Το κουτί της Πανδώρας II

Πίνακας του John William Waterhouse (1849-1917), που ολοκληρώθηκε το έτος 1896

Με αφορμή αυτό το δεύτερο πίνακα με θέμα την Πανδώρα και το κουτί που άνοιξε, μεταφέρω εδώ το σχετικό μύθο, όπως τον αντέγραψα από την Ελληνική Wikipedia:

Στην Θεογονία του Ησιόδου η Πανδώρα πλάστηκε από χώμα από τον Ήφαιστο. Η Αθηνά (ή ο Ερμής) της έδωσε ζωή και οι θεοί του Ολύμπου της έδωσαν όλα τα χαρίσματα και τις ικανότητες, και μαζί μια επικίνδυνη γοητεία.

Ο Δίας, ενοχλημένος από την ενέργεια του Προμηθέα να κλέψει τη φωτιά από τους θεούς και να τη μεταφέρει για χρήση στους ανθρώπους, του στέλνει την Πανδώρα για σύζυγο. Ο Προμηθέας, καχύποπτος, αρνείται να τη δεχτεί. Αλλά ο αδελφός του ο Επιμηθέας δέχεται για γυναίκα του την Πανδώρα, την πρώτη γυναίκα στη Γη, η οποία φέρνει μαζί της ένα μυστηριώδες κουτί, δώρο του Δία για το γάμο τους.

Η πολύ όμορφη και φιλοπερίεργη Πανδώρα, ή σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ο ίδιος ο Επιμηθέας, ανοίγει το κουτί, που περιείχε όλα τα δεινά (πείνα, αρρώστιες, δυστυχία κλπ.), τα οποία εξαπλώνονται με τον τρόπο αυτό στην ανθρωπότητα. Όταν η Πανδώρα κλείνει πάλι το κουτί, έχει μείνει μέσα, τελευταία, μόνο η ελπίδα. Από αυτό τον μύθο είναι γνωστή μέχρι σήμερα η φράση «Κουτί της Πανδώρας» ή κάποιος «άνοιξε το Κουτί της Πανδώρας».

Να προσθέσω εγώ τώρα ότι αυτός ο μύθος είναι ο παραπλήσιος ελληνικός με εκείνον της Παλαιάς Διαθήκης, αφενός με Αδάμ και Εύα, η οποία έφερε το κακό στον κόσμο, επειδή δέχθηκε να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό και παρέσυρε μαζί της τον Αδάμ, αφετέρου τον όφι που προσέφερε τον απαγορευμένο καρπό, συμβολικά ένα μήλο... Και στις δύο περιπτώσει ζητούμενο από τους θεούς είναι να μην διαδοθεί κάποιο «μυστικό» στους ανθρώπους!

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

H Γλαυκώπις και η ρεμούλα

(του Κώστα Βαξεβάνη, Το κουτί της Πανδώρας)

Τον Δεκέμβριο του 2007, ο Χρήστος Ζαχόπουλος, γλύτωσε  πέφτοντας από τον 5^ο όροφο του σπιτιού του, παραλίγο όμως να συμπαρασύρει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Η εξουσία ωστόσο ως γνωστόν δεν αυτοκτονεί. Παρασυρμένη μέσα στη δύνη ροζ «αποκαλύψεων», DVD, αυτοκτονικών προϊδεασμών, ειρωνικών σχολίων για την ακαδημαική σταδιοδρομία της Νατάσας και την ανδρική του τότε πρωθυπουργού, κατάφερε να διασωθεί και πάλι. Μια γυναίκα, «η 35 χρονη», -όπως απαιτούσαν να αποκαλείται οι υποκριτικοί κανόνες δεοντολογίας-, ήταν η «αιτία του κακού». Η 35χρονη, που είναι πλέον 38, συγγραφέας και σίγουρα ταλαιπωρημένη από τον τρόπο που το σύστημα αυτοπροστατεύεται και αυτοδικαιολογείται.

Την εποχή εκείνη λοιπόν, που μερικοί επέμεναν πως η η βρώμα ολόγυρα ήταν απλώς οι μυρωδιές από τα σωματικά υγρά, στο τηλεοπτικό Κουτί της Πανδώρας, κάναμε μια άλλη ανάγνωση. Ο Χρήστος Ζαχόπουλος, ο άγνωστος καθηγητής από τη Θεσσαλονίκη που κατέληξε να συγγράφει τις ομιλίες του πρωθυπουργού και να υπογράφει τα μεταπτυχιακά της συζύγου, δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχαν οι άλλοι. Αυτοί που του έδωσαν την εξουσία με ανταλλάγματα. Και το θέμα δεν ήταν μόνο ο Καραμανλής.

