08 June 2009

Οι πίθηκοι γαργαλιούνται

(BHMA, 7/6/2009)

Ο άνθρωπος και οι ανθρωποειδείς πίθηκοι κληρονόμησαν την ικανότητα να γελούν από τον κοινό τους πρόγονο που έζησε πριν από δέκα εκατομμύρια χρόνια, εκτιμούν ερευνητές που γαργάλησαν εκπροσώπους όλης της υφομοταξίας.

Το γέλιο του χιμπατζή, του γορίλα και του ουραγκοτάγκου δεν ακούγεται σαν το ανθρώπινο γέλιο, ωστόσο η ανάλυση των ήχων στον υπολογιστή αποκάλυψε ομοιότητες, οι οποίες μάλιστα βρίσκονται σε συμφωνία με το εξελικτικό δέντρο των πρωτευόντων θηλαστικών.

Από την εποχή του Δαρβίνου οι επιστήμονες είχαν παρατηρήσει ότι οι ανθρωποειδείς πίθηκοι παράγουν χαρακτηριστικούς ήχους όταν γαρ
γαλιούνται και όταν παίζουν, πιθανώς για να δείξουν ότι ενδιαφέρονται για το παιχνίδι και τις κοινωνικές συναναστροφές. Το γέλιο τους μοιάζει συνήθως με λαχάνιασμα ή αποτελείται από μια σειρά σύντομων γρυλισμάτων.

Θέλοντας να εξετάσει αν αυτοί οι ήχοι συνδέονται εξελικτικά με το ανθρώπινο γέλιο, η Δρ Μαρίνα Νταβίλα Ρος του Πανεπιστημίου του Πόρτσμουθ στη Βρετανία γαργάλισε και ηχογράφησε τρία ανθρώπινα μωρά και 21 ουραγκοτάγκους, γορίλες, χιμπατζήδες και μπονόμπο (πυγμαίους χιμπατζήδες). Η ομάδα της Δρ Ρος μέτρησε 11 παραμέτρους στους ήχους που παρήγαγε κάθε είδος και προσδιόρισε με τη βοήθεια λογισμικού πώς αυτοί οι ήχοι σχετίζονται μεταξύ τους.

Η ανάλυση έδειξε ότι το γέλιο όλων των πρωτευόντων που εξετάστηκαν παρουσιάζει ομοιότητες. Επιπλέον, η γραφική απεικόνιση των αποτελεσμάτων μοιάζει με γενεαλογικό δέντρο, το οποίο μάλιστα ταιριάζει με το εξελικτικό δέντρο των υπό εξέταση ειδών. Το συμπέρασμα είναι ότι το γέλιο εμφανίστηκε πριν ο άνθρωπος διαχωριστεί από το εξελικτικό παρακλάδι των ανθρωποειδών πιθήκων, αναφέρουν οι ερευνητές στην έγκριτη επιθεώρηση Current Biology.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει πάντως ότι ακόμα και οι αρουραίοι δείχνουν να γαργαλιούνται, αν και το γέλιο τους αποτελείται από υπέρηχους και δεν γίνεται αντιληπτό από το ανθρώπινο αφτί. Αυτό σημαίνει ότι το γέλιο ίσως εμφανίστηκε ακόμα πιο νωρίς στην εξέλιξη των θηλαστικών.

2 σχόλια:

Μούτρο said...

