Το κουτί της Πανδώρας II

Πίνακας του John William Waterhouse (1849-1917), που ολοκληρώθηκε το έτος 1896

Με αφορμή αυτό το δεύτερο πίνακα με θέμα την Πανδώρα και το κουτί που άνοιξε, μεταφέρω εδώ το σχετικό μύθο, όπως τον αντέγραψα από την Ελληνική Wikipedia:

Στην Θεογονία του Ησιόδου η Πανδώρα πλάστηκε από χώμα από τον Ήφαιστο. Η Αθηνά (ή ο Ερμής) της έδωσε ζωή και οι θεοί του Ολύμπου της έδωσαν όλα τα χαρίσματα και τις ικανότητες, και μαζί μια επικίνδυνη γοητεία.

Ο Δίας, ενοχλημένος από την ενέργεια του Προμηθέα να κλέψει τη φωτιά από τους θεούς και να τη μεταφέρει για χρήση στους ανθρώπους, του στέλνει την Πανδώρα για σύζυγο. Ο Προμηθέας, καχύποπτος, αρνείται να τη δεχτεί. Αλλά ο αδελφός του ο Επιμηθέας δέχεται για γυναίκα του την Πανδώρα, την πρώτη γυναίκα στη Γη, η οποία φέρνει μαζί της ένα μυστηριώδες κουτί, δώρο του Δία για το γάμο τους.

Η πολύ όμορφη και φιλοπερίεργη Πανδώρα, ή σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ο ίδιος ο Επιμηθέας, ανοίγει το κουτί, που περιείχε όλα τα δεινά (πείνα, αρρώστιες, δυστυχία κλπ.), τα οποία εξαπλώνονται με τον τρόπο αυτό στην ανθρωπότητα. Όταν η Πανδώρα κλείνει πάλι το κουτί, έχει μείνει μέσα, τελευταία, μόνο η ελπίδα. Από αυτό τον μύθο είναι γνωστή μέχρι σήμερα η φράση «Κουτί της Πανδώρας» ή κάποιος «άνοιξε το Κουτί της Πανδώρας».

Να προσθέσω εγώ τώρα ότι αυτός ο μύθος είναι ο παραπλήσιος ελληνικός με εκείνον της Παλαιάς Διαθήκης, αφενός με Αδάμ και Εύα, η οποία έφερε το κακό στον κόσμο, επειδή δέχθηκε να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό και παρέσυρε μαζί της τον Αδάμ, αφετέρου τον όφι που προσέφερε τον απαγορευμένο καρπό, συμβολικά ένα μήλο... Και στις δύο περιπτώσει ζητούμενο από τους θεούς είναι να μην διαδοθεί κάποιο «μυστικό» στους ανθρώπους!

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

H Γλαυκώπις και η ρεμούλα

(του Κώστα Βαξεβάνη, Το κουτί της Πανδώρας)

Τον Δεκέμβριο του 2007, ο Χρήστος Ζαχόπουλος, γλύτωσε  πέφτοντας από τον 5^ο όροφο του σπιτιού του, παραλίγο όμως να συμπαρασύρει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Η εξουσία ωστόσο ως γνωστόν δεν αυτοκτονεί. Παρασυρμένη μέσα στη δύνη ροζ «αποκαλύψεων», DVD, αυτοκτονικών προϊδεασμών, ειρωνικών σχολίων για την ακαδημαική σταδιοδρομία της Νατάσας και την ανδρική του τότε πρωθυπουργού, κατάφερε να διασωθεί και πάλι. Μια γυναίκα, «η 35 χρονη», -όπως απαιτούσαν να αποκαλείται οι υποκριτικοί κανόνες δεοντολογίας-, ήταν η «αιτία του κακού». Η 35χρονη, που είναι πλέον 38, συγγραφέας και σίγουρα ταλαιπωρημένη από τον τρόπο που το σύστημα αυτοπροστατεύεται και αυτοδικαιολογείται.

Την εποχή εκείνη λοιπόν, που μερικοί επέμεναν πως η η βρώμα ολόγυρα ήταν απλώς οι μυρωδιές από τα σωματικά υγρά, στο τηλεοπτικό Κουτί της Πανδώρας, κάναμε μια άλλη ανάγνωση. Ο Χρήστος Ζαχόπουλος, ο άγνωστος καθηγητής από τη Θεσσαλονίκη που κατέληξε να συγγράφει τις ομιλίες του πρωθυπουργού και να υπογράφει τα μεταπτυχιακά της συζύγου, δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχαν οι άλλοι. Αυτοί που του έδωσαν την εξουσία με ανταλλάγματα. Και το θέμα δεν ήταν μόνο ο Καραμανλής.

Ψάχνοντας τα έργα και  τις ημέρες του Ζαχόπουλου, είχαμε αποκαλύψει πως η μεγάλη του ασυλία, δεν πήγαζε μόνο από του Μαξίμου αλλά από το ίδιο το υπουργείο πολιτισμού. Ο Ζαχόπουλος συνεχίζοντας την πολιτική των υπουργών επί ΠΑΣΟΚ, είχε μετατρέψει το υπουργείο, σε ένα πεδίο συνδιαλλαγής με τα συνδικαλιστικά όργανα. «Εξυπηρετούσε» τα κλαδικά αιτήματα και εισέπραττε την ασυλία.

Ένα από τα μεγάλα σκάνδαλα που είχαμε αποκαλύψει, ήταν πως τμήμα από τα έσοδα του ΟΠΑΠ, τα οποία εκ του νόμου έπρεπε να επιδοτούν πολιτιστικές δραστηριότητες, πήγαιναν σε επιδοτήσεις ημετέρων αλλά κυρίως στην ομοσπονδία των συλλόγων του Υπουργείου Πολιτισμού και στον Σύλλογο των υπαλλήλων με τον βαρύγδουπο τίτλο «Γλαυκώπις Αθηνά». Οι υπουργοί πλήρωναν με τον τρόπο αυτό, παράνομα, εκτός προϋπολογισμού, μέσω κονδυλίων για πολιτιστικές δραστηριότητες, τις υπερωρίες των υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού. Έκλεβαν τα λεφτά του πολιτισμού, για να πληρώσουν τους υπαλλήλους. Και δεν είχαν φασαρίες. Μπορούσαν έτσι να επιδοθούν σε τελετές με βεγγαλικά και εκδηλώσεις με κάμερες.

Είχε γίνει μια συμφωνία κυρίων. Δεν μιλούσε κανένας. Και βέβαια η συνέχεια της συμφωνίας, είχε και επιδοτήσεις «υψηλού επιπέδου» για τα παιδιά, τις κατασκηνώσεις, τις εκδηλώσεις των συλλόγων. Ο σύλλογος Γλαυκώπις, εξέδιδε μάλιστα ένα περιοδικό κυκλοφορίας μερικών χιλιάδων φύλλων, που στοίχιζε όσο μια κυριακάτικη εφημερίδα. Όταν αποκαλύψαμε όλα αυτά, «το Κουτί της Πανδώρας» έγινε απλώς κόκκινο πανί. Από τους συλλόγους εργαζομένων-με ελάχιστες εξαιρέσεις- θεωρήθηκε πως κάνουμε επίθεση στα εργασιακά κεκτημένα. Κανένας δεν απαντούσε γιατί τα δεδουλευμένα δεν διεκδικήθηκαν νόμιμα. Γιατί δεν απαιτήθηκαν από τους υπουργούς, αλλά προτίμησαν μια συμφωνία κάτω από το τραπέζι. Γιατί δέχθηκαν να χάνονται δισεκατομμύρια, μέσα σε μαύρες τρύπες, με αντάλλαγμα να πάρουν κάποια «δεδουλευμένα».