Ψάχνοντας τα έργα και  τις ημέρες του Ζαχόπουλου, είχαμε αποκαλύψει πως η μεγάλη του ασυλία, δεν πήγαζε μόνο από του Μαξίμου αλλά από το ίδιο το υπουργείο πολιτισμού. Ο Ζαχόπουλος συνεχίζοντας την πολιτική των υπουργών επί ΠΑΣΟΚ, είχε μετατρέψει το υπουργείο, σε ένα πεδίο συνδιαλλαγής με τα συνδικαλιστικά όργανα. «Εξυπηρετούσε» τα κλαδικά αιτήματα και εισέπραττε την ασυλία.

Ένα από τα μεγάλα σκάνδαλα που είχαμε αποκαλύψει, ήταν πως τμήμα από τα έσοδα του ΟΠΑΠ, τα οποία εκ του νόμου έπρεπε να επιδοτούν πολιτιστικές δραστηριότητες, πήγαιναν σε επιδοτήσεις ημετέρων αλλά κυρίως στην ομοσπονδία των συλλόγων του Υπουργείου Πολιτισμού και στον Σύλλογο των υπαλλήλων με τον βαρύγδουπο τίτλο «Γλαυκώπις Αθηνά». Οι υπουργοί πλήρωναν με τον τρόπο αυτό, παράνομα, εκτός προϋπολογισμού, μέσω κονδυλίων για πολιτιστικές δραστηριότητες, τις υπερωρίες των υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού. Έκλεβαν τα λεφτά του πολιτισμού, για να πληρώσουν τους υπαλλήλους. Και δεν είχαν φασαρίες. Μπορούσαν έτσι να επιδοθούν σε τελετές με βεγγαλικά και εκδηλώσεις με κάμερες.

Είχε γίνει μια συμφωνία κυρίων. Δεν μιλούσε κανένας. Και βέβαια η συνέχεια της συμφωνίας, είχε και επιδοτήσεις «υψηλού επιπέδου» για τα παιδιά, τις κατασκηνώσεις, τις εκδηλώσεις των συλλόγων. Ο σύλλογος Γλαυκώπις, εξέδιδε μάλιστα ένα περιοδικό κυκλοφορίας μερικών χιλιάδων φύλλων, που στοίχιζε όσο μια κυριακάτικη εφημερίδα. Όταν αποκαλύψαμε όλα αυτά, «το Κουτί της Πανδώρας» έγινε απλώς κόκκινο πανί. Από τους συλλόγους εργαζομένων-με ελάχιστες εξαιρέσεις- θεωρήθηκε πως κάνουμε επίθεση στα εργασιακά κεκτημένα. Κανένας δεν απαντούσε γιατί τα δεδουλευμένα δεν διεκδικήθηκαν νόμιμα. Γιατί δεν απαιτήθηκαν από τους υπουργούς, αλλά προτίμησαν μια συμφωνία κάτω από το τραπέζι. Γιατί δέχθηκαν να χάνονται δισεκατομμύρια, μέσα σε μαύρες τρύπες, με αντάλλαγμα να πάρουν κάποια «δεδουλευμένα».

Πέρασαν τρία χρόνια. Ένας από τους συνδικαλιστές που χειρίστηκαν εξωθεσμικά τα χρήματα του υπουργείου, με το πρόσχημα της εξυπηρέτησης των υπαλλήλων και της συντεχνιακής αντίληψης, βρέθηκε με 9 εκατομμύρια στον λογαριασμό του. Όλοι δείχνουν εμβρόντητοι. Πέφτουν από τα σύννεφα, αλλά διασώζονται όπως και ο Ζαχόπουλος.

Κι όμως τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα τα τελευταία 10 χρόνια. Η  δημιουργία της Γλαυκώπις και  κάθε Γλαυκώπις, των εξωθεσμικών  πληρωμών και των γκρίζων συναλλαγών –με την εγγύηση του υπουργού-είχε ως απαίτηση να πάθουν γλαύκωμα οι υπάλληλοι του υπουργείου Πολιτισμού. Να μην βλέπουν, να μην ακούνε και κυρίως να μην μιλάνε. Τους αρκούσε που πληρώνονταν. Μια συνδικαλιστική μαφία, γινόταν όχι μόνο αποδεκτή, αλλά αποκτούσε και ρόλο διοίκησης, επειδή εξασφάλιζε τα λεφτουδάκια. Μαζί τους βέβαια, γλαύκωμα έπαθαν και οι δημοσιογράφοι. Ίδια ασθένεια με ίδια ανταλλάγματα.

Ο Ζαχόπουλος έπεσε  από το μπαλκόνι, αλλά η πολιτική αυτή συνέχισε να ισορροπεί με ασφάλεια. Δεν την απείλησε κανένας.Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου συνέχιζε να στοιχίζει 15 εκατομμύρια όταν οι ταινίες οι ίδιες έπαιρναν 3 μόλις, και διάφορες διευθύνσεις “πολιτισμού” συνδύαζαν επιτυχώς την μωροφιλοδοξία των διευθυντών τους με την αρπαχτή.

