι επίτηδες ακαταλαβίστικα, επειδή ήταν συνθηματική συνεννόηση κατά των Βενετσιάνων ή των Τούρκων ή των Εγγλέζων στα Επτάνησα... Ανάλογα σε ποια περιοχή διηγούνται την ιστορία!

Κάποια χρονιά, είχα μεγαλώσει κάπως και είχα ήδη τρίχες στα πόδια και στο μουστάκι. Δεν ήμουν ψηλός, αλλά φόραγα ακόμα κοντά παντελόνια. Πήγα, λοιπόν, απρόθυμα είναι η αλήθεια, να πω πάλι τα κάλαντα, μαζί με δύο φίλους... Στην πρώτη προσπάθειά μας με το ερώτημα "Να τα πούμεεεε;" γυρνάει ο καταστηματάρχης, με κοιτάει διερευνητικά και μου λέει: "Εσύ ρε μεγάλε, ακόμα κάλαντα λες;" Σηκώθηκα κι έφυγα ντροπιασμένος... πωπω, με κατάλαβαν! Έτσι άδοξα έληξαν οι εμφανίσες μου στη σκηνή των καλάντων...

Γι' αυτό κι εγώ μόνο μικρούς/μικρές (καλά, στις μικρές είμαι πιο ελαστικός, φτάνουν μέχρι τα 35 ) αφήνω να μου τα πουν, μην πέσω στο διάδοχό μου και αναγκαστώ να του πω αυτό που άκουσα εγώ πριν από.... χμμμμμ, πριν από πόσα χρόνια άραγε;


Καλή χρονιά με υγεία!

Χρόνια πολλά και καλά...

με υγεία και χαρά!













(Εγκαυστική ζωγραφική της G.Ploetz)

Παγκοσμιοποίηση - ένα σχόλιο για αγοραφοβικούς και ιδιοτελείς

Ο πλούτος της παγκοσμιοποίησης

Αυτές τις ημέρες, που η χριστουγεννιάτικη αγορά πλημμυρίζει από ξένα παιχνίδια (οι εισαγωγές κυρίως από την Κίνα καλύπτουν το 87% των αναγκών) αναζωπυρώνεται η γκρίνια από Ελληνες εμπόρους και βιοτέχνες για τα δεινά της παγκοσμιοποίησης. Και δεν υπάρχει μεν αμφιβολία ότι η κατάργηση των δασμολογικών τειχών και η διεθνοποίηση των αγορών έχει και τα αρνητικά της και αρκετές επιχειρήσεις και ενίοτε κλάδοι ολόκληροι πλήττονται εν Ελλάδι, με αποτέλεσμα βιομηχανίες και μαγαζιά να κλείνουν και αρκετοί εργαζόμενοι να αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας, από την άλλη πλευρά όμως ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι με την εισαγωγή φθηνών προϊόντων το βιοτικό επίπεδο μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού βελτιώνεται, αφού κάθε νοικοκυριό έχει πλέον στη διάθεσή του μεγαλύτερο όγκο αγαθών και υπηρεσιών.

Εχω γράψει πολλές φορές σε αυτήν τη στήλη ότι η παγκοσμιοποίηση διεθνώς, αλλά και στην περίπτωση της Ελλάδος, είναι ένα προοδευτικό οικονομικά και κοινωνικά ρεύμα, στο πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού, αφού επιτρέπει σε περισσότερες χώρες και σε μεγαλύτερους πληθυσμούς να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο και να αποκτήσουν τα αγαθά και τις υπηρεσίες που προσφέρει η νέα τεχνολογία. Εντυπωσιακά στοιχεία για τις θεαματικές αλλαγές που προωθεί η παγκοσμιοποίηση καταχώρησε στην τελευταία ετήσια έκθεσή της η Παγκόσμια Τράπεζα. Οπως αναφέρεται σε αυτήν, η επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης στις ΗΠΑ, η δειλή ανάκαμψη στην Ευρώπη και η στασιμότητα σε άλλες ανεπτυγμένες περιοχές του πλανήτη δεν πρέπει να οδηγήσουν σε απαισιοδοξία, αφού οι αναπτυσσόμενες οικονομίες του Τρίτου Κόσμου θα αναλάβουν τα ηνία της παγκόσμιας ανάπτυξης, χάρη στις δυνατότητες που θα τους προσφέρει η παγκοσμιοποίηση.

Δύο σημεία της έκθεσης αξίζουν να προσεχθούν ιδιαίτερα. Πρώτον, η επισήμανση ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες αναδεικνύονται σε κινητήριο μοχλό της παγκόσμιας οικονομίας, καθώς η οικονομία τους θα τρέχει με ρυθμό 6,4% το 2007 και 6,1% το 2008, διπλάσιο από αυτόν των ανεπτυγμένων χωρών (2,4% και 2,6% αντιστοίχως). Χάρη στην παγκοσμιοποίηση η διεθνής οικονομία θα επεκταθεί σε 72 τρισ. δολάρια το 2030 από 35 το 2005. Και ο αριθμός όσων ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας (1 δολάριο ημερησίως) θα μειωθεί σε 550 εκατ. από 1,1 δισ. σήμερα.