Πέρασαν τρία χρόνια. Ένας από τους συνδικαλιστές που χειρίστηκαν εξωθεσμικά τα χρήματα του υπουργείου, με το πρόσχημα της εξυπηρέτησης των υπαλλήλων και της συντεχνιακής αντίληψης, βρέθηκε με 9 εκατομμύρια στον λογαριασμό του. Όλοι δείχνουν εμβρόντητοι. Πέφτουν από τα σύννεφα, αλλά διασώζονται όπως και ο Ζαχόπουλος.

Κι όμως τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα τα τελευταία 10 χρόνια. Η  δημιουργία της Γλαυκώπις και  κάθε Γλαυκώπις, των εξωθεσμικών  πληρωμών και των γκρίζων συναλλαγών –με την εγγύηση του υπουργού-είχε ως απαίτηση να πάθουν γλαύκωμα οι υπάλληλοι του υπουργείου Πολιτισμού. Να μην βλέπουν, να μην ακούνε και κυρίως να μην μιλάνε. Τους αρκούσε που πληρώνονταν. Μια συνδικαλιστική μαφία, γινόταν όχι μόνο αποδεκτή, αλλά αποκτούσε και ρόλο διοίκησης, επειδή εξασφάλιζε τα λεφτουδάκια. Μαζί τους βέβαια, γλαύκωμα έπαθαν και οι δημοσιογράφοι. Ίδια ασθένεια με ίδια ανταλλάγματα.

Ο Ζαχόπουλος έπεσε  από το μπαλκόνι, αλλά η πολιτική αυτή συνέχισε να ισορροπεί με ασφάλεια. Δεν την απείλησε κανένας.Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου συνέχιζε να στοιχίζει 15 εκατομμύρια όταν οι ταινίες οι ίδιες έπαιρναν 3 μόλις, και διάφορες διευθύνσεις “πολιτισμού” συνδύαζαν επιτυχώς την μωροφιλοδοξία των διευθυντών τους με την αρπαχτή.

Γιατί τα θυμήθηκα αυτά; Όχι για επιβεβαίωση. Γιατί τίποτα δεν γεννιέται εν κενώ. Γιατί η διαφθορά δεν υπάρχει αν κάποιοι, αυτοί που δεν πρέπει, δεν δώσουν το δικαίωμα και τον ηγετικό ρόλο στους διεφθαρμένους. Και γιατί είναι ντροπή, άνθρωποι του πολιτισμού, να συμπεριφέρονται σαν τον αγράμματο κουτοπόνηρο μικροδιεφθαρμένο, που αντιλαμβάνεται πως τα μεγάλα προβλήματα της γεωργίας, θα λυθούν αν βάλει ψεύτικα στρέμματα για την επιδότησή του.

Αγαπημένε μου ... σύζυγε

6. Ο Ωραίος

της Ισμήνης

Τα ομώνυμα απωθούνται και τα ετερώνυμα έλκονται. Νόμος της Φυσικής, αν θυμάμαι καλά από την τότε τριβή μου στο δύσκολο ακατανόητο και ακαταλαβίστικο μάθημα που ονομαζότανε Φυσική ή Χημεία, θα σας γελάω… Μεθερμηνευόμενο την σήμερον ημέραν, ο ωραίος θα πάρει άσχημη και η ωραία θα πάρει άσχημο, όχι σαν το τραγουδάκι, «ο ωραίος και η ωραία».

Πάντως είναι αλήθεια ότι αν προσέξουμε καλά τα ζευγάρια που είναι γύρω μας, όντως τα ετερώνυμα έλκονται. Ο σφιχτοχέρης θα πάρει γυναίκα σπάταλη ή το αντίθετο, ο ψηλός θα πάρει κοντή και το χειρότερο η ψηλή θα πάρε κοντό. Και ναι μεν η κοντή με το ψηλό φτιάχνονται τα πράγματα, με 12 πόντους τακούνι μισολύνεται το πρόβλημα, αλλά η ψηλή με τον κοντό τι γίνεται; Δεν είναι δα όλοι οι άντρες κύρους και προσωπικότητας Σαρκοζί να μην τους νοιάζει καθόλου η διαφορά ύψους.

Ο λεπτός θα πάρει χοντρή και η λεπτή θα πάρει χοντρό. Ο μουρτζούφλής θα πάρει ανοιχτόκαρδη και η γκρινιάρα θα πάρει ανοιχτόκαρδο. Από όλες αυτές τις ενώσεις που σαφώς υπάρχουν πολλές με εκ διαμέτρου αντίθετα στοιχεία, εξωτερικά και εσωτερικά, το πιο εμφανές είναι η άσχημη ή έστω η γυναίκα που δεν έχει κανένα ωραίο στοιχείο πάνω της, είναι σαν το νερό ας πούμε, άχρωμη, άοσμη και άγευστη, να έχει δίπλα της έναν όμορφο άντρα.

Αυτός το ξέρει και μάλιστα επιδεικνύει την ωραία του εμφάνιση, τον έχει πιάσει κάτι σαν ναρκισσισμός και όλη του η έννοια είναι να τραβάει τα βλέμματα του αντίθετου φύλλου πάνω του. Προσέχει το ντύσιμό του να είναι στην τρίχα, ακολουθώντας πάντα την μόδα και ψωνίζοντας από ακριβά μαγαζιά, τα παπούτσια του καλογυαλισμένα τα μαλλιά του καλοχτενισμένα. Το ακριβό ρολόι στο χέρι του το αφήνει να φαίνεται επιτηδευμένα διακριτικά, μέσα από το μανίκι του υποκαμίσου του.

Παντρεύτηκε μόνο και μόνο για να έχει μια άμισθη υπηρέτρια, άλλωστε γι’ αυτό το λόγο πήρε μη εμφανίσιμη γυναίκα για να έχει το κεφάλι του ήσυχο και δεν τον ενδιαφέρει αν το «στεφάνι του» δεν έχει το δικό της κεφάλι ήσυχο. Το έτερον ήμισυ ακόμα δεν μπορεί να πιστέψει την ευτυχία και την τύχη πού είχε να της κάνει πρόταση γάμου αυτός ο ωραίος και κομψός άντρας με τις τόσες επιτυχίες. Σκύλιασαν οι τριγυρίστρες και δεν μπορούσαν να καταλάβουν, τι διάολο της βρήκε ή τι είχε παραπάνω ή πως το … έκανε καλύτερα από αυτές. Που να ήξεραν !

Όπου και αν πάει από ζαχαροπλαστείο μέχρι ταβέρνα, επιλέγει πρώτος τη θέση που θα κάτσει ώστε να έχει ελεύθερο μπροστά του το πεδίο όρασης, όχι μόνο για να βλέπει αλλά περισσότερο να τον βλέπουν. Κάθεται τακτοποιώντας επιδεικτικά την «αγία τριάδα» την οποία θεωρεί προέκταση της ωραίας του εμφάνισης. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί οι άντρες έχουν αυτή τη μανία και μάλιστα υπάρχουν μερικοί που ξεπερνούν τα όρια της πολλά υποσχόμενης πρόκλησης και το κάνουν συστηματικά. Όρθιοι, καθιστοί, περπατώντας, ψαχουλεύονται για να διαπιστώσουν αν είναι στη θέση της. Η σύζυγος ενός «δημόσιου θωπευτή της αγίας του τριάδας» τον χώρισε διότι η γυναίκα είχε γίνει ρεζίλι και οι παρέες τους, τους κάνανε στην άκρη.