Γιατί τα θυμήθηκα αυτά; Όχι για επιβεβαίωση. Γιατί τίποτα δεν γεννιέται εν κενώ. Γιατί η διαφθορά δεν υπάρχει αν κάποιοι, αυτοί που δεν πρέπει, δεν δώσουν το δικαίωμα και τον ηγετικό ρόλο στους διεφθαρμένους. Και γιατί είναι ντροπή, άνθρωποι του πολιτισμού, να συμπεριφέρονται σαν τον αγράμματο κουτοπόνηρο μικροδιεφθαρμένο, που αντιλαμβάνεται πως τα μεγάλα προβλήματα της γεωργίας, θα λυθούν αν βάλει ψεύτικα στρέμματα για την επιδότησή του.

Τι σημαίνει η Νέα Δραχμή;

Toυ Μιχαλη Νικολετου, Καθημερινή, 27/5/2012

​​Το τελευταίο καιρό ακούμε συνέχεια για τη δραχμή, θα ήταν καλό λοιπόν να δούμε αναλυτικά τι σημαίνει αυτό. Οι πολιτικοί το μόνο που κάνουν είναι να κινδυνολογούν (που στην προκειμένη περίπτωση είναι και το σωστό να κάνουν), ενώ θα έπρεπε να εξηγήσουν αναλυτικά τι σημαίνει για την Ελλάδα η έξοδος από το ευρώ. Κινδυνολογώντας, χωρίς να εξηγούν τις πραγματικές επιπτώσεις, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργούν τη πεποίθηση ότι αυτό γίνεται καθαρά και μόνο για εκλογικούς και όχι για πραγματικούς λόγους. Θα ήθελα λοιπόν να εξηγήσω όσο πιο απλά γίνεται και με όσο λιγότερους οικονομικούς και τεχνοκρατικούς όρους του τι θα συμβεί αν η Ελλάδα αποφασίσει να πάει στη δραχμή έτσι ώστε να είναι απόλυτα κατανοητό.

Καταρχήν πριν ξεκινήσω να δούμε μερικά οικονομικά στοιχεία για την Ελλάδα. Το χρέος της Ελλάδας είναι 245 δισ. ευρώ με επιτόκιο περίπου 2,8%. (Να σημειώσουμε ότι σήμερα η Ιταλία δανείζεται με 5,6% και η Ισπανία με 6,1%). Το πρωτογενές έλλειμμα (δηλαδή τα έσοδα του κράτους – έξοδα του κράτους) της Ελλάδας είναι 4,5 δισ. ευρώ τον χρόνο (σύμφωνα πάντα με τα σημερινά δεδομένα) και το εμπορικό έλλειμμα (δηλαδή εξαγωγές – εισαγωγές) είναι 12,4 δισ. ευρώ (δηλαδή εισάγουμε 12,5 δισ. παραπάνω από αυτά που εξάγουμε).

Τώρα ας υποθέσουμε ότι αύριο πάμε στη δραχμή. Με το που δημιουργηθεί η δραχμή θα αρχίσει να υποτιμάται στην ελεύθερη αγορά. Ενώ η αρχική ισοτιμία θα είναι 1-1 με το ευρώ μετά από λίγα λεπτά θα είναι στο 50% της αξίας του (και αυτό είναι αισιόδοξο απλά το βάζω για να δούμε τις συνέπειες). H ισοτιμία δεν θα είναι σταθερή και οι βίαιες διακυμάνσεις θα αναγκάσουν την Ελλάδα να την κλειδώσει (σε σχέση με κάποιο δυνατό νόμισμα, λογικά το ευρώ αν και αυτό δεν είναι απαραίτητο) στα καινούργια επίπεδα (έστω ότι το κάνει 50% χαμηλότερα). Δυστυχώς όμως αυτό δεν θα έχει μεγάλη διάρκεια καθώς το κράτος προκειμένου να καλύπτει τις ανάγκες του (κυρίως λόγω του ελλείμματος που είναι 4,5 δισ.) θα τυπώνει δραχμές και αναγκαστικά (κάποια στιγμή) θα αφήσει την ισοτιμία ελεύθερη.

