Πανικός για τον Εφραίμ

του Σταύρου Θεοδωράκη, protagon.gr, 24/12/2011

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Η προφυλάκιση του Εφραίμ είναι ένα καλό σημάδι για την δικαιοσύνη στην χώρα. Τις τελευταίες εβδομάδες πολιτικοί και δημοσιογράφοι έχουν αποδοθεί σε μια τιτάνια προσπάθεια για να μας πείσουν ότι ο Εφραίμ είναι η αθώα περιστερά του Όρους. Οι δημοσιογράφοι είχαν αναλάβει την κοινή γνώμη και οι πολιτικοί είχαν αναλάβει τους δικαστές. Όταν κατάλαβαν ότι η ειδική ανακρίτρια Ειρήνη Καλού δεν θα κάνει πίσω και θα ζητήσει την προφυλάκισή του, στο στόχαστρο μπήκαν οι εφέτες. Ακόμη και υπουργοί ενεπλάκησαν στην προσπάθεια αθώωσης του μοναχού. Ενδεικτική άλλωστε είναι η έκρηξη του εκπροσώπου του Καρατζαφέρη μόλις μαθεύτηκε η απόφαση για την προφυλάκιση. Μόνο εκλογές δεν ζήτησε.

Παρά τις πιέσεις όμως το Συμβούλιο εφετών, ένας πρόεδρος Εφετών και δύο εφέτες, δεν ενέδωσαν και αποφάσισαν ομόφωνα ότι ο Εφραίμ είναι ύποπτος για την τέλεση νέων αδικημάτων.

Η είδηση της προφυλάκισης δίχασε τις μονές στο Άγιο Όρος. Κάποιοι το θεώρησαν αδικία, «αφού είναι έξω οι πολιτικοί», κάποιοι άλλοι αναφώνησαν «υπάρχει Θεός» και οι πιο σκληροί μίλησαν για «αλήτες, πολιτικούς και δικαστές και ορισμένους ρουφιάνους αγιορίτες που έβαλαν στην φυλακή τον γέροντα». Από την μονή Βατοπεδίου ταυτόχρονα προσπαθούν να πείσουν τις μονές να αντιδράσουν στην προφυλάκιση (άλλωστε αυτή την εποχή, η ιερά επιστασία του Όρους τυγχάνει να είναι στα χέρια της μονής Βατοπεδίου). «Τα Χριστούγεννα πρέπει να είναι έξω», λένε. Δεν εννοούν βέβαια την Κυριακή 25 Δεκεμβρίου αλλά το Σάββατο 7 Ιανουαρίου τη σύναξη του τιμίου Προδρόμου, τα αγιορείτικα Χριστούγεννα δηλαδή.

Αλλά ας επιστρέψουμε στα κοσμικά. Εκεί που επικρατεί αληθινός πανικός είναι στα γραφεία των γαλάζιων και πράσινων πολιτικών που είναι μπλεγμένοι στο σκάνδαλο. Μπορεί να «αθωώθηκαν» συμψηφιστικά από την Βουλή, γνωρίζουν όμως ότι ο Εφραίμ δεν είναι Ιφιγένεια, πιο πολύ προς τον Σαμψών φέρνει. Δεν θα θυσιαστεί δηλαδή αλλά πιθανότατα θα αντιδράσει και θα «θυμηθεί» τα όσα συνέβησαν την δεκαετία των «ιερών ανταλλαγών». Τότε που έδινε νερό -αγιασμένο όμως- και έπαιρνε «φιλέτα», με μεσάζοντες, στην αρχή κάποιους «σοσιαλιστές» και στην συνέχεια κάποιους «φιλελεύθερους» υπουργούς.

«Η προφυλάκιση του Εφραίμ τινάζει στον αέρα τα συσσίτια της Αρχιεπισκοπής» είναι άλλος ένας τίτλος «συμπαράστασης» που θα κάνει την εμφάνιση του τις επόμενες ώρες. Ο Εφραίμ περιμένοντας την απόφαση για την (μη) προφυλάκιση του, δεν πρόσφερε μόνο την «τίμια ζώνη της Παναγίας στον Πούτιν, γεγονός που εξηγεί την θλίψη που άπλωσε η είδηση της προφυλάκισης του σε Αθήνα, Μόσχα, Κωνσταντινούπολη. Αλλά ας μην επεκταθώ, άγιες μέρες...

Ένα ταξί για τον Εφραίμ

(Γιώργος Στεργιόπουλος, Ζούγκλα, 15/12/2009)

Τις παροχές του Δημοσίου φαίνεται πως συνεχίζει να απολαμβάνει ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου, Εφραίμ, περίπου ένα χρόνο μετά τις αποκαλύψεις για την εμπλοκή του στις ανταλλαγές εκτάσεων. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Εφραίμ συνεχίζει απτόητος να καταχράται το δημόσιο χρήμα, αφού χρησιμοποιεί τα καταδιωκτικά σκάφη του Λιμενικού ως ταξί (!) για τακτικές μεταφορές ρουτίνας.

Το σκάνδαλο επιβεβαιώνουν και οι ψαράδες της Ιερισσού που, όπως καταγγέλλουν, όχι μόνο βλέπουν συχνά τον ηγούμενο να μετακινείται με σκάφη που θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται μόνο για θαλάσσιες καταδιώξεις και περιπολίες, αλλά δέχονται και «πόλεμο», όταν επιχειρούν να ψαρέψουν κοντά στο Βατοπέδι.

Πρωτοφανής, πάντως, είναι και η ανοχή των Αρχών. Όπως διαπιστώνεται, το Λιμενικό Σώμα, έπειτα από σχετικά αιτήματα του Εφραίμ, δίνει τις απαραίτητες εγκρίσεις για μετακίνηση και μάλιστα δια χειρός του ίδιου του αρχηγού.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και από το λιμενάρχη Ιερισσού, Δημήτρη Σδούγκα, ο οποίος κάνει ξεκάθαρο ότι εκτελεί άνωθεν εντολές, ενώ υποστηρίζει ότι ποτέ άλλοτε δε δέχθηκε παρόμοια αιτήματα από τους ηγούμενους των άλλων μονών του Αγίου Όρους.

Ο νόμος, πάντως, είναι ξεκάθαρος. Σύμφωνα με την «Πάγια Διαταγή Επιχειρησιακών Μέσων», απαγορεύεται η μετακίνηση οποιουδήποτε προσώπου με σκάφη του Λιμενικού, παρά μόνο όταν πρόκειται για ασθενή ή τραυματία και αυτό μόνο μετά από έγκριση. Ωστόσο, όπως επιβεβαιώνει ο λιμενάρχης, καμιά από τις μετακινήσεις του ηγούμενου δεν εμπίπτει σε τέτοια περίπτωση, ενώ και ο επίτιμος αρχηγός του Λιμενικού Σώματος θεωρεί ότι μόνο και μόνο το αίτημα μετακίνησης αποτελεί πρόκληση.

Το σκάνδαλο καθίσταται ακόμη μεγαλύτερο, αν αναλογιστεί κανείς ότι, όπως κάνει ξεκάθαρο ο διοικητής του Αγίου Όρους, Γεώργιος Δαλακούρας, η Μονή Βατοπεδίου έχει και δικά της πλωτά μέσα. Ο κ. Δαλακούρας, μάλιστα, δηλώνει άγνοια για τους λόγους που ο Εφραίμ δε χρησιμοποιεί τα σκάφη της Μονής, επιλέγοντας εκείνα του Λιμενικού.

Για μια περίεργη σχέση μεταξύ των λιμενικών και της Μονής κάνει λόγο και ο δήμαρχος Σταγείρων Ακάνθου, Μιχάλης Βλαχόπουλος. Όπως υπογραμμίζει, τα σκάφη του Λιμενικού ελλιμενίζονται στο Βατοπέδι, συντηρούνται από τους μοναχούς, ενώ οι λιμενικοί έχουν σταθερή βάρδια εντός της Μονής.

Διαφορετική άποψη για το θέμα φαίνεται πως έχει ο πρόσφατα αντικατασταθείς αρχηγός του Λιμενικού Σώματος, Θεόδωρος Ρετζεμπέρης, ο οποίος ισχυρίζεται ότι οι εγκρίσεις δίνονταν στο πλαίσιο περιπολιών. Μάλιστα, απαντώντας αφοπλιστικά σε σχετική ερώτηση, ξεκαθαρίζει ότι, αν κατά τη μεταφορά του Εφραίμ προέκυπτε καταδίωξη, σε αυτή θα συμμετείχε και ο ηγούμενος.

(βίντεο στο site zougla.gr)

Πλάκωσαν και οι Ρώσοι!

του Ι. Κ. Πρετεντέρη, ΤΑ ΝΕΑ, 27/12/2011

Για να είμαι ειλικρινής, έχω την αίσθηση ότι το πραγματικό σκάνδαλο του Βατοπεδίου συνεχίζεται. Και ότι αυτό αποδεικνύουν οι αντιδράσεις που ξεσηκώθηκαν εναντίον της προφυλάκισης του Εφραίμ.

Αν αφήσουμε στην άκρη την πολιτική του πλευρά, ήταν η οργανωμένη προσπάθεια μιας ομάδας ρασοφόρων να επιτύχουν την διεκπεραίωση ενός επιχειρηματικού σχεδίου με τη συνδρομή της Πολιτείας, ακόμη και εις βάρος των συμφερόντων της Πολιτείας.

Χρησιμοποιώντας ποικιλοτρόπως την επιρροή του ράσου και την τεκμαιρόμενη ανιδιοτέλεια της Εκκλησίας, προσπάθησαν πρώτα να εκμαιεύσουν ευνοϊκές αποφάσεις των δικαστηρίων στο ζήτημα της κυριότητας της λίμνης.

Κατάφεραν ύστερα να επιτύχουν την κυβερνητική ευμένεια στο ζήτημα των ανταλλαγών. Εξασφάλισαν στη συνέχεια τη φιλική και ταχεία συνεργασία των κρατικών μηχανισμών για την αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων που απέκτησαν.

Και συνολικά διεκπεραίωσαν ένα επιχειρηματικό σχέδιο, το οποίο ουδείς άλλος Ελληνας θα μπορούσε να ολοκληρώσει τόσο εύκολα, τόσο ανεμπόδιστα και μέσα σε τόσο μικρό διάστημα. Με κάποιο μυστηριώδη τρόπο, το ράσο παραμέριζε όλα τα εμπόδια που ορθώνονταν μπροστά του, περίπου όπως η Ερυθρά Θάλασσα άνοιξε για να περάσει ο Μωυσής. Θα μου πείτε ότι αυτή είναι η δουλειά της Εκκλησίας. Να κάνει θαύματα. Σωστό, αλλά τόσα θαύματα μαζεμένα δεν έκανε ούτε ο ίδιος ο Θεάνθρωπος!

Τώρα που η δικαστική διερεύνηση ολοκληρώθηκε με τριετή καθυστέρηση, τα ίδια ανακλαστικά οδηγούν σε άλλο ένα αίτημα ειδικής μεταχείρισης: να μην προφυλακιστεί ο Εφραίμ παρότι διώκεται για τρία κακουργήματα. Ποιος άλλος στη θέση του ηγουμένου θα μπορούσε να έχει και παράπονα; Φωνές λοιπόν. Ποτέ άλλοτε δεν είδα τόσους κληρικούς (και τους φίλους τους…) να επιδεικνύουν τόσο ενδιαφέρον για ζητήματα ποινικής δικονομίας.

Ακόμη και ο αναπόφευκτος Ανθιμος (ο οποίος ουδέποτε στέρησε από τον εαυτό του το δικαίωμα στην αμετροέπεια) απεφάνθη στο όνομα του λαού (πάντα!) ότι η προφυλάκιση του Εφραίμ αποτελεί «πλήγμα στην Ορθοδοξία». Σε αντίθεση, υποθέτω, με τις μπίζνες του Εφραίμ που είναι κάτι σαν «άσκηση ασκητείας».

Ολα αυτά, βεβαίως, τα έχουμε ξαναζήσει στην Ελλάδα της Ορθοδοξίας, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο… Μόνο που τώρα «πλάκωσαν και οι Ρώσοι». Κρίνοντες προφανώς εξ ιδίων τα αλλότρια αποφάνθηκαν ότι η δίωξη κατά του Εφραίμ έχει αποκλειστικά πολιτικά κίνητρα. Η παρέμβασή τους αποτελεί ξεδιάντροπη πρόκληση, αλλά έχουν δίκιο. Πράγματι είναι πολιτική υπόθεση.