Κυκλοφορεί ο ωραίος μας άνετα έξω με τη γυναίκα του, γιατί έτσι επιβεβαιώνει την δική του εμφάνιση και ξέρει ότι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να ρίξεις μια άλλη γυναίκα είναι να συνοδεύεσαι και μάλιστα να δείχνεις ενδιαφέρον και να περιποιείσαι τη συνοδό σου. Δεν φοράει δαχτυλίδια ακριβώς για να φαίνεται η βέρα στο χέρι του και δεν την κρύβει. Αυτό είναι το δόλωμα του και γύρω τα ψάρια περιμένουν και το χάφτουν. Εμείς οι γυναίκες κουβαλάμε μια δόση πουτανιάς μέσα μας. Μη δούμε άντρα που μας αρέσει να συνοδεύει άλλη γυναίκα, τότε παθαίνουμε κάτι σαν ντελίριο, να φάμε τον άντρα της άλλης.

Έτσι λοιπόν ο ωραίος μας με ένα σμπάρο έχει 2 τρυγόνια. Μια για το σπίτι και μια για το κρεβάτι. Πάντως γυναίκα με IQ σε κανονικά επίπεδα αποκλείεται να δεχθεί να παντρευτεί έναν τέτοιο άντρα. Το IQ της είναι κάτω του μετρίου, άλλωστε προς τα εκεί στοχεύει και ο δικός μας, διότι άνω του μετρίου θα τον τυλίξει σε μία λαδόκολλα και θα τον στείλει στη μαμά του. Η παρακάτω ιστορία είναι απολύτως αληθινή.

Ωραίος και γοητευτικός αυτός, σταμπάρισε για το στεφάνι του την κατάλληλη που λέγαμε, μα πιο κατάλληλη δεν θα έβρισκε! Με το που αποφάσισε ότι αυτή του κάνει, ένα βράδυ, εντελώς ξαφνικά, την πηγαίνει σε γυναικολόγο να εξετάσει την ακεραιότητα του υμένα της παρθενίας της, διότι αυτός είναι τόσο έντιμος που δεν θέλει άντρας άλλος να έχει αγγίξει τη γυναίκα του. Και το IQ ραδικιού το δέχθηκε!

Παντρεύτηκαν κάνανε και 2 παιδάκια και όλα λειτουργούσαν ρολόι, συμφώνα με τις δικές του προδιαγραφές. Κάθε καλοκαίρι την έστελνε στο χωριό της κι αυτός καθόταν στην πόλη να κερδίζει τον άρτο τον επιούσιον, για να μην τους λείψει τίποτα.

Σεπτέμβριο γυρνάει η σύζυγος και εκεί που τακτοποιούσε τα ντουλάπια της, βρίσκει ανάμεσα στα σεντόνια χωμένο 1 κουτί προφυλακτικά και το 1 εκ των 3 έλειπε. Σημειωτέον το ζεύγος δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ μα ποτέ αυτού του είδους την αντισύλληψη. Ψυλλιάστηκε, φυσικό ήταν, εσείς τι θα σκεφτόσαστε στη θέση της;

Όταν επέστρεψε ο σύζυγος και κάθισε να φάει του σερβίρει στο πιάτο το ανοιγμένο κουτί με τα προφυλακτικά. Νταμπλάς του ήρθε! Το είχε ξεχάσει, αμήχανος την κοιτάξει, ξεροκαταπίνει, καθυστερεί για να δώσει μια αληθοφανή απάντηση. Την κοιτάει στα μάτια, της πιάνει τα χέρια και της λέει, κοκκινίζοντας με τρεμάμενη φωνή:

- Δεν είναι αυτό που νομίζεις, σου ορκίζομαι, το καλοκαίρι που έλειπες ένα βράδυ, μου ήρθε έτσι κάτι σαν μια φούντωση, μόνος μου ήμουνα … καταλαβαίνεις … δεν ήθελα να σε απατήσω … σκέφθηκα να βολευτώ self-service και να … μου ήρθε σαν ιδέα αφού εμείς δεν έχουμε χρησιμοποιήσει ποτέ προφυλακτικό … να βάλω ένα να νοιώσω πως είναι η τελική φάση με αυτό! Και τον πίστεψε το IQ ραδικιού.

Να γιατί οι ωραίοι παντρεύονται κατά κανόνα άσχημες και ακόμα καλύτερα με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης.

Το κουτί της Πανδώρας IV

Ο Ροσέτι έχει φτιάξει κι άλλες Πανδώρες με το ίδιο μοντέλο. Εδώ άλλη μία,
να δούμε αν επιβεβαιώνονται όσα καταμαρτυρήσατε/με στον προηγούμενο
πίνακα! Βλέπε επίσης>>>

Θεολογία των εισπράξεων...

Χαρακτηριστικές της αντίληψης της πλούσιας ζωής μητροπολιτών είναι οι εξής περιπτώσεις: 

* Ο πρώτος ποιμαίνει μια από τις πλουσιότερες μητροπόλεις της Κεντρικής Ελλάδας και έχει συγκρουστεί επανειλημμένως με ομάδες πιστών της επαρχίας του, οι οποίοι μεταξύ άλλων εξέδωσαν ειδικά έντυπα με τα οποία τον κατηγόρησαν ότι διαθέτει τόσες αρχιερατικές στολές όσες και οι ημέρες του χρόνου. Μάλιστα στα έντυπά τους δημοσίευσαν φωτογραφίες του ιεράρχη με τις 365 διαφορετικές στολές του- μία για κάθε ημέρα. Η κατασκευή τους κοστίζει δεκάδες χιλιάδες ευρώ. 

* Ο δεύτερος, ποιμήν του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος των Αθηνών, τελεί δεκάδες μνημόσυνα κάθε μήνα και τα έσοδα από αυτά τα κρατάει για τον εαυτό του. Ο γνωστός ως «μνημοσυνάκιας» της Ιεραρχίας έφθασε στο σημείο να βάλει ειδικό παγκάρι σε νεκροταφείο που υπάγεται στην περιοχή του, γεγονός που εκνεύρισε τις δημοτικές αρχές, αφού τα έξοδα και η συντήρηση των νεκροταφείων ανήκουν στους δήμους. Μάλιστα, όπως λέγεται, ο εν λόγω ιεράρχης έκλεισε με μονωτική ταινία και το ειδικό κουτί που είχε ο δήμος για όσους θέλουν να προσφέρουν χρήματα. 

(ΒΗΜΑ, 22/3/2010)

Επάγγελμα: ΠΑΣΟΚ

του Κώστα Βαξεβάνη, Κουτί Πανδώρας, 1/8/2012

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, όπως γράφει στο βιογραφικό του είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ από το 1982 (Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής). Κατέχει κρατικές θέσεις από το 1987. Μπορεί κάποιος να πει δηλαδή πως το επάγγελμά του είναι “επάγγελμα ΠΑΣΟΚ”. Ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει, ανατραφεί (όχι μόνο πολιτικά) μέσα σε έναν κομματικό μηχανισμό, αλλά κυρίως έναν μηχανισμό εξουσίας. Τα ένσημά του, είναι σε πολιτικά μπαλκόνια, τηλεοπτικά πάνελ, αίθουσες υπουργείων και διαδρόμους που ψυθυρίζονταν τα μεγαλύτερα μυστικά αυτής της χώρας. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως ο ίδιος στον εαυτό του αποδίδει αυταπάρνηση, θυσία και πατριωτισμό. Αλλά οι έννοιες συνήθως έχουν διαφορετικό περιεχόμενο στην πολιτική απ’ ό,τι στην κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο που ο Άκης Τσοχατζόπουλος στα ημερολόγια του, την ώρα που έγραφε στον συνέταιρό του και του ζητούσε ένα εκατομμύριο από τις κοινές του καταχρήσεις, τελείωνε γράφοντας πως το κάνει “για την πατρίδα, το κόμμα και το καλό του τόπου”.