Εφόσον το χρέος είναι σε ευρώ, με την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, το χρέος θα διπλασιαστεί σε σχέση με τη καινούργια δραχμή. Αρα η Ελλάδα θα έχει δύο επιλογές ή να συνεχίσει να πληρώνει το χρέος της (πράγμα που φαίνεται αδύνατο) ή να προβεί σε μονομερή διαγραφή του. Αν / Οταν προβεί στη διαγραφή του, η Ελλάδα θα αποκοπεί από όλα τα διεθνή χρεοπιστωτικά μέσα και πλέον δεν θα μπορεί ούτε να δανειστεί ούτε να κάνει εύκολα συναλλαγές με το εξωτερικό, καθώς κανείς δεν θα δέχεται τη δραχμή σαν νόμισμα πληρωμών. Θα ήθελα να σημειώσω εδώ ότι ιστορικά οι μόνες τρεις χώρες που δεν έχουν πληρώσει το χρέος τους στο ΔΝΤ είναι η Σομαλία, το Σουδάν και η Ζιμπάμπουε.

Με το που η Ελλάδα πάει στη δραχμή, οι τράπεζες αυτομάτως θα κρατικοποιηθούν το οποίο θα έχει σαν συνέπεια τη φραγή κεφαλαίων. Δηλαδή, για να μη φύγουν τα χρήματα στο εξωτερικό, στη τσέπη μας, στο σεντούκι, στο σπίτι, οι τράπεζες θα βάλουν φραγή ώστε ο κόσμος να μπορεί να τραβήξει μέχρι ένα ορισμένο ποσό την ημέρα. Ο λόγος που θα το κάνουν αυτό οι τράπεζες είναι για να επιβιώσουν, διότι αν όλοι τραβήξουν τα χρήματά τους τότε όλες οι τράπεζες θα πτωχεύσουν με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στην ερώτηση αν οι καταθέσεις θα γυρίσουν σε δραχμές υπάρχουν δύο επιλογές. Αν οι καταθέσεις γυρίσουν σε δραχμές τότε και τα δάνεια προς τις τράπεζες θα πρέπει να γυρίσουν σε δραχμές και αντιστρόφως αν οι καταθέσεις μείνουν σε ευρώ τότε και τα δάνεια προς τις τράπεζες θα μείνουν σε ευρώ. Δυστυχώς το να μείνουν οι καταθέσεις σε ευρώ και τα δάνεια σε δραχμές δεν είναι εφικτό.

Στη συνέχεια η Ελλάδα προκειμένου να χρηματοδοτήσει το έλλειμμα που είναι 4,5 δισ. (σημερινά ευρώ) θα πρέπει να τυπώσει δραχμές, με συνέπεια την περαιτέρω μείωση της αξίας της δραχμής και τη δημιουργία υψηλού πληθωρισμού. Αυτό εκτός από το να μειώνει την αγοραστική δύναμη της δραχμής (λόγω πληθωρισμού) θα έχει και σαν αποτέλεσμα να αυξηθούν τα επιτόκια σε επίπεδα του 20% όπως είχαμε τη δεκαετία του 80, με τη μόνη διαφορά ότι θα πάρει πάρα πολύ χρόνο για να μάθει η αγορά να λειτουργεί σε αυτά τα επίπεδα.

Οσον αφορά το εμπορικό έλλειμμα, η Ελλάδα θα σταματήσει να εισάγει, καθώς η υποτίμηση της δραχμής θα κάνει τα εισαγόμενα προϊόντα πάρα πολύ ακριβά. Αυτό θα δημιουργήσει ένα βραχυπρόθεσμο πρόβλημα στα τρόφιμα που λογικά θα καλυφτεί από την τοπική παραγωγή. Η μεγαλύτερη ανησυχία όμως θα στραφεί προς την έλλειψη πετρελαίου και φαρμάκων που ούτε μπορούμε να παράγουμε αλλά ούτε και θα έχουμε τη δυνατότητα να εισάγουμε.

Αυτές είναι οι πρώτες και γρήγορες συνέπειες του να πάει η Ελλάδα στη δραχμή. Στη συνέχεια θα χαθούν περαιτέρω θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και είναι αρκετά πιθανό να υπάρξει κοινωνική εξέγερση, καθώς ο κόσμος για καθαρά λόγους επιβίωσης θα αναγκαστεί να προβεί στη βία.

Στον αντίποδα αυτών των γεγονότων υπάρχουν κάποιοι που θα υποστηρίξουν ότι η Ελλάδα θα γίνει πιο ανταγωνιστική και ότι τα θετικά της δραχμής θα βοηθήσουν την Ελλάδα να βγει από την κρίση πιο γρήγορα. Η αλήθεια είναι ότι λόγω της δραχμής η Ελλάδα θα γίνει πιο ανταγωνιστική αλλά ποιο θα είναι το σημείο εκκίνησης; Ο βασικός μισθός των 580 ευρώ θα φαίνεται σαν οπτασία, γιατί πλέον ο Ελληνας θα παίρνει το ισόποσο σε δραχμές το οποίο θα έχει μειωθεί κατά 50% (δηλαδή 580 δραχμές που θα ισοδυναμούν πλέον με 290 ευρώ) λόγω της υποτίμησης (αν προσθέσουμε και τον πληθωρισμό η αγοραστική δύναμη μειώνεται περαιτέρω). Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα πιέζεται να κάνει μια εσωτερική υποτίμηση η οποία είναι βάρβαρη για τον ελληνικό λαό αλλά δυστυχώς η εναλλακτική της δραχμής θα είναι πολύ πιο βάρβαρη και με αβέβαια αποτελέσματα. Τα διαρθρωτικά λοιπόν μέτρα τα οποία καλείται σήμερα να κάνει η χώρα θα είναι πάλι τα ίδια αλλά κάτω από πολύ πιο δυσμενείς συνθήκες και χωρίς καμιά πολυτέλεια χρόνου υλοποίησης.

