07 November 2006

Τρία χρήσιμα «μυστικά» στις διαδικτυακές αναζητήσεις

......

Είναι γεγονός ότι στον αιώνα της βιασύνης και της ταχύτητας στον οποίο ζούμε χρησιμοποιούμε συχνότατα «εργαλεία» χωρίς να αφιερώσουμε χρόνο να εμβαθύνουμε όχι μόνο στον τρόπο που δουλεύουν –πληροφορία που τις πιο πολλές φορές δεν μας ενδιαφέρει ως χρήστες– αλλά και στο εύρος των δυνατοτήτων της χρήσης τους, που ασφαλώς και μας ενδιαφέρει. Έτσι, κάποια στιγμή κάποιος που έχει εγκύψει λίγο στο σχετικό ζήτημα μας ... αποκαλύπτει κι από ένα «μυστικό» κι εμείς απαντάμε με ένα «Αααα, δεν το ήξερα αυτό...» Τα «μυστικά» που ακολουθούν αποκαλύπτονται μόνο σε εκείνους/-νες που δεν τα ήξεραν ακόμα...

ΟΡΙΣΜΟΙ ΕΝΝΟΙΩΝ

H μηχανή αναζήτησης Google δίνει και ορισμούς εννοιών. Βέβαια το Google δίνει ό,τι βρίσκει ψάχνοντας με την κατάλληλη εντολή που του έχουμε δώσει. Στην περίπτωσή μας η αναζήτηση ορισμών μίας ή περισσότερων εννοιών που κατασημαίνονται/απoδί­δονται με τον όρο Χ είναι η εντολή:

define

Και το αποτέλεσμα είναι μια σειρά ορισμών για μία ή περισσότερες έννοιες που αποδίδονται με τον όρο Χ (και όχι μόνο σε μία γλώσσα). Οι ορισμοί αυτοί προέρχονται από γλωσσάρια, λεξικά ή ιστοσελίδες όπου δίνονται τέτοιοι ορισμοί. Ασφαλώς δεν δίνονται όλοι οι ορισμοί που υπάρχουν στο περιεχόμενο του παγκόσμιου ιστού (π.χ. γενικά δεν βρίσκονται ορισμοί από λεξιλόγια/λεξικά που έχουν τη μορφή βάσεων δεδομένων, ενώ βρίσκονται από γλωσσάρια/ιστοσελίδες που έχουν μορφότυπα: *.htm, *.html, *.doc, *.pdf κ.ά.). Και, ασφαλώς, χρειάζεται η κρίση του αναζητητή για την αξιολόγηση της εγκυρότητας των ορισμών με εκτίμηση των σχετικών πηγών.

Για παράδειγμα, αναζητώντας (σήμερα) με το Google ορισμούς για την/τις έννοια/έννοιες που αντιστοιχούν στον όρο conceptual model (εννοιολογικό μοντέλο) γράφουμε στο πλαίσιο αναζήτησης την εντολή:

define:conceptual model

και έχουμε ως αποτελέσματα: 9 ορισμούς στα αγγλικά. Οι ορισμοί αυτοί καταδηλώνουν την έννοια «conceptual model» που κατασημαίνεται με τον όρο conceptual model. Εναπόκειται στην κρίση μας να επιλέξουμε και να χρησιμοποιήσουμε κάποιον ή κάποιους από αυτούς.


ΑΡΙΘΜΟΜΗΧΑΝΗ

Το Google είναι ταυτόχρονα και αριθμομηχανή. Δίνοντάς του ως εντολή οποιαδήποτε αλγεβρική παράσταση σάς παρουσιάζει το αποτέλεσμά της. Οι τελεστές των πράξεων χρησιμοποιούνται όπως στο πρόγραμμα EXCEL, π.χ. + = συν, = πλην, * = επί (×), ^ = ύψωση σε δύναμη. Αν θέλουμε, λοιπόν, να υπολογίσουμε την παράσταση:

10 + 53 – 5×7

γράφουμε στο Google ως εντολή:

10+5^3-5*7

Το αποτέλεσμα που μας δίνει είναι:

10 + (5^3) - (5 * 7) = 100

Επίσης:

15+4,5^6,4-5*9

με αποτέλεσμα:

15 + (4,5^6,4) - (5 * 9) = 15 125,1447

Επίσης:

16,3*sin(2,65*8,5/7,19)

με αποτέλεσμα (το όρισμα σε ακτίνια):

16,3 * sin((2,65 * 8,5) / 7,19) = 0,142937559

Σημείωση: Τις πρόσθετες παρενθέσεις μπορούσαμε να τις είχαμε γράψει κι εμείς στις εντολές, αλλά δεν είναι απαραίτητο.

ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ

Έχετε επιχειρήσει να αποθηκεύσετε μια ιστοσελίδα στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή σας; Το πλαίσιο διαλόγου σάς προτείνει να την αποθηκεύσετε (save as type) με μορφότυπο:

Web Page, complete (*.htm; *.html).

Έτσι, όμως, μέσα στον σχετικό φάκελο του δίσκου σας, αποθηκεύεται ένα αρχείο *.htm με το κείμενο και ένας φάκελος μέσα στον οποίο αποθηκεύονται μη κειμενικά στοιχεία της ιστοσελίδας (εικόνες *.gif κ.ά.).

Οπουδήποτε χρειαστεί αργότερα να μεταφέρετε αυτήν την αποθηκευμένη ιστοσελίδα θα πρέπει να αντιγράφετε το αρχείο *.htm μαζί με το φάκελο που περιέχει τα υπόλοιπα.

Είναι σαφές ότι πιο χρήσιμο θα ήταν να αποθηκεύσετε την ιστοσελίδα σας ως ένα ενιαίο αρχείο. Το πλαίσιο διαλόγου της αποθήκευσης σας δίνει αυτήν τη δυνατότητα: Αντί να αφήσετε το προτερόθετο

Web Page, complete (*.htm; *.html)

επιλέγετε:

Web Archive, single file (*.mht).

και έχετε αποθηκευμένη την ιστοσελίδα σας ακριβώς όπως τη βλέπετε ως ένα αρχείο *.mht. Το αρχείο αυτό το ανοίγετε όποτε θέλετε με τον Internet Explorer και έχετε την ιστοσελίδα σας.

Σημείωση: Τα αρχεία *.mht δεν μπορείτε να τα τροπο­ποιήσετε με πρόγραμμα δημιουργίας ιστοσελίδων (π.χ. με το πρόγραμμα MS FRONTPAGE). Μπορείτε όμως αφού τα ανοίξετε (με τον Internet Explorer), να τα αποθηκεύσετε ως *.htm, να κάνετε όποιες αλλαγές θέλετε (π.χ. με το πρόγραμμα MS FRONTPAGE) και να τα επαναποθηκεύσετε ως *.mht.

Κώστας Βαλεοντής
Πρόεδρος ΕΛΕΤΟ

06 November 2006

Το μετά και το πριν από την αρχή του χρόνου

...
Η μεγάλη έκρηξη (big bang) αντιπροσωπεύει την απόλυτη αρχή, τη γενεσιουργό αιτία του σύμπαντος, στο οποίο βρισκόμαστε, δηλαδή της ύλης και του χωροχρόνου. Τί υπήρχε όμως πριν; Ερευνητές σε διάφορα πανεπιστημιακά και άλλα ερευνητικά κέντρα έχουν αρχίσει να ανοίγουν μονοπάτια που οδηγούν στην εποχή πριν από την αρχή του χρόνου!

Συνδυάζοντας τη Θεωρία της Σχετικότητας με την Κβαντική Φυσική, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι πριν από τη μεγάλη έκρηξη υπήρχε ένα συστελλόμενο σύμπαν με χωροχρονική γεωμετρία παρόμοια με αυτή του σημερινού διαστελλόμενου σύμπαντος. Κβαντικές προσαρμογές των κοσμολογικών εξισώσεων του Αϊνστάιν δείχνουν ότι η μεγάλη έκρηξη προήλθε από ένα "κβαντικό αναπήδημα", μέσω του οποίου μετετράπη η συστολή του "παλαιού" σύμπαντος σε διαστολή, δίνοντας έτσι το έναυσμα για τη συγκρότηση και την επέκταση του σημερινού σύμπαντος - βλέπε σχετικά. Υπολογίζεται ότι αυτή η επέκταση βρίσκεται τώρα στα 13,7 δισεκ. χρόνια και εκτιμάται ότι θα διαρκέσει περί το ένα τρισεκ. χρόνια!