Δεύτερον, το 2030, 1,2 δισ. άνθρωποι στις αναπτυσσόμενες χώρες –το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού– θα ανήκει στη μεσαία τάξη, από μόλις 400 εκατ. σήμερα. Αυτή η μεσαία τάξη θα δει την αγοραστική της δύναμη να φθάνει τα 4.000-17.000 δολάρια κατά κεφαλήν και να έχει πρόσβαση σε περισσότερα καταναλωτικά αγαθά, να φθάνει διεθνή επίπεδα εκπαίδευσης και, συνεπώς, να διαδραματίζει μεγαλύτερο ρόλο στον καθορισμό των πολιτών σε εθνικό, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τα στοιχεία αυτά είναι τόσο εντυπωσιακά ώστε να ακυρώνουν ιδεολογήματα που εξομοιώνουν την παγκοσμιοποίηση με κυκλώνα φτώχειας και ανισότητας. Ας σκεφθούμε μόνο ότι χωρίς τη διεθνοποίηση και τις ανοιχτές αγορές ούτε η Κίνα ούτε η Ινδία, αλλά ούτε και οι άλλες χώρες της Ασίας, δεν θα είχαν επιτύχει ποτέ τη σημερινή τους ανάπτυξη. Και ας σχεδιάσουμε ένα πρότυπο ανάπτυξης για τη χώρα μας που θα της επιτρέψει να συμμετάσχει στη διανομή αυτού του τεράστιου πλούτου.

του Νίκου Νικολάου

(Καθημερινή, 23/12/2006)

Σκοπιμότητα ή ειλικρίνια?

...

Ελευθερία πρόσβασης στο διαδίκτυο και εισαγωγή κανόνων λειτουργίας των αμερικανικών εταιριών σε ξένες χώρες, όπως το Yahoo και το Google.

Από την κυβέρνηση των ΗΠΑ δόθηκε οδηγία στην ομάδα που εργάζεται για την ελευθερία του παγκόσμιου διαδικτύου (Global Internet Freedom Task Force), με στόχο την πάταξη των περιοριστικών παρεμβάσεων στο Internet.

«Αυτή η νέα στρατηγική αποτελεί προειδοποίηση για τα καθεστώτα που καταφεύγουν σε διώξεις σε σχέση με το διαδίκτυο» δήλωσε ρεπουμπλικάνος βουλευτής Κριστοφερ Σμιθ. Ό ίδιος τόνισε πως ύστερα από την έναρξη συνεδριάσεων του Κογκρέσου, τον Ιανουάριο, θα φέρει ένα νομοσχέδιο με το όνομα «Πράξη για την Παγκόσμια Διαδικτυακή Ελευθερία» (Global Online Freedom Act), το οποίο και δια νόμου θα κατοχυρώσει τις στρατηγικές της ομάδας που εργάζεται για τον σκοπό αυτό.

Το νομοσχέδιο «θα απαγορεύσει στις αμερικανικές εταιρίες internet να συνεργάζονται με απολυταρχικά καθεστώτα, τα οποία περιορίζουν τις πληροφορίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο διαδίκτυο και επίσης χρησιμοποιούν πληροφορίες προσωπικής φύσεως για διώξεις δημοκρατικών ακτιβιστών» τόνισε ο Σμιθ. Επίσης, η μετάδοση πληροφοριών προσωπικού χαρακτήρα σε καθεστώτα που έχουν σκοπό την πάταξη διαφορετικότητας σκέψης θα θεωρείται ποινικό αδίκημα.

Ο βουλευτής τόνισε πως «δικτατορία τέτοιου είδους βασίζεται σε δύο άξονες: τη μυστική αστυνομία και τη προπαγάνδα. Οι εταιρίες που συνεργάζονται με τέτοια καθεστώτα αφήνουν στις δικτατορίες να στηρίζονται σ’ αυτούς τους άξονες, επιτρέποντάς τους να διαρρέουν ψεύδη και καταδίδοντας τους ανθρώπους, των οποίων το μοναδικό έγκλημα είναι η θέληση για ελευθερία και δημοκρατία» . Και συνέχισε: «Τέτοια καθεστώτα όπως Κίνα, Λευκορωσία, Κούβα, Αιθιοπία, Ιράν, Λάος, Βόρεια Κορέα, Τυνησία και Βιετνάμ είναι γνωστά για το γεγονός ότι παρεμπόδιζαν, περιόριζαν και ήλεγχαν την ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών στο διαδίκτυο».

(Καθημερινή, 22/12/2006)

Τελικά, υπάρχει ο Αϊ-Βασίλης ή όχι?

...
Κυκλοφορούν αντικρουόμενες απόψεις και στα
σχολεία δεν ξέρουν τί να πουν στα παιδιά
(click)

"Πλατεία Λένιν", μια ιστορική εικασία που (ευτυχώς) δεν μας συνέβη

...