Οι περισσότεροι που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 30 χρόνια, συνδέονται με την εξουσία με σχέσεις εξάρτησης. Ζουν σε αυτήν, μερικές φορές γι αυτήν και όταν την χάσουν απλώς το αρνούνται. Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης ανήκε στον πυρήνα της εξουσίας. Και βέβαια ευθύνεται για την κατάντια μας σήμερα. Ατύχησε να ηγηθεί του πολιτικού του χώρου όχι γιατί ήταν χειρότερος από τους άλλους στο κακό που έκανε, αλλά γιατί έφτασε στο σημείο να πιστεύει πως η επικοινωνιακή του επικράτηση μέσα από τα συγκροτήματα Τύπου, ήταν και η πολιτική του θέση.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα κοινής αποδοχής από τα Μέσα Ενημέρωσης, με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. ”Γνωστοποίησε” σε όλους τους εκδότες και τους μεγαλοδημοσιογράφους πως ήταν στόχοι τρομοκρατικών ενεργειών. Ανέλαβε να τους προστατεύσει και να τους φυλάξει. Δημιουργήθηκε λοιπόν μια σχέση εξάρτησης μεταξύ τους,που μόνο συμπάθεια προσέφερε στο πρόσωπό του και βέβαια την αντιμετώπισή του ως προστάτη. Ταυτόχρονα δημιούργησε ένα πολιτικό πλαίσιο ασφάλειας-ανασφάλειας, στο οποίο αυτός, μόνο αυτός, φάνταζε αναγκαίος.

Όλα αυτά όμως δεν ήταν ούτε η άποψη της κοινωνίας γι αυτόν, ούτε του κόμματος. Απλώς των διαπλεκόμενων εκδοτικών και επιχειρηματικών μηχανισμών. Ο αυτόματος πιλότος όμως της πολιτικής μάλλον τελείωσε γι αυτόν. Τα πράγματα άλλαξαν και ο Χρυσοχοίδης καθόλου. Έτσι άρχισε να δηλώνει “αδιάβαστος”, περί το μνημόνιο, αποδεικνύοντας όχι πόσο αμαθής ήταν, αλλά πόσο αδύναμος να διαχειριστεί κάτι,έξω από το πλαίσιο εξουσίας που αντιλαμβανόταν ως φύση του.

Συνέχισε να συμπεριφέρεται ως παντοδύναμος, «απαραίτητος» και “καταλληλότερος” με ιδιοκτησιακή αντίληψη για την εξουσία και “μεσσιανική” για την κοινωνία. Άρχισε να συμπεριφέρεται με κυκλοθυμία, που δεν ήταν μόνο πολιτική, με επιθετικότητα που ήταν εμφανής σε όλους και με αγωνία που έδειχνε απώλεια πολιτικού προσανατολισμού. Δυο τουλάχιστον περιστατικά σε συνεδριάσεις οργάνων του ΠΑΣΟΚ, άφησαν εμβρόντητους τους πάντες για την συμπεριφορά του.

Με αυτή τη συμπεριφορά ήρθα αντιμέτωπος πριν από μήνες, μετά από ένα ρεπορτάζ που αποκάλυπτε πως στο Υπουργείο Ανάπτυξης όπου ήταν υπουργός, θα έκαιγαν αρχεία αμαρτωλών συμβάσεων,παρά την ενημέρωση από το Γενικό Αρχείο του Κράτους ότι είναι παράνομο. Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ορθά κοφτά “και εσένα τι σε νοιάζει” . Προσπάθησε ανεπιτυχώς να με πείσει να κατεβάσω το δημοσίευμα και στο τέλος αναγκάστηκε να δηλώσει επίσημα, πως δεν θα γινόταν καμιά καταστροφή των Αρχείων.

Χθες ο Χρυσοχοίδης με πήρε και πάλι τηλέφωνο για να με βρίσει για ένα άλλο δημοσίευμα που τον εμφάνιζε να έχει μεγάλη φρουρά. Πολύ μεγαλύτερη από όση έχουν αστυνομικά τμήματα που φρουρούν Δήμους. Δεν πήρε ούτε για να διαψεύσει ούτε για να εξηγήσει. Πήρε με το ύφος του εξουσιαστή, για να δείξει ποιός είναι η εξουσία.

Δεν αμφιβάλω πως μπορεί να μην φταίει ο Χρυσοχοίδης για την συμπεριφορά του. Μπορεί να είναι μια συμπεριφορά που του επιτρέπουν χρόνια συνάδελφοί μου, σε τέτοιο βαθμό που νομίζει πως έτσι είναι οι δημοσιογράφοι και η δημοσιογραφία. Δεν είναι έτσι. Αντιθέτως η πολιτική που εκφράζει είναι έτσι όπως του τη δείχνει ο κόσμος στις εκλογές. Θα του θυμίσω λοιπόν μερικά πράγματα που δεν του θυμίζουν τα συγκροτήματα που τον “φυλάνε”.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης ως υπουργός Δημόσιας Τάξης,που του αρέσει να λέει πως η Αστυνομία έχει τη δικιά του σφραγίδα,είναι αυτός που επί των ημερών του δημιουργήθηκε μια Αστυνομία τόσο πιστή στη Δημοκρατία που η μισή ψηφίζει Χρυσή Αυγή

Δημιούργησε μια Αστυνομία που τα βράδια η μισή φυλάει την άλλη μισή με μπλόκα και φράχτες έξω από Αστυνομικά Τμήματα. Σε καμιά Ευρωπαϊκή Χώρα οι προστάτες της Δημόσιας Τάξης δεν δημιουργούν εικόνα ανασφάλειας και αντιπαλότητας με την κοινωνία.

Επί των ημερών του και με το επιχείρημα της τρομοκρατίας, γέμισε η χώρα με φυλασσόμενους επώνυμους και κουμπουροφόρους. Δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, μεγαλοσχήμονες, φυλάσσονται γιατί κινδυνεύουν (από ποιόν;) με χρήματα του κόσμου που πεινάει πια, χρωστώντας βέβαια ευγνωμοσύνη στο Μιχάλη. Έλληνες Αστυνομικοί κάνουν τις Φιλιππινέζες σε κάθε λογής νούμερα και επιδειξίες που προσδιορίζονται ως στόχοι.

Επί των ημερών του οι Αστυνομικοί έπαψαν να είναι πολίτες που περιπολούν στους δρόμους για την Δημόσια Ασφάλεια και έγιναν Ρόμποκοπ που περισσότερο φοβίζουν τον πολίτη παρά εμπνέουν ασφάλεια.Εκατομμύρια δόθηκαν για αγορές εξοπλισμού και εκσυγχρονισμού.

Επί των ημερών του στην Δημόσια Τάξη,οι μετανάστες γκετοποιήθηκαν και στη συνέχεια εμφανίστηκαν ως απειλή που δικαιολογούσε όλα τα προηγούμενα.

Επί των ημερών του οι υπόδικοι του Πυροσβεστικού Σώματος που υπέγραφαν υπερτιμολογημένες συμβάσεις για την δασοπυρόσβεση με εταιρείες ελικοπτέρων έπαιρναν σκανδαλώδεις προαγωγές ενώ βοούσε η Πυροσβεστική για τα έργα και τις ημέρες τους.

