Το πρώτο ζώο που ανέβηκε στα δέντρα


Αναρτήθηκε από s.frang στις Friday, July 31, 2009 1 σχόλια
Ετικέτες
επιστ/τεχνολ,
Ιστορία
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Thursday, July 30, 2009 0 σχόλια
Αληθώς χριστιανικός ο λόγο του Κολλά, έτοιμος να πάρει το όπλο και να ξαπλώσει κάτω τους ανεπίσκοπους αδελφούς του... Η χριστιανική αγάπη και ο θεϊκός λόγος σε όλο τους το διαχρονικό μεγαλείο! Ελπίζω, προσωπικά, είτε βάλουν είτε ου γυναίκες, να πάψουμε εμείς οι φορολογούμενοι να τους πληρώνουμε, άνδρες και γυναίκες χαραμοφάηδες και κηφήνες!
Αναρτήθηκε από s.frang στις Wednesday, July 29, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση

Αναρτήθηκε από s.frang στις Tuesday, July 28, 2009 1 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Tuesday, July 28, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
περιβάλλον,
ταξίδια
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση

Αναρτήθηκε από s.frang στις Monday, July 27, 2009 2 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση

Είναι προφανές ότι ο μητροπολίτης Ζακύνθου έχει δίκιο: είπαμε ισότητα, αλλά όχι για τις γυναίκες, τους μαύρους, τους κοντούς και τους ζερβοχέρηδες... Έχει τα όριά της η ισότητα, εκεί που αρχίζουν οι δικές τους δυσκολίες. Τους έφτιαξε η κυβέρνηση ένα νόμο να εισάγουν στις ιερατικές σχολές όποιον θέλουν... Έτσι κι αλλιώς οι πιο ανεπαρκείς πηγαίνουν εκεί για να εξελιχθούν σε δημόσιο υπάλληλο κληρικό! Η ρύθμιση που έγινε είναι όμως θνησιγενής, αφού θα μπορούσα να πάω εγώ για "σπουδές" και, ως άθρησκος, να μην πάρω συστατική επιστολή του μητροπολίτη, ως μη διαθέτων τα απαιτούμενα θρησκευτικά φρονήματα. Το όποιο δικαστήριο θα με δικαιώσει, εννοείται, όπως θα δικαιώσει και κάθε κορίτσι που θα προσφύγει. Το ότι δεν έγινε ακόμα κάτι τέτοιο, οφείλεται στο γεγονός ότι η προσέλευση στις σχολές αυτές, του "Χριστόδουλου", είναι από μηδενική έχως πενιχρή!
Αργά ή γρήγορα, βέβαια, κάποιος/α θα προσφύγει, οπότε και πάλι τα δικαστήρια, ίσως και το ευρωπαϊκό, θα λύσουν ένα πρόβλημα, το οποίο δεν θα προέκυπτε ποτέ, αν είχαν διαχωριστεί κράτος και εκκλησιαστικός μηχανισμός! Γιατί να νοιάζεται το κράτος ποιον θα βάλουν οι χριστιανοί, οι μουσουλμάνοι, οι βουδιστές ή οι ταοϊστές στις ιερατικές σχολές τους; Σ' εμάς αυτά δεν είναι αυτονόητα, γιατί η συναλληλία αποδίδει, οι παπάδες τσιμπάνε χρήμα, οικόπεδα και δουλειές και οι πολιτικοί παίρνουν ως αντίδωρο ψήφους...
Μέχρι να αποφασίσουν λοιπόν τα δικαστήρια για την αντισυνταγματικότητα των σχετικών ρυθμίσεων, θα διδάσκονται τα κορίτσια σε κρυφό σκολειό - ό,τι δεν υπήρξε στην τουρκοκρατία, θα δημιουργηθεί τώρα...
Αναρτήθηκε από s.frang στις Saturday, July 25, 2009 2 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Friday, July 24, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Thursday, July 23, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
τέχνες
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Tuesday, July 21, 2009 1 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Carita, Τρίτη 31.7.90/I(>>> συνέχεια) Είναι πέντε το πρωί όταν ξυπνάω, με την εντύπωση ότι έξω γίνεται "χαλασμός Κυρίου". Ο παφλασμός των κυμάτων κάνει τέτοιο θόρυβο, που μοιάζει να έπιασε τυφώνας. Αμέσως σκέπτομαι ότι η μετακίνησή μας με οποιοδήποτε πλεούμενο, θα είναι αδύνατη. Σε λίγο ξυπνάει καί ο Γιάννης. Φυσικά προβληματίζεται και αυτός, πώς θα ταξιδεύαμε με τέτοιο καιρό. Παρ' όλα αυτά, είχαμε δώσει τα διαβατήρια μας στην PPA, για να βγουν οι άδειες εισόδου στο δρυμό και έπρεπε να πάμε στο Labuhan. Οταν βγαίνουμε έξω από την καλύβα, διαπιστώνουμε με έκπληξη ότι η θάλασσα στο βάθος είναι ήσυχη σαν καθρέπτης. Παρ' όλα αυτά, λίγα μέτρα πρίν από την παραλία, εμφανίζονται πελώρια κύματα, τα οποία σκάνε με ορμή στην από θρύψαλα κοραλλιών αποτελούμενη άμμο. Είχα ακούσει και άλλοτε για τα "κυλιστά κύματα" του ωκεανού. Σ' ένα βιβλιαράκι του δημοσιογράφου Ι.Στογιάννη, που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια, για ένα ταξίδι του στη Χαβάη, γράφει στο κεφάλαιο: "ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΥΜΑ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ": Τώρα είμαστε λοιπόν μάρτυρες και εμείς του περίεργου αυτού φυσικού φαινομένου. Λίγες ημέρες αργότερα, ζήσαμε επάνω στο πετσί μας, τι σημαίνει στην πραγματικότητα να μην είσαι απλώς θεατής του.Μετά τον καφέ πήραμε ένα bemo και πήγαμε στο Labuhan. Στην PPA είμαστε πριν τις επτά το πρωί. Εκεί, σε αντίθεση με το προηγούμενο βράδυ, η Υπηρεσία σφύζει από ζωή. Όλοι οι υπάλληλοι είναι ντυμένοι με χακί στολές σαν στρατιωτικοί. Παρών είναι και ο Ινδονήσιος, που συναντήσαμε εχθές, αλλά με τη στολή δυσκολευτήκαμε να τον αναγνωρίσουμε. Όλοι μας περικυκλώνουν και μας ρωτάνε με μεγάλο ενδιαφέρον. Πρέπει να πω, ότι είναι πολύ φιλικοί μαζί μας. Μας λένε επίσης, ότι είμαστε οι πρώτοι Έλληνες που επισκεπτόμαστε το Usung Kulon, ενώ μας βάζουν να υπογράψουμε στο βιβλίο των επισκεπτών του δρυμού. Κάποια στιγμή, ενδιαφερόμαστε να μάθουμε, τι θα γίνη με το ταξίδι μας. Τότε ο Mumu, έτσι λένε τον νεαρό, μας παίρνει παράμερα και μας λέει.