Μετά από την αναφορά που έκανε ο blogger pølsemannen και τη συζήτηση που διεξήχθη εκεί, διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο "Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος". Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, γιατί ανέπτυσσε ένα σενάριο, το οποίο είχα αρκετές φορές συζητήσει με φίλους και είχα σκεφτεί και μόνος.

Θυμάμαι πριν από αρκετά χρόνια μια συζήτηση πολιτικής ομάδας, στην οποία πήραν μέρος και οι παλιοί αντάρτες Δημητρίου (Νικηφόρος) και Βλαντάς (τον οποίο πρόσφατα ο Λεωνίδας Κύρκος χαρακτήρισε ηλίθιο). Κάποια στιγμή, αφού αναπτύχθηκαν στην αίθουσα οι απόψεις για τα Δεκεμβριανά (1944) ανθρώπων που είχαν συμμετάσχει σ' αυτά ή τα είχαν ζήσει παθητικά ή τα είχαν πληροφορηθεί από διηγήσεις και βιβλία (όπως εγώ), τέθηκε στους παλιούς αντάρτες το ερώτημα, πώς θα ήταν η Ελλάδα σήμερα (περίπου 1985), αν είχε επικρατήσει τότε το κομμουνιστικό σύστημα. Ο Δημητρίου, γνωστός "παρτσαλιδικός" (αναθεωρητής) είπε ότι θα ήμασταν κάτι μεταξύ Βουλγαρίας και Αλβανίας. Ο Βλαντάς, τυπικό κομματόσκυλο, εξερράγη και λέει στον Δημητρίου: "Με αυτά που λες Νικηφόρε, σωστά λένε ότι ήσουν ανέκαθεν πράκτορας των Εγγλέζων". Έπεσε γέλιο βέβαια στην αίθουσα, αλλά η κουβέντα του Βλαντά σε συνθήκες κομμουνιστικού καθεστώτος θα σήμαινε για τον "κατηγορούμενο" θανατική ποινή.

Περίπου αυτή τη ζοφερή ατμόσφαιρα περιγράφει στο βιβλίο του ο Δημήτρης Φύσσας. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η οδός Πατησίων έχει μετονομαστεί σε οδό Νίκου Ζαχαριάδη, η πλατεία Ομονοίας σε πλατεία ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και η Συντάγματος σε πλατεία Λένιν, όπως αναφέρεται και στον τίτλο του βιβλίου. Το καθεστώς πέρασε από την ζαχαριαδική (σταλινική) στην παρτσαλιδική (χρουστσωφική) φάση του και βρίσκεται πλέον στη μπρεσνιεφική εκδοχή του με αρχηγό τον Χαρισιάδη (προφανώς ο Χαρίλαος Φλωράκης). Πάντως, επί χούντας Πατακο-Παπαδόπουλου η λεωφόρος Κηφισίας ή ένα τμήμα της είχε μετονομαστεί σε λεωφόρο Μεταξά, μετά άλλαξε όνομα - κρυφά ή φανερά δεν έμαθα ποτέ. Ίδιες οι πρακτικές σε κάθε ολοκληρωτισμό!

Στο βιβλίο του χρησιμοποιεί ο Δ. Φύσσας γνωστά γεγονότα εξεγέρσεων από άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και από την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων εκεί και παραλλάσσει αμιγώς ελληνικά γεγονότα, όπως η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ως αντικομμουνιστικό κίνημα. Λογοτεχνικά είναι ολίγον μέτριο το βιβλίο, κάνει κοιλιά σε ορισμένα σημεία, ιδίως κατά τη σημαντικότερη ημέρα της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο, όταν ο Γ.Γ. του ΚΚΕ Χαρισιάδης οργανώνει με τους σοβιετικούς την κατάπνιξη της εξέγερσης, ο αμφισβητίας του καθεστώτος, Μελέτης Γερακιώτης (δεν κατάλαβα ποιο υπαρκτό πρόσωπο μπορεί να υπονοεί), κάνει μια εκδρομή στην Πάρνηθα με μια φοιτήτρια από τα άτομα που συμμετείχαν στην εξέγερση.

Τελικά, σ' αυτόν φόρτωσε το καθεστώς την "προδοσία" και την ενοχή για την εξέγερση και τον εκτέλεσε, μαζί με όλη την οικογένειά του (καλού κακού, αυτό). Ίσως έπρεπε να βρει ο συγγραφέας κάτι πιο αβανταδόρικο αντί της εκδρομής - εκτός αν έχει υπόψη του κάποια συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία ήταν ακριβώς τόσο πεζά και χωρίς δραματικό περιεχόμενο. Πάντως, με εξαίρεση την εκδρομή, κάπως έτσι θα εξελίσσονταν τα πράγματα με ένα ελληνικό κομμουνιστικό καθεστώς και περίπου όμοια τα είχα φανταστεί ο ίδιος και στις συζητήσεις που έκανα με φίλους.(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Εμείς είμαστε το Πρόσωπο της Χρονιάς...