Διότι μέσα από αυτήν η ελληνική Πολιτεία καλείται να αποδείξει ότι απέναντι στον νόμο οι Ελληνες είναι ίσοι. Χωρίς ασυλίες και χωρίς εκπτώσεις. Είτε φορούν ράσα.. Είτε προτιμούν μπλουτζίν. Είτε κυκλοφορούν με κοστουμάκι.

Εφραίμ και Αγιον Ορος

(του Aντώνη Kαρκαγιάννη, Καθημερινή, 25/11/2008)

Εκείνο που μου κάνει περισσότερη εντύπωση από το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, δεν είναι το μεγάλο οικονομικό μέγεθός του και η αντίστοιχη ζημία του Δημοσίου. Ούτε η σατανική διοργάνωσή του, ούτε η πληθώρα των εμπλεκομένων προσώπων (πολιτικοί, κρατικοί παράγοντες, δικαστές, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, «λαμόγια» πάσης υποστάθμης).

Εντυπωσιακή είναι η στάση του ίδιου του κ. Εφραίμ και η υποκρισία της ψευτοπνευματικής του υπεροχής, περίπου ως «αγίου». Διαπραγματεύθηκε την ανταλλαγή 260 ακινήτων του Δημοσίου με πείσμα, πανουργία και πολυπραγμοσύνη, άνοιξε τραπεζικούς λογαριασμούς, συνέστησε αμαρτωλές υπεράκτιες εταιρείες, δέχθηκε μεγάλες «δωρεές» κάτω από το τραπέζι, επέτυχε τον αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων, συνεργάσθηκε με κατασκευαστικές εταιρείες. Και έπειτα από όλα αυτά, εμφανίζεται με υπεροψία στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, καταθέτει γραπτό υπόμνημα, αρνείται να απαντήσει σε ερωτήσεις των βουλευτών, αρνείται να συνεργασθεί με θεσμικό όργανο του Κοινοβουλίου, για τη διερεύνηση μιας υπόθεσης και την αποκάλυψη της αλήθειας και διακηρύσσει με περισσή υποκρισία... ότι διδάσκει την ακτημοσύνη!

Κατάπληξη, όμως, μου προξενεί η παθητική στάση οργάνων της Εκκλησίας και της Πολιτείας. Η πρώτη που περίμενα να συγκινηθεί, να αγανακτήσει και να ανησυχήσει είναι η «Ιερά Επιστασία» του Αγίου Ορους. Η παρουσία του κ. Εφραίμ και της «ακολουθίας» του στο Αγιον Ορος έπειτα από όσα αποκαλύπτονται διαβάλλει τον βίο των μοναχών, την αφοσίωση στην προσευχή και στην πνευματική άσκηση. Διαβάλλει το έργο τους που με ταπείνωση και καρτερία επιτελούν (σκέφτομαι συγκεκριμένα πρόσωπα που έτυχε να γνωρίσω). Διαβάλλει το ίδιο το Αγιον Ορος, ως κιβωτού μακραίωνης παράδοσης.

Εξίσου εντυπωσιακή είναι η απάθεια του Πατριάρχη και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος. Και αν ακόμη δεν τους επιτρέπεται να μιμηθούν το παράδειγμα του Ιησού και να εκδιώξουν βιαίως τους εμπόρους από τον Οίκο του Θεού, ας πάρουν τουλάχιστον μια θέση. Ας μας εξηγήσουν ποια σχέση μπορεί να έχουν οι δραστηριότητες του κ. Εφραίμ και της παρέας του με την πνευματικότητα της Ορθόδοξης Πίστης και του ορθόδοξου μοναχού. Για να του αφαιρέσουν την ευχέρεια της ψευτοπνευματικής οικειότητας με υψηλά και χαμηλά πρόσωπα, μέσω της οποίας περνούσε τις κερδοσκοπικές του δραστηριότητες.
...
Ο κ. Εφραίμ και η παρέα του δεν έχουν καμιά θέση στο Αγιον Ορος. Σκανδάλισε ολόκληρο τον ελληνικό λαό με τις πράξεις του. Είναι καιρός να το σκεφθούν οι αρχές του Αγίου Ορους, ο Πατριάρχης, ο Αρχιεπίσκοπος και η κυβέρνηση. Ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας. (πλήρες κείμενο >>>)

Άλλο ηγούμενος Εφραίμ και άλλο μονή Εφραίμ

Πρόκειται για τελείως διαφορετικές κομπίνες

Ανακάλυψα μια παλαιότερη συνέντευξη του (φυλακισμένου τώρα) πρώην μητροπολίτη Αττικής, Παντελεήμονα, ο οποίος δηλώνει θύμα τρωκτικών του ταμείου της μονής Εφραίμ, το οποίο ταμείο ήθελε να τρυγάει μόνος του. Πάνω εκεί βγήκαν τα μαχαίρια και ο Παντελεήμων βρέθηκε στον Κορυδαλλό!

(του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 17/07/2006)

Ο μητροπολίτης πρώην Αττικής Παντελεήμων Μπεζενίτης πριν από λίγο καιρό καταδικάστηκε (πρωτοδίκως) σε ποινή κάθειρξης 8 χρόνων με αναστολή, κατηγορούμενος ότι έπαιρνε χρήματα από τη μονή Εφραίμ Νέας Μάκρης.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί ο ιεράρχης περνάει στην αντεπίθεση, λέει ότι η μονή του Εφραίμ έχει «ισχυρούς φίλους» και έστησε πόλεμο εναντίον του στα Μέσα Ενημέρωσης με «κατασκευασμένες κασέτες». Αντιστρέφει τις εις βάρος του κατηγορίες για «κομπόδεμα» και ρωτά πού πάνε τα εκατομμύρια που προέρχονται από τα έσοδα της μονής. Θυμίζει επίσης ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έχει δεχτεί την απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος για απομάκρυνσή του από τη μητρόπολη Αττικής βάσει ενός νόμου και ζήτησε αυτό να γίνει σύμφωνα με όσα ορίζουν οι εκκλησιαστικοί κανόνες.

-«Οχτώ χρόνια με αναστολή» ήταν η απόφαση που εκδόθηκε εις βάρος σας. Εσείς δηλώσατε ότι η απόφαση είναι άδικη. Τόσο «άδικη» ώστε να καταδικαστείτε οχτώ χρόνια, σεβασμιότατε;

«Η απόφαση ήταν εντελώς εσφαλμένη, τόσο ουσιαστικά όσο και νομικά, κατά την άποψη εγκρίτων νομικών.

Από την πολυήμερη διαδικασία στο δικαστήριο αποδείχθηκε ότι οι εις βάρος μου κατηγορίες είναι κατασκευασμένες από τις μοναχές, καθοδηγούμενες σε αυτό από κάποιους λαϊκούς που τις περιβάλλουν, προκειμένου αφενός να αποσείσουν τις εις βάρος τους κατηγορίες για απόκρυψη εσόδων και διαρροή σημαντικών χρηματικών ποσών εκτός μονής και αφετέρου να με πλήξουν και να με αναγκάσουν να σταματήσω να ελέγχω τη νομιμότητα της οικονομικής διαχείρισης της μονής, έλεγχο στον οποίον κατά νόμιμο καθήκον προέβην.

Η υπόθεση ξεκίνησε με δικές μου ενέργειες. Κατόπιν εντολής μου ο τότε άμισθος οικονομικός σύμβουλος της μητροπόλεως κ. Νικόλαος Θέμελης (τ. πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου) προέβη στον έλεγχο της οικονομικής διαχείρισης της μονής και εισηγήθηκε, με έκθεσή του, μέτρα που υιοθέτησε το Ηγουμενοσυμβούλιο και εφάρμοσε από 1/1/98. Τα μέτρα αυτά διασφάλιζαν τη διαφάνεια της οικονομικής διαχείρισης, απέτρεπαν την απόκρυψη των εσόδων της μονής και επομένως τη δυνατότητα διαρροής σημαντικών χρηματικών ποσών εις τρίτους (λουκέτο στα παγκάρια, άνοιγμα και καταμέτρηση του περιεχομένου τους από μικτή επιτροπή, σύνταξη σχετικού πρακτικού, κατάθεση των χρημάτων στην τράπεζα στο όνομα της μονής).

Αποτέλεσμα των εφαρμοσθέντων μέτρων ήταν να φανερωθούν τα πραγματικά έσοδα εκ της κηροπωλησίας και μόνον, τα οποία έτσι πολλαπλασιάστησαν (62 εκ. δρχ. από 1/1-15/7/98 έναντι 50 εκ. δρχ. για ολόκληρο το έτος 1997 και 18 εκ. δρχ. για ολόκληρο το έτος 1996) και να καθίσταται αδύνατη η διαρροή των εσόδων αυτών. Αυτό θορύβησε τις μοναχές και τους λαϊκούς που τις περιβάλλουν και τις επηρεάζουν και το Ηγουμενοσυμβούλιο αποφάσισε, από 15-7-98, να τοποθετήσει πινακίδα στα παγκάρια ότι το κερί διανέμεται δωρεάν, προτρέποντας όμως τους προσκυνητές να καταθέτουν τον οβολό τους σε άλλο παγκάρι, ελεγχόμενο μόνον από τις μοναχές. Κατόπιν τούτου αναγκάστηκα να καταθέσω τον Ιούλιο 1998 μηνυτήρια αναφορά στον αρμόδιο εισαγγελέα κατά των μελών του Ηγουμενοσυμβουλίου για απόκρυψη και διαρροή εσόδων και να προβώ σε σχετική καταγγελία στη Σύνοδο στις αρχές Αυγούστου 1998.

Τρεις μήνες μετά, το Ηγουμενοσυμβούλιο κατέθεσε στη Σύνοδο αναφορά, στην οποία, για πρώτη φορά, με κατηγόρησε ψευδώς ότι δήθεν την περίοδο από 1/1/1995 μέχρι και 31/12/1997 ελάμβανα σε τακτά χρονικά διαστήματα χρήματα από τη μονή».

-Εσείς ποια στοιχεία επικαλείστε που δεν έλαβαν όπως λέτε υπόψη τους οι δικαστές;

«Το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του ούτε τις καταθέσεις πολυαρίθμων, απολύτως αξιόπιστων μαρτύρων, ούτε τους προϋπολογισμούς και απολογισμούς της μονής, από τα οποία προκύπτει ότι ουδέποτε έλαβα από τη μονή έστω και μία δραχμή. Από τους προϋπολογισμούς και απολογισμούς αυτούς αποδεικνύεται ότι απόκρυψη και διαρροή εσόδων δεκάδων εκατομμυρίων δραχμών γινόταν και προτού ακόμα καταστώ μητροπολίτης Αττικής. Γίνεται έτσι σαφές ότι άλλοι και όχι εγώ προέβαιναν στην οικονομική αφαίμαξη της μονής. Οι μαρτυρικές καταθέσεις των μοναχών και κάποιων λαϊκών που τις περιβάλλουν ήταν αλληλοαναιρούμενες και αλληλοσυγκρουόμενες, αποτέλεσμα των ψευδολογιών τους.

Αγνοήθηκε επίσης από το δικαστήριο το γεγονός ότι η μονή δεν διατηρούσε τραπεζικό λογαριασμό στο όνομά της αλλά στο όνομα των μελών του Ηγουμενοσυμβουλίου, χωρίς περιέργως ποτέ η ανάκριση να ελέγξει την κίνηση των λογαριασμών αυτών, ώστε να διαπιστωθεί πού πήγαιναν τα χρήματα της μονής. Τούτο αποτελεί κραυγαλέα παράλειψη της ανάκρισης. Παράλληλα όμως, το δικαστήριο αγνόησε το εξαιρετικά σημαντικό γεγονός ότι, ενώ κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα που υποτίθεται ότι ελάμβανα χρήματα από τη μονή ('95-97) ουδέποτε διατυπώθηκε σε βάρος μου κατηγορία περί λήψεως χρημάτων, οι κατηγορίες αυτές διατυπώνονται για πρώτη φορά μετά από όλες τις παραπάνω ενέργειές μου, όταν ήδη οι μοναχές έχουν καταστεί οι ίδιες κατηγορούμενες».