Στη φωτογραφία, o γαλαξίας Messier 51 "κλέβει" υλικά από ένα μικρότερο, όταν οι δυο τους συναντήθηκαν πριν από περίπου 500 εκατομμ. χρόνια. Κάτι ανάλογο θα συμβεί σε περίπου 3-6 δισεκ. χρόνια με το δικό μας γαλαξία και την Ανδρομέδα, όταν οι δύο αυτοί συναντηθούν στην τροχιά σύγκρουσης που κινούνται - μάλλον αφού έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του το δικό μας ηλιακό σύστημα και έχει διασκορπιστεί στο διάστημα, μαζί όλα τα υλικά του και όποια τα δικά μας υπολείμματα.(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Το Internet στη «Σχολή των Αθηνών»

...
Από τη Δευτέρα 30 Οκτωβρίου ως την Πέμπτη 2 Νοεμβρίου η Αθήνα βρέθηκε στα δελτία ειδήσεων όλου του κόσμου - κλασικά ή δικτυακά. Οχι, η αιτία δεν ήταν οι μεταλλάξεις του καιρού και η μετατροπή της σε βάλτο αυτοκινήτων αλλά η παγκόσμια σύναξη άνω των 1.500 άμεσα ενδιαφερομένων για το μέλλον του Διαδικτύου. Ηταν η πρώτη φορά που το μέλλον αυτό συζητήθηκε δημοκρατικά, εμπνεόμενο από το διαλογικό παρελθόν αυτής της πόλης. Είχε ουσία και μήνυμα αυτός ο εκδημοκρατισμός;

Η κύρια εικόνα που λάβαμε από τις τηλεοράσεις ήταν η παραίνεση του Πρωθυπουργού για περισσότερες πρωτοβουλίες του είδους «υπολογιστής των 100 δολαρίων» και η θριαμβολογία του αρμοδίου υπουργού για τον ρυθμό εξάπλωσης των ευρυζωνικών συνδέσεων στη χώρα μας. Δεν ίδρωσε κανενός το αφτί από τα γέλια των απανταχού συνδεδεμένων με τη δορυφορικά τηλεμεταδιδόμενη συνδιάσκεψη όταν... το ασύρματο δίκτυο του ξενοδοχείου «Divani Apollon Pallas» της Βουλιαγμένης κατέρρευσε και κανείς δεν μπορούσε να στείλει ηλεκτρονικά τις ερωτήσεις του ή όταν στην ίδια την αίθουσα έπρεπε να δίνει το ερώτημά του γραμμένο σε χαρτί! Ούτε από το ότι τις ημέρες αυτές συλλάβαμε έναν δικτυακό σχολιαστή (blogger) για το ότι δημοσίευσε σχόλια που διακωμωδούσαν τηλεοπτικό παρουσιαστή - και έγινε αφορμή στηλίτευσης του υπουργού Τύπου στο συνέδριο! Κατά τα λοιπά, οργανώσαμε μια παγκόσμια σύναξη που συζητούσε το μέλλον του Διαδικτύου και την ελευθερία έκφρασης σε αυτό...

Τα γιατί και πώς του συνεδρίου

Το πρώτο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Διακυβέρνηση του Διαδικτύου (Internet Governance Forum - IGF) δεν είναι ένα συνέδριο που εμπνεύστηκε η ελληνική κυβέρνηση αλλά μια λύση απελπισίας που εφηύρε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Αναν στις 18 Ιουνίου 2006, μετά το βάλτωμα των διαδικασιών που διαπιστώθηκε στη δεύτερη Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για την Κοινωνία της Πληροφορίας, η οποία διεξήχθη στην Τυνησία μεταξύ 16 και 18 Νοεμβρίου 2005. Εκεί τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ είχαν επιχειρήσει ανεπιτυχώς να πάρουν τον έλεγχο του Διαδικτύου από τις ΗΠΑ, οι οποίες όχι μόνο αρνήθηκαν αλλά και ανέθεσαν ακόμη περισσότερα κομμάτια του σε ιδιώτες (πρόσφατα ανέθεσαν τον έλεγχο των διευθύνσεων στην εταιρεία VeriSign του Ελληνοαμερικανού Stratton Sclavos).