Και ας πάμε σε αυτό που επιδεικνύεται από τον κύριο Χρυσοχοίδη ως η σωτηρία μας. Την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη. Είναι σε πολλούς πλέον γνωστό που κάνουμε χρόνια έρευνα πως η 17 Νοέμβρη δεν εξαρθρώθηκε με τη βόμβα Ξηρού.Ένα χρόνο πριν οι Μυστικές Υπηρεσίες της Βρετανίας, με εκτεταμένες επιχειρήσεις στην Ελλάδα,(όπου μέλη τους εμφανίζονταν ως κριτικοί θεάτρου,πανεπιστημιακοί, τουρίστες και πολλά άλλα) είχαν κάνει καταγραφή της 17 Νοέμβρη εξασφαλίζοντας ακόμη και μαρτυρίες πρώην μελών. Έξι μήνες πριν, καμουφλαρισμένοι πράκτορες αναζητούσαν το παρελθόν του Γιωτόπουλου και είχαν μιλήσει με όλη την παλιά ομάδα Γιωτόπουλου στην Γαλλία. Συνεπώς η εξάρθρωση, δεν ήταν έργο Χρυσοχοίδη ακόμη και αν την εποχή εκείνη ο πρώην υπουργός φωτογραφιζόταν ως ο Τσακ Νόρρις της Δημόσιας Ασφάλειας.

Επί των ημερών του εμφανίστηκαν διάφορες ομάδες και “Σέχτες” που δολοφόνησαν ακόμη και δημοσιογράφους δημιουργώντας τρομερό αίσθημα ανασφάλειας σε μια χώρα που πληρώνει για την Ασφάλεια (πάλι επί των ημερών του) πάρα πολύ ακριβά.Αυτές οι ομάδες μοιάζουν περισσότερο με δημιουργήματα που δικαιολογούν τα αστυνομικά μέτρα παρά με “εκδικητές” και αντεξουσιαστές.

Επί των ημερών του έγιναν πολλά. Αλλά έγινε το χειρότερο. Για πρώτη φορά τρομοκράτες χτύπησαν το ίδιο το γραφείο του, μέσα στο Υπουργείο σκοτώνοντας έναν άνθρωπο. Και βέβαια δεν παραιτήθηκε συντετριμμένος, αλλά ζήτησε μια άλλη εξουσία, άλλο υπουργείο,γιατί δεν έφταιγε αυτός αλλά…οι τρομοκράτες.

Εν ολίγοις ο Χρυσοχοίδης με πολιτικά, κοινωνικά και δημοκρατικά κριτήρια ήταν ο πιο αποτυχημένος Υπουργός Δημόσιας Τάξης αποδεικνύοντας πως η έκταση των μέτρων Ασφάλειας δεν είχε κανένα αντίκρυσμα.

Για τα έργα και τις ημέρες στο Υπουργείο Ανάπτυξης και το ΕΣΠΑ, μάλλον θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε τον Σεπτέμβρη ένα αποκαλυπτικό HOT DOC.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης , δείχνει πάντως να κινείται οριακά, αυτοπροσδιοριζόμενος ως επίλεκτος της εξουσίας. Θεωρεί ίσως πως το να κινείται με μερικές δεκάδες αστυνομικούς,δεν είναι μόνο προστασία αλλά η ίδια η εξουσία του που δεν καταρρέει αλλά είναι ενεργή. Κάνει όμως το λάθος να προσπαθεί να δοκιμάσει αυτή την εξουσία σε δημοσιογράφους. Είναι ένας πολιτικός με εθισμό και εξάρτηση. Στην εξουσία.

Υ.Γ. Επειδή καταλαβαίνω πως ο Μ. Χρυσοχοίδης δεν θα αντέξει ούτε αυτό το άρθρο, καλά θα κάνει να συμβουλευτεί κάποιους δικηγόρους πριν αρχίσει να τρέχει για μηνύσεις πάλι. Η ελευθερία της γνώμης είναι Συνταγματικά κατοχυρωμένη. Σε αυτό το άρθρο υπάρχουν γνώμες, πραγματικά γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις. Αυτή είναι η δουλειά του δημοσιογράφου.

Το κουτί της Πανδώρας I

...
Πίνακας του Ραφαήλ (Rafaello Sanzio, 1483-1520)




(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Όσα παίρνει κι όσα φέρνει ο άνεμος

Ήμουν κι εγώ εκεί...

της Ισμήνης

Ήμουν κι εγώ εκεί! Που εκεί; Μα φυσικά στον πριγκηπικό γάμο! Τώρα βέβαια δεν ήμουνα από αυτούς που κατασκήνωσαν από την προηγουμένη μπροστά στην εκκλησία για να δουν πρώτοι το ζευγάρι του πρίγκιπα και της πριγκίπισσας να εξέρχονται από την κυρία είσοδο, αφού πλέον με την ευλογία της Αγγλικανικής εκκλησίας είχαν γίνει οι 2 σάρκα μία … που λέει ο λόγος!

Ήμουν βέβαια στη Λονδίνο αλλά προτίμησα να παρακολουθήσω την όλη τελετή από την πολυθρόνα, ήταν και πιο βολικό! Άλλωστε με τόση ώρα που κράτησε όλη η παράσταση, να έχω και την δυνατότητα να βάλω κάτι τις στο στόμα μου, να στανιάρω κομματάκι από την αγωνία της αναμονής.

Τα είδατε κι εσείς, που να τα ξαναλέω ... τόση κακόγουστη καπελαδούρα, αλλά εστεμμένη και επώνυμη παρακαλώ! Εκείνες δε οι κόρες της Σάρας Φέργκιουσον με τους θηρεούς πανοπλίες στο κεφάλι, σαν Ρωμαίοι λεγεωνάριοι ήτανε.

Βγήκε δα και η μαμά τους την επομένη να δηλώσει ότι πολύ λυπήθηκε που δεν την κάλεσαν στον γάμο –ας πρόσεχε βέβαια, τι έλεγε– για να ντύσει τις κορούλες τις και να είναι όλοι μαζί, σαν μια χαρούμενη οικογένεια!

Τα πάντα ήταν κλειστά την Παρασκευή, τα λεωφορεία που έκαναν δρομολόγια ήταν σχεδόν άδεια! Άλλωστε όπως λέει και η παροιμία: σιγά που θα αφήσουμε τον γάμο, να πάμε για πουρνάρια! Τέλος πάντων!

Την επομένη του γάμου ο λαός της Αγγλίας ξεσηκώθηκε με αμέτρητα παράπονα και σχόλια για την αναμετάδοση της τελετής και έβαλαν εναντίον του εκφωνητή και του κάμεραμαν του BBC, διότι διέπραξε μια τεράστια απρέπεια. Τόσοι μα τόσοι πια εστεμμένοι ήτανε εκεί, βασιλείς, βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες και αυτοί να δείχνουν τον Μπέκαμ και την Βικτώρια! Αίσχος, ντροπή!!!!! Να σκεφθείτε ότι αγνόησαν ακόμη και τους Γλύξμπουργκ!!!!!!!!!

Την επόμενη μέρα κατέβηκα προς Μπάκινχαμ μεριά που ακόμα ζούσε με τον απόηχο του γάμου! Κι ακόμα δεν έχουν συνέλθει! Από την πλατεία Τραφάλγκαρ μέχρι το παλάτι όλοι οι δρόμοι σημαιοστολισμένοι, με πολύ αστυνομία, η διέλευση των αυτοκινήτων κομμένη λες και από στιγμή σε στιγμή θα εμφανιζότανε, μέσα στην άμαξα ή στο σπορ αυτοκίνητο, το πριγκηπικό ζεύγος.

Πολύς, μα πάρα πολύς κόσμος ανεβοκατέβαινε την τεράστια λεωφόρο ποζάροντας με βασιλικό ύφος για την καθιερωμένη φωτογραφία μπροστά στην τεράστια πόρτα του παλατιού! Πάντως ο καιρός ήτανε ο καλύτερος σύμμαχος του ζευγαριού!

