Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου, «Το Θέατρο στο ΒΜΦ»

4 μοναδικές θεατρικές παραστάσεις για σχολικές ομάδες

Φέτος, το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου εντάσσει στο εκπαιδευτικό του πρόγραμμα «Το Θέατρο στο ΒΜΦ». Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς 2015-16, μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 4 μοναδικές θεατρικές παραστάσεις που εμπνεύστηκαν από τη γραμμή παραγωγής του φωταερίου, το παλαιό εργοστάσιο, τις συνθήκες εργασίας και τη ζωή στην περιοχή του Γκαζιού. 

Καλλιτέχνες και θεατρικές ομάδες έγραψαν συνολικά 49 μονολόγους και 34 παραμύθια με αφορμή το εργοστάσιο φωταερίου, τις εικόνες και τις μυρωδιές του, στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2014 και 2015 αντίστοιχα. Επιτροπή αξιολόγησης επέλεξε τα καλύτερα κείμενα, τα οποία ανέβηκαν ως θεατρικές παραστάσεις στο χώρο των Παλαιών Φούρνων, την πηγή έμπνευσης και το φυσικό σκηνικό τους.

Το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου παρουσιάζει φέτος 2 από τους θεατρικούς μονολόγους και 2 από τα παραμύθια που διακρίθηκαν και αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το κοινό τις προηγούμενες χρονιές, προσαρμοσμένα πλέον στις ανάγκες του μαθητικού κοινού: «Η Μαρίκα στο Γκάζι», «Στην αλλαγή του χρόνου», «Μια πόλη στο σκοτάδι» και «Το Γκαζάκι και οι 12 Γυαλιστεροί Βόλοι».

«Η Μαρίκα στο Γκάζι»
Κείμενο & σκηνοθεσία: Έφη Λάνταβου
Ερμηνεία: Χριστίνα Μανώλη
Οι θεατές γνωρίζουν το παλαιό εργοστάσιο και τη γραμμή παραγωγής του φωταερίου, με ευφάνταστο και διασκεδαστικό τρόπο, μέσα από τα μάτια της πληθωρικής Μαρίκας, κατοίκου της περιοχής του Γκαζιού!
Απευθύνεται σε: Ομάδες παιδιών 15-18 ετών

Ημερομηνίες:

Πέμπτη 29 & Παρασκευή 30 ΟκτωβρίουΠέμπτη 5 & Παρασκευή 6 Νοεμβρίου, Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, Δευτέρα 16 Νοεμβρίου

«Στην αλλαγή του χρόνου»
Κείμενο: Αδαμαντία Ξηρίδου
Σκηνοθεσία: Πέπη Μοσχοβάκου
Ερμηνεία: Νίκος Παναγιωτίδης 

Το εργοστάσιο φωταερίου, η ελληνική κοινωνία του 19ου αιώνα, η ιστορία και η ατμόσφαιρα της εποχής ζωντανεύουν στα μάτια του θεατή μέσα από τα λόγια και τις εμπειρίες ενός παλαιού εργαζόμενου.

Απευθύνεται σε: Ομάδες παιδιών 13-18 ετών
Ημερομηνίες:

Τρίτη 13 Οκτωβρίου, Δευτέρα 19 Οκτωβρίου, Πέμπτη 5 & Παρασκευή 6 Νοεμβρίου, Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, Δευτέρα 16 Νοεμβρίου

«Μία πόλη στο σκοτάδι»
Κείμενο: Χρίστος Χριστόπουλος
Σκηνοθεσία & Ερμηνεία: Θεατρική ομάδα «Δον Κιχώτες»
Θέλεις να συμμετάσχεις στην εξιχνίαση του μυστηρίου που προσπαθεί να λύσει ο ντετέκτιβ Φώτης Μαυρίδης; 
Μια τρελή κωμωδία για το φωταέριο με το πιο απροσδόκητο φινάλε!