Ενα άλλο επιχείρημα είναι ότι η Ελλάδα θα μπορεί να εξάγει, αλλά τι έχουμε να εξάγουμε; Η βιομηχανία μας είναι πολύ μικρή για να μπορεί να στηρίξει την Ελλάδα (μέχρι να τη δημιουργήσουμε θα πάρει τουλάχιστον 2 χρόνια). Οσοι πιστεύουν ότι ο τουρισμός θα βοηθήσει, απλά θα τους παρέπεμπα να δουν τι έγινε στην Αίγυπτο πέρσι που ο τουρισμός έπεσε 40% λόγω των πολιτικών αναταράξεων. Ο λόγος που ο τουρισμός είναι φέτος σε χειρότερα επίπεδα από πέρσι δεν είναι λόγω τιμών, είναι λόγω του ότι ο κόσμος φοβάται να έρθει στην Ελλάδα με αυτά που συμβαίνουν και βλέπει στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Αν πάμε λοιπόν στη δραχμή, οι κοινωνικές αναταράξεις θα αυξηθούν και τα έσοδα από τον τουρισμό θα μειωθούν περαιτέρω. Ο μόνος τομέας που θα επωφεληθεί σε περίπτωση που η Ελλάδα πάει στη δραχμή είναι ο αγροτικός που δεν είναι αρκετά μεγάλος για να στηρίξει την ελληνική οικονομία.

Τέλος, όσον αφορά το κομμάτι των επενδύσεων, είναι προφανές ότι το κράτος δεν θα έχει χρήματα να χρηματοδοτήσει νέες επενδύσεις και άρα οι επενδύσεις θα πρέπει να έρθουν από το εξωτερικό. Για να γίνει μια ξένη επένδυση προϋποθέτει 5 πράγματα:

α) Ανταγωνιστικό κόστος εργασίας (δηλαδή πόσο κοστίζεις σε σχέση με το τι παράγεις).
β) Σταθερή, χαμηλή και ξεκάθαρη φορολογία (π.χ. η Βουλγαρία έχει φόρο 10%).
γ) Μια οργανωμένη δομή της οικονομίας με ξεκάθαρες διαδικασίες λειτουργίας.
δ) Σταθερή πολιτική κατάσταση και σταθερό θεσμικό πλαίσιο ώστε ο επενδυτής να μπορεί να προγραμματίσει την επένδυσή του τα επόμενα 10 χρόνια.
ε) Ενα νόμισμα το οποίο να μην έχει τεράστιες διακυμάνσεις ώστε και πάλι να μπορεί να προγραμματίσει ο ξένος επενδυτής την επένδυσή του.

Είναι προφανές λοιπόν, ότι με τη δραχμή μόνο η πρώτη προϋπόθεση θα καλύπτεται, οι υπόλοιπες τέσσερις θα πάρουν πολύ χρόνο και δεν εξαρτώνται από το αν θα είμαστε στη δραχμή ή όχι. Με την άρνησή μας βεβαία να αλλάξουμε τις άλλες τέσσερις προϋποθέσεις, θα αναγκαστούμε μόνοι μας να προβούμε στην έξοδο από το ευρώ, καθώς η δραχμή θα διαφαίνεται σαν η μόνη λύση σωτηρίας η οποία από μόνη της θα φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Το μνημόνιο έχει προφανώς πολλά λάθη γιατί δεν εστιάζει καθόλου την προσοχή του στην ανάπτυξη και η περίοδος προσαρμογής του είναι πάρα πολύ σύντομη, με αποτέλεσμα να δημιουργεί πάρα πολλές ανισορροπίες τις οποίες η κοινωνία δεν μπορεί να απορροφήσει. Το επιτόκιο του χρέους είναι το χαμηλότερο δυνατό και η αποπληρωμή του (του μεγαλύτερου μέρους) ξεκινάει μετά το 2020 οπότε το να μπούμε στο δίλημμα ότι με τη δραχμή θα λύσουμε τα προβλήματα της χώρας και θα αποφύγουμε τις μεταρρυθμίσεις νομίζω είναι τεράστιο σφάλμα το οποίο εγκυμονεί κινδύνους που σήμερα δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. Με τη δραχμή το μόνο που θα κάνουμε είναι να ανοίξουμε το κουτί της Πανδώρας το οποίο σύμφωνα με τον μύθο, το μόνο που έμεινε μέσα όταν το έκλεισε τρομαγμένη η Πανδώρα ήταν η Ελπίδα. Οπότε στο ερώτημα αν αξίζει να αποφύγουμε τη δραχμή πάση θυσία, νομίζω η απάντηση είναι εύκολη.