Τα τουριστικά μαγαζιά, πουλάνε αμέτρητα ενθύμια του γάμου. Ο Ουίλιαμ και η Κατερίνα (πλέον) απεικονίζονται σε διάφορα αντικείμενα από καλόγουστα μέχρι τα πιο κακόγουστα ή αστεία! Ποτήρια, μαντήλια, αναπτήρες, πιάτα, πιατάκια, μπρελόκ, καρικατούρες, κρεμάστρες, σαπούνια, γλειφιτζούρια, πετσέτες, χαρτοπετσέτες.... μόνο σε χαρτί τουαλέτας δεν τους έχουν απεικονίσει!

Το βασιλικό μαγαζί πλάι στα ανάκτορα έχει σαν αναμνηστικά μόνο ένα πορσελάνινο κουτί για χάπια, ένα πιάτο τοίχου, φλιτζάνι τσαγιού με το πιατάκι, μια κούπα, τυπωμένο το μενού και το πρόγραμμα της γαμήλιας τελετής καθώς και ένα DVD, αλλά σε αρκετά τσουχτερές τιμές!

Να ζήσουν τα παιδιά, να ευτυχήσουν! Άντε και στα δικά μας κορίτσια, τέτοια τύχη να έχουμε πια!!

Το κουτί της Πανδώρας III

Πίνακας του έτους 1878 από τον Dante Gabriel Rossetti (1828 - 1882)
βλέπε επίσης!





(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Ο Γιάννης Μπουτάρης κανονικά έπρεπε να είχε χάσει

(από το lifo.gr, 15/11/2010)

Έκανε του κεφαλιού του σε μια Θεσσαλονίκη συντηρητική που βγάζει Δημάρχους που γλύφουν την Εκκλησία και το στράτευμα και είναι καλά παιδιά με κοστούμια και καλοχτενισμένα μαλλιά (κι ας τα θαλασσώνουν με τις Πολιτιστικές και τα λεφτά του Δήμου) απ’ το 1986. Στην πόλη του Άνθιμου, του Παπαγεωργόπουλου, του Ψωμιάδη, ο Μπουτάρης τα έκανε όλα λάθος:

1) Ήταν μεγάλος. [Θυμάται κανείς που τις πρώτες μέρες της υποψηφιότητάς του υπήρχε μια βρώμικη καμπάνια, και μέσα απ’ το βαθύ, κακό Πασόκ, που έλεγε ότι ο Μπουτάρης είναι 75 χρονών άρα ανήμπορος άρα άχρηστος, ενώ στην πραγματικότητα είναι 68 και όχι 75; Είχα προσπαθήσει να διαλύσω αυτή την παρανόηση, απ’ την πρώτη μέρα εδώ.]

2) Κι άλλα λάθη γι’ αυτή την πόλη: Είχε σκουλαρίκια και τατουάζ. Και «γκόμενες». Και τους νέους μαζί του, πράγμα ως γνωστόν άχρηστο γιατί οι νέοι δε νοιάζονται και κάνουν με περηφάνια «αποχή».

3) Όταν η γυναίκα του πέθανε από καρκίνο πριν από τέσσερα χρόνια (λίγο μετά την ήττα του στις προηγούμενες Δημοτικές εκλογές – πόσο θα χαιρόταν αν ήξερε πως ο αγαπημένος της τα κατάφερε χτες), ο Μπουτάρης εκπλήρωσε την τελευταία επιθυμία της να μην ταφεί σε θρησκευτική κηδεία αλλά να αποτεφρωθεί στη Βουλγαρία – μιας και οι παπάδες δεν επέτρεπαν την αποτέφρωση εδώ. Θρησκόληπτες κατίνες του το κρατούσαν από τότε: «Έκαψε τη γυναίκα του.»

4) Δεν είχε image maker. Τα viral με το «Μακάρι Μπουτάρη» είχαν πλάκα αλλά το φτηνό λογοπαιγνιακό τους χιούμορ δεν άγγιξε τόσους όσους θα άγγιζε, υποτίθεται, μια κανονική καμπάνια.

5) Είναι κανονικός άνθρωπος. Δε νιώθει άνετα στην τηλεόραση, δεν έχει φοβερό λέγειν στην οθόνη, μουρμουρίζει, σκύβει το βλέμμα του όταν δίνει συνεντεύξεις, σα να ντρέπεται. Δεν είχε τον αέρα του αντιπάλου του που ρητορεύει με πειστικότητα πείθοντας πως έχει όλες τις λύσεις.

6) Δεν είναι τοπικιστής, δεν είναι «πατριώτης», δεν έχει δεσμευτεί πως θα αντιπαρατεθεί με τους Σκοπιανούς και τους Τούρκους (αντίθετα έχει κατηγορηθεί ως Ρεπουσικός και εθνομηδενιστής, whatever that means), με την οργάνωσή του ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ έχει προωθήσει τη συνεργασία της χώρας με τους γείτονες. Και ξέρουμε τι σημαίνει στη Θεσσαλονίκη να μην κάνεις σημαία σου το Μακεδονικό και τα εθνικά θέματα.

7) Τα κάνει θάλασσα στα αθλητικά. Μέχρι και μια μέρα πριν τις εκλογές άνοιγε μέτωπα με τους οπαδούς του Ηρακλή, την ώρα που ακόμα και 100 ψήφοι θα του ήταν υπερχρήσιμοι.

8) Δεν έλεγε σε όλους τους ψηφοφόρους αυτά που ήθελαν να ακούσουν. Τον άκουγα στην τηλεόραση και ήθελα να μπω στο κουτί και να τον ταρακουνήσω, να του πω: «Σταμάτα να κάνεις εχθρούς, μην τα λες αυτά!»

9) Η σύνδεση με το Πασόκ: τώρα που όλοι μισούμε το Πασόκ και το μνημόνιο, δεν υπάρχει κάτι πιο ξενερωτικό απ’ το να ξέρεις πως το Πασόκ θα καπηλευτεί τυχόν νίκη ενός ανεξάρτητου υποψηφίου (και όντως αυτό έγινε.) Ποιος τρελός, ακόμα και Πασοκτζής θα ήθελε να δώσει το μήνυμα πως θέλει και νέα μέτρα; 

10) Ως τελευταία προεκλογική συγκέντρωση έκανε μια αντιγραφή των ρεσώ των Atenistas στο Λευκό Πύργο – η κατάληξη μιας καμπάνιας τελείως ερασιτεχνικής και do-it-yourself με πολλά επικοινωνιακά κενά και λάθη, όπως διαπίστωσαν πολλοί.

11) Είπε σε εκδήλωση ότι η δημοτική τηλεόραση TV100 θα ήταν πιο χρήσιμη αν αντί για προπαγάνδα για τον κάθε δήμαρχο έπαιζε εκπομπές λόγου, τέχνης και, ναι, πορνό τα βράδια. Εκεί για όλους είχε πια τελειώσει. Το ότι τόλμησε να προκαλέσει στη συντηρητική Θεσσαλονίκη ήταν, πιστέψαμε, το μεγαλύτερό του λάθος. Βούτυρο στο ψωμί των συντηρητικών, που πλέον προηγούνταν στις δημοσκοπήσεις.

12) Θα ξεπερνούσε όμως τον εαυτό του, λέγοντας χωρίς διπλωματικές και δημοσιοσχεσίτικες περιστροφές την άποψή του για τον Μητροπολίτη Άνθιμο. Εκεί πια τον μίσησαν όλοι: οι θρησκευόμενοι επειδή τους έβρισε τον άγιο, οι άθεοι επειδή πήγε να τον ασπαστεί (τη μέρα που ο Άνθιμος αντέδρασε και, θα έλεγα, ξεσκεπάστηκε.) Τη στιγμή που ο Μητροπολίτης είπε: «Όσο ζω εγώ ο Μπουτάρης δε θα γίνει Δήμαρχος», οι περισσότεροι ξέραμε πως όλα είχαν τελειώσει.