σύμφωνα με το Time! Για τη διαμόρφωση του Διαδικτύου

Όλοι εμείς είμαστε το «Πρόσωπο της Χρονιάς», σύμφωνα με το περιοδικό Time, για την εκρηκτική ανάπτυξη και την επιρροή που ασκούν στο χώρο του Διαδικτύου τα άτομα που δεν είναι απλά χρήστες, αλλά και συντελεστές ιστοσελίδων, είτε εισάγοντας βίντεο και φωτογραφίες σε σελίδες όπως το YouTube, είτε διατηρώντας ένα από τα εκατομμύρια blogs.

«Επειδή αναλάβατε τα ηνία των διεθνών Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, επειδή ιδρύσατε και οριοθετήσατε τη νέα ψηφιακή δημοκρατία, επειδή εργάζεστε χωρίς αντάλλαγμα και επειδή νικήσατε τους επαγγελματίες στο δικό τους παιχνίδι, το Πρόσωπο της Χρονιάς για το 2006 είστε εσείς» γράφει ο Λεβ Γκρόσμαν, ο συντάκτης για την τεχνολογία και το βιβλίο του Time.

Το τεύχος κυκλοφορεί μάλιστα με έναν καθρέφτη στο εξώφυλο του τεύχους, «διότι αντανακλά την ιδέα ότι εσείς, και όχι εμείς, μεταμορφώνετε την εποχή της πληροφόρησης» όπως εξηγεί ο εκδότης, Ρίτσαρντ Στένγκελ.

Αντίπαλοί των χρηστών του Διαδικτύου για την ανάδειξη του Προσώπου της Χρονιάς ήταν οι πρόεδροι του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, της Κίνας Χου Ζιντάο, ο Βορειοκορεάτης ηγέτης Κιμ Γιονγκ-ιλ και ο Τζέιμς Μπέικερ, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ που τέθηκε επικεφαλής της διακομματικής επιτροπής που μελέτησε την κατάσταση στο Ιράκ.

Το Time αναδεικνύει το Πρόσωπο της Χρονιάς από το 1927 και η παράδοση έχει εξελιχθεί σε μία πηγή φημών κάθε χρόνο, αλλά και έντονων συζητήσεων και αμφισβητήσεων, αφού πολλές επιλογές ήταν αντιδημοφιλείς, όπως ο Αδόλφος Χίτλερ το 1938 και ο Αγιατολάχ Χομεϊνί το 1979.

«Στόχος είναι να επιλεγεί το άτομο ή τα άτομα που επηρέασαν τις ειδήσεις, αλλά και τις ζωές μας, είτε για το καλό είτε άσχημα και ενσωματώνουν αυτό που ήταν σημαντικό για τη χρονιά που φεύγει, είτε για το καλύτερο, είτε για το χειρότερο» όπως εξηγεί ο Λεβ Γκρόσμαν. Πρόσθεσε μάλιστα ότι οι δημιουργοί και οι επισκέπτες δικτυακών τόπων στο Διαδίκτυο που ενεργοποιούνται από τον χρήστη, ανέδειξαν μία κοινότητα που συνεργάζεται σε τέτοια κλίμακα που ουδέποτε στο παρελθόν είχε παρατηρηθεί.

«Βλέπουμε πως οι πολλοί αντλούν δύναμη από λίγους και βοηθάει ο ένας τον άλλον χωρίς ιδιοτέλεια και πως αυτό δεν θα αλλάξει απλά τον κόσμο, αλλά και τον τρόπο με τον οποίον αλλάζει ο κόσμος» επισήμανε ο Γκρόσμαν.

«Κάποτε οι δημοσιογράφοι είχαν το αποκλειστικό προνόμιο να πηγαίνουν τους πολίτες σε μέρη, όπου δεν είχαν ξαναπάει. Όμως τώρα, μία μητέρα στη Βαγδάτη με ένα βιντεόφωνο μπορεί να σας επιτρέψει να παρακολουθήσετε μία έκρηξη αυτοσχέδιας βόμβας σε δρόμο» πρόσθεσε.

Το 2005 Πρόσωπο της Χρονιάς ήταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο, ο Μπιλ Γκέιτς, η σύζυγός του Μελίντα και ο Ιρλανδός τραγουδιστής Μπόνο για την ανθρωπιστική προσφορά τους. Το 2004 επελέγη ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους και το 2003 «ο Αμερικανός στρατιώτης», καθώς ήταν η χρονιά της εισβολής στο Ιράκ.

(news.in.gr, 18/12/2006)

Απαράδεκτη συμπεριφορά αστυνομικών οργάνων...

στην Παλαιά Φώκαια Αττικής

Μεταφέρω μήνυμα του Α.Φ., μέλους της Διοίκησης της ΓΣΕΕ και εκδότη τοπικής εφημερίδας

Λόγω της αντίθεσής του και των διαμαρτυριών του για την απαράδεκτη συμπεριφορά Αστυνομικών, σε βάρος μετανάστη (Αφρικανός, πουλούσε CD) στην παραλία της Παλαιάς Φώκαιας, προσήχθη στο Α.Τ. Αναβύσσου ο κ. Ά.Φ., μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, δημοσιογράφος και εκδότης της τοπικής εφημερίδας "Αττικός Παρατηρητής". Ο κ. Φ. κρατήθηκε χωρίς λόγο στο Α.Τ. και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος, μετά από παρέμβαση του προέδρου της ΓΣΕΕ κ. Γιάννη Παναγόπουλου και της νομικής υπηρεσίας της Συνομοσπονδίας.