-Μπορεί ένα μοναστήρι να είναι τόσο ισχυρό;

«Με τους απολογισμούς των χρήσεων 1999 και 2000 η μονή δήλωσε έσοδα 175 και 200 εκ. δρχ. αντίστοιχα. Μετά το έτος αυτό έπαψε να στέλνει στη Μητρόπολη Αττικής προϋπολογισμούς και απολογισμούς προς έγκριση. Τα πραγματικά έσοδα της μονής είναι πολλαπλάσια εκείνων που δηλώνονται. Οπως παραδέχτηκαν οι μοναχές και στο δικαστήριο, κανένα απολύτως φιλανθρωπικό ή κοινωφελές έργο δεν πραγματοποιείται υπό της μονής. Αναρωτιέμαι πού πάνε τόσα πολλά χρήματα.

Η μονή έχει ισχυρούς "φίλους" οι οποίοι μάλιστα, μετά τη μηνυτήρια αναφορά μου στον εισαγγελέα και την καταγγελία μου στη Σύνοδο, συνέστησαν σωματείο "Φίλων Ιεράς Μονής του Αγ. Εφραίμ". Τα ιδρυτικά του μέλη είναι ανώτατοι δικαστικοί, γνωστοί μεγαλοδικηγόροι και γνωστοί μεγαλοδημοσιογράφοι. Ολος ο εις βάρος μου πόλεμος από τα ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια προέρχεται από τη μονή. Οι εις βάρος μου κατασκευασμένες κασέτες προέρχονται από τη μονή. Μάρτυρας, μέλος του συλλόγου των Φίλων της Μονής, κατέθεσε στο δικαστήριο ότι όλα τα μέλη του συλλόγου είχαν τις κασέτες».

-Τα χρήματα που είχατε αποταμιεύσει από πού προέρχονται;

«Στους περίφημους λογαριασμούς, που τόσο απασχόλησαν τελευταία τα ΜΜΕ, έχουν τοποθετηθεί οι συνολικές οικογενειακές αποταμιεύσεις, δικές μου και των οικογενειών των αδερφών μου, οι οποίες και αυτές υπήρξαν εργαζόμενες. Οι δικές μου αποταμιεύσεις προέρχονται από το μισθό μου ως κληρικού επί 45 χρόνια, εκ των οποίων ως μητροπολίτου επί 27 χρόνια και από τα λεγόμενα τυχηρά, τα οποία, όπως είναι γνωστό, αναγνωρίζει η Εκκλησία. Τα τυχηρά είναι χρήματα τα οποία οι πιστοί δίδουν οικειοθελώς στον κληρικό, όταν τον καλούν σε ιεροπραξίες. Οταν μάλιστα καλούν τον μητροπολίτη να ιερουργήσει σε γάμους, βαπτίσεις, μνημόσυνα, κηδείες, εγκαίνια καταστημάτων κ.λπ., τότε τα φιλοδωρήματα είναι πολύ μεγαλύτερα, ανάλογα συνήθως με την οικονομική επιφάνεια του πιστού που τον καλεί. Ολοι τα γνωρίζουμε αυτά.

Η Μητρόπολη Αττικής περιλαμβάνει περιοχές στις οποίες κατοικούν οι ευπορότεροι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου (Κηφισιά, Εκάλη, Μαρούσι κ.λπ.), με πάρα πολλά εμπορικά καταστήματα και εμπορικά κέντρα, όπου κατ' έτος γίνονται πάρα πολλά εγκαίνια. Μητροπολίτης Αττικής ήμουν επί 10 και πλέον χρόνια και προηγουμένως επί 17 χρόνια μητροπολίτης Ζακύνθου. Ως πρεσβύτερος υπηρέτησα επί 8 χρόνια ως Πρωτοσύγκελος στη Μητρόπολη Χίου, νησί εφοπλιστών, όπου είχα την ευκαιρία να γνωριστώ με τους περισσότερους Χιώτες εφοπλιστές, οι οποίοι με περιέβαλαν με την αγάπη τους.

Οι άνθρωποι αυτοί με βοήθησαν με τις πολύτιμες οικονομικές τους συμβουλές στην καλύτερη αξιοποίηση και σημαντική αύξηση των οικογενειακών μας αποταμιεύσεων. Τις συμβουλές τους ακολούθησα και στα οικονομικά των μητροπόλεών μου.

Ανέλαβα τη Μητρόπολη Αττικής, μια διαλυμένη μητρόπολη που τελούσε 3 χρόνια υπό κατάληψη, με διαθέσιμα 8,5 εκ. δρχ. και πολλά χρέη και την άφησα με 350 εκ. δρχ., προοριζόμενα για ανέργεση ιδρυμάτων και αφού έγινε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας ένα πλούσιο και δημιουργικό έργο. Οι διενεργηθέντες οικονομικοί έλεγχοι βρήκαν υποδειγματική τη διαχείριση της μητροπόλεώς μου».

-Μπορεί ένας μητροπολίτης να αποταμιεύει ένα τόσο μεγάλο ποσό -1,3 εκατ. ευρώ, αν δεν κάνω λάθος- για «κομπόδεμα»;

«Ο επίσκοπος, σύμφωνα και με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας, μπορεί να έχει δική του περιουσία, μεγαλύτερη ή μικρότερη. Δεν ισχύει γι' αυτόν η ακτημοσύνη, διότι από της εκλογής του επισκόπου παύει να είναι μοναχός. Άλλωστε οι όποιες αποταμιεύσεις είναι κοινές με την οικογένειά μου και κόπος των οικείων μου. Γνωρίζετε τις αποταμιεύσεις άλλων κληρικών ή ιεραρχών; Εγώ όμως σε αντίθεση με άλλους μητροπολίτες είχα να αντιμετωπίσω τα τεράστια συμφέροντα της μονής, τα οποία κατόρθωσαν, δύο φορές, να παραβιάσουν το τραπεζικό απόρρητο. Άλλωστε, όπως έχω δηλώσει γραπτώς στην Ιερά Σύνοδο από το έτος 2003, ό,τι ανήκει εις εμέ από τις αποταμιεύσεις της οικογένειας, προορίζεται για τη σύσταση ευαγούς ιδρύματος ή κληροδοτήματος».

-Οι ηχογραφημένες κασέτες που κυκλοφόρησαν το 2002 επιμένετε ότι είναι «προϊόν φωνομοντάζ»;

«Οι κασέτες είναι πλαστές. Τούτο έχει γίνει δεκτό και από το δικαστήριο. Όπως προανέφερα, υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι όλη αυτή η ιστορία εξελίχτηκε βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου εξοντώσεώς μου από τη μονή του Οσίου Εφραίμ. Οι ίδιοι αυτοί κύκλοι της μονής, εκμεταλλευόμενοι στις αρχές του 2005 τον εις βάρος της Εκκλησίας και προσωπικά τον εις βάρος του αρχιεπισκόπου δημοσιογραφικό θόρυβο, εξαπέλυσαν διά των ΜΜΕ ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον μου εμφανίζοντας και πάλι στο προσκήνιο τις κασέτες, τους λογαριασμούς μου κ.λπ., με αποτέλεσμα κάτω από το δημοσιογραφικό θόρυβο να αναγκαστεί ο αρχιεπίσκοπος να προτείνει και να επιτύχει τη θέση μου σε διαθεσιμότητα κατ' αρχήν και την οριστική μου απομάκρυνση στη συνέχεια, με αντίστοιχες αποφάσεις της ΔΙΣ, κατά κραυγαλέα παραβίαση των Ιερών Κανόνων και του Συντάγματος, που αμφότερα αξιώνουν προηγούμενη καταδικαστική απόφαση αρμοδίου Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου και φυσικά πλήρη απόδειξη ενοχής.

Οι αποφάσεις αυτές έχουν προσβληθεί και αναμένεται απόφαση του ΣτΕ, η δε Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου έχει ήδη δεχθεί την έκκλητον προσφυγήν μου κατά της αποφάσεως της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Ελλάδος και με ομόφωνη απόφασή της θεωρεί αντικανονική και μη ισχύουσα την απομάκρυνσή μου από το μητροπολιτικό θρόνο μου».

Ένοχοι Εφραίμ–Αρσένιος και μία δικαστίνα

Ποινές φυλάκισης 15 μηνών με 3ετή αναστολή επέβαλε το Τριμελές Εφετείο Κομοτηνής στον ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ, το μοναχό Αρσένιο και την πρόεδρο Πρωτοδικών, Μαρία Ψάλτη. Η δικαστική λειτουργός κρίθηκε ένοχη για παραβίαση μυστικότητας δικαστικής διαδικασίας και παράβαση καθήκοντος, ενώ οι δύο ιερωμένοι κρίθηκαν ένοχοι για ηθική αυτουργία στις παραπάνω πράξεις.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, η πρόεδρος Πρωτοδικών κατηγορείτο ότι καθυστέρησε επί μήνες να δημοσιεύσει την απόφαση για την υπόθεση των διεκδικήσεων του μοναστηριού που είχε συζητηθεί στο Πρωτοδικείο, όταν τα δύο μέλη του δικαστηρίου κατέληξαν πως πρέπει να απορριφθεί η προσφυγή των μοναχών υπέρ του Δημοσίου.

Στην απολογία της η δικαστής ισχυρίστηκε ότι η καθυστέρηση στη δημοσίευση της απόφασης ήταν συνήθης. Από την πλευρά τους, ο ηγούμενος Εφραίμ και ο μοναχός Αρσένιος κατηγορούνταν ότι παρενέβησαν με τηλεφωνήματά τους στην πρόεδρο Πρωτοδικών, εμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο την έκδοση τής εις βάρος τους απόφασης.

Ο μοναχός Αρσένιος είπε ότι οι εκτάσεις της Βιστωνίδας ήταν του μοναστηριού και αποκτήθηκαν με χρυσόβουλα. Ο Εφραίμ δεν παρέστη στο δικαστήριο και δικάστηκε δια πληρεξουσίου δικηγόρου.

(βλέπε επίσης >>>)

Ιστορικό ντοκουμέντο

Σχόλιο του Γιάννη Πρετεντέρη

Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την εξής ιστορία: ένας από τους πρωταγωνιστές του σκανδάλου του Βατοπαιδίου, συγγενής επιφανούς στελέχους της ΝΔ, ήταν από εκείνους που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο και στην υπόθεση των ταυτοτήτων. Τότε πρωτοστατούσε στις προσφυγές εκκλησιαστικών και παραεκκλησιαστικών κύκλων υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες.

Δεν το αναφέρω τυχαία, διότι δεν το θεωρώ τυχαίο. Το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου κινείται στο προνομιακό πεδίο της ελληνικής συντήρησης, τη διαπλοκή κράτους και Εκκλησίας. Και εμπλέκει όλους τους παράγοντες που παραδοσιακά συγκροτούν τον βαθύ συντηρητικό πυρήνα στη χώρα μας. Πονηρούς ιεράρχες, κομπιναδόρους καλόγερους, δεξιούς πολιτευτές, θεοσεβούμενους δικαστές, παραεκκλησιαστικούς δικηγόρους, κρατικούς λειτουργούς και από κοντά λαμόγια πάσης φύσεως, όταν δεν είναι λαμόγια και οι προηγούμενοι.

Υπό αυτήν την έννοια, νομίζω ότι η δικογραφία για το Βατοπαίδι που πήγε στη Βουλή πρέπει να χαρακτηριστεί «ιστορικό ντοκουμέντο». Είναι η ωραιότερη και πιστότερη καταγραφή αυτού ακριβώς του πυρήνα. Πέρα από την εμπλοκή των υπουργών, αναδύεται ένας απίστευτος συρφετός ανθρώπων που έχουν ταχθεί να υπηρετούν τον Θεό, το δίκαιο ή το δημόσιο συμφέρον και αντ΄ αυτού υπηρετούν τις δοσοληψίες της παρέας τους.