Απευθύνεται σε: Ομάδες παιδιών 6-12 ετών
Ημερομηνίες:

Τετάρτη 14 & Πέμπτη 15 Οκτωβρίου Τρίτη 20 ΟκτωβρίουΠέμπτη 29 & Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, Πέμπτη & Παρασκευή 13 Νοεμβρίου

«Το Γκαζάκι και οι 12 γυαλιστεροί βόλοι»
Κείμενο & Σκηνοθεσία: Φιλιώ Λαζανά
Ερμηνεία: Θεατρική ομάδα «Ρακούν»
Θέλεις να γνωρίσεις το μικρό Γκαζάκι; Να συμμετάσχεις στις περιπέτειες του;
Μία διαδραστική θεατρική παράσταση που παρουσιάζει την ιστορία και τη λειτουργία του εργοστασίου φωταερίου ενώ παράλληλα πραγματεύεται θέματα όπως η ζωή και οι ανθρώπινες σχέσεις.

Απευθύνεται σε: Ομάδες παιδιών 6-12 ετών
Ημερομηνίες:

Τετάρτη 7 & Πέμπτη 8 Οκτωβρίου
Τρίτη 13 Οκτωβρίου
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου
Τετάρτη 21 Οκτωβρίου
Τρίτη 10 & Τετάρτη 11 Νοεμβρίου
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου

Διάρκεια παραστάσεων: 60 λεπτά
Κόστος συμμετοχής για όλες τις παραστάσεις: 6 €/άτομο

• Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται η παρακολούθηση της θεατρικής παράστασης και η προβολή αρχειακού υλικού για το παλαιό εργοστάσιο φωταερίου.

Ώρες: 9.30-12.30

• Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται με ελάχιστο αριθμό τα 80 άτομα. 10% έκπτωση για ομάδες 120 ατόμων και 15% για ομάδες 200 ατόμων.

Κρατήσεις και περισσότερες πληροφορίες:

Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου
Τηλ.: 210 3475535, 210 3461589, 210 3475518
Fax: 210 3413228
E-mail: gasmuseum@athens-technopolis.gr 
Facebook page: Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου/Industrial Gas Museum

Πρόσβαση:

Μετρό: Σταθμός «Κεραμεικός», Τρόλεï: No. 21 (από Ομόνοια), Στάση «Φωταέριο», Λεωφορεία: 049, 815, 838, 914, Β18, Γ18, Στάση «Φωταέριο».

Τι ζήσαμε αυτό το επτάμηνο;

του Ηλία Μαγκλίνη, Καθημερινή, 22/8/2015

Στις 25 Ιανουαρίου ο κ. Τσίπρας εξελέγη με προεκλογική ατζέντα πύρινα αντιμνημονιακή, με βασικό σλόγκαν «Η ελπίδα έρχεται», με μια πολεμική ρητορική έναντι των Ευρωπαίων και των δανειστών και την ίδια στιγμή με μια ασάφεια σε ό,τι αφορά το ζήτημα της εξόδου της χώρας απ’ την Ευρωζώνη. Ο ίδιος δεν μίλησε ποτέ, επίσημα έστω, υπέρ της εξόδου, γνωρίζαμε όμως (και σήμερα το γνωρίζουμε όλοι ακόμα καλύτερα) ότι σημαντικά στελέχη του πίστευαν στη ρήξη, την επιθυμούσαν και συνεχίζουν να την επιθυμούν και να στοχεύουν σε αυτήν. Ο κ. Τσίπρας υπερτόνισε, πάντως, ότι θα διαπραγματευόταν σκληρά με στόχο να πετύχει κάτι δίκαιο για τον Έλληνα πολίτη, σε τρανταχτή αντίθεση με το πώς είχαν κινηθεί, κατά την εκτίμησή του πάντοτε, όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Επτά μήνες αργότερα, βρισκόμαστε σε καθεστώς κεφαλαιακού ελέγχου, κάτι που δεν είχε συμβεί με καμία από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Περάσαμε επίσης τρεις εβδομάδες με τις τράπεζες σε αργία, κάτι που είχε τεράστιο κόστος και τις συνέπειες η ελληνική οικονομία ακόμη τις υφίσταται και θα τις υφίσταται για καιρό. Πρώτη φορά και αυτό.