Στη μια φωτογραφία φαίνεται ο μετανάστης, με χειροπέδες στα χέρια και το κεφάλι του χωμένο στην άμμο της παραλίας της Παλαιάς Φώκαιας και στην άλλη τη στιγμή που μεταφέρεται σε περιπολικό, με παρέμβαση κατοίκου της περιοχής, ενώ εκατοντάδες πολίτες διαμαρτύρονταν εντονότατα για την απαράδεκτη αναξιοπρεπή συμπεριφορά των αστυνομικών οργάνων σε βάρος του μετανάστη.


(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Μόνο 100 εκατομμ. είμαστε...

...
Επανέρχομαι σε μια είδηση που παρουσίασαν κι άλλοι φίλοι για να θέσω κάποια ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν και τα εξέφρασα ήδη αλλού:

blogs... δυσοίωνο το μέλλον τους: στα 100 εκατομμύρια αναμένεται να μειωθούν τα blogs (διαδικτυακά ημερολόγια) σύμφωνα με την εταιρεία Gartner...

Οι αναλυτές της εταιρείας αναφέρουν ότι περίπου 200 εκατομμύρια χρήστες του Internet έχουν ήδη σταματήσει να γράφουν στο προσωπικό τους blog, και αυτό διότι οι περισσότεροι βαριούνται να το ανανεώνουν. Πρόκειται για μια εφήμερη ενασχόληση, η οποία πολλούς γοητεύει αλλά και κουράζει ταυτόχρονα. Παράλληλα, όπως τονίζει ο αναλυτής Ντάριλ Πλάμερ, "ο καθένας πιστεύει ότι έχει να πει κάτι, μέχρι τη στιγμή που του δίνεται η δυνατότητα να το κάνει".

«Το Βήμα, 15/12/2006»

Το ερώτημά μου είναι: Δεν συζητάνε με φίλους και φίλες οι bloggers ώστε να προκύψει κάποιος προβληματισμός, άξιος να υποβληθεί με ένα κειμενάκι τους? Δεν διαβάζουν βιβλία, τα οποία θα ενδιέφεραν πιθανόν και άλλους, ώστε να μπορέσουν έτσι να ενημερωθούν εισαγωγικά εδώ? Δεν αντιμετωπίζουν κάποια ιδιόμορφα προβλήματα στο χώρο εργασίας τους, ώστε να ήταν χρήσιμο να ενημερωθούν γι' αυτά κάποιοι αναγνώστες? Δεν βλέπουν δεν ακούν στην καθημερινή ζωή τους παράξενα, περίεργα, αξιοθαύμαστα ή αξιομνημόνευτα πράγματα, τα οποία θα είχαν ενδιαφέρον να κοινοποιηθούν και σε άλλους συμπολίτες? Αν δεν συμβαίνουν όλα αυτά, ίσως πράγματι θα ήταν καλύτερα να μην γράψουν τίποτα πια οι αποσυρόμενοι bloggers - μέχρι να ξεχυθούν οι Κινέζοι, οι Ινδο-Πακιστανοί και Ινδονήσιοι bloggers στο χώρο του Internet και να γίνουμε εμείς, τα 100 εκατομμύρια από τον υπόλοιπο κόσμο, μια μειοψηφία.
(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Καθιστή γυναίκα

...
της Νεκταρίας Ρουμελιώτη, φοιτήτριας ΑΣΚΤ,
από την έκθεση στη Στοά Βιβλίου στο Αρσάκειο.

Μωρό...

Μια ξένη φωτογραφία, δεν ξέρω ποιος την τράβηξε - αν είναι νεογέννητο, μάλλον ο μπαμπάς του. Ο συσχετισμός με το χέρι μού φαίνεται πολύ πετυχημένος... (click)

Δράκος - Dragon - Drache

Κινέζικος δράκος και οι μυθολογίες του.

Φωτογραφία της χρονιάς;

Ίσως και ναι για να μη δείξουν πτώματα και αίματα από το Ιράκ.

Πού 'χεις Άννα τη γιορτή σου

...
Για μια Άννα που γιορτάζει κάθε μέρα και
χαίρεται για κάθε μέρα που γιορτάζει...

Θεατρική Παράσταση: «ΤΟ ΜΠΑΡ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ»

...
Χώρος: Φουαγιέ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ (στο πλαίσιο των performance theatre θεατρικών βραδιών), Ναυπλίου 12, Κολωνός, τηλ: 210 5138067

Χρόνος: 19 Δεκεμβρίου 2006 ημέρα Τρίτη, ώρα 22.00 και
22 Δεκεμβρίου 2006 ημέρα Παρασκευή, ώρα 24.00

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ
Διάρκεια ~ 45 λεπτά

Κείμενα: Μ. Βαλεοντή
Τραγούδια, μουσική: Ε. Υψηλάντη, Στίχοι: Μ. Βαλεοντή

Συντελεστές:

Μαριλού Βαλεοντή, ηθοποιός, σκηνοθέτης
Κώστας Στεφόπουλος, κρουστά
Ευδοξία Υψηλάντη, συνθέτρια, πιανίστρια

Ασκήσεις υποχωρήσεως

...