Προκειμένου να γειτνιάσει τις πολωμένες απόψεις και να οδηγήσει μελλοντικά σε συναίνεση, ο Αναν πρότεινε την ετήσια διεξαγωγή συνεδρίων όπου θα συζητούν τα θέματα του Διαδικτύου όχι μόνο τα κράτη και οι επιχειρήσεις αλλά και κάθε πολίτης-χρήστης ή μη κυβερνητική οργάνωση. Τη φιλοξενία αυτού του πρώτου διαλόγου προσφέρθηκε και ανέλαβε η ελληνική κυβέρνηση. Στην ατζέντα των τεσσάρων ημερών συμφωνήθηκε να υπάρχουν οι εξής κύριοι άξονες συζήτησης: Ανοιγμα (Openness) - περί ελευθερίας της έκφρασης και ελεύθερης ροής πληροφοριών, ιδεών και γνώσης, Ασφάλεια (Security) - περί ενίσχυσης της εμπιστοσύνης μέσω συνεργασιών, Ποικιλομορφία (Diversity) - περί προώθησης της πολυγλωσσίας και του τοπικού περιεχομένου, Πρόσβαση (Access) - περί της πολιτικής και του κόστους πρόσβασης στο Διαδίκτυο.

Ας δούμε λοιπόν τους καρπούς αυτής της διοργάνωσης ανατρέχοντας στα ειπωθέντα.

Μετά τα προσκλητήρια των πολιτικών μας για μέριμνα προς τους «ψηφιακά αστέγους» του πλανήτη (Κ. Καραμανλής) και αποτροπή της διολίσθησης του Διαδικτύου σε μέσο «ψηφιακού απομονωτισμού» (Μ. Λιάπης), τον τόνο έδωσαν οι εισαγωγικές ομιλίες των δύο εφευρετών του Πρωτοκόλλου Διαδικτύωσης (Internet Protocol - ΙΡ), του Βίντον Σερφ (Vinton Cerf) και του Ρόμπερτ Καν (Robert Kahn).

Το τι ειπώθηκε στη συνέχεια, στις τέσσερις συνεδρίες, είναι στην ουσία... απερίγραπτο, τουλάχιστον στον χώρο μιας εφημερίδας. Για όσους αγγλομαθείς το παν βρίσκεται καταγεγραμμένο στην ιστοσελίδα του συνεδρίου www.intgovforum.org. Εν συντομία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ρωτήθηκαν τα πάντα, δόθηκαν απαντήσεις στα περισσότερα, αλλά υπήρξε συμφωνία σε... τίποτε. Αυτό δεν είναι διόλου παράξενο σε ένα πρωτόγνωρο πείραμα δημοκρατίας, όπου φωνές που ένιωθαν στομωμένες βρήκαν την ευκαιρία να ακουστούν. Για παράδειγμα, επί ώρες ερχόταν και ξαναρχόταν το θέμα της καταστολής των δικτυακών ελευθεριών στην Κίνα. Ακτιβιστές βομβάρδιζαν τον δυστυχή κινέζο εκπρόσωπο Γιν Τσεν (ΓΔ Διεθνούς Συνεργασίας του υπουργείου Πληροφορικής Βιομηχανίας) και τους παρόντες εκπροσώπους επιχειρήσεων όπως η Microsoft, η Cisco, η Yahoo! και η Google με σχετικές κατηγορίες συνωμοσίας. Οι εταιρείες αμύνονταν με επιχειρήματα του τύπου «πουλάμε στα κράτη τα ίδια εργαλεία που αγοράζουν οι γονείς για να προστατεύουν τα παιδιά τους από την πορνογραφία». Ο δε Κινέζος Τσιν έδωσε ένα δείγμα λόγου που κάλλιστα θα χρησίμευε για σεμινάριο γλωσσολογίας, το πώς δηλαδή να δίνεις με δέκα διαφορετικούς τρόπους την ίδια ξύλινη απάντηση: «Η κυβέρνηση της Κίνας πασχίζει να διατηρήσει την ισορροπία μεταξύ της διάδοσης του Διαδικτύου και της προστασίας των χρηστών-πολιτών της από το ηλεκτρονικό έγκλημα». Εν κατακλείδι, η πιο σταράτη τοποθέτηση για το τι έγινε - και ήταν εκ των πραγμάτων εφικτό να γίνει - ήταν εκείνη της διευθύντριας της συνομοσπονδίας μη κυβερνητικών οργανώσεων APC Ανριέτ Εστερχούιζεν (Anriette Esterhuysen), η οποία είπε ότι «στις τέσσερις αυτές ημέρες μόλις που προλαβαίνουμε να θέσουμε τα θέματα και να ανταλλάξουμε τις σκέψεις μας επ' αυτών. Μην αυταπατάστε ότι μπορούμε να φτάσουμε σε συμπεράσματα που θα γίνουν εισηγήσεις προς επίλυση των ζητημάτων».