Είδαμε τη χώρα να γίνεται περίγελος στους κύκλους των ανεπτυγμένων χωρών εξαιτίας ενός απίθανου, έως και ύποπτου ως προς τους βαθύτερους στόχους του, υπουργού Οικονομικών (προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού), είδαμε τη χώρα να βγαίνει εκτός προγράμματος στις 30 Ιουνίου, είδαμε έναν από τους πιο σοβαρούς υπουργούς, τον κ. Δραγασάκη, να ομολογεί ευθαρσώς στη δημόσια τηλεόραση, «Νομίζαμε ότι θα τρομάξουμε τους Ευρωπαίους, δεν εκτιμήσαμε σωστά» (έξι ολόκληρους μήνες μετά, η παραδοχή μιας εξωφρενικής, παιδαριώδους τακτικής), ζήσαμε ένα παράλογο και διχαστικό δημοψήφισμα το αποτέλεσμα του οποίου ο ίδιος ο κ. Τσίπρας απαξίωσε μετά, γίναμε θεατές ενός κωμικού ανασχηματισμού (με εξαίρεση την αλλαγή στο υπουργείο Οικονομίας – πάλι καλά!) και είδαμε τον κ. Τσίπρα να αντικρίζει για πρώτη φορά την πραγματικότητα, να επιδίδεται πανικόβλητος στην περίφημη «κωλοτούμπα» (ευτυχώς!) και στη συνέχεια να γίνεται δέσμιος (και να καθίσταται ολόκληρη η χώρα δέσμια) του κόμματός του.

Ζούμε ακόμη ένα χάος με το μεταναστευτικό, ζούμε μια εξοργιστική αδυναμία λήψης αποφάσεων, ζούμε την ακυβερνησία και τον φθηνό, μικροπολιτικό τακτικισμό. Η ευθύνη, για μία ακόμη φορά, αλλά τώρα με γνώση και εμπειρία του «πρώτη φορά αριστερά», ανήκει πλέον στον Ελληνα ψηφοφόρο.

Pώς φτάσαμε στα Capital Controls

του Γ. Στρατόπουλου, protagon.gr, 19/8/2015

Η ΕΚΤ και το Eurogroup κατηγορήθηκαν από την κυβέρνηση ως υπεύθυνοι για τα capital controls, επειδή δεν ενέκριναν τη χορήγηση επιπλέον πίστωσης ύψους 20 δισ. (το ποσό αποτελεί συντηρητική εκτίμηση των αναγκαίων κεφαλαίων) προς τις ελληνικές τράπεζες, μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος. Αν το έκαναν, θα ήταν σαν να δάνειζαν ένα τεράστιο ποσό σε έναν μεγαλοοφειλέτη που ετοιμάζεται να το σκάσει για Βραζιλία.

Τώρα, έχοντας πάρει μία απόσταση από τα γεγονότα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Πώς δουλεύουν οι Τράπεζες

Η τράπεζα είναι έμπορος χρήματος. Δανείζεται χρήματα από τους καταθέτες της καταβάλλοντας τόκο και τα δανείζει με τη σειρά της στους δανειολήπτες εισπράττοντας υψηλότερο τόκο. Η διαφορά των τόκων είναι το κέρδος της.

Οι καταθέτες δανείζουν τα χρήματά τους στη τράπεζα κατά κανόνα για μικρά χρονικά διαστήματα (1-3 μήνες συνήθως, ακόμα και 1 ημέρα όπως είναι οι λογαριασμοί ταμιευτηρίου). Τα δάνεια όμως που χορηγούν οι τράπεζες έχουν διάρκεια από μερικά έτη ως μερικές δεκαετίες, όπως στην περίπτωση των στεγαστικών. Αυτή είναι μια αδυναμία του συστήματος. Αν όλοι οι καταθέτες χρειαστεί να αποσύρουν ταυτόχρονα τα χρήματά τους από τις τράπεζες (Bank run), εκείνες δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν, διότι δεν μπορούν να τα ζητήσουν πίσω από τον δανειολήπτη που του χορήγησαν π.χ. στεγαστικό ή επιχειρηματικό δάνειο. Προσέξτε, δεν είναι ότι δεν έχουν τα χρήματα οι τράπεζες, αλλά ότι δεν τα έχουν άμεσα διαθέσιμα για να εξυπηρετήσουν την αυξημένη ζήτηση. Σε κανονικές συνθήκες αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα, γιατί κατά μέσο όρο τα ποσά που αποσύρουν οι καταθέτες αντικαθίστανται από νέες καταθέσεις.

