Να βγάλω selfie στη Βουλή;

της Χριστίνας Ταχιάου,  protagon.gr, 7/2/2015

Η ορκωμοσία ήταν προγραμματισμένη για τις 11. Μπήκαμε από νωρίς στην αίθουσα Ολομέλειας της Βουλής και καθίσαμε στα έδρανα. Πρέπει να ήταν 10.20 όταν μπήκαμε. Στην αρχή, μάλιστα, με την εξαίρεση 2-3 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ –πρωτάκια κι εκείνοι- ήμασταν μόνοι μας. Όλη η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ποταμιού. Αργά-αργά η αίθουσα άρχισε να γεμίζει. Χαρούμενοι βουλευτές, επίσημοι προσκεκλημένοι, εκκλησιαστικές αρχές, μέλη της Κυβέρνησης, κ.λπ.. Δεκάδες φωτογράφοι να σημαδεύουν όλη την ώρα τα πιο κοινότοπα στιγμιότυπα: ανθρώπους να μιλούν, να γελούν, να φωτογραφίζονται, να χαριεντίζονται, να κουτσομπολεύουν, να γνωρίζονται, να ανταλλάσσουν τηλέφωνα, να κοιτιούνται, να αναρωτιούνται, να σκέφτονται, να σιωπούν, να προβληματίζονται, να εκδηλώνονται. Είτε ήταν έμπειροι είτε ήταν νεοεκλεγέντες, πρωτάκια.

Μπροστά μου κάθονταν οι βουλευτές που έβγαλαν τη selfie που σχολιάστηκε ευρέως και, ειλικρινά, δεν κατάλαβα γιατί. Δηλαδή, τι φανταστήκατε, ότι άρχισε η ορκωμοσία κι αντί να προσέχουν τη διαδικασία εκείνοι έβγαζαν selfie; Αυτό έγινε μισή ώρα πριν αρχίσει η ορκωμοσία και, πραγματικά, όσο κι αν σπάω το κεφάλι μου, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ενόχλησε. Επίσης, κι άλλοι βουλευτές έβγαζαν selfie, η μισή Βουλή έβγαζε selfie. Γιατί έγινε αυτός ο κακός χαμός μόνο για τους συγκεκριμένους; Πρόκειται για ενέργεια παράνομη; Για ενέργεια ανήθικη; Για ασύμβατη με τα ήθη μας; Για τραβηγμένη ενέργεια; Από πότε είναι η selfie κάτι που ενοχλεί; Και τα γράφω εγώ που, προσωπικά, τις έχω διακωμωδήσει στο facebook, λόγω της selfieμανίας που έχει καταλάβει την υφήλιο.

Άκουσα ότι «την ώρα που η χώρα μας έδινε μάχη με τον Σόιμπλε, κάποιοι έβγαζαν selfie». Να επαναλάβω –αν και το νιώθω λίγο γελοίο ως επιχείρημα, αλλά ντέφι να γίνει- ότι εκείνη την ώρα η χώρα μας δεν έδινε μάχη με τον Σόιμπλε κι ότι η «επίμαχη» selfie ελήφθη μισή ώρα πριν αρχίσει η ορκωμοσία. Έχετε, μήπως, την εντύπωση, ότι οι βουλευτές της συμπολίτευσης έκαναν όλη την ώρα δεήσεις υπέρ του Αρχιοικονόμου Ημών Βαρουφάκη; Ότι δε χαίρονταν, δε γελούσαν, δε μιλούσαν, δεν αστειεύονταν, δε γνωρίζονταν με τους άλλους, δε ρωτούσαν σε ποιο γραφείο της Βουλής πρέπει να δηλωθούν, δεν πήγαιναν στην Τράπεζα, δε χαμογελούσαν σε γνωστούς και αγνώστους και δε φωτογραφίζονταν; Ή, μήπως, πιστεύετε ότι οι βουλευτές της συμπολίτευσης αποστρέφουν το βλέμμα τους από εκείνους της αντιπολίτευσης και μετατρέπονται σε αποστειρωμένα όντα που δρουν σα ρομποτάκια και αρνούνται να προβούν σε οποιαδήποτε κίνηση μπορεί να δείξει την παραμικρή ένδειξη αδυναμίας; Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια μέθοδος που μετατρέπει τον άνθρωπο που εκλέγεται και μπαίνει στη Βουλή σε αντικοινωνικό υπεράνθρωπο ο οποίος, ξαφνικά, δεν έχει τις ίδιες ανάγκες και τις ίδιες συνήθειες που είχε πριν εκλεγεί.

