Stephen Miller για την 120ετή κατάχωση της Αγοράς από τον ΗΣΑΠ

Από το Hellenic Action for Human Rights της Ηλέκτρας Κούτρα

Αγαπητέ κ. Χάχαλη,

Η αίτησή σας για την γνώμη μου όσον αφορά τον Βωμό των 12 Θεών και τις υπόλοιπες αρχαιότητες της Αρχαίας Αγοράς των Αθηνών με φέρνει 40 χρόνια πίσω. Το 1971 ήμουν μέλος της ομάδας εκσκαφών της Αγοράς, που ηργάζετο βορείως του Ηλεκτρικού σιδηροδρόμου. Το προηγούμενο έτος ανακαλύψαμε την Βασιλική Στοά και έμπροσθεν αυτής την «Λίθον», πάνω στην οποία, όπως μας λέγει ο Αριστοτέλης, (Αθηναίων Πολιτεία 55.5), έστεκαν οι Άρχοντες των Αθηνών να δώσουν τον όρκο καθήκοντος, και οι διάδικοι έστεκαν να ορκιστούν για της κατάθεσής τους το αληθές.

Εφόσον γνωρίζουμε ότι ο Σωκράτης πήγε στην Βασιλική Στοά για την προκαταρκτική κατάθεση της δίκης του, (Πλάτων, Ευθύφρων 2α και Θεαίτητος 210δ), η φθορά στην επιφάνεια της πέτρας που είχαμε ανακαλύψει είχε προκληθεί εν μέρει, από τα πόδια του πιο διασήμου των Αθηναίων.

Τί συγκίνηση! Τι ενθουσιασμός! Είχα συμβάλει μεγίστη εισφορά στην αρχαία τοπογραφία των Αθηνών και ένας εκ των πρώτων που έβλεπε κάτι το οποίον ήταν σίγουρα μοιραίο να γίνει σημαντικός πόλος έλξεως για μαθητές και επισκέπτες απ’ όλον τον κόσμον. Κάποια στιγμή πέρασε απ τις εκσκαφές ένας νέος, ένας πολιτικός μηχανικός από το Υπουργείο Πολιτισμού, αν θυμάμαι καλά, στον οποίον είχε ανατεθεί το πρόβλημα τού πώς θα εδύναντο αυτοί οι επισκέπτες να ιδούν την Βασιλική Στοά, την «Λίθον» και όλες τις άλλες ανακαλύψεις μας. Το τραίνο τις έκοβε καθιστώντες τες ανέπαφες οπτικά .

Αυτός ο νέος είχε αποφασίσει ότι η μόνη λύσις, δεδομένης της ανάγκης των μοντέρνων Αθηναίων να ταξιδεύουν με το τραίνο, ήταν να το θάψουν, να σκάψουν μία σήραγγα κάτω απ’ την Αγορά. Ερώτησα εάν κάτι τέτοιο θα ήταν ακριβό και μου απήντησε ότι θα ήταν πανάκριβο. Μου υπενθύμισε πάντως ότι με την ενωποίηση ολόκληρης της Αγοράς, άνθρωποι θα πλημμύριζαν την Ελλάδα να ιδούν τις «πατημασιές του Σωκράτη». Επίσης μου υπέδειξε ότι κανένας επισκέπτης δεν είχε ιδεί ούτε μπορούσε να ιδεί τον Βωμό των 12 Θεών, εκτός αν το τραίνο εμετακινείτο.

Φυσικά είχε δίκιο, αλλά δεν χρειαζόταν να μου θυμίσει τα περί του Βωμού. Δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα του νέου μηχανικού και δεν είδα ποτέ την μελέτη που ετοίμαζε, αλλά σήμερα είναι όλως προφανές ότι η μελέτη του δεν εφηρμόσθη ποτέ. Έχω συχνά αναρωτηθεί πόσοι άνθρωποι θα είχαν έλθει στην Ελλάδα να επισκεφθούν τους 12 Θεούς, την Βασιλική Στοά και την «Λίθον» τα τελευταία 40 χρόνια. Αλλά επίσης αναρωτιέμαι εάν θα κατανοήσει ποτέ η Ελλάδα την αξία, την οικονομική αξία, των αρχαιοτήτων της.

Σ' αυτά τα 40 χρόνια εστράφην προς την Νεμέα και είμαι ακόμη εδώ. Εισάγοντας 11.000.000 $ εμπόρεσα να δημιουργήσω ένα αρχαιολογικό πάρκο, να χτίσω μουσείο, να αποκαλύψω το στάδιο όπου ελάμβαναν χώρο οι Νέμεοι Αγώνες και να αρχίσω αναστήλωση του Ναού του Νεμείου Διός. Το καλοκαίρι του 1973 ήταν εκεί ένας και μόνος επισκέπτης. Πέρισυ ήσαν περισσότεροι από 45.000 και εφέτος προετοιμαζόμαστε για ακόμη περισσότερους. Έχουμε 16 ντόπιες οικογένειες που συντηρούνται κατ’ ευθείαν από τον αρχαιολογικό χώρο και συνεπώς καταστήματα που ωφελούνται. Χρειάστηκε να γίνει επένδυση. Αξίζει λιγότερα ο Βωμός?

Στέφανος Μίλλερ,
Επίτιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας
Επίτιμος Διευθυντής των Εκσκαφών Νεμέας

.

Δημόσιος χορός και χωρίς την άδεια της Αστυνομίας

Στη Γερμανία ισχύει από παλιά μια απαγόρευση για χορούς σε δημόσιους χώρους ορισμένες ημέρες τους έτους που έχουν οριστεί ως θρησκευτικές γιορτές. Μία από αυτές είναι η Μεγάλη Παρασκευή με τους γνωστούς συμβολισμούς της χριστιανικής θρησκείας.