Σύμφωνα με τη εξελικτική θεωρία κάθε φώνημα, κι επομένως και το γέλιο, προσπαθεί να μεταδώσει κάτι στα άλλα μέλη της κοινωνικής του ομάδας. Ο νευροβιολόγος V.S.Ramachandran, στο βιβλίο του "Φαντάσματα στον εγκέφαλο" (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2004) αναφέρει πως το γέλιο αποσκοπεί στο επιτρέψει σ' ένα άτομο να ειδοποιήσει τα άλλα μέλη της κοινωνικής ομάδας του (συνήθως συγγενείς) ότι μια "ανωμαλία" είναι ασήμαντη και δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Όταν π.χ. ένας από τους πρωτεύοντες προγόνους μας έβλεπε ένα άλλο άτομο να πλησιάζει από απόσταση, μπορεί αρχικά να ξεγύμνωνε τους κυνόδοντές του μ' έναν απειλητικό μορφασμό, κάνοντας την εύλογη υπόθεση ότι οι περισσότεροι άγνωστοι είναι δυνητικά εχθροί. Μόλις καταλάβαινε ωστόσο ότι το άλλο άτομο ήταν "φίλος" ή "συγγενής", ίσως απέβαλλε τον μορφασμό στα μισά, παράγοντας έτσι ένα χαμόγελο, το οποίο με τη σειρά του αναπτύχθηκε σ' έναν τελετουργικό ανθρώπινο χαιρετισμό: "Γνωρίζω ότι δεν αποτελείς κίνδυνο κι ανταποκρίνομαι".

Το άτομο που γελά, ουσιαστικά, ανακοινώνει με αυτόν τον τρόπο τη διαπίστωσή του ότι ο συναγερμός που προηγήθηκε δεν είχε νόημα, ότι τα άλλα άτομα της ομάδας δεν χρειάζεται να χάνουν πόρους και πολύτιμη ενέργεια για μια ψεύτικη απειλή. Το πρότυπου αυτό ερμηνεύει την εξελικτική καταγωγή του γέλιου.

Τα ίδια επιχειρήματα ίσως μας βοηθήσουν να εξηγήσουμε γιατί οι άνθρωποι και άλλα πρωτεύοντα γελούν όταν τους γαργαλούν: Πλησιάζουμε ένα παιδί με τα χέρια απλωμένα απειλητικά. Το παιδί αναρωτιέται: "Θα με χτυπήσει; Θα με ταρακουνήσει; Θα με σπρώξει;" Αλλά όχι, δεν γίνεται τίποτε απ' όλα αυτά. Τα δάχτυλά μας ακουμπούν απαλά και κατ' επανάληψη την κοιλίτσα του. Έχουμε πάλι την ίδια συνταγή (απειλή που ακολουθείται από εκτόνωση) και το παιδί γελά σαν να θέλει να πληροφορήσει τα άλλα παιδιά: "Δεν θέλει να μου κάνει κακό. Απλώς παίζει!". Ταυτόχρονα, αυτό ίσως να βοηθήσει τα παιδιά να ασκηθούν στο είδος του νοητικού παιχνιδιού που απαιτείται για το χιούμορ των ενηλίκων.

Το γαργαλητό, όπως και το γέλιο, ελέγχονται από το ίδιο νευρικό κύκλωμα του εγκεφάλου: Τον ανιχνευτή για τις "ακίνδυνες απειλές" που περιλαμβάνει το φλοιό της νήσου, την έλικα του προσαγωγίου και άλλες περιοχές του στεφανιαίου συστήματος του εγκεφάλου.

Όταν ο Δαρβίνος δημοσίευσε το έργο του "Η προέλευση των ειδών" υπαινίχθηκε πολύ κομψά στο τελευταίο κεφάλαιο ότι κι εμείς, οι άνθρωποι, ίσως προήλθαμε από πιθηκοειδής προγόνους. Ο Άγγλος πολιτικός Ντισραέλι θεώρησε την άποψη αυτή προσβλητική και σ' ένα συνέδριο που έγινε στην Οξφόρδη έθεσε το περίφημο ρητορικό ερώτημα: "Ο άνθρωπος είναι άγγελος ή τέρας;" Για ν' απαντήσει στο παραπάνω ερώτημα ο Ντισραέλι, θα αρκούσε να προσέξει του κυνόδοντες της γυναίκας του όταν του χαμογελούσε και θα καταλάβαινε ότι σ' αυτήν την απλή παναθρώπινη φιλική χειρονομία κρύβεται μια αγριωπή υπενθύμιση του πρωτόγονου παρελθόντος μας...

Anonymous said...

Α! οι πρόγονοί μου!