Δυο μέρες τώρα δεν είδα και κανέναν που να την ξέρει, εδώ που τα λέμε. Είδα μια Βουλή με ανθρώπους οι οποίοι φέρονταν φυσιολογικά στα πλαίσια μιας κοινωνικότητας. Απλώς, υπήρχαν κάμερες που κατέγραφαν. Αλλά αυτό είναι κάτι που το ξεχνάς, για το οποίο θα γράψω προσεχώς. 

[...]

Αυτό ήταν όλο. Εδώ θα είμαστε και θα έχετε τακτική ενημέρωση για τη Βουλή και τα τεκταινόμενα σε αυτήν, σε επίπεδο νομοθετικό και κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Ίσως κάποια μέρα τολμήσω να προβώ σε ασέβεια και να βγάλω και selfie. Αλλά προτιμώ να κριθώ για το έργο και τη συνολική συμπεριφορά μου.

ΥΓ: Με την έναρξη εργασιών της Βουλής του Σεπτεμβρίου 2015 έβγαζαν και οι υπουργοί σέλφις, αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, γιατί ο Σόιμπλε είχε κατατροπωθεί πλέον!

Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου, «Το Θέατρο στο ΒΜΦ»

4 μοναδικές θεατρικές παραστάσεις για σχολικές ομάδες

Φέτος, το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου εντάσσει στο εκπαιδευτικό του πρόγραμμα «Το Θέατρο στο ΒΜΦ». Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς 2015-16, μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 4 μοναδικές θεατρικές παραστάσεις που εμπνεύστηκαν από τη γραμμή παραγωγής του φωταερίου, το παλαιό εργοστάσιο, τις συνθήκες εργασίας και τη ζωή στην περιοχή του Γκαζιού. 

Καλλιτέχνες και θεατρικές ομάδες έγραψαν συνολικά 49 μονολόγους και 34 παραμύθια με αφορμή το εργοστάσιο φωταερίου, τις εικόνες και τις μυρωδιές του, στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2014 και 2015 αντίστοιχα. Επιτροπή αξιολόγησης επέλεξε τα καλύτερα κείμενα, τα οποία ανέβηκαν ως θεατρικές παραστάσεις στο χώρο των Παλαιών Φούρνων, την πηγή έμπνευσης και το φυσικό σκηνικό τους.

Το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου παρουσιάζει φέτος 2 από τους θεατρικούς μονολόγους και 2 από τα παραμύθια που διακρίθηκαν και αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το κοινό τις προηγούμενες χρονιές, προσαρμοσμένα πλέον στις ανάγκες του μαθητικού κοινού: «Η Μαρίκα στο Γκάζι», «Στην αλλαγή του χρόνου», «Μια πόλη στο σκοτάδι» και «Το Γκαζάκι και οι 12 Γυαλιστεροί Βόλοι».