Μια ομάδα νεαρών στη Φραγκφούρτη της Γερμανίας δεν έβλεπε όμως το λόγο να τηρήσει αυτό το νόμο και το έθιμο, αφού δηλώνει ότι δεν ασπάζεται καμιά θρησκεία, άρα δεν δεσμεύεται από αντίστοιχες ρυθμίσεις. Όποιος δεν θέλει να χορέψει, μπορεί να κάτσει σπίτι του. Αυτή η ομάδα συνεννοήθηκε με τους Πράσινους του ομόσπονδου κράτους του Hessen, όπου βρίσκεται η Φραγκφούρτη, και κάλεσαν τη νεολαία της πόλης για χορό μπροστά στο Δημαρχείο.

Η καθολική και προτεσταντική εκκλησία που εκπροσωπούν αντίστοιχα το 31 και 33% των κατοίκων της Γερμανίας (ενώ οι άθεοι, αδιάφοροι κτλ. εκπροσωπούν το 34%) διαμαρτυρήθηκαν και απαίτησαν να τηρηθεί ο νόμος, τον οποίο αυτοί έχουν επιβάλλει εδώ και δεκαετίες. Υποστήριξαν μάλιστα ότι η σιωπή της Μεγάλης Παρασκευής αφιερώνεται φέτος στους ξεσηκωμένους και ταλαιπωρημένους Άραβες -χωρίς να τους ρωτήσουν, φυσικά- και άλλα τέτοια ανθρωπιστικά που λειτουργούν σε ημέρες γιορτών, ενώ τις άλλες μέρες ξεχνιούνται! Η αστυνομία έπρεπε λοιπόν να απαγορέψει την εγκατάσταση συστήματος ήχου για εκτέλεση μουσικών κομματιών, με τα οποία θα χόρευαν οι συγκεντρωμένοι. Δεν μπορούσε όμως να αποτρέψει την προσέλευση κάθε ενδιαφερόμενου στο χώρο μπροστά στο Δημαρχείο, όπου καμιά εταιρία δεν δέχθηκε να εγκαταστήσει σύστημα ήχου, το οποίο θα κινδύνευε με κατάσχεση.

Επειδή το αποφασισμένο παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, πρότειναν οι διοργανωτές στους συμμετέχοντες να έχουν μαζί τους από έναν MP3-Player και να τον συντονίσουν σε συγκεκριμένο ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης. Έτσι, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ξεπεράστηκαν τα διαδικαστικά εμπόδια και, με την καλοκαιρία των ημερών, μαζεύτηκαν περίπου 1000 νέοι στο Δημαρχείο, στο Römerberg (βουνό των Ρωμαίων) της πόλης, όπου, χωρίς να ακούγεται στον αέρα μουσική, άρχισαν να χορεύουν... Οι παπάδες πίσω από κουρτίνες θα έβλεπαν τη δημόσια χορευτική εκδήλωση και θα έτρωγαν τα νύχια τους, αλλά τι να κάνουν που έχουν ξεπεραστεί από τα γεγονότα;

Αθώοι για ομαδικό βιασμό στο Πακιστάν

in.gr, 21/4/2011

Το Ανώτατο Δικαστήριο στο Πακιστάν αθώωσε 13 άνδρες που είχαν καταδικαστεί για το ομαδικό βιασμό γυναίκας στο Πακιστάν τον οποίο αποφάσισε φυλετικό συμβούλιο. Οι πέντε από αυτούς πρέπει να απελευθερωθούν άμεσα, διέταξε το Δικαστήριο ενώ έκρινε ορθή απόφαση που αθώωνε άλλους λόγω έλλειψης στοιχείων. Επιπλέον, το Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση που είχε λάβει κατώτερο δικαστήριο το οποίο μετέτρεψε για έναν άνδρα την ποινή του θανάτου σε ισόβια.

Η υπόθεση της Μουχτάρ Μάι ήρθε στο φως όταν έγινε γνωστό ότι βιάστηκε επειδή ο αδελφός της, που ήταν τότε 12 ετών, υποτίθεται ότι είχε σχέση με γυναίκα από τη φυλή Μαστόι. Για να «ξεπλυθεί η ντροπή» από αυτή την υποτιθέμενη σχέση, άνδρες από τη φυλή τη βίασαν. Όπως δήλωσε αργότερα η ίδια, η Αστυνομία δεν μπήκε καν στο κόπο να καταγράψει σωστά την κατάθεσή της.

Η Μάι είχε κατηγορήσει 14 άνδρες ότι συμμετείχαν στο βιασμό της· το 2002 δικαστήριο καταδίκασε έξι από αυτούς σε θάνατο, ενώ αθώωσε τους άλλους επικαλούμενο έλλειψη στοιχείων.

Ωστόσο κατά την εκδίκαση της έφεσης, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο της Λαχώρης όχι μόνον επικύρωσε τις οκτώ αθωωτικές αποφάσεις, αλλά και ανέτρεψε πέντε από τις έξι καταδίκες. Η Μάι προσέφυγε το 2005 στο Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο τελικά απέρριψε την προσφυγή της.

Παρά τα όσα υπέστη, η Μάι έχει αρχίσει από τότε αγώνα για την ευαισθητοποίηση όλο και περισσότερων γυναικών στη χώρα της, μιλώντας δημόσια για τη δοκιμασία που υπέστη και προσφεύγοντας στο δικαστήριο εναντίον των βιαστών της. Δηλώνει τώρα ότι φοβάται για τη ζωή της και μιλά για απειλές σε βάρος της ίδιας και της οικογένειας της. Προσθέτει ότι έχει χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη της στη δικαιοσύνη και τους θεσμούς.

Σήμερα έχει σχολείο θηλέων στο χωριό της.