, υπολογίζω ότι είναι γύρω στα 20 χιλιόμετρα, δεν μου φαίνεται παράτολμο και λέω στον Mumu ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, αρκεί να μην τρέχουμε πολύ... Στην πραγματικότητα αυτό αποδείχθηκε τρέλα και ευτυχώς που ο Mumu εννοούσε άλλο, από αυτό που και οι δυο μας καταλάβαμε. Είπαμε λοιπόν εντάξει, και ο Ινδονήσιος μας εγκατέλειψε προσωρινώς, για να πάη να ετοιμαστή. Σε ένα δεκάλεπτο επανήλθε, χωρίς τη στολή, ντυμένος sport και με ένα σακίδιο στην πλάτη. Έτσι, άρον-άρον, χωρίς καλά-καλά να συνειδητοποιήσουμε τι κάνουμε, ξεκινήσαμε... Με ένα παμπάλαιο, μικρό Λεωφορείο, φύγαμε για το Sumur, πάντοτε με τη συνοδεία του Mumu, όπου φθάσαμε μετά από τρεις ώρες φρικτού δρόμου. Αν το λεωφορείο από τη Jakarta στο Labuhan το χαρακτήρισα ως κατοχικό, τούτο μου φαινόταν σαν ένας δεινόσαυρος, που ξαφνικά ξύπνησε από τα βάθη των χιλιετιών. Θα ήταν πράγματι ένα θαυμάσιο μουσειακό είδος, αλλά όχι για να κυκλοφορή ακόμη. Εγώ ήξερα, ότι το Labuhan είναι ο τελευταίος κατοικημένος τόπος πριν το δρυμό. Ομως, εμείς περνούσαμε μικρούς συνοικισμούς, πιθανόν πέντε έως δέκα κατοικιών κάθε τόσο, μέχρι που φθάσαμε στο τέρμα. Το Sumur, είναι και αυτός ένας μικρός οικισμός. Ο Mumu μας άφησε για λίγα λεπτά, για να πάη να φέρη τα μηχανάκια, όπως είπε. Σε λίγο πράγματι έρχεται με τρία μοτοποδήλατα αλλά και με τρεις ... οδηγούς. Στην αρχή, νομίσαμε ότι θα μας έδειχναν απλώς το χειρισμό. Πράγματι είχαμε όμως λάθος καταλάβει. Στα μηχανάκια θα είμασταν απλοί επιβάτες. Έτσι ξεκινήσαμε αμέσως. Ο Mumu με τον ένα οδηγό πρώτος, μετά ο Γιάννης με το δεύτερο οδηγό και ακολουθούσα εγώ με τον τρίτο οδηγό. Γρήγορα μπήκαμε σε ένα μονοπάτι, στο μεγαλύτερο μέρος του, παράλληλο με την παραλία. Τα μοτοποδήλατα είναι και αυτά σε χειρότερη κατάσταση από τα λεωφορεία. Εγώ, κάθομαι πίσω στη σχάρα, κατ' ευθείαν επάνω στα σίδερα. Ο δρόμος και η όλη οδήγηση θυμίζει, χωρίς καμία υπερβολή, moto cross. Μη μπορώντας να αντέξω το συνεχές στούμπισμα των μεριών μου επάνω στη σχάρα, πηγαίνω σχεδόν όλο το δρόμο αιωρούμενος, στηριζόμενος επάνω στα πόδια μου, τις πατούσες των οποίων ακουμπώ στις προεκτάσεις του άξονα του πίσω τροχού, που ελάχιστα εξέχουν, ώστε να κινδυνεύω συνεχώς να βρεθώ στο δρόμο. Εννοείται, ότι όλη αυτή η διαδρομή γίνεται σε τελείως έρημο μέρος, ώστε να μην φοβόμαστε μόνο τα άγρια θηρία, που πολύ πιθανώς να υπάρχουν γύρω μας, αλλά και ο κίνδυνος μιας ληστείας να μην θεωρείται ουτοπία. Ακόμη και οι οδηγοί αλλά και ο ίδιος ο Mumu, μας είναι στην πραγματικότητα άγνωστοι. Γύρω στη μέση της διαδρομής, συμβαίνει και το χειρότερο, που μπορούσα να φαντασθώ. Το δικό μου το μηχανάκι χαλάει! Τώρα, λέω μέσα μου την βάψαμε! Ευτυχώς που ξέρω αυτά τα λίγα ινδονησιακά και μπορώ να συνεννοούμαι με τον οδηγό, ο οποίος δεν ξέρει άλλη γλώσσα. Μου λέει λοιπόν να καθίσω εκεί που βρίσκομαι και θα πάη να φέρη άλλο μηχανάκι. Έτσι μ' αφήνει σύξυλο, παίρνει το δίκυκλο τσουλώντας το και εξαφανίζεται στο δάσος. Θα πρέπει να ήμουν αφελής, αν τον πίστευα. "Πώς είναι δυνατόν να εύρη άλλο μηχανάκι σ' αυτό το απρόσιτο μέρος;", μουρμούριζα με απορία. Όμως δεν είχα άλλη επιλογή. Έμεινα λοιπόν σε εκείνη την