Αξίζει να διαβάσει κανείς προσεκτικά τις καταθέσεις. Μέσα από τις σελίδες τους ξεπηδάει ένας κόσμος συναλλαγής και ανομίας που ξεπερνάει τον νου: «νταραβεριτζήδες» μοναχοί που περιφέρονται σε υπουργεία, μητροπολίτες που επισκέπτονται υπουργούς «διά ζήτημα της περιφέρειάς τους», δικαστικοί που προωθούν συμφέροντα αντιδίκων, νομικοί σύμβουλοι που μεθοδεύουν ληστείες του δημοσίου χρήματος, κρατικοί λειτουργοί που δρουν κατά του κράτους και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Με αποκορύφωμα τη δικαστίνα που φαίνεται να πιστεύει ότι το ράσο έχει πάντα δίκιο επειδή είναι ράσο- και το δηλώνει προκλητικά!

Αν το Βατοπαίδι παραμείνει στο επίπεδο μιας κομματικής αντιδικίας, ελάχιστο ενδιαφέρον έχει. Αν περιοριστεί σε μια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, σύντομα θα ξεχαστεί. Αν εξελιχθεί απλώς σε μια δικαστική υπόθεση, χάνει μεγάλο μέρος της σημασίας του. Διότι το Βατοπαίδι είναι πρωτίστως ένα κορυφαίο πολιτικό ζήτημα. Το οποίο θα αντιμετωπιστεί (και σε αυτό είχε δίκιο ο Παπανδρέου με την ομιλία του στη Βουλή) μόνο μέσα από γενικότερους κανόνες και ρυθμίσεις. Μπορεί να συνεχιστεί η διαπλοκή κράτους και Εκκλησίας; Πρέπει να αντιμετωπιστεί η δράση των παραεκκλησιαστικών κυκλωμάτων στη Δικαιοσύνη και στη δημόσια διοίκηση; Εφτασε η ώρα να μπει τέλος στην οικονομική δραστηριότητα των μονών; Αυτά είναι τα ουσιώδη ερωτήματα. Που χρειάζονται ουσιαστικές απαντήσεις.

(ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/10/2008)

Ο Εφραίμ απειλεί τώρα την Ελλάδα
Θα τη σύρει στα ευρωπαϊκά δικαστήρια αν επιστραφούν στο Δημόσιο τα ακίνητα

Με προσφυγή στα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια στην περίπτωση κατά την οποία ισχύσουν οι τελευταίες αποφάσεις για την επιστροφή στο Δημόσιο των ακινήτων που παραχωρήθηκαν στη Μονή Βατοπεδίου, απειλεί ο ηγούμενος Εφραίμ. Σε υπόμνημά του προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Ορους, ο κ. Εφραίμ εμμένει στην κυριότητα της μονής επί της λίμνης Βιστωνίδας και υποστηρίζει ότι οι εκτάσεις που αντηλλάγησαν ήταν επιλογή του ελληνικού Δημοσίου, το οποίο και εκτίμησε την αξία τους.

Παραθέτει επίσης αναλυτικά στοιχεία, επιχειρώντας να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό ότι η αξία της λίμνης και των παραλίμνιων εκτάσεων ανέρχεται σε 62.549.108 ευρώ. Σύμφωνα με τον κ. Εφραίμ, η μονή από τα ακίνητα που της παραχωρήθηκαν, και στη συνέχεια εκποίησε, εισέπραξε περίπου 54 εκατ. ευρώ. «Εκ της πωλήσεως των ως άνω ακινήτων προκύπτει πλεόνασμα 3.847.905 ευρώ» καταλήγει, αναγνωρίζοντας ότι η μονή είχε κέρδη από τις πωλήσεις.

(Καθημερινή, 28/10/2008)

Πώς ο Εφραίμ αντάλλαξε τη Βιστωνίδα με «ακίνητα-φιλέτα»

ΜΑΡΙΑ ΤΣΩΛΗ, BHMA, 30/12/2011

Το χρονικό της διεκδίκησης της λίμνης και το δάσος της Ουρανούπολης

Το μεγάλο κόλπο που μετέρχεται εδώ και 150 χρόνια σημαντικός αριθμός ιδιωτών προκειμένου να σφετεριστεί δημόσιες εκτάσεις τις οποίες στη συνέχεια μετατρέπει σε οικόπεδα που μεταπωλεί, χρησιμοποίησε ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου και προφυλακισμένος σήμερα αρχιμανδρίτης Εφραίμ.

Από τις μεθόδους αυτές των επιτήδειων ιδιωτών εκτιμάται ότι έχουν χαθεί εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα ελληνικών δασών και δυστυχώς η εμπειρία έχει δείξει ότι το κράτος δεν είναι σε θέση να προστατεύσει την περιουσία του, με αποτέλεσμα αυτές οι πρακτικές να εξακολουθούν από της απελευθερώσεως του ελληνικού κράτους και μέχρι σήμερα, δίχως μάλιστα να τις μαθαίνουν παρά οι αυστηρώς ενδιαφερόμενοι.

Το χρονικό της διεκδίκησης της λίμνης Βιστωνίδας

Η αμαρτωλή ιστορία της διεκδίκησης της λίμνης Βιστωνίδας από τη Μονή Βατοπαιδίου έχει τις ρίζες στα χρόνια που ακολούθησαν την Μικρασιατική Καταστροφή και συγκεκριμένα στο 1924.

Τότε ήταν που υπεγράφη σύμβαση μεταξύ του Δημοσίου και της Μονής Βατοπαιδίου με την οποία οριζόταν ότι κάποια από τα μετόχια που βρίσκονταν δίπλα στη λίμνη θα δίδονταν για την αποκατάσταση των προσφύγων και για αντάλλαγμα το δημόσιο θα εκχωρούσε την κατοχή και μόνο και σε καμία περίπτωση την κυριότητα της λίμνης, ώστε η Μονή να έχει την αποκλειστική δυνατότητα της εκμετάλλευσής της.

Στην πορεία όμως, αυτά που αναφέρονταν στη σύμβαση αθετήθηκαν από την πλευρά του Δημοσίου με αποτέλεσμα τη δεκαετία του 1930 η Μονή να προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας διεκδικώντας την κυριότητα της λίμνης. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση που διευκρίνιζε ότι η κυριότητα ανήκει στο Δημόσιο και ότι η σύμβαση προέβλεπε πως η Μονή μπορούσε να έχει μόνο την κατοχή της λίμνης.

Η Μονή Βατοπαιδίου επανήλθε τη δεκαετία του 1980 με την κατάθεση αναγνωριστικής αγωγής (αφορά διεκδικήσεις ιδιωτών έναντι του δημοσίου σε αμφιλεγόμενες ιδιοκτησιακά εκτάσεις, δασικές ή όχι) με την οποία οι μοναχοί ζητούσαν την αναγνώριση κυριότητας επί της Βιστωνίδας.

Και εδώ ακριβώς είναι που αρχίζουν τα παράδοξα που όπως προέκυψε από τη δικαστική έρευνα ήταν σκανδαλώδη και παράνομα.

Λίγους μήνες μετά τη συζήτηση της αναγνωριστικής αγωγής της Μονής εκδίδεται απόφαση του Τριμελούς Πρωτοδικείου Κομοτηνής υπέρ του Δημοσίου.

Η απόφαση αυτή δεν δημοσιεύεται ποτέ αλλά είναι σε γνώση του ηγούμενου Εφραίμ όπως και της πρόεδρου του αρμόδιου δικαστηρίου, η οποία στη συνέχεια καταδικάζεται ακριβώς για αυτή τη δόλια παράλειψη.

Από εκεί και μετά και κρατώντας κρυφή της κρίση της Δικαιοσύνης ο ηγούμενος Εφραίμ αλλάζει το χαρτί της διεκδίκησης με αυτό του συμβιβασμού.

Λέει στην κυβέρνηση ότι θα παραιτηθεί από τη διεκδίκηση και προτείνει εξώδικο συμβιβασμό.

Ο συμβιβασμός αυτός υλοποιήθηκε με την παραχώρηση προς τη Μονή δημόσιων εκτάσεων-φιλέτων μεταξύ των οποίων το δάσος της Ουρανούπολης, αλλά και εκτάσεις στην Αττική, ανάμεσά τους και το Ολυμπιακό Ακίνητο.

Οι αναγνωριστικές αγωγές κατά του Δημοσίου

Κλειδί για τον σφετερισμό της δημόσιας περιουσίας από τους ιδιώτες είναι οι λεγόμενες αναγνωριστικές αγωγές κατά του δημοσίου με τις οποίες διεκδικούν να τους αναγνωριστεί κυριότητα σε αμφιλεγόμενες ιδιοκτησιακά εκτάσεις, δασικές ή όχι.

Το Δημόσιο, δυστυχώς, δεν προβάλλει τις δέουσες αντιστάσεις σε τέτοιου είδους διεκδικήσεις με συνέπειες ανυπολόγιστες για το κράτος, την περιουσία του αλλά και την περιβαλλοντική του πολιτική, καθώς αποδεσμεύονται μεγάλες εκτάσεις δάσους οι οποίες στη συνέχεια, αποχαρακτηρίζονται, μεγιστοποιούν την αξία τους και μεταπωλούνται.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα της τακτικής των αποχαρακτηρισμών είναι η πώληση του δάσους της Ουρανούπολης, συνολικής έκτασης περίπου 8.500 στρεμμάτων.

Η συγκεκριμένη έκταση αφού νωρίτερα, με γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, μετατράπηκε από «χθαμαλόν δάσος» σε δασική έκταση – δηλαδή αποχαρακτηρίστηκε – στη συνέχεια δόθηκε από το Δημόσιο στη Μονή Βατοπαιδίου, στο πλαίσιο της σκανδαλώδους ανταλλαγής ακινήτων.

Ο αποχαρακτηρισμός από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους έδωσε τη δυνατότητα της αλλαγής χρήσης της έκτασης αλλά και την κατακόρυφη εκτίναξη της εμπορικής της αξίας.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το δάσος της Ουρανούπολης, όπως άλλωστε και το Ολυμπιακό Ακίνητο, πωλήθηκαν σχεδόν αυθημερόν σε εταιρείες.

Τόσο το δάσος της Ουρανούπολης όσο και τα ακίνητα στην Αττική, μεταξύ των οποίων και το Ολυμπιακό, δεν έχουν ακόμη περιέλθει στην κατοχή του Ελληνικού Δημοσίου το οποίο, από τη στιγμή της έστω και καθυστερημένης δημοσίευσης της απόφασης που απορρίπτει τις διεκδικήσεις της Μονής Βατοπαιδίου, έχει κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την επιστροφή τους.

«Θα αρκούσε μια προσεκτική έρευνα στο Γενικό Αρχείο του Κράτους ή στο αρχείο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για να κερδίσει το κράτος πολλές από τις υποθέσεις, αφού θα αποδεικνυόταν η κυριότητα του Δημοσίου και το διάτρητο των τίτλων των διεκδικητών της δημόσιας δασικής έκτασης» επισημαίνει η Ομάδα Κοινωνικής Εγρήγορσης, η οποία έχει καταθέσει υπόμνημα με συγκεκριμένες νομοθετικές προτάσεις για την ισχυροποίηση του νομικού οπλοστασίου του Δημοσίου έναντι των επίδοξων διεκδικητών.

Το λαδάκι που θεραπεύει

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Από παλαιότερη συνέντευξη του Εφραίμ:

Εφραίμ: «Έχουμε την Παναγία την Παντάνασσα, η οποία ιδιαίτερα βοηθάει τους καρκινοπαθείς. Είναι αυτή η εικόνα, τι να σας πω! Εχει τόσα θαύματα κάμει. Στέλνουμε λαδάκι από το καντήλι της. Σταυρώνονται, γίνονται καλά. Και ένα παιδί στη Ρωσία που μας είπαν ότι το πήραν στο νεκροτομείο, απέθανε δηλαδή, και πήγεν η μάνα του και το άλειψεν με το λάδι της Παναγιάς της Παντάνασσας και είχε κι ένα καρτ ποστάλ, μια χάρτινη εικόνα και τον σταύρωσε επάνω κι αμέσως το παιδί άνοιξε τα μάτια του. Εχουμε πάρα πολλά τέτοια. Στην Αυστραλία, μας γράφουν, γίνονται θαύματα πολλά με καρκινοπαθείς. Τώρα αυτά τα μαζεύουμε επώνυμα και θα τα εκδώσουμε». 