Η κρίση χρέους και η κρίση ρευστότητας

Όταν ξεκίνησε η κρίση χρέους στη χώρα μας πολλοί συμπολίτες μας, ανήσυχοι για τις εξελίξεις, μετέφεραν ένα μέρος των αποταμιεύσεων τους σε τράπεζες του εξωτερικού. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνούμε με τέτοιες ενέργειες -το ευρωπαϊκό πλαίσιο επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων- η εμπειρία της Κύπρου κατέστησε εύλογη την ανησυχία των καταθετών. Καθώς λοιπόν μεγάλο μέρος (αρκετές δεκάδες δισ.) των ελληνικών καταθέσεων σταδιακά μεταφέρθηκε σε τράπεζες εξωτερικού και στρώματα εσωτερικού, οι τράπεζες δεν είχαν τη δυνατότητα να καλύψουν όλες αυτές τις εκροές καταθέσεων. Συνήθως, όταν μια τράπεζα έχει εκροές χρημάτων που δεν αντικαθίστανται από νέες καταθέσεις, δανείζεται τα κεφάλαια που λείπουν από τη Διατραπεζική αγορά, δηλαδή από άλλες τράπεζες που έχουν περίσσευμα. Το 2010 όμως ο δανεισμός από τη διατραπεζική αγορά ήταν περίπου αδύνατος διότι όλες οι ελληνικές τράπεζες είχαν εκροές, όλες ήταν ελλειμματικές. Υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσαν να αποταθούν σε τράπεζες του εξωτερικού για να αντλήσουν την απαραίτητη ρευστότητα. Όμως το 2010, όπως έκλεισαν οι αγορές για το ελληνικό δημόσιο, έτσι ακριβώς είχαν κλείσει και για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Οι εμπορικές τράπεζες της αλλοδαπής αντιμετώπιζαν με δυσπιστία τις ελληνικές τράπεζες, ήταν απρόθυμες να τις δανείσουν κι έτσι φτάσαμε σε μια μεγάλη κρίση ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών.

Η ΕΚΤ και ο ΕΛΑ

Αν οι ελληνικές τράπεζες δεν έβρισκαν τρόπο να αντιμετωπίσουν την κρίση ρευστότητας, τα capital controls θα ήταν εδώ και χρόνια στην καθημερινή ζωή μας.

Η μόνη πηγή που υπήρχε για να αντλήσουν κεφάλαια οι ελληνικές τράπεζες ήταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Η ΕΚΤ όμως έχει καταστατικό και κανόνες που την εμποδίζουν να δανείσει τραπεζικά ιδρύματα με χαμηλή πιστοληπτική αξιολόγηση. Και, λόγω της κρίσης χρέους της χώρας μας, η πιστοληπτική αξιολόγηση των ελληνικών τραπεζών ήταν πολύ χαμηλή. Ένας  τρόπος για παρακαμφθούν οι κανόνες της ΕΚΤ ήταν να εγγυηθεί το ελληνικό δημόσιο τα δάνεια που έπαιρναν οι ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ. Αυτό έγινε και συνεχίζεται εδώ και πέντε χρόνια.

Με δυο λόγια, οι τράπεζες καλύπτουν τα χρηματοδοτικά κενά τους με δάνεια χορηγούμενα από την ΕΚΤ άμεσα ή από τον ΕΛΑ έμμεσα και μέρος αυτών των δανείων φέρουν την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Τους τόκους γι’ αυτά τα δάνεια τους πληρώνουν οι τράπεζες. Επιπλέον πληρώνουν και προμήθεια στο ελληνικό δημόσιο για την εγγύηση που προσφέρει. Αυτά τα δάνεια οφείλονται στην ΕΚΤ ή τον ΕΛΑ από τις τράπεζες, άρα δεν αυξάνουν το χρέος του ελληνικού δημοσίου. Στις 28/6/2015 οι ελληνικές τράπεζες είχαν αντλήσει από ΕΚΤ και ΕΛΑ συνολική ρευστότητα ύψους 125 δισ., εκ των οποίων το  ελληνικό Δημόσιο είχε εγγυηθεί τα 58 δισ.