ερημιά, μια στενή λωρίδα εδάφους, περιορισμένη από τη μια μεριά από το δάσος και από την άλλη από την θάλασσα, αναμένοντας, έχοντας συντροφιά μόνο ένα σακίδιο, ούτε ξέρω για πόση ώρα, έτοιμος να αντιμετωπίσω το χειρότερο... Κάποια στιγμή, δεν πιστεύω στα μάτια μου. Βλέπω τον Ινδονήσιο οδηγό να έρχεται μαζί με κάποιον άλλον, επάνω σε ένα άλλο μηχανάκι. Με παρέδωσε σ' αυτόν, λέγοντας μου ότι θα συνέχιζα μαζί του και να τον συγχωρώ για τη βλάβη. Τον ρωτάω τι του χρωστώ και μου απαντάει ότι θα τα κανόνιζε ο Mumu. Του έδωσα παρ' όλα αυτά 1000 ρουπίες, το οποίο είναι αρκετό ποσό για την Ινδονησία. Αργότερα όμως ντράπηκα, που δεν του έδωσα περισσότερα. Μου είναι ακόμη ανεξήγητο και αινιγματικό, πού βρήκε σε εκείνο το έρημο μέρος άλλον οδηγό και μηχανάκι και τον έπεισε να με πάη. Μου φάνηκε πραγματικά το άκρον άωτον της ευσυνειδησίας. Μήπως κάνω λάθος; Κάνοντας δρόμο περίπου τριών χιλιομέτρων με τον νέο οδηγό, συναντήσαμε τους άλλους, οι οποίοι όταν αντελήφθησαν ότι δεν ακολουθούσαμε πλέον, είχαν σταματήσει και μας περίμεναν. Ο Γιάννης δεν έχασε την ευκαιρία, τώρα που δεν είναι κινούμενος, να απαθανατίση την άφιξή μου με την βιντεοκάμερα και εγώ να κατεβώ για να περπατήσω, γιατί τα πόδια μου, στην αγωνιώδη προσπάθεια που κατέβαλα να μην ακουμπώ στη σχάρα, χωρίς όμως και να πέσω, είχαν γίνει σαν ανάποδο U... Μία ώρα περίπου από τότε που ξεκινήσαμε με τα μοτοποδήλατα, φθάσαμε στο Taman Jaya, ένα λιμανάκι για ψαρόβαρκες. Όλη η παραλία, είναι καλυμμένη από πυκνή συστάδα με κοκκοφοίνικες, που με τους λυγερούς κορμούς τους ορθώνονται στα ύψη και μοιάζουν σαν ολόκληρος στρατός από ορχούμενα φίδια, όπως κουνιούνται πέρα-δώθε στον ελαφρό άνεμο. Εδώ πληρώσαμε τους οδηγούς και φύγαμε με τον Mumu, για να αγοράσουμε προμήθειες. Σε ένα μπακάλικο, ψωνίσαμε ρύζι, ξεραμένα ψάρια, καφέ, ζάχαρη, διάφορα μπαχαρικά και διάφορα άλλα φαγώσιμα, τα οποία ούτε εγώ, ούτε ο Γιάννης έχουμε σημειώσει στα ημερολόγιά μας. Κατόπιν, κατεβήκαμε στο λιμάνι και επιβιβαστήκαμε σε μια ψαρόβαρκα, που μας περίμενε. Ο Mumu μας δείχνει πέρα στο βάθος, στον ορίζοντα ένα νησάκι, που μόλις φαίνεται.• Βλέπετε; Εκεί θα πάμε. Το πρώτο πράγμα για το οποίο απορήσαμε, ήταν ότι η βάρκα δεν είναι μηχανοκίνητη, όπως μας είχε πει. • Είναι δυνατόν να πάμε τόση απόσταση μόνο με τα κουπιά, ρωτάω το Γιάννη. Αλλά και ο Γιάννης τι να μου πη. Έπειτα έχουμε περισσότερο από ένα τέταρτο, που περιμένουμε να ξεκινήσουμε χωρίς ορατό λόγο. • Τι να περιμένουμε άραγε, σιγομουρμούρισα εκνευρισμένος Οι απορίες αυτές λύνονται μαζί, όταν βλέπουμε δύο Ινδονήσιους, να κουβαλούν μια εξωλέμβιο μηχανή, να την ανεβάζουν επάνω στο πλοιάριο και να την ... δένουν πρόχειρα στην πρύμνη... |
Αναρτήθηκε από s.frang στις Sunday, July 19, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
perjalanan,
ταξίδια
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Saturday, July 18, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
τέχνες,
ταξίδια
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