«Η Μαρίκα στο Γκάζι»
Κείμενο & σκηνοθεσία: Έφη Λάνταβου
Ερμηνεία: Χριστίνα Μανώλη
Οι θεατές γνωρίζουν το παλαιό εργοστάσιο και τη γραμμή παραγωγής του φωταερίου, με ευφάνταστο και διασκεδαστικό τρόπο, μέσα από τα μάτια της πληθωρικής Μαρίκας, κατοίκου της περιοχής του Γκαζιού!
Απευθύνεται σε: Ομάδες παιδιών 15-18 ετών

Ημερομηνίες:

Πέμπτη 29 & Παρασκευή 30 ΟκτωβρίουΠέμπτη 5 & Παρασκευή 6 Νοεμβρίου, Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, Δευτέρα 16 Νοεμβρίου

«Στην αλλαγή του χρόνου»
Κείμενο: Αδαμαντία Ξηρίδου
Σκηνοθεσία: Πέπη Μοσχοβάκου
Ερμηνεία: Νίκος Παναγιωτίδης 

Το εργοστάσιο φωταερίου, η ελληνική κοινωνία του 19ου αιώνα, η ιστορία και η ατμόσφαιρα της εποχής ζωντανεύουν στα μάτια του θεατή μέσα από τα λόγια και τις εμπειρίες ενός παλαιού εργαζόμενου.

Απευθύνεται σε: Ομάδες παιδιών 13-18 ετών
Ημερομηνίες:

Τρίτη 13 Οκτωβρίου, Δευτέρα 19 Οκτωβρίου, Πέμπτη 5 & Παρασκευή 6 Νοεμβρίου, Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, Δευτέρα 16 Νοεμβρίου

«Μία πόλη στο σκοτάδι»
Κείμενο: Χρίστος Χριστόπουλος
Σκηνοθεσία & Ερμηνεία: Θεατρική ομάδα «Δον Κιχώτες»
Θέλεις να συμμετάσχεις στην εξιχνίαση του μυστηρίου που προσπαθεί να λύσει ο ντετέκτιβ Φώτης Μαυρίδης; 
Μια τρελή κωμωδία για το φωταέριο με το πιο απροσδόκητο φινάλε!

Απευθύνεται σε: Ομάδες παιδιών 6-12 ετών
Ημερομηνίες:

Τετάρτη 14 & Πέμπτη 15 Οκτωβρίου Τρίτη 20 ΟκτωβρίουΠέμπτη 29 & Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, Πέμπτη & Παρασκευή 13 Νοεμβρίου

«Το Γκαζάκι και οι 12 γυαλιστεροί βόλοι»
Κείμενο & Σκηνοθεσία: Φιλιώ Λαζανά
Ερμηνεία: Θεατρική ομάδα «Ρακούν»
Θέλεις να γνωρίσεις το μικρό Γκαζάκι; Να συμμετάσχεις στις περιπέτειες του;
Μία διαδραστική θεατρική παράσταση που παρουσιάζει την ιστορία και τη λειτουργία του εργοστασίου φωταερίου ενώ παράλληλα πραγματεύεται θέματα όπως η ζωή και οι ανθρώπινες σχέσεις.

Απευθύνεται σε: Ομάδες παιδιών 6-12 ετών
Ημερομηνίες:

Τετάρτη 7 & Πέμπτη 8 Οκτωβρίου
Τρίτη 13 Οκτωβρίου
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου
Τετάρτη 21 Οκτωβρίου
Τρίτη 10 & Τετάρτη 11 Νοεμβρίου
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου

Διάρκεια παραστάσεων: 60 λεπτά
Κόστος συμμετοχής για όλες τις παραστάσεις: 6 €/άτομο

• Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται η παρακολούθηση της θεατρικής παράστασης και η προβολή αρχειακού υλικού για το παλαιό εργοστάσιο φωταερίου.

Ώρες: 9.30-12.30

• Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται με ελάχιστο αριθμό τα 80 άτομα. 10% έκπτωση για ομάδες 120 ατόμων και 15% για ομάδες 200 ατόμων.

Κρατήσεις και περισσότερες πληροφορίες:

Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου
Τηλ.: 210 3475535, 210 3461589, 210 3475518
Fax: 210 3413228
E-mail: gasmuseum@athens-technopolis.gr 
Facebook page: Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου/Industrial Gas Museum

Πρόσβαση:

Μετρό: Σταθμός «Κεραμεικός», Τρόλεï: No. 21 (από Ομόνοια), Στάση «Φωταέριο», Λεωφορεία: 049, 815, 838, 914, Β18, Γ18, Στάση «Φωταέριο».