13) Ήταν ευάλωτος. Επειδή δεν ήταν ψεύτικα ατσαλάκωτος και χαμογελαστός δεν έγινε μόνο αντικείμενο χλευασμού για την ηλικία του, αλλά και για το ότι είναι οινοπαραγωγός και είχε προβλήματα αλκοολισμού στη δεκαετία του ’80. Και παρ’ ό,τι είχε μιλήσει ανοιχτά για το πώς τα ξεπέρασε και βοήθησε κι άλλους ανθρώπους μέσω σχετικής οργάνωσης, τα απαράδεκτα υποννοούμενα και η ρετσινιά του "μπεκρή που δεν ξέρει τι λέει" τον ακολούθησε μια χαρά ως ύπουλο χτύπημα, όταν χρειαζόταν.

Ό,τι μπορούσε να πάει στραβά στην (έτσι κι αλλιώς πιθανότατα καταδικασμένη απ’ την αρχή καμπάνια του) πήγε. Ένας image maker θα τραβούσε τα μαλλιά του μ’ αυτόν τον άνθρωπο που έμοιαζε να ντρέπεται να μιλήσει δημοσίως, φαινόταν γέρος, θεωρούνταν για κάποιους αλκοολικός, απογοήτευε τις ομάδες της πόλης, έβριζε τον αγαπημένο Μητροπολίτη της μεγαλύτερης μερίδας των ψηφοφόρων, υποστηριζόταν απ’ το πιο μισητό κόμμα της δεκαετίας, θεωρούνταν «εθνομηδενιστής» και προδότης στην πόλη που η πλειοψηφία έχει θετική γνώμη για τον Παπαθεμελή, μιλούσε για πορνό στο δημοτικό κανάλι.

Κι όμως, όταν ξαφνικά χτες το βράδυ, πέρα από κάθε προσδοκία -τα κουκιά δεν του έβγαιναν έτσι κι αλλιώς στη Δεύτερη Κυριακή- κατάλαβα πως βγαίνει, γίνεται Δήμαρχος της πόλης, παραδέχτηκα αυτόν τον άνθρωπο που πορεύτηκε στην προεκλογική του εκστρατεία με έναν τρόπο πρωτοφανή: δείχνοντας τον πραγματικό του εαυτό και λέγοντας τη γνώμη του – ακόμα κι αν αυτή ήταν αντιδημοφιλής. Τα έκανε όλα λάθος κι όμως ταυτόχρονα τα έκανε όλα σωστά. Εμπιστεύτηκε τους ψηφοφόρους, τους φέρθηκε σα μεγάλα παιδιά.

Και όλες τις γκάφες που έκανε; Απ’ ό,τι αποδείχτηκε, εμείς, όσοι τον συμπαθούσαμε, τις θεωρούσαμε γκάφες, απ’ το άγχος μας για το πώς θα τις πάρουν οι συντηρητικοί ψηφοφόροι. «Αμάν, δεν έπρεπε να τα βάλει με τον Μητροπολίτη, τώρα θα πάει εναντίον του ο Παπαθεμελής και το Λάος», «Ωχ δεν έπρεπε να πει αυτό για την TV100», «Πωπω… εκτός απ’ τους οπαδούς του Ηρακλή τώρα έχασε και τις ψήφους των Παοκτσήδων», «Μα γιατί δεν καταδικάζει πιο έντονα το Μνημόνιο; Θα χάσει ψήφους απ’ την αριστερά!». Τα σκεφτόμασταν όλα με όρους επικοινωνίας, και ο Μπουτάρης, απρόβλεπτος όπως είναι, έμοιαζε να κάνει ό,τι μπορεί για να χάσει το επικοινωνιακό παιχνίδι. [Δεν ξέραμε πως τα επικοινωνιακά τερτίπια ήταν τόσο υπερεκτιμημένα!] 

Το άγχος τού πώς θα τον δουν οι άλλοι έκανε πολλούς ανθρώπους να απογοητευτούν απ’ την καμπάνια του Μπουτάρη – η έγνοια για την προσέλκυση ψήφων, η ανάγκη για στρογγύλεμα των απόψεων, για λείανση των αντιθέσεων, για γλώσσα που θα έπειθε και την αριστερά αλλά και τους θρησκευόμενους πατριώτες και τους συντηρητικούς και τους οπαδούς του Ψωμιάδη και τους Παοκτσήδες…

Όταν όμως απευθύνεσαι σε όλους τελικά δεν απευθύνεσαι σε κανέναν. Αυτό είναι τελικά το μήνυμα της εκλογικής νίκης του νέου, ανέλπιστου Δημάρχου. Και αυτή η ειλικρίνεια και η απόφασή του να πει αυτό που πιστεύει ακόμα κι αν αυτοκαταστραφεί, χάσει ψηφοφόρους, ή δεν εκλεγεί (σε συγκλονιστική αντίθεση πχ. με τον Ψωμιάδη) είναι ο λόγος που τελικά κέρδισε. 

Κέρδισε χωρίς να στρογγυλέψει την ξεκάθαρή του καταδίκη του σκοταδισμού της πόλης, του απαράδεκτου Μητροπολίτη, της εικόνας που έχουν όλοι για την φοβική, εθνικιστική Θεσσαλονίκη. Δεν χρειάστηκε να στρογγυλέψει τίποτα.

Και αυτή η απρόβλεπτη διπλή του νίκη δεν είναι μόνο μια μεγάλη ανατροπή, αλλά και το πιο κουφό και ελπιδοφόρο success story που έζησε η αυτή η πόλη εδώ και πολλές πολλές δεκαετίες...

Η αναγκαιότητα της διαχείρισης των σκουπιδιών

και της ανακύκλωσης των υλικών τους

Με αφορμή την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση για τα σκουπίδια στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία, δημοσιεύουμε ένα κείμενο το φίλου περιβαλλοντολόγου Δρ. Θόδωρου Κουσουρή:

Το πρόβλημα των σκουπιδιών είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα ρύπανσης του περιβάλλοντος στην Ελλάδα. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στη γειτονιά του, στις παραλίες, σε απομονωμένα πάρκα και αλσύλλια, στα περιθώρια των αγροτικών δρόμων, σε εγκαταλειμμένες περιοχές, σε ρέματα και χείμαρρους.

Τα σκουπίδια είναι συνήθως στέρεα υλικά και αντικείμενα που παράγουμε κατά την καθημερινή μας ζωή, ενώ αποτελούν ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών, εφόσον η απόρριψή τους γίνεται ανεξέλεγκτα και οπουδήποτε.

Στις ανεπτυγμένες χώρες το κάθε άτομο κατά τη διάρκεια της ζωής του, δημιουργεί σκουπίδια που είναι περίπου 600 φορές περισσότερα από ότι το βάρος του σώματός του. Στην Ελλάδα παράγουμε περίπου 3 εκατομμύρια τόνοι σκουπιδιών κάθε χρόνο (720 γραμμάρια κάθε μέρα ανά κάτοικο), από τα οποία τα μισά αντιπροσωπεύουν υπολείμματα τροφών, αρκετά μεγάλο ποσοστό ανήκει στο χαρτί (22%) και σε διάφορα υλικά (13%) όπως ξύλα, χώματα, υφάσματα, τα πλαστικά αντιπροσωπεύουν περίπου το 11%, τα μέταλλα 5% και το γυαλί 4% περίπου.