H ζούγκλα του Usung Kulon III(>>> συνέχεια) Το εστιατόριο είναι ανοικτό από τη μία πλευρά του προς τη θάλασσα και το μόνο πράγμα που κρύβει κάπως τη θέα της, είναι ένας ιδιότυπος μπερντές. Αποτελείται από κατακόρυφες σειρές από καλογυαλισμένες καρύδες, περασμένες σε σχοινιά, όπως οι χάντρες κομπολογιού, οι οποίες κρέμονται από την οροφή. Δεν έχει πολύ κόσμο. Βρήκαμε καθισμένες δυο-τρείς παρέες ηλικιωμένων Ολλανδών τουριστών. Σε λίγο ήρθε να μας εξυπηρετήση μία γκαρσόνα και δύο βοηθοί. Δεν έχω σημειώσει τι φάγαμε, παρά μόνο τη μπύρα. Φαίνεται ότι η δίψα ήταν τόσο έντονη, που κυριάρχησε σε εκείνο το σκηνικό των συναισθημάτων. Εχω όμως καταγράψει κάτι, που μας έκανε και άλλη φορά εντύπωση. Πάντοτε έρχονταν πολλοί μαζί να σε εξυπηρετήσουν στα εστιατόρια. Ενας έφερνε τον κατάλογο, άλλος τα μαχαιροπήρουνα, άλλος έπαιρνε την παραγγελία και πολλοί μαζί έφερναν τους, συνήθως περισσότερους, δίσκους με το φαγητό. Μήπως το κράτος υποχρεώνει τα εστιατόρια να παίρνουν περισσότερους υπαλλήλους, έστω με μειωμένο μισθό, για να λιγοστέψη η ανεργία ; μήπως είναι μερικοί από αυτούς μαθητευόμενοι τουριστικών επαγγελμάτων ; η απορία μας έμεινε αναπάντητη όπως και για πολλά άλλα σ' αυτό το ταξίδι...Γυρίσαμε νωρίς στην καλύβα μας, για να σηκωθούμε πολύ πρωί την άλλη μέρα, ξεκινώντας ένα άγνωστο και ίσως πραγματικά επικίνδυνο ταξίδι. Στο δρόμο μας για την κατοικία με σκουντάει ξαφνικά ο Γιάννης.
Τέτοια καβούρια δεν ξανασυναντήσαμε σε κανένα άλλο μέρος της τρελής πορείας μας. Μόλις έχουμε φθάσει στην καλύβα μας και ετοιμαζόμαστε να στρώσουμε για ύπνο. Θαυμάζοντας την περίτεχνη πολυνησιακή στέγη από μπαμπού, επάνω σε ένα δοκάρι που την στηρίζει, σαν να πήρε το μάτι μου, κάτι που κινήθηκε. Πηγαίνοντας σε μία ευνοϊκότερη θέση, βλέπω ένα κεφαλάκι σαν τον αντίχειρα μου, με δύο γυαλιστερά, σχετικώς μεγάλα μαύρα μάτια να με κοιτάη. Πάγωσα! Χωρίς αμφιβολία μία κόμπρα, σκέφθηκα. Ο Γιάννης με βλέπει, που έχω μείνει άφωνος και με ρωτάει:
Στη συνέχεια, προσπαθώντας να μην κάνω καμία απότομη κίνηση, όχι από φόβο μήπως μου επιτεθή, αλλά για να μην κρυφθή, πριν προλάβω να διαπιστώσω, τι είναι, ανεβαίνω στο κρεββάτι, για να δω καλύτερα. Φαίνεται, στο δευτερόλεπτο που χρειάσθηκε να κοιτάξω, πού θα πατήσω, ξέφυγαν τα μάτια μου απ' αυτό και το κεφαλάκι έγινε άφαντο. Αναγκάζομαι τώρα πλέον να πω στο Γιάννη, τι συνέβη, αν και δεν του μιλώ για κόμπρα. Του λέω απλώς, πως έχω υποψίες, ότι είδα κάποιο φίδι... Ξέρω, ότι δεν θα υπήρχε περίπτωση να κοιμηθή κανείς μας εκείνη τη νύχτα, αν λίγο αργότερα δεν βλέπαμε σε πολλές μεριές της καλύβας, πλήθος από μεγαλούτσικες σαλαμάνδρες να γυρνούν επάνω στους τοίχους και να καταβροχθίζουν κάθε έντομο που συναντούν. Έχουν ακριβώς αυτά τα κεφαλάκια, που είχα δει, τα οποία μοιάζουν πράγματι περισσότερο με φιδίσια παρά με κεφάλια σαύρας. Έχουν και μία περίεργη φωνή, που μοιάζει κάτι σαν κελάηδημα πουλιού ή περισσότερο σαν ήχος ηλεκτρονικού παιχνιδιού. Έτσι ησυχάσαμε κάπως από την ιδέα του φιδιού, αλλά αμέσως μετά βλέπουμε, σχεδόν συγχρόνως , έναν αρκετά μεγάλο πόντικα να περπατάη με άνεση, κοιτάζοντας πότε-πότε προς το μέρος μας, επάνω σε ένα οριζόντιο δοκάρι της σκεπής, να πηδάη στο τελείωμα του τοίχου, να περνάη από το χάσμα μεταξύ στέγης και τοίχου και να χάνεται στο πίσω μέρος του κτίσματος.