Αν τον είχα τον Εφραίμ μπροστά μου θα τον μάλωνα! Γιατί δεν έδωσε λίγο λαδάκι στον μακαρίτη Χριστόδουλο; Γιατί τον άφησε να τρέχει στην Αμερική και να εκλιπαρεί μια θέση στη λίστα των καρκινοπαθών που θα κάνουν μεταμόσχευση; Δεν ήταν ορθόδοξος ο Χριστόδουλος; Δεν ήταν πιστός; Γιατί τον άφησες να πεθάνει Εφραίμη μου;

(βλέπε επίσης >>>)

Σύγκρουση παρατάξεων...

Ο λαϊκός υπασπιστής του μακαρίτη Χριστόδουλου, δημοσιογράφος Σωτ. Τζούμας, έχει αναλάβει εργολαβία κατά του νυν αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου και βγάζει στη φόρα διάφορες πληροφορίες, με υπονοούμενα μερικές φορές, με κριτική διάθεση οπωσδήποτε. Εδώ μια συλλογή από σχόλιά του πάνω σε συνέντευξη του κ. Ιερώνυμου, όπως δημοσιεύτηκαν στο PRESS-GR:

Πρώτη Επισήμανση: Είπε ο κ. Ιερώνυμος: «Πληρώνομαι από το κράτος με το ποσό των 2.300 ευρώ το μήνα. Δεν μου φθάνουν ασφαλώς.»

● Αλήθεια, είναι μόνον αυτές οι απολαβές του Αρχιεπισκόπου; Και οι αποδοχές από τα λεγόμενα αρχιερατικά δικαιώματα, δηλαδή τα μυστήρια, τις κηδείες και τις λοιπές αρχιερατικές παραστάσεις (που αν παραστεί Αρχιερεύς εισπράττει η Αρχιεπισκοπή το 50% και ο Ιεράρχης που παρέστη το υπόλοιπο 50%) που πάνε; Μήπως ξέρει να μας απαντήσει επ’ αυτού ο παντελονάς της Αρχιεπισκοπής; Και θέτουμε το ερώτημα αυτό, όπως το είχαμε θέσει και επί αρχιεπισκοπίας Χριστόδουλου, από τις στήλες άλλης εφημερίδας…

Δεύτερη επισήμανση: Είπε ο Αρχιεπίσκοπος: «Κάνω αυτό που έλεγε η γιαγιά μου… στη ζωή να απλώνω τα πόδια μου μέχρι εκεί που μπορώ»

● Σοφή η νουθεσία της γιαγιάς του Αρχιεπισκόπου. Καλό θα ήταν να την απευθύνει και στους ανθρώπους της αυλής του… Η … Νικόλ, ας πούμε θα έπρεπε να την έχει εφαρμόσει.. Αντιθέτως κάνει ότι την συμβουλεύει η «θεία» της προφανώς… Ανοίγει τα.. πόδια της ακόμη και μέχρις εκεί που δεν φτάνει…

Τρίτη Επισήμανση: Ερωτηθείς ο Αρχιεπίσκοπος γιατί δεν ζει στο σπίτι του Ψυχικού είπε: «Δεν το κάνω από περιφρόνηση, δεν με εκφράζει αυτός ο τρόπος ζωής. Μου αρέσει κάτι να είναι πιο συγκεντρωμένο, πιο μαζεμένο, πιο ζεστό, να είναι κοντά στο χώρο που εργάζομαι και κυρίως να αισθάνομαι αυτό που λέμε εμείς στο ξεκίνημά μας, την μοναχική ζωή.»

● Υποκρίνεται οικτρά ο Αρχιεπίσκοπος με τέτοιες θέσεις, τις οποίες βέβαια προβάλλει, προκειμένου να αντιπαρατεθεί με τον… «χλιδάτο» Χριστόδουλο. Όμως έχουμε δύο απορίες: (α) Τα ίδια χρήματα δεν εισέπραττε από το Κράτος και ο Χριστόδουλος ως Αρχιεπίσκοπος; Γιατί η ζωή εκείνου ήταν πιο «χλιδάτη» και το τραπέζι του κάθε μεσημέρι γεμάτο από κόσμο, από πνευματικά του παιδιά και προσκεκλημένους… Ξέρετε γιατί; Γιατί δεν ήταν μονόχνοτος, ούτε καταθλιπτικός και το σπουδαιότερο: δεν του άρεσε η καμαρίλα. Ήθελε το σπίτι του ανοιχτό σε όλους.

(β) Αλήθεια, πότε ο Αρχιεπίσκοπος μένει στην Αθήνα; Όλο απουσιάζει με την εκλεκτή συντροφιά του στην Βοιωτία… Επομένως το διαμέρισμα της Αρχιεπισκοπής το χρησιμοποιεί ως «piet a terre» που λένε και οι… γαλλομαθείς, όπως ο κ. Ιερώνυμος, δηλαδή σπίτι της πόλης!

Τέταρτη Επισήμανση: Είπε μεταξύ των άλλων ο Αρχιεπίσκοπος: «Η διοίκηση είναι μεγάλη φθορά, όπου και να είναι κανείς, ψυχική φθορά και καταστροφή οραμάτων.»

● Μα γιατί ήταν τόσο απόλυτος ο Αρχιεπίσκοπος; Αν δεν κάνουμε λάθος εκείνος προσπαθεί από το 1998 ν’ ανέλθει στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Τώρα που ανέβηκε τα λέγει όλα αυτά εκ του ασφαλούς; Κι αφού η «διοίκηση φθείρει», γιατί δεν έμεινε στη Βοιωτία, για να … αρμέγει τις κατσίκες στις Λυκούρες και να επιβλέπει τους… τράγους, για τις επιδόσεις τους;

Όμως γιατί έρχεται να μας τα πεί όλα αυτά, γνωρίζοντας ότι πάει κόντρα στην γνήσια ορθόδοξη Εκκλησιολογία και στο λόγο του Αποστόλου που λέγει «Όσες Επισκοπής ορέγεται, καλού έργου επιθυμεί». Είχε άδικο ο Απ. Παύλος;

Αν πιστεύει, αυτά που είπε ο Αρχιεπίσκοπος, ας μεταπείσει τα πνευματικά του παιδιά να μην θέλουν να καταλάβουν θρόνους Μητροπόλεων και να παραμείνουν απλοί εργάτες του… αμπελώνος του Κυρίου. Θα τους είναι έτσι και πιο εύκολο να κάνουν τα ταξιδάκια τους στα νησιά του Αιγαίου.

Πέμπτη Επισήμανση: Εκλήθη ο Αρχιεπίσκοπος να σχολιάσει το επίμαχο θέμα του Βατοπαιδίου και τον Εφραίμ…

● Είπε και τι δεν είπε… αγνοών προφανώς τα σοφά λόγια του Εφραίμ του Σύρου που είπε «πνεύμα αργολογίας μη μοι δός». Ξέχασε όταν ο ίδιος, τηρουμένων των αναλογιών, βρέθηκε αντιμέτωπος σε μια παρόμοια κατάσταση με ένα πόρισμα του Μητροπολίτη Καρυστίας καταπέλτη! Ας αφήσει, λοιπόν, την Δικαιοσύνη, να κάνει απερίσπαστη και ανεπηρέαστη το έργο της! Και ο Εφραίμ θα πάρει την αμοιβή που του αξίζει.

Έκτη Επισήμανση: Όταν ρωτήθηκε για το θέμα του πρώην Αττικής Παντελεήμονα, ήταν ηλίου φαεινότερο ότι στην κυριολεξία τον «άδειασε»…

● Γιατί Μακαριώτατε, τόση αχαριστία; Όταν έτρεχε, υπόδικος ον, να σας εξασφαλίσει ψήφους Ιεραρχών για την εκλογή σας -αν δεν κάνουμε λάθος, μαζί του επισκεφθήκατε τον Μεγάρων Βαρθολομαίο, για να τον πείσετε να σας δώσει το… ψηφαλάκι του- ήταν καλός και… «αθώος» τότε ο Αττικής; Και δεν τα λέμε αυτά γιατί εμείς τον θεωρούμε αθώο ή ένοχο! Τουλάχιστον δεν τον θεωρούμε λιγότερο αθώο ή περισσότερο ένοχο από κάτι άλλα φρουτάκια, που διαθέτει η Ιεραρχία!

Θέλαμε, όμως, από τον Πρώτο της Εκκλησίας της Ελλάδος, μια πιο ηγετική συμπεριφορά. Να μην άγεται και φέρεται από τις περιστάσεις και τα γεγονότα. Αλλά να ηγείται αυτών και να τα δημιουργεί… Ακόμα κι αν διαφωνούμε μαζί του.

Έβδομη Επισήμανση: Όταν ρωτήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος πως αντιμετώπισε τους πειρασμούς και μάλιστα τη σχέση του με γυναίκα, αρκέστηκε να… γελάσει γλυκερά.

● Περιμέναμε από τον Αρχιεπίσκοπο μιαν εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση. Πιο ειλικρινή και ανθρώπινη.. Πιο διδακτική!

Η σκερτσόζα και σκιρτοπόδα… Νικόλ που έχει εμπειρία από τη «θεία» της, τόσα χρόνια μαζί.. θα μπορούσε να ισχυριστεί οτιδήποτε, ακόμη και να υπομειδιάσει… Απ’ τον Αρχιεπίσκοπο περιμέναμε κάτι πιο σοβαρό.

Όγδοη Επισήμανση: Ερωτηθείς ο Αρχιεπίσκοπος, αν θα δούμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία γυναίκα παπά, απάντησε ξερά: «Δεν νομίζω»

● Δεν νομίζετε; Έλεος Μακαριώτατε! Ωραία και περισπούδαστη η Εκκλησιολογία που σας κατευθύνει! Αντί ν’ απαντήσετε με επιχειρήματα, μέσα από την ορθόδοξη παράδοση και τους θείους και ιερούς κανόνες, εσείς ο… φιλομόναχος, κατά τα άλλα, μας είπατε ένα ξερό «δεν νομίζω», το οποίο το ερμηνεύουμε όπως θέλουμε… Για το αν θα δούμε τη γυναίκα παπά, στην Εκκλησία μας, ρώτησαν τον Αρχιεπίσκοπο, κι όχι αν τελικώς γίνει παπάς ή Επίσκοπος η… Νικόλ, όπως απορεί τελευταία στο περιοδικό του ο πρώην Αττικής Νικόδημος.

Ένατη Επισήμανση: Ερωτηθείς για το όραμά του ο Αρχιεπίσκοπος, είπε ότι όνειρό του είναι να δημιουργήσει ένα Κέντρο Αποτοξίνωσης.

● Το ακούμε και το ξανακούμε αυτό, ας το δούμε επιτέλους… Αλλά ας αφήσει η Εκκλησία την κοινωνική πολιτική στην Κυβέρνηση, δικό της έργο είναι… Και παρά τα προβλήματα που έχει, είναι περισσότερο πιθανόν να το δούμε κάποια στιγμή να γίνεται πραγματικότητα…

Η Εκκλησία μας ούτε έναν ναό της προκοπής δεν είναι σε θέση να κάνει… Έχουμε τον χειρότερο Μητροπολιτικό Ναό, σε πανορθόδοξη κλίμακα. Η Εκκλησία της Κύπρου, αν και μικρότερη, ανακοίνωσε πρόσφατα τη δημιουργία του μεγαλύτερου Μητροπολιτικού Ναού των Βαλκανίων… Εμείς τι κάνουμε; Σε λίγο θα δώσουμε άδειες για τζαμιά και Συναγωγές…

Δέκατη Επισήμανση: Κάποια στιγμή έγινε αναφορά από τον κ. Θεοδωράκη στο περίφημο δημοψήφισμα για τις ταυτότητες και τις λαοσυνάξεις. Και έδειξε και τον Χριστόδουλο, να μιλάει με παλμό στον κόσμο… 

● Ήταν η πιο ζωντανή στιγμή της συνέντευξης, αφού όλοι νιώσαμε, προς στιγμή, ότι «αναστήθηκε» και καταλάβαμε το μεγάλο κενό που μας άφησε… Βλέπετε, η σιωπή δεν είναι πάντα σωφροσύνη, αλλά έλλειψη θάρρους ν’ αντιμετωπίσει κατάματα την αλήθεια και τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Ενδέκατη Επισήμανση: Είπε ο Αρχιεπίσκοπος: «Όταν ξεκίνησα την Εκκλησιαστική μου διακονία στα 28 μου χρόνια, η σκέψη μου ήταν να μην ασχοληθώ με άλλα πράγματα, αλλά να μπορέσω να κάνω την επιστημονική έρευνα. Εκεί ήταν το μυαλό μου.»