Επάγγελμα: ΠΑΣΟΚ

του Κώστα Βαξεβάνη, Κουτί Πανδώρας, 1/8/2012

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, όπως γράφει στο βιογραφικό του είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ από το 1982 (Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής). Κατέχει κρατικές θέσεις από το 1987. Μπορεί κάποιος να πει δηλαδή πως το επάγγελμά του είναι “επάγγελμα ΠΑΣΟΚ”. Ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει, ανατραφεί (όχι μόνο πολιτικά) μέσα σε έναν κομματικό μηχανισμό, αλλά κυρίως έναν μηχανισμό εξουσίας. Τα ένσημά του, είναι σε πολιτικά μπαλκόνια, τηλεοπτικά πάνελ, αίθουσες υπουργείων και διαδρόμους που ψυθυρίζονταν τα μεγαλύτερα μυστικά αυτής της χώρας. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως ο ίδιος στον εαυτό του αποδίδει αυταπάρνηση, θυσία και πατριωτισμό. Αλλά οι έννοιες συνήθως έχουν διαφορετικό περιεχόμενο στην πολιτική απ’ ό,τι στην κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο που ο Άκης Τσοχατζόπουλος στα ημερολόγια του, την ώρα που έγραφε στον συνέταιρό του και του ζητούσε ένα εκατομμύριο από τις κοινές του καταχρήσεις, τελείωνε γράφοντας πως το κάνει “για την πατρίδα, το κόμμα και το καλό του τόπου”.

Οι περισσότεροι που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 30 χρόνια, συνδέονται με την εξουσία με σχέσεις εξάρτησης. Ζουν σε αυτήν, μερικές φορές γι αυτήν και όταν την χάσουν απλώς το αρνούνται. Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης ανήκε στον πυρήνα της εξουσίας. Και βέβαια ευθύνεται για την κατάντια μας σήμερα. Ατύχησε να ηγηθεί του πολιτικού του χώρου όχι γιατί ήταν χειρότερος από τους άλλους στο κακό που έκανε, αλλά γιατί έφτασε στο σημείο να πιστεύει πως η επικοινωνιακή του επικράτηση μέσα από τα συγκροτήματα Τύπου, ήταν και η πολιτική του θέση.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα κοινής αποδοχής από τα Μέσα Ενημέρωσης, με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. ”Γνωστοποίησε” σε όλους τους εκδότες και τους μεγαλοδημοσιογράφους πως ήταν στόχοι τρομοκρατικών ενεργειών. Ανέλαβε να τους προστατεύσει και να τους φυλάξει. Δημιουργήθηκε λοιπόν μια σχέση εξάρτησης μεταξύ τους,που μόνο συμπάθεια προσέφερε στο πρόσωπό του και βέβαια την αντιμετώπισή του ως προστάτη. Ταυτόχρονα δημιούργησε ένα πολιτικό πλαίσιο ασφάλειας-ανασφάλειας, στο οποίο αυτός, μόνο αυτός, φάνταζε αναγκαίος.

Όλα αυτά όμως δεν ήταν ούτε η άποψη της κοινωνίας γι αυτόν, ούτε του κόμματος. Απλώς των διαπλεκόμενων εκδοτικών και επιχειρηματικών μηχανισμών. Ο αυτόματος πιλότος όμως της πολιτικής μάλλον τελείωσε γι αυτόν. Τα πράγματα άλλαξαν και ο Χρυσοχοίδης καθόλου. Έτσι άρχισε να δηλώνει “αδιάβαστος”, περί το μνημόνιο, αποδεικνύοντας όχι πόσο αμαθής ήταν, αλλά πόσο αδύναμος να διαχειριστεί κάτι,έξω από το πλαίσιο εξουσίας που αντιλαμβανόταν ως φύση του.