Η διαχείριση των σκουπιδιών είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο για την προστασία του περιβάλλοντος. Μέχρι σήμερα η ευκολότερη και πλέον ανέξοδη απόθεση των σκουπιδιών γινόταν σε χωματερές και σε κάθε ανοικτό σκουπιδότοπο. Οι μορφές όμως αυτής της απόθεσης των σκουπιδιών είναι εξαιρετικά επικίνδυνες για την υγεία, τη ρύπανση, την αισθητική και όχι μόνο υποβάθμιση του τοπίου, τη ρύπανση των επιφανειακών και υπόγειων νερών, για πυρκαγιές και εκρήξεις, για παραγωγή τοξικών και δηλητηριωδών αερίων, και γενικά απειλή για την κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη κάθε περιοχής.

Στις κοινωνίες εκείνες που το περιβάλλον και η προστασία του είναι ζητήματα προτεραιότητας, τότε για τα σκουπίδια προωθούνται διαχειριστικές πρακτικές, όπως είναι η ανάκτηση υλικών (ανακύκλωση, παραγωγή λιπάσματος), η υγειονομική ταφή, η καύση ή συνδυασμός των πιο πάνω μεθόδων. Κάθε λύση έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Ωστόσο, η υγειονομική ταφή των σκουπιδιών με την οποία διασφαλίζεται τα μέγιστα και η προστασία του περιβάλλοντος και η υγεία του ανθρώπου, θεωρείται σήμερα ως μια μέθοδος διάθεσης και διαχείρισης των σκουπιδιών περισσότερο περιβαλλοντικά αποδεκτή.

Εξάλλου, αξιοποίηση των σκουπιδιών σημαίνει επαναχρησιμοποίηση ορισμένων συστατικών τους, δηλαδή παράγουμε ανακυκλούμενα υλικά. Είναι με άλλα λόγια η ανακύκλωση, η εναλλακτική λύση στο σύνδρομο παραγωγή-κατανάλωση-απόρριψη, η οποία κυριαρχεί στη χρήση των υλικών της σημερινής καταναλωτικής κοινωνίας.

Καθώς τριγύρω μας τα περιβαλλοντικά προβλήματα διαρκώς διογκώνονται και μεταξύ των άλλων τα σκουπίδια υποσκάπτουν το μέλλον μας, οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες οφείλουν να απαιτήσουν καλύτερη ποιότητα ζωής, λιγότερα σκουπίδια και δημιουργία Χώρων Υγειονομικής Ταφής των σκουπιδιών. Εξάλλου, οφείλουμε να ενημερώσουμε σωστά τους αυριανούς πολίτες, τα παιδιά για την προβληματική των σκουπιδιών, ώστε με κατάλληλο εφόδιο τη γνώση, να ανατρέψουμε ή τουλάχιστον να σταματήσουμε τον περιβαλλοντικό μας σκουπιδότοπο, ουσιαστικά και μεταφορικά. Παιδιά του σήμερα, με περιβαλλοντική αγωγή και ευαισθησία θα αποτελέσουν την καλύτερη εγγύηση για τις κοινωνίες του αύριο, όταν θα συμμετέχουν ως ενεργοί πολίτες στις κοινωνικές δομές και στην τοπική διαμόρφωση των πολιτικών για το περιβάλλον.

Είδη σκουπιδιών που βρίσκουμε σ’ ένα σκουπιδοτενεκέ στις διάφορες χώρες (ποσοστιαία σύσταση σκουπιδιών)

Υλικό	ΕΛΛΑΔΑ	ΓΑΛΛΙΑ	ΑΓΓΛΙΑ	ΗΠΑ	ΙΝΔΙΑ
Χαρτί	22	30	33	35	7
Υπολ.Τροφών	45	25	20	30	70
Γυαλί	4	12	10	12	<1
Μέταλλο	5	6	8	10	1
Πλαστικό	11	10	7	8	<1
Αλλα	13	17	22	5	21

Πηγή: Α. Σκορδίλης, 2008

Η Σύνθεση (%) των σκουπιδιών σε διάφορες περιοχές στην Ελλάδα

Υλικό	ΕΛΛΑΔΑ	Αθήνα	Θεσσαλονίκη	Ρόδος	Χανιά
Χαρτί	22	20	18	15	19
Υπολ.Τροφών	45	56	52	41	55
Γυαλί	4	3	4	16	4
Μέταλλο	5	3	5	10	4
Πλαστικό	11	7	7	12	8
Αλλα	13	11	14	6	10

Πηγή: Α. Σκορδίλης, 2008

Χρονικό διάστημα καταστροφής των σκουπιδιών μέσα στο έδαφος

Υλικό	Χρονικό διάστημα
Εισιτήριο λεωφορείου	2-4 βδομάδες
Βαμβακερό ύφασμα	1-5 μήνες
Σχοινί βαμβακερό	3-14 μήνες
Μάλλινο ύφασμα	1 έτος
Βαμμένο ξύλο	13 έτη
Κονσέρβα τενεκές	50-100 χρόνια
Αλουμινένιο κουτί	100-200 χρόνια
Πλαστικό μπουκάλι	Περίπου 450 έτη
Πλαστικές σακούλες	10-20 χρόνια
Φλούδες πορτοκαλιού	1 εβδομάδα

Σκέψου Θετικά και Δράσε Πρακτικά

► προτιμώ και αγοράζω προϊόντα με λιγότερα υλικά συσκευασίας, γιατί δημιουργούν και λιγότερα σκουπίδια.

► προτιμώ προϊόντα με υλικά συσκευασίας που είναι περισσότερο ‘’φιλικά’’ προς το περιβάλλον, γιατί έτσι συμβάλλω στην προστασία του περιβάλλοντος.

► αποφεύγω τις πλαστικές συσκευασίες και προτιμώ συσκευασίες που ανακυκλώνονται.

► να προτιμάς εναλλακτικές λύσεις, όταν έχεις να επιλέξεις πλαστικά με χάρτινα.

► όσα σκουπίδια είναι ανακυκλώσιμα τα διαχωρίζω και τα ρίχνω στους κατάλληλους κάδους σκουπιδιών για ανακύκλωση (χαρτί, χαρτόνια, μπουκάλια, πλαστικά, κονσέρβες, κουτιά αλουμινίου).

► ο σκουπιδοφάγος δεν είναι λύση, γιατί επιβαρύνει κατά πολύ την λειτουργία των εργοστασίων επεξεργασίας λυμάτων.

► ελαττώνω τα υπολείμματα των τροφών, γιατί επιβαρύνουν κατά πολύ τον όγκο των σκουπιδιών και είναι εστίες μικροβίων και ρύπανσης.

► Οι κάθε είδους χρησιμοποιημένες μπαταρίες συλλέγονται στα καταστήματα που τις πουλούν. Η απόρριψή τους στα οικιακά σκουπίδια δημιουργεί χρόνια περιβαλλοντικά προβλήματα τοξικότητας στο περιβάλλον.

► Ποτέ δεν ρίχνουμε τα τηγανόλαδα στο νεροχύτη. Τα συλλέγουμε σε μπουκάλια και τα πηγαίνουμε στo super-Market που τα συλλέγει. Μπορούμε να τα κάνουμε και σαπούνι, εύκολα και σχεδόν ανέξοδα.

Για να βελτιωθεί η κατάσταση οφείλουμε, όλοι μας, να περιορίσουμε τα σκουπίδια που παράγουμε, να προσέχουμε που τα ρίχνουμε, να προωθήσουμε την αξιοποίησή τους μέσω της ανακύκλωσης και της ανάκτησης υλικών, αλλά και να διαθέτουμε χώρους ασφαλούς διάθεσης των σκουπιδιών με υγειονομική ταφή ή άλλες προσφορότερες και ακίνδυνες περιβαλλοντικά μεθόδους.