● Αυτό κι αν είναι μύθος, που ακούγεται ως ανέκδοτο! Μα απ’ την πρώτη στιγμή που έβαλε το ράσο ο κ. Ιερώνυμος, ο στόχος ήταν ένας: πώς θα γίνει ο Ιερώνυμος ο Β’, δηλαδή πώς θα γίνει Αρχιεπίσκοπος Αθηνών! Και οι πέτρες το ήξεραν αυτό, στο χώρο της Εκκλησίας! Βέβαια μας θεωρούν κάφρους… Οπότε μπορούν να λένε ό, τι θέλουν…

Δωδέκατη Επισήμανση: Είπε ο Αρχιεπίσκοπος: «Μακάρι αυτά που συζητήσαμε και σ’ αυτά που καταλήξαμε ( εννοεί με τον Πρωθυπουργό κ. Γ.Α. Παπανδρέου), να προχωρήσουμε και να μην υπάρξουν οι καλοθελητές. Είτε από την πλευρά της Πολιτείας, είτε από την πλευρά της Εκκλησίας, αυτή την συμφωνία κι αυτή την προσπάθεια να μην την υπονομεύσουν.»

● Μα να βγει να μας πει τι συζήτησε και τι συμφώνησε με την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό. Και πριν ενημερώσει εμάς να ενημερώσει τους Ιεράρχες, τους συνεπισκόπους του. Επί Χριστοδούλου μάλλιασε η γλώσσα του να λέγει ότι η Εκκλησία μας διοικείται από το Συνοδικό Σύστημα και ότι δεν μπορεί ο Αρχιεπίσκοπος να κινείται και ν’ αποφασίζει και να δεσμεύει την Εκκλησία, ερήμην της Ιεραρχίας! Τι άλλαξε τώρα που έγινε εκείνος Αρχιεπίσκοπος; Πως θα ενημερώνονται οι Αρχιερείς, με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος; Διότι ο ίδιος δεν τους ενημερώνει… Αρκετά, λοιπόν, με τα μεγάλα λόγια και τις υποκρισίες.

Και σε τελευταία ανάλυση, αν κάπου θεωρεί ότι υπονομεύεται, να βγει και να μας το πει καθαρά και ξάστερα: Που υπονομεύεται και ποιοι τον υπονομεύουν;

Στο μόνο σημείο που ο Αρχιεπίσκοπος ήταν αληθινός ήταν όταν μίλησε για τη μητέρα του. Ήταν μια στιγμή ειλικρινά αληθινή για τον αρχιεπισκοπικό λόγο του, αφού ήταν και συγκινησιακά φορτισμένος. Η μόνη στιγμή της συνέντευξης που μας άγγιξε.

Αλλά και στο θέμα της Εκκλησιαστικής περιουσίας τα όσα είπε ο Αρχιεπίσκοπος ήταν ικανοποιητικά. Βγαλμένα απ’ το πέρασμα της ποιμαντικής γνώσης και εμπειρίας του.

Όλα τα άλλα ήταν λόγια, λόγια, μόνο λόγια για εσωτερική χρήση και κατανάλωση… Ας έχει υπόψη του ο Αρχιεπίσκοπός μας αυτό που είπε ο Κούντερα: «Ο ξεπεσμός δεν προκύπτει απλά και μόνον από ένα γεγονός δικό μας, αλλά γιατί τον βλέπουν όλοι…»

Ιστορίες για άγριους (παπάδες)

Ο Εφραίμ, ο Παντελεήμων, ο Φώτιος και τ'άλλα παιδιά

(της Λώρης Κέζα, ΒΗΜΑ, 4/2/2009)

Ωραία παρέα! Στο ίδιο κελί ένας κλέφτης Μητροπολίτης και ένας παιδόφιλος Αρχιμανδρίτης. Στην έκτη πτέρυγα του Κορυδαλλού οι δύο ιερωμένοι ενοχλούν τους υπόλοιπους κρατούμενους, οι οποίοι έχουν τον πόνο και την κλεισούρα τους, ακούν και τον εξάψαλμο- κυριολεκτικά. Θα πείτε, τι να κάνει ο Αρχιμανδρίτης κ. Φώτιος Μακρυστάθης τώρα που δεν έχει τον υπολογιστή του για να σερφάρει στο Ιnternet; Να μην ψάλει λιγάκι να περάσει η ώρα; Μαθεύτηκε λοιπόν ότι μετά την επίπληξη των δεσμοφυλάκων ακούγεται πλέον ένα διακριτικό μουρμουρητό. Ο δε πρώην Μητροπολίτης Αττικής κ. Παντελεήμων Μπεζενίτης , που κρατούσε το σιγόντο, έχει σιωπήσει τελείως. Αναπολεί τις εποχές που για να λειτουργήσει στη Μονή Οσίου Εφραίμ πληρωνόταν ενάμισι εκατομμύριο (δραχμές). Τώρα όχι μόνο υμνεί τα θεία δωρεάν αλλά και του κάνουν παρατήρηση ότι θορυβεί.

Σήμερα στην Κομοτηνή δικάζονται ο ηγούμενος κ. Εφραίμ και ο σύμβουλός του κ. Αρσένιος. Σε τρεις εβδομάδες θα δικαστούν ξανά, για άλλες πτυχές του σκανδάλου. Η σύνοψη των κατηγορητηρίων: είναι ύποπτοι ως απατεώνες ολκής. Το δικαστήριο θα αποφανθεί. Είναι βέβαια μεγάλο το σκάνδαλο και μεγάλη η προβολή, οπότε θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις και θα μάθουμε όλοι την ετυμηγορία. Δεν έγινε το ίδιο και τον Δεκέμβριο, όταν ένας απλός ιερέας φυλακίστηκε για απλούς βιασμούς. Εκεί έχουμε φθάσει, να λέμε «σιγά το θέμα», να μη μας εκπλήσσει. Για να πάρει μεγάλη δημοσιότητα ένα έγκλημα ιερωμένου πρέπει να είναι θεαματικό. Ο 65χρονος ιερέας Ανδρέας Παπαϊωάννου καταδικάστηκε σε 11 χρόνια κάθειρξης επειδή βίασε δύο αγόρια. Αξιολόγηση: μονόστηλο. Δεν βίασε δα όλο το κατηχητικό. Την ίδια διακριτική αντιμετώπιση έχει και ο πατέρας κ. Πέτρος Παπουτσάκης, ιδρυτής της «Στέγης της Αγάπης», που, όπως κατήγγειλαν 13 από τις φιλοξενούμενες ανήλικες, ήταν «Στέγη της Παρενόχλησης», καθώς οι βιασμοί ήταν μέρος της καθημερινότητας.

Πόσοι είναι οι κληρικοί και οι καλόγεροι που έχουν καταδικαστεί; Τόσοι ώστε η Ιερά Σύνοδος να ζητεί από τους υπουργούς Παιδείας και Δικαιοσύνης να ιδρυθεί φυλακή των ρασοφόρων. Το αίτημα κατατέθηκε τον Ιούλιο και μάλιστα έγινε υπόδειξη για το κατάλληλο κατάλυμα, στο Κακοταροβούνι. Μην κρίνετε από το όνομα της περιοχής, που ακούγεται κακοτράχαλο. Η Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, που σύμφωνα με την πρόταση θα διαμορφωθεί σε φυλακή, βρί σκεται στην καρδιά του ελατοδάσους της Δίβρης. Καλύτερα από σαλέ στην Ελβετία. Διακοπές πολυτελείας! Και να ήταν μόνο αυτό... Αντί για σωφρονιστικούς υπαλλήλους θα βάλουν διακόνους ή εταιρεία σεκιούριτι. Ας μας επιτραπεί η επισήμανση: αφού οι μισοί εγκλείστηκαν για σεξουαλικά παραπτώματα, γιατί να τους κολάζουν με ευειδείς νέους των ιδιωτικών εταιρειών φύλαξης;

Κάποτε περνούσε ο παπάς από τη γειτονιά και έτρεχαν όλοι να του φιλήσουν το χέρι. Ετσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, καθένας φοβάται ότι αν πλησιάσει καλυμμαύκι, μετά θα ψάχνει για το πορτοφόλι του. Το χειρότερο δεν είναι όμως η παράβαση. Οι ιερείς και οι καλόγεροι είναι άνθρωποι σαν κι εμάς, επιφορτισμένοι με περισσότερες ευθύνες. Αυτό που περισσότερο ενοχλεί είναι ότι απ΄ όλους αυτούς που κατηγορήθηκαν τα τελευταία χρόνια δεν ακούστηκε «συγγνώμη». Δεν ακούστηκε «ήμαρτον». Αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστιν αμαρτία. Ούτε ένας όμως δεν έδειξε να μετανοεί, αντιθέτως όλοι βρίσκουν αφελείς δικαιολογίες. Ο καταχραστής είπε ότι είχε βάλει στην άκρη τους μισθούς του, ο παιδόφιλος ότι αγόραζε πορνογραφία για να καταλάβει τα βίτσια ενός πιστού, ο βιαστής ότι τον παγίδευσαν ιεχωβάδες. Με την ειλικρίνεια δεν θα γλίτωναν τη φυλακή, αλλά θα αποκαθιστούσαν, τρόπον τινά, την τιμή τους, δείχνοντας ότι κατάλαβαν τα κηρύγματα που άκουγαν μια ζωή από τον άμβωνα.

Η αμαρτία μπορεί να εξομολογηθεί στον Θεό αλλά και στον συνάνθρωπο. Τον συνάνθρωπο που, εκτός των άλλων, πληρώνει τους μισθούς των παπάδων και αδιαμαρτύρητα δέχεται το αφορολόγητο της εκκλησιαστικής περιουσίας (κτλ. κτλ.). Η ειδική περιποίηση είχε περάσει στη συνείδηση του Νεοέλληνα ως υποχρέωση απέναντι σε κάποιους που βρίσκονται ψηλά. Η εικόνα του κληρικού όμως έχει κατακρημνιστεί πλέον και έτσι δεν θα εκπλαγούμε αν κοπούν και τα προνόμια. Εχει περάσει μία εικοσαετία και πλέον από τότε που ο Αντώνης Τρίτσης μιλούσε για πρώτη φορά για τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας. Ο κλήρος έκτοτε έκανε τα πάντα για να τον δικαιώσει.

Έβγαλε γλώσσα ο Εφραίμ...

...

Ακούω στις ειδήσεις ότι ο Εφραίμ †ευλόγησον† πήγε στη Βουλή και έκραξε τους ακροατές του: «είστε αλειτούργητοι, αλιβάνιστοι και εγωιστές» ή κάπως έτσι (Antenna). Είμαι βέβαιος ότι από μέσα του έκανε και βουντού για να τιμωρήσει τους ασεβείς που δεν αποδέχονται τις ιερές αρπαχτές. Μου θυμίζει πολύ τον Κοσκωτά, ο οποίος έκλεβε χρήματα των καταθετών, και ταυτόχρονα έβγαινε στη δημοσιότητα και εξηγούσε σ' εμάς τους αδαείς πώς λειτουργεί η οικονομία και πώς θα νικήσει ο Ολυμπιακός...

Απ' ότι μαθαίνω, κανείς από τους ακροατές τού Εφραίμ δεν σηκώθηκε να του πει έξω από τα δόντια αυτά που θα έλεγε κάθε πολίτης... Όλοι εξαρτώνται από κάποιες ψήφους θεόπληκτων και γι' αυτό κάνουν την πάπια!

Αλλόθρησκος λαός

(της Τασούλας Καραϊσκάκη, Καθημερινή, 7/11/2008)

Άλλη μια φορά η φράση «χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας» σείστηκε ως φόβητρο ενώπιον των συνειδήσεων των πολιτών και των προθέσεων των πολιτικών, από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, που πρότεινε, σε μια δύσκολη στιγμή για τη δημόσια εικόνα της Εκκλησίας, εάν τεθεί το θέμα, να γίνει δημοψήφισμα, να αποφασίσει ο λαός και ο καθένας να πάρει το μάθημά του...