Συνέχισε να συμπεριφέρεται ως παντοδύναμος, «απαραίτητος» και “καταλληλότερος” με ιδιοκτησιακή αντίληψη για την εξουσία και “μεσσιανική” για την κοινωνία. Άρχισε να συμπεριφέρεται με κυκλοθυμία, που δεν ήταν μόνο πολιτική, με επιθετικότητα που ήταν εμφανής σε όλους και με αγωνία που έδειχνε απώλεια πολιτικού προσανατολισμού. Δυο τουλάχιστον περιστατικά σε συνεδριάσεις οργάνων του ΠΑΣΟΚ, άφησαν εμβρόντητους τους πάντες για την συμπεριφορά του.

Με αυτή τη συμπεριφορά ήρθα αντιμέτωπος πριν από μήνες, μετά από ένα ρεπορτάζ που αποκάλυπτε πως στο Υπουργείο Ανάπτυξης όπου ήταν υπουργός, θα έκαιγαν αρχεία αμαρτωλών συμβάσεων,παρά την ενημέρωση από το Γενικό Αρχείο του Κράτους ότι είναι παράνομο. Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ορθά κοφτά “και εσένα τι σε νοιάζει” . Προσπάθησε ανεπιτυχώς να με πείσει να κατεβάσω το δημοσίευμα και στο τέλος αναγκάστηκε να δηλώσει επίσημα, πως δεν θα γινόταν καμιά καταστροφή των Αρχείων.

Χθες ο Χρυσοχοίδης με πήρε και πάλι τηλέφωνο για να με βρίσει για ένα άλλο δημοσίευμα που τον εμφάνιζε να έχει μεγάλη φρουρά. Πολύ μεγαλύτερη από όση έχουν αστυνομικά τμήματα που φρουρούν Δήμους. Δεν πήρε ούτε για να διαψεύσει ούτε για να εξηγήσει. Πήρε με το ύφος του εξουσιαστή, για να δείξει ποιός είναι η εξουσία.

Δεν αμφιβάλω πως μπορεί να μην φταίει ο Χρυσοχοίδης για την συμπεριφορά του. Μπορεί να είναι μια συμπεριφορά που του επιτρέπουν χρόνια συνάδελφοί μου, σε τέτοιο βαθμό που νομίζει πως έτσι είναι οι δημοσιογράφοι και η δημοσιογραφία. Δεν είναι έτσι. Αντιθέτως η πολιτική που εκφράζει είναι έτσι όπως του τη δείχνει ο κόσμος στις εκλογές. Θα του θυμίσω λοιπόν μερικά πράγματα που δεν του θυμίζουν τα συγκροτήματα που τον “φυλάνε”.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης ως υπουργός Δημόσιας Τάξης,που του αρέσει να λέει πως η Αστυνομία έχει τη δικιά του σφραγίδα,είναι αυτός που επί των ημερών του δημιουργήθηκε μια Αστυνομία τόσο πιστή στη Δημοκρατία που η μισή ψηφίζει Χρυσή Αυγή

Δημιούργησε μια Αστυνομία που τα βράδια η μισή φυλάει την άλλη μισή με μπλόκα και φράχτες έξω από Αστυνομικά Τμήματα. Σε καμιά Ευρωπαϊκή Χώρα οι προστάτες της Δημόσιας Τάξης δεν δημιουργούν εικόνα ανασφάλειας και αντιπαλότητας με την κοινωνία.

Επί των ημερών του και με το επιχείρημα της τρομοκρατίας, γέμισε η χώρα με φυλασσόμενους επώνυμους και κουμπουροφόρους. Δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, μεγαλοσχήμονες, φυλάσσονται γιατί κινδυνεύουν (από ποιόν;) με χρήματα του κόσμου που πεινάει πια, χρωστώντας βέβαια ευγνωμοσύνη στο Μιχάλη. Έλληνες Αστυνομικοί κάνουν τις Φιλιππινέζες σε κάθε λογής νούμερα και επιδειξίες που προσδιορίζονται ως στόχοι.

Επί των ημερών του οι Αστυνομικοί έπαψαν να είναι πολίτες που περιπολούν στους δρόμους για την Δημόσια Ασφάλεια και έγιναν Ρόμποκοπ που περισσότερο φοβίζουν τον πολίτη παρά εμπνέουν ασφάλεια.Εκατομμύρια δόθηκαν για αγορές εξοπλισμού και εκσυγχρονισμού.

Επί των ημερών του στην Δημόσια Τάξη,οι μετανάστες γκετοποιήθηκαν και στη συνέχεια εμφανίστηκαν ως απειλή που δικαιολογούσε όλα τα προηγούμενα.

Επί των ημερών του οι υπόδικοι του Πυροσβεστικού Σώματος που υπέγραφαν υπερτιμολογημένες συμβάσεις για την δασοπυρόσβεση με εταιρείες ελικοπτέρων έπαιρναν σκανδαλώδεις προαγωγές ενώ βοούσε η Πυροσβεστική για τα έργα και τις ημέρες τους.