Έτσι βγάζω την αιώρα από το σακίδιο και την δένω στις δύο άκρες της, με δύο σχοινιά που είχα μαζί μου για γενική χρήση, από δύο δοκάρια που στηρίζουν την οροφή. Μόλις ανεβαίνω όμως επάνω, για να τη δοκιμάσω, ακούγεται ένα κράααχ και... παραλίγο να πέση η στέγη στα κεφάλια μας. Ευτυχώς δεν είχα πέσει με όλο το βάρος επάνω της. Δεν φανταζόμουνα, ότι ολόκληρα δοκάρια θα ήταν τόσο πρόχειρα δεμένα, ώστε να μην δέχονται καθόλου οριζόντιες δυνάμεις.Κατόπιν τούτου, ο Γιάννης παραιτήθηκε, από του να κάνη το ίδιο, ενώ εγώ βρήκα έναν ασφαλέστερο τρόπο και στήριξα την αιώρα. Παρ' όλα αυτά, έλαβα και πρόσθετα μέτρα ασφαλείας, τα οποία ίσως χαρακτηρισθούν υπερβολικά ή ακόμη και γελοία. Πρέπει να λάβη κανείς υπ' όψη του ότι το ταξίδι αυτό, το είχαμε αναλάβει να το εκτελέσουμε σαν επιστημονική αποστολή και επομένως χρησιμοποιούσαμε όλες τις διαθέσιμες γνώσεις και μέσα. Για να αποκλείσω να περάσουν ανεπιθύμητα έντομα όπως κατσαρίδες, σκορπιοί κλπ. από τα σημεία προσδέσεως προς την αιώρα, τρύπησα δύο κομμάτια χαρτόνι, τα οποία ψέκασα προηγουμένως με εντομοκτόνο (baygon) και πέρασα το καθένα από αυτά στα σκοινιά, πριν τα δέσω, ώστε να φράζεται ο δρόμος προς τον κοιμώμενο και από τις δύο πλευρές. Κάτω στο πάτωμα βάλαμε δύο "φιδάκια" (spiramat) να καίνε, για τα κουνούπια και πέρα από αυτά τυλίχτηκα και με την κουνουπιέρα μου σαν μεταξοσκώληκας. Αντιθέτως ο Γιάννης, αρκέστηκε να χρησιμοποιήση μόνο το κρεββάτι του και την κουνουπιέρα του. Έτσι μας πήρε ο ύπνος. |
Αναρτήθηκε από s.frang στις Thursday, July 16, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
perjalanan,
ταξίδια
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Wednesday, July 15, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Και προσθέτει: «Μέσα σε κλίμα οχλαγωγίας, για να μη χρησιμοποιήσω τη λέξη “τραμπουκισμού”, κάποια άτομα εθισμένα από τις φασιστικές μεθόδους των φοιτητικών χρόνων τους στον καιρό της δικτατορίας και τις χουντικές προϋπηρεσίες τους ενδεχομένως (;) σε ύφος “αποφασίζομεν και διατάσσομεν” με λαθροχειρία, αποκρύπτοντας έγγραφο του απόντος Διευθυντού του Τομέα μας, τον οποίον παραπλάνησαν ότι δήθεν δεν θα συνεζητείτο το θέμα στη Γενική Συνέλευση (...) που ο ίδιος θα απουσίαζε, καταντήσανε το Τμήμα Θεολογίας σε τέτοια “συνεδρία” να καταλήξει στην με οχλοκρατικό τρόπο λήψη απόφασης».
Να σημειώσω εγώ ότι ό τίτλος του άρθρου της εφημερίδας, "Βυζάντιο η Θεολογική", είναι απαξιωτικός και όχι τιμητικός, όπως θα πίστευαν διάφοροι ιδεοληπτικοί! Τα υπόλοιπα σημεία που θα ήθελα να σχολιάσω, τα έχω χρωματίσει κόκκινα, αλλά δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα, "μιλάει" από μόνο του το κείμενο.
Ο συνάδελφος του κ. Μπέγζου, προβεβλημένο μέλος του κλήρου, δεν είναι ο πάλαι ποτέ γνωστός για τη συνεχή προσπάθειά του να διαστρεβλώνει τα αρχαία κείμενα και να βγάζει το συμπέρασμα που θέλει κάθε φορά ο ίδιος, αλλά ένας άλλος, επίσης γνωστός. Δεν είναι επίσης βέβαιο ότι ο κ. Μπέγζος έχει δίκιο σε όσα ισχυρίζεται, δεδομένου ότι παίζονται πολλά συμφέροντα σε τέτοιες περιπτώσεις, μελλοντικές πολιτικές ανατροπές κ.ά. Πάντως, ο ισχυρισμός του κ. Μπέγζου ότι ο αντίπαλος "αποπειράται λαθροχειρία, βαφτίζοντας το κρέας σε ψάρι", δεν είναι πρωτότυπος, δεδομένου ότι πρόκειται για παλιά καλογερική τέχνη...
Αναρτήθηκε από s.frang στις Tuesday, July 14, 2009 3 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
...