Επαναλαμβάνω ότι με τις εγγυήσεις το ελληνικό δημόσιο δεν δίνει χρήματα στις τράπεζες αλλά τις διευκολύνει να αντλήσουν ρευστότητα από το ευρωσύστημα, ώστε να μην διαταραχθεί η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος. Στην πράξη αυτό που συμβαίνει είναι ότι, μέσω του μηχανισμού της ΕΚΤ, οι ευρωπαϊκές τράπεζες δίνουν ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες, ώστε οι πελάτες τους, οι Έλληνες πολίτες, να μεταφέρουν τις αποταμιεύσεις τους σε τράπεζες της αλλοδαπής, στα στρώματα των σπιτιών τους και στις θυρίδες. Όταν αυξάνεται η ένταση μεταξύ Ελλάδας και εταίρων, η ανησυχία εντείνεται και οι εκροές καταθέσεων αυξάνονται. Και οι Ευρωπαίοι είναι αναγκασμένοι να δίνουν επιπλέον δεκάδες δισ. στις ελληνικές τράπεζες.

Το γεγονός ότι στις 28/6/2015 η Ευρώπη έβαλε όριο στη ρευστότητα που παρέχει η ΕΚΤ στις ελληνικές τράπεζες έχει μία απλή εξήγηση, που δεν συνδέεται με πολιτικούς εκβιασμούς και έλλειμμα δημοκρατίας. Οι άνθρωποι που λαμβάνουν τις αποφάσεις στο Eurogroup και στην ΕΚΤ δεν διαχειρίζονται δικά τους χρήματα. Λογοδοτούν για τις πράξεις τους. Και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν εκ των υστέρων να δικαιολογήσουν γιατί έδωσαν στην Ελλάδα άλλα 15-20 δισ. (τόσα θα χρειάζονταν με βάση τον πανικό που θα προέκυπτε την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα - δεν θα απέσυραν τα λεφτά τους από τις ελληνικές τράπεζες μόνο οι συγγενείς της κ. Βαλαβάνη) μια εβδομάδα μόλις πριν το δημοψήφισμα, όταν ήταν εντελώς ορατή η σύγκρουση, η ρήξη, το διαζύγιο της Ελλάδας με την Ευρώπη και η στάση πληρωμών της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, κανείς υπεύθυνος αξιωματούχος δεν θα συνηγορούσε στη συνέχιση της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών σ' εκείνη τη συγκυρία. Ίσως η κυβέρνησή μας τους κατηγορεί για έλλειμμα δημοκρατίας επειδή κάτι της διαφεύγει: η δημοκρατία προϋποθέτει τον έλεγχο και τη λογοδοσία των αξιωματούχων και των κυβερνήσεων για τις αποφάσεις που έλαβαν και ζημίωσαν τα συμφέροντα του λαού.

Η ΕΚΤ λοιπόν «έκλεισε την κάνουλα», όπως συνηθίσαμε ν' ακούμε, της ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες. Από κει και πέρα ήταν σαφές πως αν οι τράπεζες άνοιγαν τη Δευτέρα το πρωί 29/6, μέσα σε λίγες ώρες θα είχαν εξαντληθεί όλα τα διαθέσιμά τους, καθώς όλοι θα έσπευδαν να αποσύρουν τα χρήματά τους. Εκτιμώντας αυτά τα δεδομένα οι ελληνικές αρχές αποφάσισαν να κλείσουν τις τράπεζες και να επιβάλλουν περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων (capital controls).

Ένα μήνα μετά και υπό το φως των αποκαλύψεων για τις προθέσεις και τους σχεδιασμούς κορυφαίων υπουργών της κυβέρνησης (Λαφαζάνη, Βαρουφάκη κ.ά), είναι κατανοητό σε κάθε καλοπροαίρετο αναγνώστη πως η απόφαση των αξιωματούχων της ΕΚΤ και του Eurogroup να μην χορηγήσουν περισσότερα χρήματα των ευρωπαίων φορολογούμενων σε μια χώρα που ετοιμαζόταν «να κάνει ντου στο Νομισματοκοπείο» ήταν απόλυτα συνετή, συμβατή με τον ρόλο τους και πολιτικά υπεύθυνη. Όσοι ακόμα αναπαράγουν χωρίς δόλο και κυρίως όσοι πιστεύουν πως τα capital controls ήταν σχέδιο εκβιασμού της λαϊκής ψήφου μάλλον δεν έχουν αναλάβει θέση ευθύνης και καλό είναι να μην αναλάβουν και στο μέλλον.