Εμφανίζεται σίγουρος για το «όχι» του λαού, βέβαιος για τις ιστορικές αντοχές της Εκκλησίας. Υπολογίζει στο ζύμωμα των γενεών με το σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», στη 200 ετών συναλληλία Εκκλησίας και Κράτους, στη σύνδεση των δύο εξουσιών με το γένος. Από σύστασης ελληνικού κράτους, η Εκκλησία αποτελεί θεσμό κατ’ εικόνα και ομοίωση της δημόσιας εξουσίας. Από διαχωρισμού της από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έχει υπαχθεί στο κράτος, ταυτιζόμενη μαζί του.

Αυτή ακριβώς η ταύτιση της Ορθοδοξίας με τον Ελληνισμό είναι που «τρέφει» τις λαοσυνάξεις, που συντηρεί την πεποίθηση ότι υπερασπιζόμενος κανείς τη θρησκευτική του πίστη ταυτόχρονα υπερασπίζεται και την εθνική του ταυτότητα. Η οποία, επομένως, μοιάζει να απειλείται από την τάση αποεθνικοποίησης της Εκκλησίας. Η τελευταία, μπορεί, έτσι, σε μια εποχή οικονομικής ανασφάλειας και ταυτόχρονα φόβου απέναντι στον άλλον, τον ξένο, τον μετανάστη να ασκεί ισχυρή επιρροή, σπέρνοντας τη σύγχυση για ιδιότητες και ρόλους. Το αίτημα για χωρισμό Κράτους - Εκκλησίας καταλήγει να ερμηνεύεται ως πόλεμος κατά της εθνικής μας ενότητας, να γεννά εφιάλτες.

Είναι όμως απαράδεκτο σήμερα, στον 21ο αιώνα να υπάρχει ακόμη η σύγχυση ανάμεσα στην ιδιότητα του πιστού (που ξεχωρίζει τους ανθρώπους) και σε εκείνη του πολίτη (που τους ενώνει). Η δημοκρατία προϋποθέτει τη διάκριση ανάμεσα στην ιδιωτική ζωή του ατόμου και τη δημόσια του πολίτη. Ούτε μπορεί κάποιος με τη δημόσια εκδήλωση των θρησκευτικών του πεποιθήσεων να θίγει τους υπολοίπους ή να τους επιβάλει τη θέλησή του. Οι πολίτες είναι ίσοι όταν ενώνονται πέρα και πάνω από τις διαφορές τους.

Ομως η μάχη για την ανεκτικότητα αναπτύσσεται πάνω στους άξονες της εκκοσμίκευσης του Κράτους, του χωρισμού των λειτουργιών της πολιτείας από εκείνους της Εκκλησίας. Το κράτος πρέπει να είναι θρησκευτικά ουδέτερο ώστε να προστατεύει αληθινά τη θρησκευτική ελευθερία των πολιτών, και η Εκκλησία να μην αποτελεί «τμήμα» της κρατικής εξουσίας. Οι δύο εξουσίες όχι απλώς συνδέονται, διαπλέκονται και αλληλονοθεύονται, με τα γνωστά (επίκαιρα) αποτελέσματα. Για να ασχολείται η κάθε πλευρά με τα οίκου της, χωρίς να παρεμβαίνει στις υποθέσεις της άλλης, θα πρέπει να υπάρξει μια αυστηρή και σαφής διάκριση των ρόλων.

Άλλωστε, τι σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε ένα μηχανισμό εξουσίας και σε ένα σύστημα απονομής ελευθερίας και αγάπης; Ολα τα προβλήματα που έχει η Εκκλησία, διεκδικούμενης περιουσίας, μη αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες και αλλού, κατάργησης του μαθήματος των Θρησκευτικών, καύσης των νεκρών, κατάργησης του θρησκευτικού όρκου, αρμοδιότητας της πολεοδομικής αρχής για τη ανέγερση των ναών, είναι ζητήματα που προκύπτουν από τον εναγκαλισμό της με το Κράτος.

Μπορεί να μεταμορφωθεί από μια Εκκλησία του Κράτους σε μια κοινότητα πιστών, που θα ζει ισότιμα με άλλες κοινότητες σε μια πλουραλιστική και πολυπολιτισμική κοινωνία; Δύσκολο όταν εκλαμβάνει τον εαυτό της ως εκπρόσωπο του λαού και του έθνους. Δηλαδή, όταν υποκαθιστά την κοσμική έννοια του λαού (σύνολο ίσων και ελεύθερων πολιτών) από τη θεολογική (σύνολο των πιστών). Και οι αλλόθρησκοι; Δεν είναι λαός, δεν είναι πολίτες;

Εγώ μένω στο, ακαδημαϊκό σίγουρα, ερώτημα της κ. Καραϊσκάκη: "...τι σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε ένα μηχανισμό εξουσίας και σε ένα σύστημα απονομής ελευθερίας και αγάπης;" Όσοι πιστεύουν ότι η εκκλησία δημιουργήθηκε και λειτούργησε έκτοτε ως "σύστημα απονομής ελευθερίας και αγάπης", κοροϊδεύουν τον εαυτό τους... Μια πρόχειρη ματιά στην ιστορία δείχνει ότι ο εκκλησιαστικός μηχανισμός αποτέλεσε αμιγές σύστημα πλουτισμού και εξουσίας, με αντάλλαγμα την εκ θεού νομιμοποίηση της κρατικής εξουσίας.

Τώρα, βέβαια, που η εξουσία νομιμοποιείται με την ψήφο των πολιτών και δεν χρειάζονται θεοί και δαίμονες, ο εκκλησιαστικός μηχανισμός έχει ξεπέσει στην εμπορία της "σωτηρίας ψυχών" και αρχαιολογικών ευρημάτων (Γιοσάκης), στη νοθεία εκλογικών διαδικασιών για τον "έλεγχο των προσκυνημάτων" (Βαβύλης), στην κλοπή από το παγκάρι και στο σοδομισμό με διάκους και ψάλτες (Παντελεήμων), στην εμπορία οικοπέδων και στη συναλλαγή με επιχειρηματίες (Εφραίμ) και άλλα ανάλογα θεάρεστα. Και στο τέλος, όταν δυσκολέψουν τα πράγματα με το ταμείο, ανακαλύπτει ένα δύο πτώματα για προσκύνημα και φέρνει νέο πακτωλό χρημάτων...


Μια και ανέφερα τον Γιοσάκη: τώρα γίνεται απόλυτα κατανοητό, πού αποσκοπούσαν οι ομαδικές εκδρομές των δικαστικών στο αρχιεπισκοπικό μέγαρο που οργάνωνε ο φυλακισμένος και τους οποίους δικαστικούς υποδεχόταν ο Χριστόδουλο αυτοπροσώπως. Όσα βλέπουν τώρα το φως της δημοσιότητας, με τις διαπλοκές δικαστών, εισαγγελέων, νομικών συμβούλων, γνωμοδοτών και άλλων πολλών, αποδεικνύουν ότι στόχος της φάμπρικας ήταν να κατακλέψουν νομότυπα το κράτος -με δικαστικές αποφάσεις, γνωμοδοτήσεις του Νομικού Συμβουλίου, πλαστά χαρτιά και αεριτζήδικα συμβόλαια- και να τσεπώσουν οι ίδιοι μερικά εκατομμύρια. Οι σημερινές εφημερίδες αναφέρονται σε αποδείξεις για είσπραξη 9 εκατ. € από τον Εφραίμ.

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Εναντίον μιναρέδων...

(ΒΗΜΑ, 8/7/2009)

Με την αιτιολογία ότι η κατασκευή μιναρέδων αποτελεί «πολιτικό και όχι θρησκευτικό ζήτημα» και ότι «υποκινεί στην επιβολή του ισλαμικού νόμου», σχεδόν 115.000 Ελβετοί ζητούν να προστεθεί στο Σύνταγμα άρθρο το οποίο να απαγορεύει την ανέγερσή τους. Παρά το γεγονός ότι το Σύνταγμα της Ελβετίας εγγυάται της θρησκευτική ελευθερία των πολιτών της, η χώρα έχει διχαστεί και πρόκειται να προχωρήσει σε δημοψήφισμα, ούτως ώστε να δοθεί λύση στο ζήτημα.

Μεγάλο δίλημμα για τους φιλελεύθερους ανθρώπους όλου του κόσμου: Η θρησκεία είναι προσωπική επιλογή καθενός και θα έπρεπε να αποτελεί ιδιωτική υπόθεσή του. Μερικές θρησκείες όμως, όπως όλες οι μονοθεϊστικές, ίσως και άλλες, αξιοποιούνται πολιτικά απο συγκεκριμένες ομάδες. Ειδικότερα δε ο Μωαμεθανισμός διατυπώνει ακόμα την αξίωση να επικρατήσει παγκοσμίως και να επιβάλλει τις επιλογές της Μέσης Ανατολής, όπως έκανε το Μεσαίωνα ο χριστιανισμός, αλλά αναγκάστηκε μετά την Αναγέννηση -ιδίως από την εποχή του Διαφωτισμού και ύστερα- να υποχωρήσει.

Ποια πρέπει να είναι λοιπόν η θέση του φιλελεύθερου ανθρώπου; Επιτρέπει τις δραστηριότητες και σε εκπεφρασμένους εχθρούς της ελευθερίας; Βέβαια, αφού στην Ελλάδα δραστηριοποιείται ελεύθερα η ταλιμπανική ορθόδοξη εκκλησία, γιατί όχι και η αμιγώς ταλιμπανική μουσουλμανική; Μια άποψη που διατυπώθηκε πλαγίως (Μ.Γιαννάκου), έλεγε ότι, όσο η ελλαδική εκκλησία ελέγχεται από το κράτος, οι ορθόδοξοι Ταλιμπανοί θα ασχημονούν κατά καιρούς και θα κλέβουν το παγκάρι ή κανένα οικόπεδο, αλλά τελικά θα περιορίζονται από τους ισχύοντες νόμους. Ένας ριζικός διαχωρισμός, θα έδινε τη δυνατότητα σε κάθε Άνθιμο, Αμβρόσιο και Εφραίμ, να αλώσουν την κοινωνία υποσχόμενοι στο ποίμνιο άφεση αμαρτιών και μετά θάνατο ζωήν και σε εαυτούς και συνεργάτες αιώνια καλοπέραση, αραλίκι και συμμετοχή στην κρατική εξουσία (και το χρήμα) ως βουλευτές, υπουργοί κτλ. Κι αυτή μια άποψη...

Η διαφορά είναι ότι οι μουσουλμάνοι Ταλιμπανοί βρίσκονται ακόμα στην πρώτη γενιά της νεότερης έξαρσης που υποκινείται πολιτικά, και θεωρούν απαραίτητο να κάνουν όλους τους ανθρώπους να ζουν με τις επιταγές του Κορανίου. Οι Ορθόδοξοι παρ' ημίν και σε σημαντικό βαθμό οι Καθολικοί στον κόσμο, έχουν αντιληφθεί ότι δεν μπορούν να σταθούν οι μεσανατολίτικες απαιτήσεις ηθικής της ρωμαϊκής εποχής και γι' αυτό συντηρούν τον εκκλησιαστικό μηχανισμό σε χαμηλή φλόγα, με κρατική στήριξη, σχεδόν αποκλειστικά για δικό τους πλουτισμό και άσκηση τοπικής εξουσίας. Έτσι, προβάλλουν ένα ελάχιστο σύνολο ηθικοπλαστικών μηνυμάτων, προσπαθούν να ελέγξουν την εκπαίδευση για να στρατολογούν νέους αμνούς στο ποίμνιο και, πέραν αυτών, επιδίδονται στις παλαιόθεν γνωστές κερδοσκοπικές δραστηριότητες - από ευχέλαια και τρισάγια, μέχρι οικόπεδα και υπεράκτιες εταιρίες.