Και ας πάμε σε αυτό που επιδεικνύεται από τον κύριο Χρυσοχοίδη ως η σωτηρία μας. Την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη. Είναι σε πολλούς πλέον γνωστό που κάνουμε χρόνια έρευνα πως η 17 Νοέμβρη δεν εξαρθρώθηκε με τη βόμβα Ξηρού.Ένα χρόνο πριν οι Μυστικές Υπηρεσίες της Βρετανίας, με εκτεταμένες επιχειρήσεις στην Ελλάδα,(όπου μέλη τους εμφανίζονταν ως κριτικοί θεάτρου,πανεπιστημιακοί, τουρίστες και πολλά άλλα) είχαν κάνει καταγραφή της 17 Νοέμβρη εξασφαλίζοντας ακόμη και μαρτυρίες πρώην μελών. Έξι μήνες πριν, καμουφλαρισμένοι πράκτορες αναζητούσαν το παρελθόν του Γιωτόπουλου και είχαν μιλήσει με όλη την παλιά ομάδα Γιωτόπουλου στην Γαλλία. Συνεπώς η εξάρθρωση, δεν ήταν έργο Χρυσοχοίδη ακόμη και αν την εποχή εκείνη ο πρώην υπουργός φωτογραφιζόταν ως ο Τσακ Νόρρις της Δημόσιας Ασφάλειας.

Επί των ημερών του εμφανίστηκαν διάφορες ομάδες και “Σέχτες” που δολοφόνησαν ακόμη και δημοσιογράφους δημιουργώντας τρομερό αίσθημα ανασφάλειας σε μια χώρα που πληρώνει για την Ασφάλεια (πάλι επί των ημερών του) πάρα πολύ ακριβά.Αυτές οι ομάδες μοιάζουν περισσότερο με δημιουργήματα που δικαιολογούν τα αστυνομικά μέτρα παρά με “εκδικητές” και αντεξουσιαστές.

Επί των ημερών του έγιναν πολλά. Αλλά έγινε το χειρότερο. Για πρώτη φορά τρομοκράτες χτύπησαν το ίδιο το γραφείο του, μέσα στο Υπουργείο σκοτώνοντας έναν άνθρωπο. Και βέβαια δεν παραιτήθηκε συντετριμμένος, αλλά ζήτησε μια άλλη εξουσία, άλλο υπουργείο,γιατί δεν έφταιγε αυτός αλλά…οι τρομοκράτες.

Εν ολίγοις ο Χρυσοχοίδης με πολιτικά, κοινωνικά και δημοκρατικά κριτήρια ήταν ο πιο αποτυχημένος Υπουργός Δημόσιας Τάξης αποδεικνύοντας πως η έκταση των μέτρων Ασφάλειας δεν είχε κανένα αντίκρυσμα.

Για τα έργα και τις ημέρες στο Υπουργείο Ανάπτυξης και το ΕΣΠΑ, μάλλον θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε τον Σεπτέμβρη ένα αποκαλυπτικό HOT DOC.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης , δείχνει πάντως να κινείται οριακά, αυτοπροσδιοριζόμενος ως επίλεκτος της εξουσίας. Θεωρεί ίσως πως το να κινείται με μερικές δεκάδες αστυνομικούς,δεν είναι μόνο προστασία αλλά η ίδια η εξουσία του που δεν καταρρέει αλλά είναι ενεργή. Κάνει όμως το λάθος να προσπαθεί να δοκιμάσει αυτή την εξουσία σε δημοσιογράφους. Είναι ένας πολιτικός με εθισμό και εξάρτηση. Στην εξουσία.

Υ.Γ. Επειδή καταλαβαίνω πως ο Μ. Χρυσοχοίδης δεν θα αντέξει ούτε αυτό το άρθρο, καλά θα κάνει να συμβουλευτεί κάποιους δικηγόρους πριν αρχίσει να τρέχει για μηνύσεις πάλι. Η ελευθερία της γνώμης είναι Συνταγματικά κατοχυρωμένη. Σε αυτό το άρθρο υπάρχουν γνώμες, πραγματικά γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις. Αυτή είναι η δουλειά του δημοσιογράφου.

Το κουτί της Πανδώρας IV

Ο Ροσέτι έχει φτιάξει κι άλλες Πανδώρες με το ίδιο μοντέλο. Εδώ άλλη μία,
να δούμε αν επιβεβαιώνονται όσα καταμαρτυρήσατε/με στον προηγούμενο
πίνακα! Βλέπε επίσης>>>

Το κουτί της Πανδώρας I

...
Πίνακας του Ραφαήλ (Rafaello Sanzio, 1483-1520)




(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Το κουτί της Πανδώρας III

Πίνακας του έτους 1878 από τον Dante Gabriel Rossetti (1828 - 1882)
βλέπε επίσης!





(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)