Στον ιστότοπο evrytan.gr περιγράφεται ο Δημ. Τσολάκογλου ως εξής: Προύχοντας της Ρεντίνας και της επαρχίας των Αγράφων, ήταν συντηρητικός, φιλότουρκος, εχθρός του επαναστατικού κινήματος και καταδότης αγωνιστών. Πληροφορημένος για τα μυστικά της Φιλικής Εταιρίας, τα μετέδιδε στους Τούρκους. Εύστροφος, έξυπνος και πανούργος κατόρθωνε να ασκεί επιρροή ακόμη και στους δυνάστες. Πρόδωσε το Γ. Αινιάνα κι άλλους Φιλικούς κι οργάνωσε τη δολοφονία του Λεπενιώτη με εντολή του Αλή Πασά καθώς και τη σύλληψη του Κ. Ζαχαρόπουλου και του Γ. Ζώτου.Αναρτήθηκε από s.frang στις Monday, July 13, 2009 4 σχόλια
Ετικέτες
Ιστορία,
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Πρώτες ημέρες στο Papeete – πανσιόν Te Miti(συνέχεια >>>) 02-04-2009Σήμερα Πέμπτη, κατεβήκαμε πάντα με το λεωφορείο στην πόλη για να κάνουμε κάποιες αναγκαίες δουλειές για το υπόλοιπο ταξίδι. Ετσι πήραμε κάποιες σημαντικές τουριστικές πληροφορίες. Στο Papeete θα μέναμε μόνοι μας έως το Σαββάτο στις 4 Απριλίου. Εκείνη την ημέρα, στις 22:30 θα έρχονταν από την Αθήνα η κόρη του Γιάννη Ειρήνη, η γυναίκα του Νανά και η αδελφή μου Πέπυ, όπως είχαμε προγραμματίσει. Καθώς πλησίαζε η στιγμή αφίξεως των γυναικών αύξανε όλο και περισσότερο ο πυρετός της προετοιμασίας για τη διαμονή τους και την ξενάγησή τους επειδή η παραμονή τους στην Tahiti και στα γύρω νησιά θα ήταν πολύ σύντομη. Υπήρχαν πολλές αιτίες γι' αυτή τη στενότητα χρόνου: Μία ήταν φυσικά το οικονομικό διότι όπως ανέφερα η ακρίβεια στην Πολυνησία είναι δυσβάσταχτη. Αυτό βεβαίως θα μπορούσε να παρακαμφθή έστω και με κάποιο χρέος. Εκείνο όμως το οποίο έκανε τα χρονικά περιθώρια άκαμπτα ήταν το ότι στις 11 Απριλίου στις 10 το πρωί θα έπρεπε να είμαστε στο λιμάνι του Papeete για να επιβιβαστούμε στο πλοίο Aranui για το δεκατετραήμερο ταξίδι μας στα νησιά του πελάγους Tuamotu και των Μαρκησίων νήσων. Από την άλλη πλευρά, η Νανά, η οποία ήταν η μόνη εργαζομένη από εμάς, πήρε την πασχαλινή της άδεια ως εκπαιδευτικός -με τα χίλια βάσανα- κάπως διευρυμένη και δεν μπορούσε να αφήση μεγαλύτερο περιθώριο χρόνου δηλ. να έρθη ενωρίτερα. Η ίδια έλεγε επίμονα: Τη Bora Bora θέλω να πάω να τη δω όπωσδήποτε ακόμη και για μία ώρα. Κι εγώ ήθελα με κάθε θυσία να δω τη Bora Bora, όμως ήθελα να δω και τη Huahine η οποία ήταν μόνον 20 αεροπορικά λεπτά μακριά και για την οποία είχα ακούσει ότι είναι ακόμη ωραιότερη αν και όχι τόσο γνωστή. |
Αναρτήθηκε από s.frang στις Monday, July 13, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
βήματα Gauguin,
ταξίδια
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
::
::
::
::
Αναρτήθηκε από s.frang στις Sunday, July 12, 2009 6 σχόλια
Ετικέτες
διάφορα,
περιβάλλον
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Saturday, July 11, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Friday, July 10, 2009 4 σχόλια
Ετικέτες
άνθρωποι,
κοινωνία
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
...

Αναρτήθηκε από s.frang στις Thursday, July 09, 2009 4 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα,
ταξίδια
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση

Αναρτήθηκε από s.frang στις Wednesday, July 08, 2009 1 σχόλια
Ετικέτες
άνθρωποι,
εκδηλώσεις,
τέχνες
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Δύο καυτά ερωτήματα περιμένουν ετούτες τις μέρες απάντηση, αλλά, ως συνήθως, κανείς δεν ασχολείται στα σοβαρά. Ποιος θα μας πει, λοιπόν, γιατί η Ελλάδα, που εδώ και καιρό ζει με δανεικά, έσπευσε να αναλάβει τη διοργάνωση των Μεσογειακών Αγώνων του 2013; Οι οποίοι Μεσογειακοί γνώρισαν, πριν από λίγες μέρες στην Ιταλία, την απόλυτη απαξίωσή τους...
ι όμως, το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Και τώρα παίρνουν σειρά για να αναβαθμιστούν οι Μεσογειακοί. Τους οποίους, σημειωτέον, σνομπάρισε μέχρι και η ΕΡΤ, σε μια εποχή που διψούσε για σοβαρά αθλητικά τηλεοπτικά προγράμματα.Πριν ακόμα γίνουν οι δίκες για το φαγοπότι των "Ολυμπιακών 2004" (καλά, οι πολιτικοί έχουν αυτοαπαλλαγεί!), πριν ακόμα ξεπληρωθούν τα χρέη που φόρτωσαν στον ελληνικό λαό, ξεκινάνε νέο φαγοπότι με ακριβώς την ίδια τακτική: Συνθήματα για μεγαλεία και νίκες, εθνική υπερηφάνεια για κάφρους που έχουν την πρωτιά στο DNA (να κυκλοφορήσεις 5 λεπτά στην Αθήνα, καταλαβαίνεις ποιο DNA κυριαρχεί!), καθυστερήσεις στην ανάθεση και εκτέλεση κάποιων "τελείως απαραίτητων έργων", ώστε να γίνουν με απ' ευθείας ανάθεση και να πέσουν μίζες.