Τι ζήσαμε αυτό το επτάμηνο;

του Ηλία Μαγκλίνη, Καθημερινή, 22/8/2015

Στις 25 Ιανουαρίου ο κ. Τσίπρας εξελέγη με προεκλογική ατζέντα πύρινα αντιμνημονιακή, με βασικό σλόγκαν «Η ελπίδα έρχεται», με μια πολεμική ρητορική έναντι των Ευρωπαίων και των δανειστών και την ίδια στιγμή με μια ασάφεια σε ό,τι αφορά το ζήτημα της εξόδου της χώρας απ’ την Ευρωζώνη. Ο ίδιος δεν μίλησε ποτέ, επίσημα έστω, υπέρ της εξόδου, γνωρίζαμε όμως (και σήμερα το γνωρίζουμε όλοι ακόμα καλύτερα) ότι σημαντικά στελέχη του πίστευαν στη ρήξη, την επιθυμούσαν και συνεχίζουν να την επιθυμούν και να στοχεύουν σε αυτήν. Ο κ. Τσίπρας υπερτόνισε, πάντως, ότι θα διαπραγματευόταν σκληρά με στόχο να πετύχει κάτι δίκαιο για τον Έλληνα πολίτη, σε τρανταχτή αντίθεση με το πώς είχαν κινηθεί, κατά την εκτίμησή του πάντοτε, όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Επτά μήνες αργότερα, βρισκόμαστε σε καθεστώς κεφαλαιακού ελέγχου, κάτι που δεν είχε συμβεί με καμία από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Περάσαμε επίσης τρεις εβδομάδες με τις τράπεζες σε αργία, κάτι που είχε τεράστιο κόστος και τις συνέπειες η ελληνική οικονομία ακόμη τις υφίσταται και θα τις υφίσταται για καιρό. Πρώτη φορά και αυτό.

Είδαμε τη χώρα να γίνεται περίγελος στους κύκλους των ανεπτυγμένων χωρών εξαιτίας ενός απίθανου, έως και ύποπτου ως προς τους βαθύτερους στόχους του, υπουργού Οικονομικών (προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού), είδαμε τη χώρα να βγαίνει εκτός προγράμματος στις 30 Ιουνίου, είδαμε έναν από τους πιο σοβαρούς υπουργούς, τον κ. Δραγασάκη, να ομολογεί ευθαρσώς στη δημόσια τηλεόραση, «Νομίζαμε ότι θα τρομάξουμε τους Ευρωπαίους, δεν εκτιμήσαμε σωστά» (έξι ολόκληρους μήνες μετά, η παραδοχή μιας εξωφρενικής, παιδαριώδους τακτικής), ζήσαμε ένα παράλογο και διχαστικό δημοψήφισμα το αποτέλεσμα του οποίου ο ίδιος ο κ. Τσίπρας απαξίωσε μετά, γίναμε θεατές ενός κωμικού ανασχηματισμού (με εξαίρεση την αλλαγή στο υπουργείο Οικονομίας – πάλι καλά!) και είδαμε τον κ. Τσίπρα να αντικρίζει για πρώτη φορά την πραγματικότητα, να επιδίδεται πανικόβλητος στην περίφημη «κωλοτούμπα» (ευτυχώς!) και στη συνέχεια να γίνεται δέσμιος (και να καθίσταται ολόκληρη η χώρα δέσμια) του κόμματός του.

Ζούμε ακόμη ένα χάος με το μεταναστευτικό, ζούμε μια εξοργιστική αδυναμία λήψης αποφάσεων, ζούμε την ακυβερνησία και τον φθηνό, μικροπολιτικό τακτικισμό. Η ευθύνη, για μία ακόμη φορά, αλλά τώρα με γνώση και εμπειρία του «πρώτη φορά αριστερά», ανήκει πλέον στον Ελληνα ψηφοφόρο.