Ενάντια στη θρησκεία: μια κριτική αποτίμηση - του Χρ. Γιανναρά

Ο Χρήστος Γιανναράς σαλπίζει την υποχώρηση από παραδοσιακές αντιλήψεις και τελετουργίες, υποβαθμίζοντας τη σημασία της θρησκείας και όλων των συμπαρομαρτούντων που καλλιεργεί ο εκκλησιαστικός μηχανισμός για να εκμαιεύσει υπακοή και εισπράξεις από τους «πιστούς». Αφορμή είναι το νέο βιβλίο του με τίτλο: «Ενάντια στη θρησκεία», στο οποίο εισηγείται τη διαφοροποίηση μεταξύ θρησκευτικότητας και μεταφυσικής αναζήτησης. Η πρώτη είναι, γράφει ο Γιανναράς, ανάγκη ορμέμφυτη, ενστικτώδης, η δεύτερη είναι άθλημα ελευθερίας από αυτήν την αναγκαιότητα. Κατά την άποψή μου, ο Γιανναράς εισηγείται να εγκαταληφθεί η παραδοσιακή θρησκευτικότητα και να καλλιεργηθεί η φιλοσοφία - έστω για τη ζωή και το θάνατο, το πριν και το μετά.

Στο άρθρο της Καθημερινής, το οποίο φαίνεται να είναι αυτούσιο απόσπασμα από το βιβλίο του Γιανναρά, αναφέρεται ότι, ο αντιπροσωπευτικός τύπος του θρησκευτικού ανθρώπου λειτουργεί, σε κάθε πτυχή της ζωής του, με άξονα και κέντρο το άτομό του, το εγώ του. Kι αυτό γιατί η θρησκεία του προσφέρει νόμιμη αιτιολόγηση του εγωκεντρισμού: τον στόχο και το χρέος της ατομικής σωτηρίας. Ο νομικός χαρακτήρας της θρησκευτικής ηθικής επιβάλλει ως αυτονόητη την ατομική εκδοχή της σωτηρίας. Σώζεται όποιος τηρεί τον νόμο, η τήρηση του νόμου είναι ατομικό κατόρθωμα, το άτομο πειθαρχεί στις διατάξεις του νόμου για να έχει αντικειμενικές (βεβαιωμένες, μετρούμενες) προϋποθέσεις σωτηρίας. Άτομο που δεν τηρεί τον νόμο αποκλείεται να σωθεί, όσες μεσολαβήσεις και αν επιχειρηθούν για τη σωτηρία του.

Aντικειμενικές αποδείξεις σωτηρίας είναι τα «καλά έργα»: H ατομική πιστότητα στο γράμμα διατύπωσης των θρησκευτικών δογμάτων, η ατομική συνέπεια στην εφαρμογή των εντολών του ηθικού Nόμου, η τήρηση των λατρευτικών υποχρεώσεων. Xωρίς ατομικό θησαύρισμα τέτοιων «καλών έργων» δεν κερδίζεται ψυχολογική σιγουριά ατομικής σωτηρίας. Kαι όσο πιο βασανιστική η φοβία και ανασφάλεια (συνάρτηση πολλών παραγόντων) τόσο πιο αγχώδης η προσπάθεια για ορατά και μετρητά «καλά έργα».

Aξιόμισθο ατομικό κατόρθωμα η πιστότητα στο γράμμα των δογμάτων, γι’ αυτό και καύχηση (σιγουριά ατομικής θωράκισης) κάθε δογματική «ορθοδοξία». Oμως, η καύχηση (η σιγουριά που τη γεννάει) απαιτεί και ερείσματα αντικειμενικής (αποδεικτικής) τεκμηρίωσης των παραδοχών. Eτσι, η θρησκευτικότητα διαπλέκεται πολύ συχνά με την αξίωση ορθολογικής εγκυρότητας των μεταφυσικών πεποιθήσεων, με την προτεραιότητα νοησιαρχικών μεθόδων κατάδειξης αυτής της εγκυρότητας (πλήρες κείμενο>>>).