Στο τέλος θα συζητάμε πάλι για καινούργιες απάτες, νέα λαδώματα, νέες δίκες, νέους Χριστοφοράκους. Την προηγούμενη απόφαση την πήραν ουσιαστικά ο Λιάνης με την Μιμή - έβαλαν τον ετοιμοθάνατο Παπανδρέου να υπογράψει κάποια αίτηση (ας τα βλέπουν αυτά όσοι ψήφισαν τον ετοιμοθάνατο για πρωθυπουργό!). Αυτή την απόφαση ποιος και πότε την πήρε άραγε;;;
Αναρτήθηκε από s.frang στις Tuesday, July 07, 2009 1 σχόλια
Ετικέτες
κοινωνία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Monday, July 06, 2009 13 σχόλια

Οπότε ξεκίνησα να πάω, να δω, να έχω άποψη βρε αδελφέ! Διότι δεν είναι σωστό να λέω και να υπογράφω ένα σωρό αιτήσεις και διαμαρτυρίες ότι τα μάρμαρα πρέπει να γυρίσουν στον τόπο τους και να μην έχω δει το τόπο που θα αναρτηθούν τα μάρμαρα!
Αγάλματα θεών, ηρώων, αθλητές, παίδες, άλογα, κουκουβάγιες, σφίγγες, κούροι, κόρες, νομίσματα, μπρούτζινα, χρυσά, λήκυθοι, αγγεία, μυροδοχεία, λυχνάρια, αναθήματα, χρηστικά αντικείμενα και ένα σωρό άλλα. Μπούχτισα στο αρχαίο και στο μάρμαρο - συγγνώμη για την έκφραση!α) οι Καρυάτιδες του Ερεχθείου, στημένες περήφανες με κενή τη θέση της 6ης κόρης αποκαλύπτουν την ομορφιά των μαλλιών τους και το περίτεχνο και διαφορετικό χτένισμα που έχει κάθε μια καιΠερπάτησα 2 φορές τον γύρο της αίθουσας κοιτώντας μια τα εκθέματα και μια το βράχο της Ακροπόλεως που στέκεται περήφανος 2.550 χρόνια με κορώνα του το λαβωμένο Παρθενώνα, που οι άσχετοι και αμαθείς δεν τον ψήφισαν να ενταχθεί στα νέα 7 θαύματα του κόσμου!
β) η πάνω αίθουσα που έχουν τοποθετηθεί περιμετρικά η δυτική και η βόρεια ζωοφόρος και οι μετώπες του Παρθενώνα. Ανάμεσα στα γλυπτά, τοποθετημένα σε εκμαγεία τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.
Αναρτήθηκε από s.frang στις Sunday, July 05, 2009 2 σχόλια
Ετικέτες
Ισμήνη,
Ιστορία,
τέχνες
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Τα κουνούπια αποτελούν συνήθως μεγάλο πρόβλημα στη διαμονή και εγκατάσταση του ανθρώπου σε αρκετά μέρη, ιδίως την καλοκαιρινή περίοδο. Από τα έντομα που τσιμπούν, η μέλισσα ή και η σφήκα, επιτίθενται μόνο όταν νιώσουν ότι κινδυνεύουν, αλλά για το κουνούπι και μάλιστα το θηλυκό, το τσίμπημα είναι θέμα «ζωής και θανάτου»! Γενικά, τα κουνούπια τρέφονται με νέκταρ ή γύρη που βρίσκουν στα άνθη, όμως τα θηλυκά χρειάζονται και αίμα προκειμένου να μπορέσουν να θρέψουν τα αβγά τους.α) εντομοκτόνα κατάλληλα για τις προνύμφες των κουνουπιών και τα οποία έχουν πολύ μικρό χρόνο παραμονής στο περιβάλλον. Αυτά τα κουνουποκτόνα είναι βιοδιασπούμενα και δεν αφήνουν επιβλαβή κατάλοιπα στο περιβάλλον.
β) ζωντανούς οργανισμούς ή προϊόντα τους (βιοκτόνα), τα οποία έχουν εξειδικευμένη δράση, μόνο και αποκλειστικά απέναντι στα κουνούπια. Ειδικότερα, από τις παλαιότερες και πλέον διαδεδομένες μεθόδους είναι ο βιολογικός έλεγχος των προνυμφών των κουνουπιών, με εντομοφάγα ψάρια και ειδικότερα από το κουνουπόψαρο (επιστημονικά: Gambusia affinis). Αυτό το ψάρι τοποθετείται σε έλη, τεχνητές λιμνούλες, αποστραγγιστικά κανάλια και σε συστήματα με μικρό όγκο νερού, τρέφεται από τις προνύμφες των κουνουπιών, γεννά περίπου 200 ζωντανά άτομα και όχι αβγά κάθε μήνα, αλλά προτιμά για τη διαβίωσή του καθαρά, ρηχά και όχι κρύα νερά. Λέγεται ότι κάθε ένα τέτοιο ψάρι μπορεί να καταναλώσει κάθε μέρα γύρω στις 1000 προνύμφες κουνουπιών.