Στην Ελβετία σταδιοδρόμησαν μεν οι πιο αντιδραστικοί θρησκευτικοί ηγέτες της νεότερης Ευρώπης (Καλβίνος, Ζβίγγλι), οι οποίοι προκάλεσαν (παράλληλα με τον Λούθηρο) μια ιστορική θρησκευτική και πολιτική μεταρρύθμιση, επειδή "η καθολική εκκλησία είχε εκκοσμικευτεί υπερβαλλόντως", αλλά τελικά αποτέλεσαν άθελά τους την πρωτοπορία μιας θρησκευτικής και κοινωνικής φιλελευθεροποίησης. Οι ίδιοι οι Ελβετοί που φαίνονται στα μάτια του αλλοδαπού συντηρητικοί, δεν επιθυμούν να συγχρωτιστούν με ξένα πολιτικά, οικονομικά και θρησκευτικά συστήματα, γιατί θα επηρεαστεί το δικό τους κοινωνικοπολιτικό φιλελεύθερο σύστημα που είναι σε μεγάλο βαθμό πετυχημένο. Συμπεριφέρονται λοιπόν συντηρητικά για να μην χάσουν τον φιλελευθερισμό τους...

Αυτό αποτελεί μια απάντηση στο δίλημμα που έθεσα εισαγωγικά... Μια άλλη απάντηση θα ήταν αυτή της άκρατης ελευθερίας, να αφήσει δηλαδή μια φιλελεύθερη κοινωνία να εισρεύσουν οποιοι- και οσοιδήποτε άλλοι, με διαφορετικές πολιτικές, οικονομικές και θρησκευτικές δοξασίες, οι οποίοι σταδιακά θα αφομοιωθούν, διαπιστώνοντας οι ίδιοι τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα του υπάρχοντος συστήματος. Έχουν η ελληνική κοινωνία και το πολιτικο-οικονομικό της σύστημα την απαιτούμενη επάρκεια για να αφομοιώσουν μερικά εκατομμύρια εισοδιστές από τη Μέση Ανατολή; Ποιος θα δεχόταν να παίξει δοκιμαστικά αυτό το παιχνίδι, με κίνδυνο (δεν λέω με βεβαιότητα) να βρεθούν τα παιδιά του ή τα εγγόνια του, μετά από κάποιες δεκαετίες, αιχμάλωτα σε μια οπιθοδρομική ταλιμπανική ισοψηφία ή και πλειοψηφία; Οι Ελβετοί, πάντως, λένε σταθερά όχι!

Βιβλία, βιβλία

Υπέρ - κατά - περί Θεού

1) «Ο Θεός δεν είναι μεγάλος», Κρίστοφερ Χίτσενς (εκδόσεις Scripta). Ο γνωστός προβοκάτορας Χίτσενς, φωνακλάς και καβγατζής, με το -αναμφίβολα- απόλυτα προσωπικό ύφος του, «τα βάζει» αυτή τη φορά με τον Θεό. Στο βιβλίο του, το οποίο πούλησε πολλές χιλιάδες αντίτυπα σε όλον τον κόσμο, ξετυλίγει τις προσωπικές του εμπειρίες με εκπροσώπους της θρησκείας στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου, παραθέτει την άποψή του για τη -μακαρίτισσα- Μητέρα Τερέζα, την οποία δεν πρέπει να "πήγαινε" και τρελά, διατρέχει μια πολυποίκιλη βιβλιογραφία, από ιερά βιβλία και μελέτες μέχρι... παραμύθια, ενώ δεν λείπουν οι αναφορές στον κινηματογράφο και τη μουσική. Συνολικά, ένα απολαυστικό, παθιασμένο ανάγνωσμα, για άθεους και πιστούς...

2) «Δεν υπάρχει Θεός», Ζαν Μελιέ (εκδόσεις Οδυσσέας). Ο Βολτέρος χαρακτήρισε τον συγγραφέα του «έναν έντιμο παπά, γεμάτο ειλικρίνεια». Ο Μελιέ διατυπώνει με σαφήνεια τις θέσεις του σε μικρά κεφάλαια, σε καθένα από τα οποία υπάρχει, ως τίτλος, η κεντρική ιδέα. Οπως: «Η θεωρία για μια άλλη ζωή είναι χρήσιμη μόνο για εκείνους που ωφελούνται από αυτή σε βάρος των πιστών». Ή: «Η θρησκεία νομιμοποιεί τα εγκλήματα, κηρύττοντας ότι είναι χρήσιμα στα θεϊκά σχέδια». Εξαιρετικό, απλό και κατανοητό.

3) «μ.Χ.», Βασίλης Αλεξάκης (εκδόσεις Εξάντας). Η θέση του βραβευμένου στο εξωτερικό Ελληνα συγγραφέα (το βιβλίο του απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας) είναι σαφής, όπως εκφράζεται και σε πρόσφατη συνέντευξή του: «Ο μανδύας του μοναχού κρύβει πίσω του μια μορφή θρησκευτικού καπιταλισμού, ο οποίος είναι σκληρότατος. Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά τις τεράστιες περιουσίες που έχουν αυτοί οι άνθρωποι (που ισχυρίζονται ότι είναι άνθρωποι του Θεού), δεν κάνουν κανένα κοινωφελές έργο! Θα μπορούσαν να χρηματοδοτούν γηροκομεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία... Αλλά εδώ μιλάμε για μια αλητεία, μια μαφία ντυμένη στα μαύρα!». Το όποιο σχόλιο περιττόν...

4) «Πραγματεία περί αθεολογίας», Μισέλ Ονφρέ (εκδόσεις Εξάντας). Μια κατά μέτωπο επίθεση στη θρησκεία από τον συγγραφέα που περιλαμβάνει στους εχθρούς του Θεού την ευφυΐα, τη λογική, το κριτικό πνεύμα, τη χαρά της ζωής και στους φίλους του Θεού, τον μισογυνισμό, τη λατρεία του θανάτου, τη μισαλλοδοξία, τη φυγή απ' όλες τις απολαύσεις και τη γνώση. Για να καταλήξει στο ότι η ουσία των θρησκειών δεν είναι η αγάπη, αλλά το μίσος και η στήριξη των ισχυρών.

5) «Η ζωή του Ιησού», Γκέρχαρντ Χάντερερ (εκδόσεις Οξύ). Εξαιρετικό κόμικς που προκάλεσε στον Αυστριακό δημιουργό του απίστευτες περιπέτειες στο Ελλαδιστάν του Εφραίμ. Αρχικά απαγορεύτηκε η πώληση των βιβλίων του, εν συνεχεία προσήχθη σε δίκη «παρέα» με τον Ελληνα εκδότη του Νίκο Χατζόπουλο και 5 «βλάσφημους» ιδιοκτήτες βιβλιοπωλείων, καταδικάστηκε και, εν τέλει, στο Εφετείο, αθωώθηκε! Ο ίδιος δήλωσε: «Το βιβλίο μεταφράστηκε σε 10 χώρες και κυκλοφορεί παντού ελεύθερα. Δεν περίμενα ότι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, την οποία θεωρούσα κοιτίδα της Δημοκρατίας, θα υπάρξουν τέτοιες μεσαιωνικές αντιδράσεις... (σ.σ. «α, ρε καημένε, που να 'ξερες...»).

6) «Θρησκεία κατά τέχνης», Σταύρος Τσακυράκης (εκδόσεις Πόλις). Με αφορμή τόσο την υπόθεση Χάντερερ όσο και άλλες (π.χ. την απαγόρευση προβολής της ταινίας του Σκορσέζε «Ο τελευταίος πειρασμός»), ο επίκουρος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών επιχειρηματολογεί υπέρ της ελευθερίας της τέχνης, της επιστήμης και της έκφρασης. Εξαιρετικά αξιόλογη μελέτη όπου αναλύεται το φαινόμενο της λογοκρισίας στο όνομα των θρησκευτικών πεποιθήσεων ατόμων ή πλειοψηφιών.

7) «Ο Θεός είναι φανατικός;», Ζαν Ντανιέλ (εκδόσεις Πόλις). Ο γνωστός Γάλλος δημοσιογράφος και διανοούμενος ανατρέχει στις περιπτώσεις εκείνες, όταν στρατοί εγκληματιών με τον σταυρό στο χέρι αιματοκύλησαν το σύμπαν, σφάζοντας χωρίς διάκριση ανήμπορους, γυναίκες, γέρους, παιδιά και αφήνοντας, κατά τη γνωστή έκφραση ενός από τους δημοφιλείς χριστιανούς χασάπηδες, «τον Θεό να ξεχωρίσει τους δικούς του». Μια όμορφη κατάσταση, που συνεχίζεται και στις μέρες μας με τους «κολλημένους» φονταμενταλιστές Χριστού και Μωάμεθ.

8) «Κείμενα για τη θρησκεία», Μπέρτραντ Ράσελ (εκδόσεις Scripta). Εξέχων μαθηματικός και φιλόσοφος, παράλληλα ένας παθιασμένος ειρηνόφιλος ακτιβιστής από την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και το Βιετνάμ, ο Ράσελ, σε αυτή την επιλογή κειμένων του για τη θρησκεία, όπου περιλαμβάνονται τα σπουδαιότερα από τα σχετικά άρθρα του (μεταξύ αυτών το διάσημο «Γιατί δεν είμαι χριστιανός»), προσεγγίζει πολύπλευρα το θέμα και καλύπτει τη σχέση της θρησκείας με τη φιλοσοφία, την επιστήμη, την ιστορία, την ηθική.

9) «Ιστορία της αθεΐας», Ζορζ Μινουά (εκδόσεις Νάρκισσος). Μια λεπτομερέστατη περιπλάνηση στους άθεους που σημάδεψαν την Ιστορία. Από την Αρχαία Ελλάδα στη Ρώμη, από εκεί στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα όπου οι -ασφαλώς πιστοί- εκπρόσωποι της Ιεράς Εξέτασης παράβγαιναν στο ποιος θα επινοήσει το κτηνωδέστερο βασανιστήριο (...), μετά στη Γαλλική Επανάσταση, και κατάληξη στους μεγάλους φιλοσόφους, τον Μαρξ, τον Σοπενχάουερ και τον Νίτσε. Ογκώδες και πληρέστατο.

10) «Το λυκόφως της αθεΐας», Αλιστερ Μακ Γκραθ (εκδόσεις Ψυχογιός). Και ο αντίλογος. Από έναν συγγραφέα που παρακολουθεί -κι αυτός- την ιστορία του αθεϊσμού, για να καταλήξει όμως σε αντίθετα συμπεράσματα από τον προηγούμενο, δηλαδή ότι η θρησκευτική ευσέβεια αυξάνεται στον κόσμο. Ο ίδιος είναι πρώην αθεϊστής και νυν γνωστός ακαδημαϊκός στον χώρο του χριστιανισμού. Εχει συγγράψει και την «Αυταπάτη του Ντόκινς» (εκδ. Ψυχογιός), στο οποίο αποδομεί πολλές από τις θέσεις του γνωστού βιολόγου, εκθέτοντας τα κενά στους συλλογισμούς του, αλλά και τα σφάλματα στα οποία εκείνος έχει υποπέσει.

11) «Το τέλος της πίστης», Σαμ Χάρις (εκδόσεις Ενάλιος). Εις εκ των «νέων άθεων» και εξαιρετικά δημοφιλής στις ΗΠΑ, ο 41χρονος Σαμ Χάρις τονίζει την ανάγκη ύπαρξης μιας ανθρωπιστικής και υπεράνω θρησκευτικών πεποιθήσεων πνευματικής ηθικής. Ενώ στο έργο του «Επιστολή σε ένα χριστιανικό έθνος» (εκδ. Κέδρος), ο Χάρις προσπαθεί -μάλλον ματαίως- να ξυπνήσει τους φονταμενταλιστές της πατρίδας του που έβγαλαν δύο φορές πρόεδρο τον Μπους...

12) «Περί Θεού», Νόρμαν Μέιλερ (εκδόσεις Καστανιώτη. Σιγά μην έμενε ο Μέιλερ έξω από το γλέντι των «νέων άθεων»! Το βιβλίο του περιλαμβάνει την τελευταία εκτεταμένη συνέντευξή του στον βιογράφο του και οι απαντήσεις του Μέιλερ είναι, όπως άλλωστε αναμενόταν, «όλα τα λεφτά». Οπως: «Εξαρχής ένιωσα ότι ο Τζορτζ Μπους είναι ένας από τους πελάτες του Διαβόλου. Και κάθε φορά που πιστεύει ότι του μιλά ο Χριστός, πίστεψέ με: είναι ο Σατανάς εκείνος που ψιθυρίζει στο αφτί του. Ενα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του Διαβόλου είναι ότι μπορεί να μιλάει σαν τον Χριστό...».

(Γ.Τ., ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/12/2008)