(Καθημερινή, 3/12/2006)(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Γελοίοι ως γίγαντες

Συνέντευξη με τον Λεωνίδα Κύρκο

Παπαχελάς: Κοιτάζοντας έτσι πίσω, τα 50 κάτι χρόνια πολιτικής πορείας, υπάρχει κάτι που λέτε μακάρι να μπορούσα να το ξαναζήσω, να το ξανακάνω, θα το έκανα διαφορετικά;

Κύρκος: Με έχει απασχολήσει το ερώτημα, αλλά δεν έχω βρει απάντηση. Από τη στιγμή που μπήκα μέσα στο αριστερό κίνημα ήμουνα δοσμένος σε αυτό. Δεν ήμουνα με την κριτική διάθεση που απέκτησα εκ των υστέρων, γι' αυτό και τα όσα συζητάμε για νέους κ.τ.λ. τα ακούω βερεσέ. Ενας νέος αν δεν έχει εμπειρίες, δεν τις έχει ζήσει, δεν τις έχει βιώσει για να μπορεί να κάνει τον κριτικό έλεγχο, εύκολα παραδίδεται στους εντυπωσιασμούς. Ηρθε μια στιγμή που μπορούσα να δω πολλά πράγματα από τη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη, δεν τα είδα. Και νιώθω μια ευθύνη. Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ημουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι. Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα.

Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ. Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες (πλήρες κείμενο>>>).

Ανεργία και κοινωνικές επιπτώσεις

...

«Είναι η χειρότερη περίοδος της ζωής μου. Ολη η καθημερινότητά μου έχει αλλάξει. Εχω γίνει νευρικός και το καταλαβαίνω. Ντρέπομαι το πρωί όταν βγαίνω από το σπίτι και στην πραγματικότητα δεν έχω πού να πάω», λέει ο 53χρονος Νίκος Μωυσίδης, άνεργος εδώ και ενάμιση χρόνο. «Αλλάζει η ζωή σου. Αισθάνεσαι ότι οι κόποι μιας ζωής, τα όνειρα που είχες, όλα πήγαν χαμένα. Σαν ένα αόρατο χέρι να τα γκρέμισε ξαφνικά. Σε αυτή την ηλικία χωρίς δουλειά, με τα χρέη να τρέχουν και τρία παιδιά που χρειάζονται την πατρική υποστήριξη, αισθάνομαι αποτυχημένος. Δεν έχω τίποτα να προσφέρω στα παιδιά μου...

»Η ανεργία σε αυτή την ηλικία βιώνεται ως τραυματική εμπειρία. Ανατρέπει τα πάντα και αναστέλλει κάθε προσδοκία. Από την ημέρα που έμεινα χωρίς δουλειά, παρατηρώ ότι κλείνομαι στον εαυτό μου και αποφεύγω τις πολλές κοινωνικές συναναστροφές. Ντρέπομαι να δηλώσω στον περίγυρό μου ότι ακόμη είμαι στην ανεργία, ότι δεν κατάφερα να βρω μια άλλη δουλειά» εξηγεί ο κ. Μωυσίδης. «Κάθε προοπτική που είχα για μένα και την οικογένειά μου έχει καθηλωθεί, και μαζί καθηλώνομαι κι εγώ. Αργία μήτηρ πάσης κακίας· δεν αντέχεται η ανεργία...

»Ο φαύλος κύκλος της φτώχειας και της ανεργίας σε γερνάει πρόωρα. Δεν εννοώ σωματικά, αλλά κυρίως ψυχικά. Χάνεις τα ενδιαφέροντά σου, τα μικρά αυτά πράγματα στην καθημερινότητα που μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί. Αισθάνομαι πλέον αποστασιοποιημένος απ’ όσα συμβαίνουν κοινωνικά, διότι το μόνο που με απασχολεί είναι η κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειας και η αναζήτηση μιας δουλειάς. Και επιπλέον, αισθάνομαι το βάρος της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μου, που προκύπτει από το παράδειγμα που τους δίνω. Τι συμβουλές να δώσω στα παιδιά, που θα βγούν αύριο στη ζωή, όταν προσωπικά νιώθω ότι δεν τα κατάφερα; Ποιο θα είναι το πρότυπό τους; Ο απολυμένος άνεργος και πάμφτωχος πατέρας;» (πλήρες κείμενο>>>)

(Καθημερινή, 3/12/2006)

Συντηρητισμός - δεξιός και αριστερός

Μετά την πυρηνική σύντηξη

Είναι σίγουρο πως αν προχωρήσει το σχέδιο Iter για την πυρηνική σύντηξη οι ελληνικές εφημερίδες θα υποδεχθούν την είδηση περίπου ως εξής: «Πυρηνική σύντηξη, κινδυνεύουν οι θέσεις εργασίας 10.000 λιγνιτωρύχων. Κινδυνεύει με μαρασμό η Δυτική Μακεδονία». Η πιο αριστερή εκδοχή θα είναι «Σχέδιο των ΗΠΑ και Ε.Ε. για να πετάξουν στο δρόμο 10.000 λιγνιτωρύχους». Σίγουρα θα υπάρξουν και οικολογικές εκδοχές: «“Πυρηνική σύντηξη με πολλούς κινδύνους”, προειδοποιεί το κέντρο περιβαλλοντικών ερευνών της Γουατεμάλα».