Επίσης, στους θηρευτές των κοινών κουνουπιών συγκαταλέγονται το υδρόβιο σαρκοφάγο φυτό με το όνομα Ουρτικουλάρια η κοινή, που παγιδεύει τις προνύμφες των κουνουπιών, αλλά και ένα άλλο μεγάλο είδος κουνουπιού, με προέλευση από την Αφρική, το οποίο δεν ενοχλεί τον άνθρωπο και τα κατοικίδια ζώα, δεν μεταδίδει ασθένειες, αλλά στο στάδιο της προνύμφης του καταβροχθίζει εκατοντάδες προνύμφες άλλων κουνουπιών.Αναρτήθηκε από s.frang στις Saturday, July 04, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
επιστ/τεχνολ,
περιβάλλον
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Friday, July 03, 2009 2 σχόλια
Ετικέτες
Ιστορία,
οπισθοδρομικότητα
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Η έλλειψη σαφούς νομοθετικού πλαισίου, όμως, επιτρέπει σε συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, όπως τον Ναπολέοντα Γ΄, να ευνοήσουν την επάνοδο της Εκκλησίας στο επίκεντρο της κοινωνικής ζωής. Αυτό επιτυγχάνεται κυρίως χάρη στον έλεγχο που συνεχίζει να ασκεί ο καθολικός κλήρος στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.Αναρτήθηκε από s.frang στις Thursday, July 02, 2009 1 σχόλια
Ετικέτες
Ιστορία,
κοινωνία
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
...
::
::
Αναρτήθηκε από s.frang στις Wednesday, July 01, 2009 0 σχόλια
Ετικέτες
άνθρωποι,
τέχνες
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Αναρτήθηκε από s.frang στις Wednesday, July 01, 2009 0 σχόλια
H σύγχρονη επιστήμη θεωρεί ότι το κοσμολογικό μοντέλο που πιο ορθά ανταποκρίνεται στη φυσική πραγματικότητα είναι αυτό της «Μεγάλης Εκρηξης». Το μοντέλο αυτό υποστηρίζει ότι το Σύμπαν είναι δυναμικά εξελισσόμενο και «γεννήθηκε» με μία έκρηξη από μία αρχική κατάσταση υψηλότατης πυκνότητας και θερμοκρασίας, η οποία δημιούργησε τον ίδιο τον χώρο και τον χρόνο.
Τέλος, υπάρχει η περίπτωση του κρίσιμου ποσού υλο-ενέργειας, που είναι το σύνορο μεταξύ των δύο παραπάνω περιπτώσεων. Σε αυτήν την περίπτωση όμως, το πώς διαστέλλεται το Σύμπαν εξαρτάται και από το είδος της υλο-ενέργειας που περιέχει. Π. χ., μπορεί το συνολικό ποσό της ύλης (σκοτεινής και βαρυονικής) στο Σύμπαν να έχει την κρίσιμη τιμή, οπότε το Σύμπαν θα συνεχίσει να διαστέλλεται με επιβραδυνόμενο σταθερό ρυθμό. Μπορεί όμως στη δυναμική του Σύμπαντος να συνεισφέρει και η λεγόμενη «σκοτεινή» ενέργεια (μια άγνωστης μορφής ενέργεια), στην οποία περίπτωση το συνολικό ποσό της ύλης είναι μικρότερο από την κρίσιμη τιμή αλλά συμπληρώνεται από τη «σκοτεινή ενέργεια» οπότε έπειτα από κάποιο χρόνο, τις ελκτικές δυνάμεις της συμπαντικής ιδιο-βαρύτητας τις υπερνικά η «σκοτεινή ενέργεια». Δρώντας σαν «αντι-βαρύτητα» αντιστρέφει την αρχική επιβράδυνση της διαστολής σε επιτάχυνση και έτσι το Σύμπαν συνεχίζει να διαστέλλεται αλλά με επιταχυνόμενο ρυθμό.Με την ευκαιρία, να παραθέσω μια σκέψη που έχω από καιρού στο μυαλό μου: Ενώ οι θεόπληκτοι αρνούνται τη βιολογική εξέλιξη των έμβιων όντων, δέχονται (όχι όλοι, βέβαια) ότι το σύμπαν είναι προϊόν εξέλιξης. Μάλιστα, ένας πάπας είχε δηλώσει πριν από μερικές δεκαετίες δογματικά ότι η "μεγάλη έκρηξη" (big bang) ήταν η στιγμή επέμβασης του θεού στον κόσμο. Τόσο πίσω χρειάστηκε να πάει! Αυτός ο κόσμος έφτασε σε σχεδόν 14 δισεκ. έτη, αφού πέρασε τα περίπλοκα και εν πολλοίς ακατανόητα στους κοσμολογικά αμύητους στάδια που περιγράφει ο Μ. Πλειώνης, στη σημερινή μορφή του... Και όλα αυτά, ενάντια στα αναφερόμενα στις "ιερές γραφές", όπου ο θεούλης πρώτα πρώτα διαχωρίζει την ημέρα από τη νύκτα και τα νερά από τη στεριά - μια αποκλειστικά γεωκεντρική αντίληψη.
Όχι ότι με απασχολεί τι πιστεύει κάθε σκοτεινόμυαλος, αλλά αναρωτιέμαι: πόσο θα διαρκέσει ακόμα μέχρι να αποδεχτούν οι ταλιμπανοί του χριστιανισμού και τη βιολογική εξέλιξη; Οι αποδείξεις και απόλυτες βεβαιότητες της επιστήμης ξεχειλίζουν ήδη από κάθε ρωγμή στα ντουβάρια του μυαλού των θεόπληκτων. Οι πιο ψαγμένοι μεταξύ τους το έχουν, βέβαια, καταλάβει από καιρού και έχουν διαχωρίσει τη θέση τους... Τα κριάρια του κοπαδιού επιμένουν όμως στις σχολικές ιστορίες, όσο καταφέρνουν να εισπράττουν οβολούς από το ποίμνιο...
Αναρτήθηκε από s.frang στις Wednesday, July 01, 2009 2 σχόλια