Ο πολιτικός ρόλος του Διαδικτύου

Εκείνο όμως που κρίνουμε σκόπιμο να περιγράψουμε είναι ένα συμπέρασμα-έκπληξη που ξεκίνησε από μια παρατήρηση του Βίντον Σερφ: «Κρίνοντας από τα όσα άκουσα στις συνεδρίες και τις συναντήσεις εργασίας» είπε «θαρρώ ότι το συνέδριο αυτό θα έπρεπε να είχε ονομασθεί Σύνοδος Διευκόλυνσης του Διαδικτύου (Internet Facilitation) και όχι Διακυβέρνησής του (Governance)». Του απάντησε ένας γάλλος σύνεδρος (πρώην πρέσβης) ο οποίος εξέφρασε αυτό που υπέβοσκε ως συναίσθημα σε όλους: «Ο όρος "διακυβέρνηση" ήταν και είναι εύστοχος διότι εμπεριέχει το πολιτικό μήνυμα που στέλνει πλέον το Διαδίκτυο. Εχει πολιτικό περιεχόμενο και το περιεχόμενο αυτό επηρεάζει το πώς θα διαμορφωθεί ο αυριανός κόσμος μας. Οταν συζητάμε σήμερα για τη δυνατότητα πρόσβασης όλων στο Διαδίκτυο είναι σα να μιλάμε για την πρόσβαση όλων αύριο στο νερό, στη δημόσια υγεία, στην ενέργεια κτλ.Οταν λέμε ότι σήμερα είναι πολύ πιο δυσβάστακτο για έναν πολίτη της Μπουρκίνα Φάσο απ' ό,τι για έναν της Γαλλίας να πληρώνει μια σύνδεση που του την καθιστά ατελέσφορη το καθημερινό spam, είναι σαν να λέμε ότι αύριο ο πολίτης αυτός δεν θα μπορεί να έχει πρόσβαση σε όλες σχεδόν τις κοινωνικές υπηρεσίες που χρειάζεται».

Το μήνυμα λοιπόν που βγήκε από αυτό το συνέδριο δεν ήταν τόσο τεχνολογικό (πώς, π.χ., θα κατορθώσουμε να έχουμε συντονισμένα πολυγλωσσική ονοματολογία 340 τρισ-τρισ-τρισεκατομμυρίων διευθύνσεων) ή οικονομικό (πώς θα παρασχεθεί δωρεάν πρόσβαση σε όλους) αλλά κυρίως πολιτικό: η πολυσυμμετοχική συζήτηση για τη διακυβέρνηση του Διαδικτύου είναι στην ουσία μια προ-συζήτηση για την παγκόσμια διακυβέρνηση! Η κοινή παραδοχή των συνέδρων ότι «το Διαδίκτυο επιτίθεται στα εθνικά σύνορα» και ότι «πρέπει να βρούμε λύσεις που σέβονται τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων όλων των χωρών» δεν εκφράζει τίποτε άλλο παρά την αγωνία όλων για έναν κόσμο που δεν μπορεί πλέον να κυβερνηθεί με στεγανά. Οταν όλα τα οικονομικά στοιχεία και όλα τα προσωπικά δεδομένα βρίσκονται στα χέρια πέντε-έξι πολυεθνικών του Διαδικτύου, κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο σαν στρουθοκάμηλοι αν πιστεύουμε ότι υπάρχει εθνική κυριαρχία. Δεν πρόκειται πλέον για αναζήτηση «επιχειρηματικού μοντέλου» για το Διαδίκτυο ούτε για ελεήμονα παροχή στέγης στους «ψηφιακά αστέγους» αλλά για διεκδίκηση ενός μοντέλου παγκόσμιας διακυβέρνησης που θα εγγυάται τα δημοκρατικά δικαιώματα όλων. Το ότι αυτή η συζήτηση ξεκίνησε από την Αθήνα, το λίκνο της δημοκρατίας, δεν ήταν απλώς μια ευτυχής συγκυρία. Ηταν σημαδιακό και θα μας σημαδέψει!

(Το ΒΗΜΑ, 05/11/2006 , Σελ.: H06)