Ο συντηρητισμός έχει πολλά ποδάρια. Δεν εκφράζεται μόνο από το τρίπτυχο «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», αλλά από την αμυντική στάση της κοινωνίας σε κάθε νέο φαινόμενο ή κάθε καινούργια πρόκληση. Ποιος θυμάται άραγε τη μεγάλη καμπάνια που έγινε εναντίον της «συνθήκης Σένγκεν» στην Ελλάδα, τότε που από διαφορετικές αφετηρίες θρησκόληπτοι κι αριστεροί αντιτάχθηκαν σε μια συμφωνία με την οποία σήμερα μπορούμε να ταξιδεύουμε μόνο με την ταυτότητά μας στις χώρες της Ε.Ε.; Και από τις δύο πλευρές προβλήθηκε ο αντίστοιχος του φαντασιακού τους μπαμπούλας: οι μεν φοβούνταν τον «Αντίχριστο» και οι δε τον «Μεγάλο Αδελφό».

Ποιος θυμάται την καταδίκη της συμφωνίας Μάαστριχτ που θα υπηρετούσε τις πολυεθνικές και θα καταδίκαζε σε φτώχεια τις χώρες της Ε.Ε. Σήμερα η συμφωνία αυτή πήρε το όνομα Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) στην οποία μπήκαμε δόξη και τιμή και σώσαμε την ελληνική οικονομία από μύριους κινδύνους. Ποιος δεν θυμάται την κινδυνολογία σε σχέση με την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ («μια μετοχή κι αυτή ν’ ανήκει στο κράτος») διότι αλλιώς θα υπονομευόταν η εθνική ασφάλεια;

Το αστείο είναι ότι η Ελλάδα ευνοήθηκε από τις αλλαγές που ο δεξιός και αριστερός συντηρητισμός ελεεινολογούσε. Αποδείχθηκε τοις πράγμασι ότι ΕΟΚ δεν ήταν των μονοπωλίων, αλλά μια μεγαλύτερη πολιτική αρένα στην οποία παλέψαμε μαζί με άλλες χώρες και πήραμε τέσσερα κοινοτικά πλαίσια στήριξης. Η συνθήκη του Μάαστριχτ δεν ήταν όπως έλεγε το ΚΚΕ «ένα βήμα εμπρός για να εξαπολυθεί μια πρωτοφανέρωτη επίθεση στην εργατική τάξη, στους λαούς γενικότερα». Μας έφερε νομισματική σταθερότητα. Μπορεί να φοβόμαστε την παγκοσμιοποίηση, σε συνθήκες ανοιχτών συνόρων, ο ελληνισμός πρόκοψε, είτε με τη ναυτιλία, είτε με τα καραβάνια που έφευγαν από την ηπειρωτική Ελλάδα για τα Βαλκάνια και την εγγύς Δύση.

Σήμερα ο συντηρητισμός στην Ελλάδα εμφανίζεται σε κάθε μέτωπο όπου επιχειρείται κάποια αλλαγή: από την απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων, μέχρι την αναθεώρηση του άρθρου 16 και μέχρι την αλλαγή του Νόμου-Πλαίσιο για τα πανεπιστήμια. Ενώ είναι πασιφανές ότι το παλιό μοντέλο οργάνωσης έχει καταρρεύσει αυτό που προτάσσεται στον δημόσιο διάλογο είναι κάποιοι μελλοντικοί κίνδυνοι και η έκκληση να μείνουν τα πράγματα ως έχουν διότι «ποτέ δεν ξέρεις».

Βέβαια, για να πούμε και του συντηρητικού το δίκιο, πραγματικά «ποτέ δεν ξέρεις». Κάθε αλλαγή, κάθε βήμα εμπεριέχει και κινδύνους. Για παράδειγμα, ακόμη και η μεγαλύτερη ανακάλυψη του ανθρώπου, η φωτιά, είχε αποτέλεσμα τις πυρκαγιές και χιλιάδες πέθαναν απ’ αυτή. Το ερώτημα είναι αν μεταξύ ενός αποδεδειγμένα αποτυχημένου μοντέλου και ενός (στη χειρότερη περίπτωση) πιθανώς αποτυχημένου μοντέλου η κοινωνία αποφασίζει να ρισκάρει το δεύτερο. Αν αισθάνεται την αυτοπεποίθηση να δοκιμάσει νέα πράγματα και να διορθώσει τις αρνητικές επιπτώσεις τους.

Είναι σίγουρο πως αν προχωρήσει το σχέδιο Iter για την πυρηνική σύντηξη πολλά θα ανατραπούν. Θα έχει θετικές και αρνητικές επιπτώσεις στο υπάρχον μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας. Το ερώτημα είναι τι θα προτάξουμε. Τους κινδύνους ή τις ευκαιρίες;

(του Πάσχου Mανδραβέλη/ pmandravelis@kathimerini.gr, 2/12/2006)

Σουμέριοι θεοί

...

Είναι ενδιαφέρουσα η ομοιότητά τους με τους αντίστοιχους μυκηναϊκούς, αν και αυτοί είναι καλλιτεχνικά αρτιότεροι. Το συμπέρασμα είναι ότι ήδη οι θεοί εκείνης της εποχής είχαν ανατολική προέλευση και προσαρμόζονταν δεόντως στις ανάγκες των ανθρώπων του ελλαδικού χώρου.

(click)

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)